ตอนที่ 1016 ความลับใต้น้ำ

เย่ว์หยางดึงหลิวเย่เข้ามาใกล้ตัวและว่ายวนดูพบว่า เจ้าสิ่งนี้ดูเหมือนเนินเขาใต้น้ำ  แต่ความจริงไม่ใช่เลย

นี่คือเนินเขาอำพรางเป็นบอลโลหะขนาดมหึมา

นอกจากนี้หลังจากเย่ว์หยางตรวจสอบ

ทราบว่าข้างในกลวง

ที่รอบๆมันมีท่อเหล็กขนาดใหญ่มีเส้นผ่าศูนย์กลางสิบเมตรเชื่อมคดเคี้ยวเข้าไปในเมืองไป๋เหออีกเส้นทางหนึ่งไปทางเส้นทางที่เย่ว์หยางกับหลิวเย่จะไปสำรวจผนึก  หลิวเย่ไม่จำเป็นต้องคาดเดา  นางเข้าใจนี่ต้องเป็นมนุษย์เงือกกลายพันธุ์แห่งเมืองไป๋เหอที่มาพบความลับใกล้ผนึกขุมทรัพย์และพยายามจะปลดผนึก

ตอนนี้จะไปปลดผนึกอีกครั้งนั่นคงไม่ดีแน่นอน

ควรทำอย่างไรดี?

หลิวเย่อดเงยหน้ามองดูเย่ว์หยางอย่างช่วยไม่ได้และรอให้เขาตัดสินใจ

“เราจะเข้าไปสำรวจข้างใน  บางทีอาจได้ผลลัพธ์ใหญ่ก็ได้!” เย่ว์หยางเป็นคนที่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน เกี่ยวกับการปลดผนึกของมนุษย์เงือกกลายพันธุ์เขาเองก็จะปลดผนึกและค้นหาสมบัติลับโบราณ เขาสามารถรับสมบัตินั้นไว้ด้วยตนเอง  ในแดนสวรรค์ ผู้ใดแข็งแกร่ง ผู้นั้นเป็นเจ้า

“เอาอย่างนั้นก็ได้!”  หลิวเย่เป็นคนจิตใจดี  ถ้าไม่ใช่เพราะเย่ว์หยาง นางคงไม่ยอมเป็นนางโจรสาวแน่  ดังนั้นนางยังคงกังวลเล็กน้อย

มีเย่ว์หยางอยู่ใกล้นาง  นางตัดสินใจลงมือและเพื่อเป็นการรายงานเขาเกี่ยวกับผลการฝึกฝนเร็วๆ นี้ของนาง

กวางทะลุมิติ

นางเรียกอสูรพิทักษ์ของนางออกมาเงียบๆ

หลังจากผ่านการฝึกฝนและต่อสู้มานับไม่ถ้วนด้วยการฝึกฝนอย่างระมัดระวังจากเย่ว์หยาง กวางทะลุมิติซึ่งเป็นอสูรที่ยกระดับได้ยากมากตอนแรกเป็นแค่อสูรเงินระดับสองตอนนี้เติบโตจนอยู่ในชั้นแพลตตินัมระดับห้าแม้ว่ากวางทะลุมิติจะไม่ใช่อสูรชนิดใช้สู้รบแต่มันสามารถเคลื่อนย้ายระยะไกลช่วยเหลือเจ้านายในการต่อสู้ได้

สมคำที่กล่าวว่าทักษะแฝงเร้นสวะอสูรขยะไม่มีในโลก มีแต่เจ้านายสวะที่ใช้ไม่เป็นเท่านั้น

กวางทะลุมิติถ้าตกอยู่ในมือคนอื่นมันอาจถูกทำลายความสามารถได้

อย่างไรก็ตามภายใต้การฝึกฝนของเย่ว์หยางและหลิวเย่  มันไม่เพียงเติบโตอย่างรวดเร็วเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นอาวุธที่เอาชนะในสนามรบหรือในการผจญภัยได้

เช่นเดียวกับการฝึกตามปกติ  เมื่อกวางทะลุมิติทะลุผ่านเข้าไปในสิ่งก่อสร้างโลหะกลมขนาดยักษ์ผ่านพื้นผิวเข้าไปข้างใน เมื่อกวางทะลุมิติเข้าไปในพื้นที่ภายใน  หลิวเย่ก็หายตัวเข้าไปด้วย

เทเลพอร์ตเพียงครั้งเดียว

นี่คือพื้นฐานที่เย่ว์หยางฝึกให้หลิวเย่

ไม่ต่างอะไรกับการฝึกฝนตามปกติกวางทะลุมิติผ่านทะลุเข้าไปในวัตถุธาตุเหล็กขนาดมหึมา  ขณะที่กวางทะลุมิติผ่านเข้าไปหลิวเย่ก็นำเย่ว์หยางผ่านเข้าไปได้สำเร็จ

ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในดินแดนของศัตรู

สาวน้อยหลิวเย่คงร่าเริงดีใจ

ในช่วงเวลาปกตินางสามารถเทเลพอร์ตด้วยตนเองซึ่งทำได้ง่ายทุกเวลาทุกสถานที่   แต่เมื่อนำพาผู้คนไปด้วยนี่เป็นเรื่องที่ทำได้ยากมาก ที่สำคัญนั่นเป็นสองแนวทางที่แตกต่างกัน ในช่วงเวลาปกตินางมีโอกาสพาเย่ว์หยางเทเลพอร์ตไปด้วยพร้อมกันมีโอกาสสำเร็จได้เพียงหนึ่งในสิบ  คาดไม่ถึงว่าภายใต้แรงกดดันในวันนี้สามารถทำได้สำเร็จในครั้งเดียว และทำได้สมบูรณ์แบบมากกว่าการฝึกตามปกติ

หลิวเย่ไม่กล้าส่งเสียงดังจนระงับใจไม่ได้อดยื่นมือไปกอดเย่ว์หยางไม่ได้

เมื่อนางกอดไปแล้วถึงได้รู้สึกตัวทันที

นางก้มหน้าด้วยความอาย

เย่ว์หยางสังเกตเห็น

เขาลูบหน้านางเบาๆแทนคำชม และจากนั้นควบแน่นความชื้นลมหายใจของนางกลายเป็นบอลเล็กใส่เข้าไปในมิติว่างป้องกันไม่ให้ศัตรูใช้ความสามารถพิเศษในการหาตัวนางพบ

สำหรับตัวของเขาเองเว้นแต่จะเป็นยอดฝีมือระดับเดียวกับจ้าวสุริยา มิฉะนั้นอย่าหวังว่าจะหาตัวเขาพบโดยไม่ใช้สายตาโดยตรงได้ ต่อให้เป็นชางหลงเจ้าตำหนักน้ำคนใหม่ก็ตามก็ต้องยอมแพ้กับความคิดค้นหาตัวเขา  แค่ทักษะแฝงเร้นอำพรางไม่ต้องพูดถึงสนามพลังสร้างโลกไม่จำเป็นต้องอธิบายกันมาก เพราะเพิ่งยกระดับขึ้นมาสองระดับ  จากเดิมตอนสู้กับจ้าวสุริยายังเป็นนักสู้ปราณราชันย์ระดับสามจนปัจจุบันนี้พลังเพิ่มเป็นระดับห้า เย่ว์หยางกล้าพูดได้ว่าเหนือกว่านักสู้ระดับเดียวกับชางหลง

เมื่อมองสภาพแวดล้อมอย่างใกล้ชิดเย่ว์หยางและหลิวเย่พบว่าไม่ง่ายเหมือนกับเป็นบอลเหล็กกลวง

นี่คือป้อมปราการเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำ

สถานที่มาถึงนี้

คือห้องๆหนึ่ง

นี่ควรจะเป็นที่พำนักชั่วคราวหลังจากทหารปฏิบัติหน้าที่  มีสี่เตียงและตู้หลายใบตั้งไว้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวปลาและเหงื่อ ของหวานและเหล้าที่หมดอายุ หลิวเย่รีบเปลี่ยนคุณสมบัติของชุดรบจันทราเป็นคุณสมบัติลม นางสร้างโล่ลมอากาศอิสระเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์

เย่ว์หยางเตรียมจะเปิดประตูแต่ก็ต้องหยุดทันที

เขาทำสัญญามือบอกหลิวเย่ว่านางไม่ควรแปลกใจ  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นให้ทำใจสงบ อย่าตื่นเต้น

หลิวเย่รีบพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นนางจับมือเย่ว์หยางด้วยอาการประหม่าเล็กน้อย

ตราบใดที่เขาอยู่ที่นั่นนางไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

เย่ว์หยางแง้มประตูเบาๆ  ด้วยการถ่ายทอดพลังพิเศษของเย่ว์หยางทำให้ได้ยินเสียงคนหลายคนหนึ่งในนั้นเป็นเสียงสตรีที่นางคุ้นเคยมาก

เมื่อหลิวเย่ได้ยินเช่นนี้นางเข้าใจเหตุผลที่เขาต้องการให้นางสงบจิตใจ!  แต่ทำไมนางถึงอยู่ที่นี่.... หลิวเย่สงสัยและฟังอย่างระมัดระวังและฟังเสียงสตรีผู้นั้นอย่างงงงัน เสียงนั้นพูดอย่างไม่พอใจ “ข้าพูดไปกี่ครั้งแล้วคนพวกนั้นไม่ใช่ศัตรูของพวกเราพวกเขามาเมืองไป๋เหอเพื่อทำธุรกิจ! เราไม่อาจลงมือกับพวกเขาได้เพราะแค่ขาดเลือด เพราะเบื้องหลังพวกเขาอาจมีคนแข็งแกร่งทรงพลังแฝงตัวอยู่  เราไม่สามารถตอแยศัตรูเช่นนั้นได้โดยไม่มีเหตุผล”

“ข้าคิดว่าเจ้าหลงรักพวกเขา   เจ้าจำได้ไหมว่าเจ้าคือฟู่ผิงแห่งเมืองไป๋เหอ?อย่านึกว่าเจ้าได้สถานะใหม่แล้วเจ้าจะลืมบทบาทของเจ้าได้!” มีเสียงบุรุษแหบแห้งชั่วดังคัดค้านขึ้น

“ลิงน้ำ!  เจ้าหมายความว่ายังไง?  ความแตกต่างของเจ้าก็คือ เจ้าหึงหวงเจ้าเป็นคนที่ส่งข้าไปเป็นสายลับก่อนตอนนี้เจ้ามาสงสัยว่าข้ามีความสัมพันธ์กับพวกเขา นั่นเป็นเรื่องไร้สาระเกินไป  ทุกคนก็รู้ เผ่าพันธุ์เราต้องคำสาป  จะแต่งงานกันในเผ่าพันธุ์เดียวกันเท่านั้น  ข้าจะปะปนกับพวกเขาไปทำไม  นั่นข้าทำไปเพื่อจุดประสงค์สอบถามข่าวกรอง  นอกจากนี้ ลิงน้ำ!  เจ้าต้องแยกเรื่องส่วนตัวให้ออก  เจ้าไม่อาจสงสัยข้าได้เพราะเพียงข้ามีสัญญาว่าจะแต่งงานกับพี่ชายของเจ้า!  ข้าไม่กลัวกระทั่งเงานั่นไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมาทะเลาะกับข้า” หลิวเย่คุ้นกับเสียงนั้นมาก

“ข้าไม่สงสัยเจ้า  แต่การแสดงออกของเจ้าทำให้ข้าสงสัย! ทำไมเจ้าห้ามข้าไม่ให้ฆ่าพวกเขา?  ไม่ใช่เพราะพวกเขาหล่อหรอกหรือ   พวกเขาทำให้เจ้าตื่นเต้นไม่ใช่หรือ”  บุรุษเสียงแหบหัวเราะเยาะเย้ย

“เจ้ามีหลักฐานอะไรบ้าง? มันไร้สาระที่เจ้ามาประจานข้าแค่เพียงเพราะความสงสัยส่วนตัว  ข้ารู้ว่าลิงน้ำเจ้าเป็นเช่นนี้เพราะเหตุใด  เจ้าขอพ่อแม่ข้ายกข้าให้แต่งงานกับเจ้า  แต่ข้าปฏิเสธ เจ้าก็เลยอิจฉาพี่ชายของเจ้า  นั่นเป็นเหตุผลให้เจ้าเกลียดข้า  ลิงน้ำเจ้าไม่ดีเท่ากับพี่ชายเจ้า  เจ้าไม่ดีเทียบเท่าเขาเจ้าเป็นเหมือนโคลนใต้เท้าของเขาเท่านั้น ข้าไม่ผิด เจ้าไม่กล้าย่างเท้าเข้าเมืองไป๋เหอ ได้แต่อยู่ที่นี่ทั้งวันน่านน้ำเมืองไป๋เหอเป็นกำแพงคุ้มตัวให้กับคนอ่อนแออย่างเจ้า  เอาไว้ให้เจ้าปลอบใจตัวเองลิงน้ำเจ้าไม่กล้าออกจากสวรรค์ของเจ้าเหมือนกับกบก้นบ่อ!  ถูกต้องแล้ว ข้าดูถูกเจ้า  เจ้าไม่อาจเทียบกับพี่ชายของเจ้าได้  เจ้าก็ได้แต่ว่าเขาลับหลัง! และนั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าต้องทำให้ข้าเสียชื่อเสียง เลวทรามเจ้าทำอย่างนั้นมานานแล้วไม่ใช่หรือ? ลิงน้ำ เจ้าก็แค่คนอ่อนแอไร้ราคาเป็นสุนัขกลายพันธุ์”

“หุบ,, หุบปาก ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้า...”

“พวกเจ้าพอได้แล้ว  สิ่งที่ข้าต้องการมากที่สุดคือข้อมูลข่าวสาร  ตอนนี้เนื่องจากการปรากฏของหมอกซ่อนทำให้พ่อค้าทาสชะลอการเดินทางของพวกเขา ไม่มีการส่งมอบทาสที่มีชีวิตได้ทันเวลา พวกเจ้าบอกทีว่าข้าควรทำอย่างไร? เราต้องการเลือดของมนุษย์ปริมาณมาก และนี่คือปัญหาที่เราต้องการแก้ไข” บุคคลที่มีเสียงดังกึกก้องมีอำนาจอย่างแปลกประหลาดนี้ หลิวเย่รู้สึกว่าคุ้นคล้ายเคยได้ยินมาจากที่ใดมาก่อน

“ก็รีบๆ ฆ่าเจ้าหนุ่มรูปหล่อพวกนี้เร็วๆและกวาดล้างเมืองอีกครั้ง รอเวลาจนกว่าทาสชุดใหม่จะถูกส่งมา”  ลิงน้ำเสนอความเห็น

“เจ้ากำลังหาศัตรูที่น่ากลัวมาให้เรา  ข้าขอคัดค้าน!”  เสียงสตรีคัดค้านดังขึ้น

“สำหรับในตอนนี้จะให้ข้ารออีกสามวันคงทำไม่ได้ เราต้องใช้เลือดพวกเขาเป็นการด่วน ฟู่ผิง! ข้าเข้าใจว่าเจ้าต้องการพูดอะไร แต่เจ้าฟังข้าให้ดี คืนชีพบรรพบุรุษสำคัญที่สุด หากเจ้ามีวิธีที่ดีกว่านี้เจ้าบอกข้าได้  แต่ถ้าไม่มีอย่างนั้นก็จงร่วมมือกับเจ้าลิงน้ำ สามวันจากนี้ต้องพาพวกเขามาที่นี่ ที่สำคัญคนนอกไม่อาจเชื่อถือได้ เจ้าไม่ควรรู้สึกดีกับพวกเขา เพียงเพราะพวกเขาใจดี  จงจำไว้เสมอว่า เราคือเผ่าพันธุ์ทรยศ  เราเป็นกบฏผู้ต้องสาปจากเทพ  มนุษย์ไม่สามารถอยู่ร่วมกับเราได้ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ชาวหอทงเทียนหรือมนุษย์แดนสวรรค์ไม่มีมนุษย์ใดจะเห็นใจเรามนุษย์เงือก ดังนั้นเจ้าจงลืมเสียเถอะ!   สำหรับลิงน้ำ เจ้าอย่ามากเกินไป  เจ้าควรทำงานส่วนของเจ้าให้ดี  อย่าคิดไม่ดีกับคนเผ่าเดียวกัน  เมื่อทุกคนออกไปข้างนอก  ข้าไม่อยากได้ยินเรื่องทะเลาะกันอีกต่อไป  หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย  คิดว่าที่ข้าพูดออกไปนี้ ชัดเจนเพียงพอแล้ว”  เสียงที่ทรงอำนาจตัดสินใจครั้งสุดท้าย  ไม่ว่าจะเป็นลิงน้ำ หรือสตรีไม่มีใครโต้แย้งได้ ต้องเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจและออกไปอย่างเงียบๆ

หลิวเย่ประหลาดใจ

นางคิดไม่ออกจริงๆ

นางสามารถได้ยินเสียงข้างในนี้โดยมิได้คาดคิด

ยังไม่ต้องพูดถึงนางแม้แต่เย่ว์หยางก็ยังรู้สึกคาดไม่ถึงเช่นกัน  อาจกล่าวได้ว่าย่ำหาจนรองเท้าสึกไม่พบเจอยามได้มาแทบไม่ต้องใช้ความพยายาม บางครั้งโลกก็เป็นเช่นนี้ ตั้งใจจะปลูกไม้ดอก แต่กลับแทรกต้นหลิวไปด้วยโดยไม่ได้ตั้งใจ

“?” เจ้าของเสียงมากอำนาจนั้นดูเหมือนรู้สึกถึงความผิดปกติได้

เขารวดเร็วกว่าสายฟ้า

ตรงไปยังจุดที่หลิวเย่และเย่ว์หยางอยู่

เมื่อเขาเตะเปิดประตูเตรียมจะโจมตีศัตรูให้เต็มที่  เขาพบทันทีว่าไม่มีใครอยู่ข้างใน

ไม่มีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติในอากาศ  นอกจากกลิ่นคาวดั้งเดิม  ที่สำคัญที่สุดไม่มีพลังงานที่ผันผวนในห้อง

เป็นเขาเข้าใจผิดไปเองหรือ?

คนผู้นี้ไม่รู้ว่าโลกมีสิ่งมีชีวิตอย่างกวางทะลุมิติและการเทเลพอร์ตผ่านมิติได้    ขณะที่เขาเข้ามาในห้องพัก  หลิวเย่ได้นำเย่ว์หยางเทเลพอร์ตไปที่ตำแหน่งดั้งเดิมที่เขายืนอยู่ เย่ว์หยางพยายามทดสอบเด็กสาวผู้นี้ให้นางรับหน้าที่เป็นผู้นำโดยไม่ดำเนินการใดๆ หลิวเย่ลงมือภายใต้แรงกดดันจากการโจมตีของศัตรูนางลงมืออีกครั้งโดยใช้กวางทะลุมิติสลับตำแหน่งกับศัตรู

บุรุษผู้มีเสียงน่าเกรงขามรู้สึกสงสัยอย่างมากแต่ไม่ใส่ใจ เขาค้นหาโดยละเอียด

เขาเตะเปิดห้องที่เหลือและค้นหาดูทั้งหมด

ในที่สุด เขาจากไปด้วยความสงสัย

เมื่อเขาจากไปหลิวเย่พาเย่ว์หยางเทเลพอร์ตกลับมายังตำแหน่งเดิม

สิบวินาทีต่อมา  ดูเหมือนหลิวเย่จะคิดอะไรได้ นางพาเย่ว์หยางเทเลพอร์ตไปที่ห้องรับรองสุดทางเดิน  แทบจะทันทีที่นางจากไปมีคนปรากฏตัวที่นอกประตู  บุรุษผู้นั้นรู้สึกระแวงที่หายไปและกลับมาอีก...ถ้าไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาของหลิวเย่ เขาคงจับนางได้

นี่ยังคงไม่ได้อะไร บุรุษผู้ช่างระแวงเชื่อว่าเป็นความรู้สึกไปเอง  เขาออกไปอย่างทำอะไรไม่ได้

หลิวเย่เทเลพอร์ตกลับมาที่ห้องรับรองเป็นครั้งสามและตอนนี้ปลอดภัยอย่างแท้จริง

ศัตรูจากไปแล้วจริงๆ

สาวน้อยถอนหายใจโล่งอกและเห็นเย่ว์หยางยกนิ้วให้ นางอดแลบลิ้นมิได้