บทที่ 49 - ฉันถนัดปล่อยไฟ

บทที่ 49 - ฉันถนัดปล่อยไฟ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

แทบทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด: ไอ้ปิ๊งปิ๊งคนนี้มันเป็นใครวะ?

มีความสัมพันธ์อะไรกับเฉินจิ่นซิน?

ดูชื่อไอดีของแม่นางฟ้าสิ คู่ชายโฉดหญิงชั่วนี่กะจะไม่ปิดบังกันเลยใช่ไหม?

เชี่ยเอ๊ย!

ผ่านไปพักใหญ่ ถึงมีคนส่งสติกเกอร์เด้งขึ้นมา

จู้เหวินเจี๋ย (จอมยุทธ์ป่าเขียว): สติกเกอร์คุกเข่าไถลตัว, สติกเกอร์ร้องไห้หนักมาก

อวิ๋นกุย (เบญจธาตุขาดเนื้อ): โค้ชครับผมอยากเรียนบ้าง

หยางกวง (ยอดเขาหยาง): สติกเกอร์คารวะ

อาจารย์ไป๋: นักเรียนบางคน โปรดระวังกาลเทศะ ระวังภาพลักษณ์ด้วย

"..."

ขนาดอาจารย์ไป๋ยังออกมาแจม

เซี่ยหลิงซินไม่กล้าซ่าในกลุ่มแล้ว รีบตัดการเชื่อมต่อจิตทันที

...

"ฮึ! หนีอีกแล้ว!"

เฉินจิ่นซินเห็นใครบางคนหายจ้อยไปจากกลุ่มแชท ก็กระทืบเท้าปึงปัง

อีตานี่รับมือยากชะมัด ขนาดนี้ยังไม่ยอมติดเบ็ด

...

"พี่ ไอ้หมอนั่น เฉินจิ่นซินชื่อเสียงก็ตั้งโด่งดัง ทำไมตาต่ำแบบนี้นะ"

หลี่เมี่ยวอินปรายตามองเซี่ยหลิงซินในฝูงชน แล้วเบะปาก

ดูธรรมดาจะตาย ยังกล้าเมินฉันอีก? เอาความมั่นใจมาจากไหน?

หลงตัวเอง! น่ารังเกียจ!

ยัยนั่นก็ตาถั่วพอกัน! คู่นี้ก็เหมาะสมกันดีนี่หว่า!

"อย่าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน"

หลี่จิงเจ๋อไม่สนใจ เขารู้ว่าน้องสาวสนใจเรื่องนี้เพราะอะไร ก็แค่อารมณ์อิจฉาตามประสาผู้หญิง

ในวิทยาลัยเจ็ดดารา คนที่แย่งซีนเธอได้มีไม่กี่คน เฉินจิ่นซินคือหนึ่งในนั้น แถมยังเป็นคนที่โดดเด่นที่สุด

ตั้งแต่เฉินจิ่นซินปรากฏตัว น้องสาวเขาก็ดูหมองลงไปถนัดตา

"อย่าก่อเรื่องวุ่นวาย ไปกันเถอะ เข้าเทือกเขาต้าเฮย"

หลี่จิงเจ๋อไม่สนคนอื่น เป้าหมายเขาชัดเจน หันหลังเดินออกไปทันที

...

คนมากันเกือบครบแล้ว ยกเว้นสิบกว่าคนที่พิกัดคลาดเคลื่อนไป ตอนนี้ทุกคนต่างอยู่ไม่ไกลจากเซี่ยหลิงซิน

แต่ละคนมองเขาด้วยสายตาประหลาด

"เฮ้อ..."

เขาถอนหายใจยาวเหยียด

นึกไม่ถึงว่าแม่นางเฉินจิ่นซินจะเล่นใหญ่ขนาดนี้

จงใจใช่ไหมเนี่ย? เธอต้องการอะไรกันแน่?

แม้เซี่ยหลิงซินจะมั่นใจว่าตัวเองหล่อระดับดารา แต่ก็ไม่คิดว่าจะทำให้ลูกคุณหนูระดับนั้นรักแรกพบจนตามตื๊อขนาดนี้ได้

มีแผนร้ายชัวร์!

"ลูกพี่ ทำไมพี่ไม่มีใบรับรองระดับล่ะ?"

จู้เหวินเจี๋ยชะเง้อมองหาในฝูงชน จนเจอเซี่ยหลิงซินแล้วก็เบียดเข้ามา

เขาเข้าใจว่า คนที่ได้รับความโปรดปรานจากเฉินจิ่นซิน อย่างน้อยก็น่าจะมีฝีมือทัดเทียมกับเธอ

ทำไมถึงไม่มีแม้แต่ใบรับรองระดับพลัง?

เซี่ยหลิงซินกะพริบตาปริบๆ "ไปสอบไม่ทันน่ะ"

เรื่องจริงนะ เขาเพิ่งฝึกตนได้นานแค่ไหนกันเชียว? เต็มที่ไม่ถึงเดือน

"..."

จู้เหวินเจี๋ยไม่ได้สงสัย

คนที่เข้าแดนตำนานได้ อย่างน้อยก็น่าจะมีพลังจิตระดับด่านสวรรค์ชั้นที่หนึ่ง

แม้กรณีแบบนี้จะน้อย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี

"แล้วพี่ถนัดอะไรครับ?"

เซี่ยหลิงซินคิดอย่างจริงจัง

ถนัดเรียนรู้?

อันนี้ดูจะเอาไปโชว์ไม่ได้

แต่เขาก็ไม่เคยเรียนวิชาต่อสู้เลยนี่นา

จริงสิ...

เซี่ยหลิงซินตอบด้วยน้ำเสียงขึงขัง "ฉันถนัดปล่อยไฟ"

ถึงจะยังไม่เคยลอง แต่สายฟ้าหยินเป็นวิชาหากินของสำนักบู๊ตึ๊งหนานเหอ แถมยังเชื่อมโยงกับอักขระสายฟ้าบนรูปปั้นเหลยจู่ จะเรียกว่าปล่อยไฟ (ปล่อยสายฟ้า) ก็คงไม่ผิดมั้ง?

ถึงแม้ตอนนี้เขาจะยังไม่รู้ว่าต้องใช้ยังไงให้คล่องก็เถอะ

สายฟ้าหยินนี่ฝึกสำเร็จก็จริง แต่พอจะเอามาใช้จริงจัง ดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่คิด

"ลูกพี่..."

จู้เหวินเจี๋ยมองบน

ไม่ใช่ว่าเขาคิดว่าเซี่ยหลิงซินปั่นหัวเล่น แต่คิดว่าเขากำลังขิง

คนที่ทำให้เทพธิดาเฉินจิ่นซินตามจีบได้ จะไม่ถนัด "ปล่อยไฟ" (หว่านเสน่ห์) ได้ยังไง?

แต่พี่ก็ไม่ต้องประกาศบอกชาวบ้านไปทั่วก็ได้มั้ง?

อิจฉาเว้ย...

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า คำพูดของเซี่ยหลิงซินนั้นจริงยิ่งกว่าทองคำแท้

"ลูกพี่ พี่คงจะรอคุณหนูเฉินใช่ไหม?"

เซี่ยหลิงซินรีบแย้ง "อย่าเรียกฉันว่าลูกพี่ ฉันต้องเรียกนายว่าลูกพี่ต่างหาก ฉันน่ะกากจะตาย แค่อยากเกาะพวกนายดูดเวลเฉยๆ"

จู้เหวินเจี๋ยยิ่งพูดไม่ออก "ลูกพี่ เลิกล้อเล่นเถอะครับ"

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น!"

เซี่ยหลิงซินจนปัญญา พูดความจริงก็ไม่มีใครเชื่อ?

จู้เหวินเจี๋ยเห็นสีหน้าเขา ก็เริ่มลังเล "จริงเหรอครับ?"

เซี่ยหลิงซินผายมือ "ไม่งั้นนายจะให้ฉันพูดยังไงว่าฉันกาก"

"พูดอะไรแบบนั้นครับ! เพื่อนกันทั้งนั้น!"

จู้เหวินเจี๋ยมีแผนในใจ

ไม่ว่าพี่จะกากจริงหรือกากปลอม แต่ผมเชื่อว่าไอ้เรื่อง "ปล่อยไฟ" ของพี่เนี่ย ของจริงแน่นอน

ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงไม่ยอมให้มาเกาะกินแรง

แต่เซี่ยหลิงซินไม่เหมือนกัน นี่คือเทพเจ้าที่ทำให้เทพธิดา "ตามจีบ" ได้!

เทพธิดาเฉินจิ่นซินได้ฝากฝังเขาไว้ก่อนเข้าแดนตำนานแล้วว่า เข้ามาแล้วให้ช่วยดูแลพี่ชายคนนี้หน่อย

ไม่เพื่ออะไรอื่น เพื่อสิ่งนี้สิ่งเดียว ต่อให้เรียนรู้จากพี่แกได้แค่นิดเดียว จะเกาะจะดูดแค่ไหนก็เชิญเลย! ดูดจนหนังถลอกก็ยอม!

"มาๆๆ!"

จู้เหวินเจี๋ยลากเขาไปหาคนสามคน แล้วแนะนำทีละคน:

ชี้ไปที่เด็กหนุ่มท่าทางเรียบร้อยดูธรรมดา "นี่ชุยหง จิตกรระดับสอง"

ชี้ไปที่ชายเตี้ยม่อต้อแต่กล้ามเนื้อแน่นปึ้ก "นี่ฮั่วซาน นักสู้ระดับสอง"

ชี้ไปที่หญิงสาวหน้าตาสะสวย หุ่นเว้าโค้งชัดเจนแม้จะสวมชุดกระโปรงยาวตัวโคร่ง "นี่หลิวซานเซียน ถึงจะยังไม่ถึงระดับสอง แต่ฝึกทั้งกายและจิต ทั้งร่างกายและจิตใจสัมผัสขอบเขตด่านสวรรค์ชั้นที่สองแล้ว"

นอกจากฮั่วซานที่ดูหน้าแก่หน่อย คนอื่นอายุอย่างมากก็แค่ 20

แถมยังมีฝีมือระดับสองกันแล้ว หลิวซานเซียนถึงระดับจะไม่ถึง แต่ฝึกคู่ขนาน ก็คงไม่ด้อยไปกว่าอีกสองคนแน่

มิน่าล่ะ ในกลุ่มมีคนตอบรับเป็นสิบ แต่ที่นี่ยืนกันอยู่แค่ไม่กี่คน

เห็นชัดว่าจู้เหวินเจี๋ยเองก็เลือกคน ไม่ใช่ใครมาก็รับหมด

นั่นไง คนที่เบียดเข้ามาในการฝึกภาคสนามครั้งนี้ได้ ไม่มีใครธรรมดาสักคน

ถ้าเขาไม่ได้ถอดรหัสคัมภีร์ ก็คงไม่มีทางได้โอกาสนี้

จู้เหวินเจี๋ยแนะนำเซี่ยหลิงซินให้พวกเขารู้จักบ้าง

"นี่เซี่ยหลิงซิน เดี๋ยวเขาจะไปกับพวกเรา!"

ไม่ได้พูดอะไรอื่น

ก็เขาไม่รู้นี่หว่าว่าเซี่ยหลิงซินมีดีอะไรให้เอามาอวด

ทั้งสามคนมองสำรวจเซี่ยหลิงซิน

หลิวซานเซียนขมวดคิ้วแล้ว

ฮั่วซานยิ่งหน้าบอกบุญไม่รับ

ชุยหงแม้จะไม่มีท่าทีอะไร แต่ความเย็นชาก็บอกทัศนคติได้ดี

เซี่ยหลิงซินยังคงยิ้มระรื่น "สวัสดีครับทุกคน!"

ตั้งใจมาเกาะเขา จะให้เขาปูพรมแดงต้อนรับหรือไง?

อยากจะเกาะให้แน่น หน้าต้องหนาเข้าไว้!

จริงๆ เขาอยากไปเกาะอวิ๋นกุยมากกว่า แต่ตั้งแต่เมื่อกี้ยังไม่เห็นเงาเลย

เผลอแป๊บเดียว หลายคนก็หายตัวไปแล้ว

เห็นได้ชัดว่าหลายคนมีเป้าหมายชัดเจนตั้งแต่ก่อนเข้ามา

จู้เหวินเจี๋ยยืนอยู่ข้างหลังเซี่ยหลิงซิน พนมมือไหว้ปลกๆ ขยิบหูขยิบตาให้ทั้งสามคน เป็นเชิงขอร้อง: พลีสๆๆ!

ทั้งสามคนน่าจะรู้จักจู้เหวินเจี๋ย เลยไม่หักหน้า ไม่พูดคัดค้านออกมาตรงๆ

แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะยอมรับ

หลิวซานเซียนเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม และเป็นคนตรงไปตรงมาที่สุด

"แซ่เซี่ย? นายไม่ใช่คนแถวนี้เหรอ? ไม่เคยได้ยินว่าเมืองเหลยโจวมีตระกูลใหญ่แซ่เซี่ยนะ"

ทุกคนล้วนมีหัวนอนปลายเท้า แถมยังมีการศึกษา

ต่อให้ไม่พอใจ ก็ไม่มีใครเปิดฉากด้วยคำพูดประชดประชันแดกดัน

แต่ในน้ำเสียงก็แฝงความสงสัย

ข้อความในกลุ่มเมื่อกี้พวกเขาก็เห็นกันหมด คนที่เกี่ยวพันกับเฉินจิ่นซินได้ ย่อมไม่ธรรมดา

ยิ่งเฉินจิ่นซินใช้คำพูดแบบนั้นด้วย?

แถมจู้เหวินเจี๋ยยังปกป้องขนาดนี้ ทำท่าเหมือนต่อให้เป็นตัวถ่วงก็จะพาไปด้วยให้ได้

ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่า นี่คือลูกหลานตระกูลใหญ่จากที่ไหนหรือเปล่า

เซี่ยหลิงซินยิ้ม "ไม่เคยได้ยินก็ถูกแล้ว บ้านฉันอยู่หมู่บ้านเหลยกง"

หลิวซานเซียนคิ้วขมวดมุ่น "หมู่บ้านเหลยกง? ที่ไหนอะ? เหลยกง (เทพสายฟ้า)? เกี่ยวอะไรกับตระกูลเฉิน (เครือบริษัทสายฟ้า) ไหม?"

ชุยหงที่อยู่ข้างๆ ถอนหายใจ "เลิกเดาเถอะ หมู่บ้านเหลยกงก็คืออ่าวถงกู่ หมู่บ้านในเมือง (สลัม)"

"หมู่บ้านในเมือง?!"

หลิวซานเซียนตาโตเท่าไข่ห่าน

"งั้นก็สลัมอ่ะดิ?"

แล้วรีบเอามือปิดปาก หันมาบอกเซี่ยหลิงซิน "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ..."

เซี่ยหลิงซินหัวเราะ "ไม่เป็นไร เธอพูดเรื่องจริง"

"พอได้แล้ว"

ฮั่วซานที่เงียบมาตลอดพูดเสียงทุ้มต่ำ "จู้เหวินเจี๋ย ไม่ใช่ฉันไม่ไว้หน้านาย ทุกคนเข้ามาเพื่อฝึกฝน"

"ให้เขาตามมาก็ได้ ไม่ต้องลงมือช่วยก็ได้ แต่ผลพลอยได้เขาไม่มีสิทธิ์แบ่ง และแดนตำนานอันตรายรอบด้าน พวกเราคงปกป้องเขาตลอดเวลาไม่ได้ ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมา ก็ตัวใครตัวมัน"

จู้เหวินเจี๋ยอ้าปากค้าง มองเซี่ยหลิงซินด้วยสีหน้าลำบากใจ

[จบแล้ว]