ตอนที่ 981 หัวใจรักแท้

เสี่ยวโฉ่วกับจูกวงไปไกลแล้ว

เหลือแต่เพียงราชาจื่อฟงนอนรอความตาย

หญิงงามจูกวงไม่ต้องการฆ่าราชาจื่อฟงและเสี่ยวโฉ่วก็ไม่ต้องการลงมือ ตอนนี้แม้แต่คนตาบอดก็มองออกว่าราชาจื่อฟงหมดหนทางเยียวยาช่วยเหลือ  ต่อให้เทวดามาเองก็ช่วยชีวิตเขาไม่ได้  การช่วยให้เขาสิ้นใจอย่างสงบสุขดีกว่าปล่อยให้เขาทนทรมานเล็กน้อยก่อนตาย! แต่เขาไม่รู้ว่าจูกวงและเสี่ยวโฉ่วจะคิดในทำนองนี้หรือไม่

ก่อนเดินจากมาจูกวงเช็ดน้ำตา

ราชาจื่อฟงทำทุกอย่างเพื่อนางแต่ในที่สุดแลกมาได้เพียงน้ำตาหยดเดียวทั้งยังไม่ทราบว่าเป็นน้ำตาจริงหรือว่าเสแสร้ง!

“ฮะฮะ..โง่จริงๆ”  เสี่ยวโฉ่วหัวเราะแปลกประหลาดเสียงหัวเราะของเขาทำให้คนอื่นรู้สึกหนาวสะท้านเขาลอยตัวออกไปเหมือนกับค้างคาวผีกระพือปีก

หญิงงามจูกวงไม่เหลียวหลังกลับมามอง

นางทิ้งราชาจื่อฟงไปโดยไม่เหลียวหลังราวกับว่านางไม่เคยรู้จักคนที่ทอดร่างอยู่บนพื้นเลย

ราชาจื่อฟงพยายามมองหลังนางราวกับมองดูสมบัติที่มีค่าที่สุดในจิตใจของเขา แม้ใกล้จะตายก็ยังไม่ล้มเลิกความคิดจะมอง

จนกระทั่งร่างนางกับเสี่ยวโฉ่วหายลับสายตาไปจนมองไม่เห็นเขาจึงรั้งสายตากลับและถอนหายใจเบาๆ หลับตารอความตายอย่างเงียบงัน ไม่ทราบว่าเย่ว์หยางโผล่มาจากไหนเหมือนกับควันไฟ ภายใต้เท้าเขาไม่มีฝุ่นธุลีแม้แต่น้อยด้านหลังของเขาตามมาด้วยอาหมัน อาหง อิคคา ตั่วตั่วและสาวมังกรไร้เขาแม้แต่ที่อยู่ห่างออกไปก็เป็นพี่น้องสองสาวมังกร

เพื่อรับมือกับจ้าวสุริยาเย่ว์หยางระดมสรรพกำลังของเขาออกมาทั้งหมด

พวกอาหมันเมื่อเห็นเย่ว์หยางหยุดที่ร่างของราชาจื่อฟงพวกนางหยุดยืนอยู่ที่ด้านหลังของเขา

มีแต่เพียงเสี่ยวเหวินหลีที่เคยพบเห็นราชาจื่อฟงมาก่อนเธอเข้ามาพร้อมกับเย่ว์หยางพลางมองดูราชาใกล้ตายผู้นี้  เย่ว์หยางก้มหน้ามองตาราชาจื่อฟงและพูดอย่างจริงจัง  “ข้าไม่เข้าใจ, ทำไมท่านต้องทำอย่างนี้แต่ข้านับถือทางเลือกของท่าน ถ้าท่านมีความปรารถนาสุดท้ายอะไร และข้าพอจะทำให้ได้ข้ายินดีจะช่วย”

“ขอบคุณ!  คุณชายไตตัน ท่านเป็นมิตรแท้จริงๆ”  ราชาจื่อฟงส่ายหน้าและฝืนยิ้มให้เขา  “ข้าไม่มีความเสียใจอยู่เลย  ข้าตายด้วยความพอใจ”

“แล้วนางพอใจท่านเหมือนที่ท่านพอใจนางหรือไม่?” เย่ว์หยางถาม

“นางรานน้ำใจข้า  แต่ข้าไม่ถือสานาง!”  ราชาจื่อฟงถอนหายใจ  “ไม่ว่านางจะเป็นยังไง  หัวใจของข้าก็ยังรักนางเหมือนเดิม!”

“ท่านโง่งมงายจริงๆ!” องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนบินมาจากระยะไกล นางแค่นเสียงด้วยความโกรธ“สตรีเลวร้ายอย่างนั้นสมควรจะถูกลงแส้มากกว่า ยิ่งท่านดีกับนางเท่าไหร่ นางกลับทำร้ายท่านมากเท่านั้น!”

“ในสายตาของท่านอาจเป็นเช่นนี้แต่ข้ารู้ว่าเวลาข้าให้ความสนใจรักใครสักคน  ข้าไม่เรียกร้องตอบแทนจากผู้นั้น ต่อให้นางทรยศขบถรักต่อข้าซึ่งคนที่ไม่รู้อะไรอาจทนไม่ได้ แต่ข้าก็ยังรักนาง” คำพูดของราชาจื่อฟงแทบทำให้เย่ว์หยางทรุดกับพื้น  นี่เจ้าไม่ต้องเล่นบทดราม่าของป้าฉงเหยาได้ไหม?(ฉงเหยาคือนักประพันธ์นิยายชีวิตชาวจีน)เจ้าเป็นราชาของอาณาจักรในภูมิภาคสวนสวรรค์ เจ้าควรจะฆ่าคนเหมือนผักเหมือนปลา  ถ้าเจ้าเป็นบุรุษเจ้าสำราญเจ้าจะอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง?

“ความรักของท่านไม่มีเหตุผลและไร้ค่าจริงๆ”  องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนคิดว่าราชาจื่อฟงผู้นี้เป็นตัวโง่งมคนหนึ่ง

“ถูกแล้วข้ายอมรับว่าเป็นเช่นนั้น...อย่างไรก็ตาม ความรักก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีเหตุผลและทำให้คนตาบอด”  ราชาจื่อฟงยิ้ม  ใบหน้าของเขากลับมาผ่องใสเหมือนเป็นชัชวาลสุดท้ายของชีวิตเสียงของเขาก้องดูมีพลัง “ข้าเคยมีสัมพันธ์กับสตรีทุกวี่วัน ซึ่งทั้งหมดเป็นหญิงงามนอกจากนี้ไม่ว่าจะเป็นหญิงงามเพียงไหน สำหรับข้าถ้านางไม่สามารถทำหน้าที่ของนางได้นั่นก็คงไม่ต่างอะไรกับแพะแกะที่เลี้ยงไว้กินเนื้อ!  จนกระทั่งวันหนึ่ง ข้าได้พบกับจูกวงในทันทีนั้นข้ารู้สึกว่าข้าหลงรักนางโดยไม่ต้องดิ้นรนขวนขวายอะไรเลย”

“ข้าไม่กล้ายอมรับว่านั่นคือรักแรกพบ ไม่กล้ายอมรับว่าหัวใจข้าเต้นแรงข้าได้แต่สันนิษฐานว่าต้องเป็นเพราะอิทธิพลของลูกปัดอธิฐานสมบัติวิเศษชั้นกึ่งเทพที่ประดับหน้าผากของนาง ข้าอยากจะฆ่านางเพื่อเรียกบุคลิกตนเองกลับมาเป็นราชาจื่อฟงผู้มองเห็นสตรีเหมือนวัวเหมือนแกะ  อย่างไรก็ตาม ข้ามิอาจขัดขืนหัวใจตนเองได้  เมื่อข้าเห็นหน้านาง เห็นดวงตาที่สดใสของนางข้าแพ้ใจตนเองทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้านาง ข้ารู้ว่าสตรีอย่างนางไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้โดยปราศจากของวิเศษนั้น คนแข็งแกร่งขนาดข้ายังไม่มีความหมายสำหรับอนาคตนาง  แต่ว่าจะมีความหมายอะไร?  ข้าสาบานเอาไว้ว่า แม้จะได้อยู่กับนางสักวันหนึ่งหรือวินาทีหนึ่งข้าจะต่อสู้เพื่อให้ได้สิทธิ์นั้นมา  ไม่ว่านางเป็นใคร หรือว่านางมาจากไหนข้าอยากเห็นนางร่าเริงทุกวันและต้องการให้นางมีความสุข!  ข้าคิดถึงเรื่องนี้ทุกวันจนกระทั่งวาระสุดท้ายของข้า... ข้าก็ไม่เสียใจ ข้าไม่เสียใจเลยจริงๆ!”

“ถ้าข้ามีโอกาสเลือกอีกครั้ง  ข้าขอเลือกรักแท้!”

“ข้ารู้ตัวว่าไม่สามารถรักษานางไว้ได้ตลอดชีวิต  แต่เมื่อได้ทำแล้ว ข้าก็มีความพอใจ”

“จื่อฟงในอดีตนั้นโหดร้ายและไร้เมตตาเห็นสตรีเป็นเหมือนของเล่นถ้ามองผิวเผินข้าเหมือนกับมีความสุขมาก แต่ความจริงนั้นในใจของข้าว่างเปล่า ตอนนี้คนโง่ผู้นี้ถูกสตรีรานน้ำใจ นอนรอความตายอยู่กับพื้นด้วยความเต็มใจ  ข้าโง่ แต่ก็รู้สึกอิ่มใจแล้ว”

หลังจากได้ฟังคำพูดของราชาจื่อฟงเย่ว์หยางและองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนตกใจอย่างหนัก

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าราชาจื่อฟงจะงมงายในรักถึงเพียงนี้

เข้าใจในรักแท้อย่างไม่คาดคิด

เขาเพื่อความรักแท้ในหัวใจถึงกับทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างรวมทั้งชีวิตตนเอง

ในสายตาของคนเป็นจำนวนมากนี่เป็นพฤติกรรมที่โง่เขลา น่าขัน แต่ถ้ามองจากมุมมองของคนที่มีความรัก บุรุษผู้นี้เป็นสามีที่ดีได้อย่างมิต้องสงสัย

เย่ว์หยางความจริงชื่นชมราชาจื่อฟงแต่ปากของเขายังคงพยายามโน้มน้าวถกเถียงกับคนที่กำลังจะตาย “เสียสละเพื่อคนรักถ้ามีใจร่วมกันก็นับว่าโชคดี แต่นางเล่า? นางทำอะไรเพื่อท่าน?นี่กลายเป็นความปรารถนาด้านเดียวของท่านไม่ใช่หรือ?    ข้าอยากจะบอกท่านว่าจูกวงนางไม่ได้รักท่านเลย!”

คำพูดของเย่ว์หยางกระทบใจผู้คนอยู่บ้าง

เย่ว์หวี่ที่มีจิตใจดีงามเกรงว่าราชาจื่อฟงจะตายด้วยความคับแค้นนางรีบเข้ามากระตุกแขนเสื้อน้องชายนางเบาๆ เป็นการเตือนเขาไม่ให้ตอกย้ำบาดแผลหัวใจของผู้อื่น

ราชาจื่อฟงได้แต่ฝืนยิ้ม  “ข้ารู้ดีว่าจูกวงไม่ได้รักข้า ข้าไม่ใช่คนโง่จนไม่รู้ว่าหัวใจของนางเป็นเช่นไร!  อย่างไรก็ตาม, คุณชายไตตันความรัก ใครกำหนดกันว่าจะต้องลงเอยด้วยการอยู่ด้วยกัน?หากอยู่ด้วยกันได้นั่นย่อมดีที่สุด แต่ถึงนางไม่รักข้า  ข้าล่ะสามารถรักนางได้ไม่ใช่หรือ?  ไม่ว่านางจะรักข้าหรือไม่.. ข้าไม่รู้เหตุผลบางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่พวกเจ้าชาวหอทงเทียนพูดถึงก็ได้  บางทีข้าอาจเป็นหนี้รักนางมาแต่ปางบรรพ์ไม่ว่าจะดีจะร้ายเพียงไหนข้าก็ยังรู้สึกรักนางอยู่เสมอ ไม่ว่านางจะเป็นอะไรมาก่อนหรือนางจะทำอะไรในตอนนี้ นางไม่เคยบอกว่านางรักข้าเลย ดังนั้นนางจึงมิได้โกหกข้า อาจจะบอกได้ว่าข้าคิดเอาเองข้างเดียวจริงๆ ก่อนที่นางจากไป นางเช็ดน้ำตา ข้ารู้ว่านั่นเป็นของจริง! นางไม่ได้รักข้า ข้าไม่ใช่ทางเลือกที่เป็นเป้าหมายสูงสุดของนาง  แต่นางไม่ได้เพิกเฉยต่อความจริงใจของข้า  นางแค่ไม่อาจทำอย่างที่เจ้าพูดได้ ‘รักตอบ’”

“ท่านช่างโง่จริง ยอมแลกชีวิตเพื่อน้ำตาหยดเดียว!”  เย่ว์หยางสบถด่าอย่างไม่เกรงใจ

“ความจริงท่านอ่อนไหวเกินไปเล็กน้อย แต่ข้าคิดว่าความรักไม่ควรเป็นอย่างที่ท่านพูด”  องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนแสดงความเห็น

“นั่นเป็นเพราะเจ้ากับคุณชายไตตันต่างมีความรักต่อกันอย่างลึกซึ้ง  ในโลกนี้ทุกคนไม่สามารถเป็นเหมือนเจ้าได้ยังมีคนที่แอบรักอย่างเงียบๆ เหมือนกับข้า ขณะที่คนที่ตนหลงรักกลับมีใจให้คนอื่นความรักที่สมบูรณ์แบบจึงเป็นความรักได้ ความรักที่ไม่สมบูรณ์ก็ถือว่าเป็นความรักเหมือนกัน  ข้าอิจฉาเจ้า แต่ข้าไม่อาจร้องขอจูกวงให้รักตอบเหมือนกับที่เจ้ามีต่อคุณชายไตตันเช่นกัน...”

“ความจริง ท่านควรบอกความในใจกับนางบอกนางว่าท่านรักนางลึกซึ้งเพียงไหน” กับราชาจื่อฟงเย่ว์หวี่เห็นใจเขาอยู่บ้าง เขารักนางมากมายขนาดนั้นทำไมเขาไม่บอกกับนางโดยตรง

“นางอยากรู้ในสิ่งที่นางอยากรู้เท่านั้น”  ราชาจื่อฟงไอ เวลาในโลกนี้ของเขาใกล้จบลงเต็มที

“นี่ นี่อะไรกัน?”  เย่ว์หวี่ลอบสะดุ้งในใจ  นางเองก็ข่มความจริงบางอย่างไว้ในใจ  ถ้าผู้คนรู้เข้า นั่นจะเป็นเรื่องแย่  ชั่วขณะหนึ่งหัวใจนางเหมือนกับกวางแตกตื่นกระโดดหนีใบหน้านางร้อนผ่าวนางรีบถอยมาอยู่หลังองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนกลัวว่าคนในครอบครัวจะรู้ความคิดนาง

“ท่านไม่ต้องการให้ข้าทำอะไรให้ท่านจริงๆหรือ?”  เย่ว์หยางถามเป็นครั้งสุดท้าย

“ไม่, ข้ามีสหายที่ดีคนหนึ่ง ข้าก็พอใจมากแล้ว..ถ้าข้าจะรู้สึกเสียใจ ก็คงเป็นเรื่องที่ข้าไม่มีพลังมากพอ ไม่โดดเด่นไม่น่ากลัวพอเข้าไปนั่งในหัวใจของจูกวงได้ ถ้าข้าแกร่งได้ครึ่งหนึ่งของเจ้า บางทีคนที่นางรักอาจเป็นข้า ไม่ใช่คนอื่น!” เสียงของราชาจื่อฟงเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ “แม้ว่านางพยายามเก็บกดไม่แสดงออกแต่ข้าสังเกตได้ว่านางมักจะแอบมองหมิงลี่ฮ่าวที่อยู่ใกล้ๆ เจ้าบางทีคู่ที่แท้จริงของนางอาจเป็นเขาก็ได้ คุณชายไตตัน ถ้าท่านต้องการทำอะไรให้ข้าจริงๆ อย่างนั้นข้าขอร้องไว้ชีวิตนางด้วย ปล่อยให้นางมีชีวิตต่อไป ให้นางได้อยู่อย่างมีความสุข....”

คำพูดของราชาจื่อฟงยังไม่ทันจบ

เขาก็หยุดด้วยความผิดหวัง

อย่างไรก็ตามเย่ว์หยางเข้าใจแล้วว่าเขาต้องการพูดอะไร

แม้ว่าจะรู้ว่านางมีคนรักแต่เขาก็ยังไม่ห่วงตัวเอง ราชาจื่อฟงผู้งมงายในรักนี้ไม่มีความหึง ริษยาแต่กลับอวยพรให้นางมีชีวิตอย่างมีความสุข” เย่ว์หยางพูดไม่ออกเป็นเวลานาน ใจของเขาสั่นไหวกับคำพูดของราชาจื่อฟง

รักแท้คืออะไร?

จื่อฟงผู้อยู่ต่อหน้าเขาพูดออกมา

รักแท้นั้นล้ำค่ารักแท้ไม่มีเงื่อนไข รักแท้ไม่มีเหตุผลรักแท้คือความเสียสละเพื่อให้คนรักมีความสุขกับคนที่ตนรัก

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนเดินเข้ามาหาและกุมมือเย่ว์หยางไว้อย่างอ่อนโยน ปกติแล้วนางไม่ค่อยเปิดเผยความในใจของนางต่อหน้าคนอื่นแต่ในเวลานี้นางอยากจะบอกเขาว่าเขามีความรักแท้ที่ล้ำค่าเช่นนั้นทั้งสมบูรณ์แบบมากกว่า

เพราะเขาและนางรักกันและกัน

ร่างของราชาจื่อฟงค่อยๆละลายภายใต้พลังกฎสวรรค์ และเหมือนกับราชาชิงหลาง พลังปณิธานของเขาควบแน่นกลายเป็นผลึกที่หาได้ยากนามว่า‘หัวใจรักแท้’

เย่ว์หยางหยิบผลึกหัวใจรักแท้และรับผลึกหัวใจสำนึกผิดของราชาชิงหลางที่อาหมันหยิบส่งให้  เขาถอนหายใจ “ทำไมท่านสามารถมีชีวิตอยู่ได้แท้ๆ แต่กลับเลือกตายจากไป?  แม้ว่าความตายจะเป็นการหลุดพ้นปัญหาอย่างหนึ่ง  แต่ก็มองได้ว่าเป็นการกระทำที่ไม่รับผิดชอบโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่านตายอย่างนี้ทำให้เราคุณชายลำบากใจ..นั่นเป็นความเลินเล่อของผู้เป็นสหายจริงๆ”

คำพูดของเขาทำให้เย่ว์หวี่ตกใจและนางกลัวว่าน้องชายคนนี้ของนางจะทำใจไม่ได้ นางรีบกอดเขาจากข้างใบหน้าแนบแผ่นหลังของเขาและพูดกระตุ้นเตือนเขา“เสี่ยวซาน! เจ้าอย่าคิดเลยเถิดอยู่คนเดียวพวกเราอยู่กับเจ้าตลอดเวลา อย่าได้คิดถึงเรื่องการฆ่าตัวตายอีกเลย!”

เย่ว์หยางตกใจใจคิดว่าเย่ว์หวี่กังวลเกินเหตุเขาแค่ต้องการพูดให้ตลกเท่านั้น

เมื่อเหลียวมองกลับไปเขาพบว่านางตาแดง

เขารู้สึกผิดในใจจึงกอดทั้งนางและองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนไว้ในอ้อมแขนแม้ว่านางไม่พูดแต่นางกอดตอบ

หลังจากนั้นอาหงอาหมัน ตั่วตั่วและสาวมังกรไร้เขาเจี้ยงก็เข้ามากอดกันแน่น...