บทที่ 1 หมายังไม่เอา

บทที่ 1

“เพื่อนสนิทของฉันพูดถูก ฉันสามารถมีชีวิตที่ดีกว่านี้ได้ แต่กลับต้องมาใช้ชีวิตแบบประหยัดมัธยัสถ์ ไร้อนาคตเพราะคุณ

ฉันเสียเวลาไปห้าปี ชีวิตผู้หญิงมีห้าปีกี่ครั้ง ฉันมันลำบากเกินไป ฉันก็ควรจะได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิม!”

“อีกแล้วไง เพื่อนสนิทคุณ พอเพื่อนคุณพูดอะไรคุณก็เชื่อไปหมด ตั้งแต่เพื่อนคุณเข้ามาในชีวิตเรา เราก็ไม่เคยมีความสุขกันอีกเลยแม้แต่วันเดียว!”

“เพื่อนฉันหวังดีกับฉัน!”

“ผมว่ามันนั่นแหละ ที่ไม่อยากให้เรามีความสุข!”

“การหย่าเป็นความต้องการของฉัน เราสองคนอยู่ด้วยกันมาห้าปีคือความผิดพลาด มันไม่ใช่ชีวิตที่ฉันต้องการ

คุณให้ความสุขกับฉันไม่ได้ อย่าโทษเพื่อนของฉันเลย”

ข้างๆ กรมทะเบียนราษฎร์ มีร้านกาแฟร้านหนึ่ง

หญิงสาวชื่อ หลีซิงหร่าน ใส่เดรสแบรนด์ไฮเอนด์ หยิบเอกสารหย่าจากกระเป๋า กุชชี่ ออกมา

แล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าชายที่ใส่แค่เสื้อยืดตลาดล่างอย่าง เหลียงซ่านเหวิน

“ฉันร่างสัญญาหย่าไว้หมดแล้ว เราอยู่ในเมืองโมตูมาห้าปี ไม่มีรถ ไม่มีบ้าน ยังต้องพึ่งร้านตัดผมเล็กๆ ในการหาเลี้ยงชีพ

ยังมีลูกสาววัยสามขวบ ฉันจะออกไปตัวเปล่า คุณรักลูกมากนี่ ลูกก็ให้คุณ ถ้าคุณเห็นด้วยก็เซ็นเลยแล้วเราไปหย่ากันเดี๋ยวนี้”

เหลียงซ่านเหวินไม่รับสัญญาหย่ามาดู แต่กลับมองผ่านหน้าต่างไปยังรถเบนซ์ เอส600 ที่จอดอยู่ข้างทางก่อนหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง

“เพื่อนคุณนี่มันดีจริงๆ ถึงกับหาคนรวยไว้ให้พร้อมสรรพ คุณจะไปมีชีวิตที่ดีกว่าใช่ไหม ถึงกับไม่ต้องการลูกแล้ว?”

“ลูกเสียฉันไปแล้ว จะให้เธอเสียพ่อไปอีกไม่ได้!”

“พูดซะดูดีเลยนะ”

“เหลียงซ่านเหวิน คุณพูดมากแบบนี้ เพราะอยากได้เงินใช่ไหม บอกมาเท่าไหร่ ขอแค่คุณเซ็นหย่า ฉันให้หมด”

“ไม่ต้องรีบ คอยอีกหน่อย”

“รออะไรอีก?”

เหลียงซ่านเหวินมองภรรยาที่รีบร้อนอยากหย่าเพื่อไปอยู่กับคนรวย รู้สึกอยากตบหน้าตัวเองแรงๆ

หนึ่งที เขาใช้เงินสามแสนแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้มาได้ยังไง?

เหลียงซ่านเหวินเป็นช่างทำผมธรรมดาคนหนึ่ง ร้านตัดผมก็อยู่ใต้ตึกเก่าๆ ในโมตู เล็กๆ ไม่ได้ใหญ่โตอะไร

ก่อนแต่งงาน เขาใช้ชีวิตแบบบางวันทำบางวันก็ไม่ทำ รายได้พอใช้ ชีวิตสบายๆ วางแผนไว้ว่าจะโสดไปตลอดชีวิต

ห้าปีก่อน เขาเจอกับหลีซิงหร่านที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย มาที่ร้านเพื่อตัดผมก่อนออกไปสัมภาษณ์งาน

คุยกันไปมาถึงรู้ว่าเธอเป็นรุ่นน้องมหาวิทยาลัยเดียวกัน หลีซิงหร่านเป็นคนต่างเมือง เขาเป็นคนท้องถิ่น แถมยังเป็นรุ่นพี่

พอได้ใกล้ชิดกันหลายครั้ง ทั้งคู่ก็เริ่มคบกัน เหลียงซ่านเหวินถึงขั้นทิ้งคำสัตย์ว่าจะไม่แต่งงานตลอดชีวิต แล้วไปจดทะเบียนกับเธอ

ตอนนั้น เหลียงซ่านเหวินเชื่อใน “ความรัก”

เมื่อก่อนครอบครัวเขามีบ้าน แต่พ่อแม่ถูกหลอกให้เอาบ้านไปจำนองเพื่อกู้เงินไปลงทุน พอล้มเหลวก็รับไม่ไหว

จึงฆ่าตัวตายทั้งคู่ ทิ้งไว้แค่ร้านตัดผมให้เขา

หลังแต่งงาน เหลียงซ่านเหวินเลิกนิสัยขี้เกียจ ทำงานแบบไม่พัก ด้วยฝีมือช่างทำผมที่ดีเยี่ยม

เขาทำงานตั้งแต่เปิดร้านจนปิดร้านทุกวัน เพียงเพื่อหาเงินเลี้ยงครอบครัว โดยเฉพาะหลังมีลูกสาว

เขายิ่งพยายามหนักกว่าเดิม ปิดร้านแล้วก็ไปส่งอาหารต่อ อยากเก็บเงินให้พอซื้อบ้านให้ภรรยาและลูกอยู่จริงๆ สักหลังในโมตู

เหนื่อย แต่เขามีความสุข เพราะมีภรรยาและลูกสาวอยู่ข้างๆ เพื่อสองแม่ลูก เขายอมทุกอย่าง

จนกระทั่ง เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยของหลีซิงหร่านย้ายมาอยู่ในโมตู หลังจากนั้น ความอบอุ่นในครอบครัวก็เริ่มพังลงทีละน้อย

ต่อมา ภรรยาเขาเปลี่ยนไป

อย่างแรกคือ เธอเริ่มเปลี่ยนสไตล์โพสต์ในโซเชียล จากโพสต์ความสุขในครอบครัว กลายเป็น…

【อย่าก้มหน้า มงกุฎจะร่วง; อย่าร้องไห้ ไอ้ผู้ชายเฮงซวยจะหัวเราะ】

【ผู้ชายหาเงินก็ต้องให้ผู้หญิงใช้ ผู้ชายที่ไม่ยอมให้ผู้หญิงใช้เงิน คือไม่รัก】

【ผู้หญิงต้องแต่งกับผู้ชายที่ยกให้เธอเป็นเจ้าหญิง】

【ผู้หญิงที่ถูกกรอบการแต่งงานขังไว้ ไม่มีวันมีความสุข ผู้หญิงต้องอยู่เพื่อตัวเอง】

ภรรยากับเพื่อนสนิทวุ่นอยู่กับเรื่องที่ว่า “ผู้หญิงควรทำยังไง” หากชีวิตเป็นแบบนี้ทุกๆวัน

เพื่อนพูดอะไรก็เชื่อ จากภรรยาที่ดี กลายเป็นคนไร้ความสามารถแต่ทะเยอทะยาน เวิ่นเว้ออยากใช้ชีวิตหรู

แต่ง่ายต่อการถูกโลกมายาของโมตูหลอกล่อ

สุดท้าย เหลียงซ่านเหวินก็พบว่า ภรรยาเขารวยขึ้นเธอไปมีผู้ชายรวยคนหนึ่งคอยเลี้ยงดู

เขาถูกสวมเขา!

ไม่กี่วันก่อน เป็นวันเกิดลูกสาวอายุสามขวบ เธออธิษฐานว่าขอให้พ่อแม่อยู่กับหนูทุกวัน

แต่หลังดับเทียนคำแรกที่หลีซิงหร่านพูดคือ

“เหลียงซ่านเหวิน เราหย่ากันเถอะ”

แล้วเธอก็เดินออกไปทันที

เจอกันอีกทีก็คือวันนี้…พร้อมสัญญาหย่าในมือ

“เหลียงซ่านเหวิน อย่าคิดว่าคุณตื้อมากๆ แล้วฉันจะยอมใจอ่อน

ร้านตัดผมกระจอกของคุณหาเงินได้กี่บาทกัน ตื่นสักทีเถอะ คุณให้ความสุขกับฉันไม่ได้หรอก”

ติ๊ดๆๆ~

เสียงแจ้งเตือน วีแชท ของเหลียงซ่านเหวินดังขึ้น เขาขมวดคิ้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พอเห็นข้อความบนหน้าจอ

คิ้วที่ขมวดก็คลายลงทันที เขายิ้มอย่างโล่งอก

“ดี! หย่า!”

“ตอบตกลงเร็วขนาดนี้ คุณเจอคนใหม่แล้วใช่ไหม?”

หลีซิงหร่านรีบคว้าโทรศัพท์ของเขาไปดู เห็นข้อความว่า

【ศูนย์นิติเวช มหาวิทยาลัยการแพทย์โมตู】

【รายงานผลตรวจความสัมพันธ์ทางสายเลือด】

【ผู้ยื่นคำขอ: เหลียงซ่านเหวิน】

【วันที่ยื่นคำขอ: วันที่สิบ เดือนหก ปีสองพันสี่ร้อยสอง】

【จุดประสงค์: เหลียงเหยียนเหยียนเป็นลูกสาวสายเลือดแท้ของเหลียงซ่านเหวินหรือไม่?】

【คำอธิบายผลวิเคราะห์: ตำแหน่งยีน เอสทีอาร์ ลำดับที่สิบเก้า ดี8เอส1179

เป็นเครื่องหมายพันธุกรรมของมนุษย์ที่เป็นไปตามกฎการถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรมของเมนเดล

เมื่อใช้ร่วมกันหลายตำแหน่งสามารถใช้ยืนยันความเป็นพ่อได้ อัตราการตัดความเป็นพ่อเท็จ คือ

ศูนย์จุดเก้าสิบเก้าเก้าสิบเก้าเก้าสิบเก้าเก้าสิบเก้าเก้าสิบเก้าเก้าสิบเก้าสิบแปดหกเก้า】

【ผลสรุป: เหลียงเหยียนเหยียนเป็นลูกสาวสายเลือดแท้ของเหลียงซ่านเหวิน】

หลีซิงหร่านพอเห็นเอกสารทั้งหมดก็เข้าใจในทันที ว่าเมื่อครู่เหลียงซ่านเหวิน “รออะไรอยู่” เขารอรายงานนี้…

“เหลียงซ่านเหวิน คุณถึงกับพาลูกไปตรวจ ดีเอ็นเอ งั้นเหรอ?”

เหลียงซ่านเหวินลุกขึ้น ยืนล้วงกระเป๋า มองภรรยาที่เขาเคยคิดว่าจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าจากมุมสูง

“กันพลาดไว้ก่อนน่ะสิ ผมไม่อยากเป็นคนโง่หรอก รู้หน้าไม่รู้ใจ ใครจะรู้ว่าคุณเริ่มไม่ซื่อสัตย์ตั้งแต่เมื่อไหร่

ตั้งแต่พักหลัง หรือจริงๆ แล้วตั้งแต่ก่อนลูกเกิดก็ไม่รู้”

“เพื่อนฉันพูดถูกที่สุดแล้ว ฉันควรจะทิ้งผู้ชายอย่างคุณไปตั้งนานแล้ว แล้วไปหาคนที่ดีกว่า!”

พูดจบก็เดินออกไปราวกับกำลังโมโหมาก

เหลียงซ่านเหวินกลับรู้สึกตลก  เธอจะโมโหอะไร? คนที่สวมเขาให้เขาคือเธอ

แต่เขาขอแค่ตรวจยืนยันนิดหน่อย นี่มันยังเรียกว่าเกินไปอีกเหรอ?

ส่วนเพื่อนสนิทของหลีซิงหร่านคนที่ยุให้สองคนหย่ากันกลับหายหัวไปสองวันแล้ว

ในกรมทะเบียนราษฎร์ คนต่อคิวหย่ากันเยอะมาก สองคนรออยู่หนึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็หย่าขาดกัน

ได้ใบหย่ามาถือเต็มมือ แล้วเดินออกมานอกอาคาร

“เหลียงซ่านเหวิน ฉันเตือนคุณอย่างหนึ่งนะ ไปหางานดีๆ ทำซะ ร้านตัดผมกระจอกๆ

ของคุณหาเงินไม่ได้มากพอให้ลูกมีชีวิตที่ดีหรอก ทำตัวดีๆ ก็แล้วกัน!”

หลีซิงหร่านพูดจบ ก็เดินไปที่รถเบนซ์ เอส600 เปิดประตูหลัง ก่อนจะนั่งเข้าไป

ชายคนหนึ่งในชุดสูทเนี้ยบ ดึงหลีซิงหร่านเข้าไปกอด แล้วจงใจบีบต้นขาอันขาวเนียนของเธอต่อหน้าเหลียงซ่านเหวินโดยตรง

เขาคือ หวังเฉิง ชายที่มีเมียแล้ว เจ้าของบริษัทแห่งหนึ่ง และหลีซิงหร่านผู้หญิงที่ตะโกนเรียกร้องความเป็นอิสระทางการเงินกลายเป็น “มือที่สาม”

หวังเฉิงกระซิบแนบหู

“เราไปโรงแรมฉลองกันหน่อยไหม”

หลีซิงหร่านรู้ดีว่าเขาตั้งใจพูดให้เหลียงซ่านเหวินได้ยิน เธอรู้สึกอับอายวาบขึ้นมา

“เสี่ยวหลี่ ขับรถ ไปโรงแรมแชงกรีลา”

รถเบนซ์ เอส600 พาคู่รักผิดศีลธรรมสองคนนั้นจากไป

【สังคมก็คือผู้หญิงแพศยา ที่รู้จักอ่อยเฉพาะคนมีเงิน】

【ติ๊ง! ระบบช่วยเหลือผู้ชาย โหลดสำเร็จ】

“ระบบ? ใช่ระบบตัวนั้นหรือเปล่า?”

ระบบช่วยเหลือผู้ชาย?

ใช่…ผู้ชายในยุคนี้มันเหนื่อยเกินไปจริงๆ ต้องได้รับการช่วยเหลือบ้าง

ชื่อ: เหลียงซ่านเหวิน

อายุ: ยี่สิบแปด

ส่วนสูง: หนึ่งร้อยแปดสิบสาม

หน้าตา: เจ็ดสิบสอง (หมายเหตุ: เคยเป็นหนุ่มหล่อประจำคณะ เคยเป็นระดับซุปเปอร์สตาร์

แต่เพราะการแต่งงานทำงานหนักอยู่หลายปี ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป

คุณเหลียงซ่านเหวินจากหล่อระดับซุปเปอร์สตาร์ จะกลายเป็น “ลุงแก่” หาใช่ดาวเจิดจรัส)

ประกายภายใน: หกสิบ (การแต่งงานทำให้ความมั่นใจหมดไป ความคมคายถูกลบเลือน

แสงในดวงตาหม่นลงเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือความโดดเด่นเหมือนเมื่อก่อน)

เหลียงซ่านเหวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่องดูหน้า สภาพตอนนี้…อายุแค่ยี่สิบแปด แต่ดูเหมือนตาแก่วัยหกสิบ เลย

แถมแววตาไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเก่า

【เงินเลี้ยงตัว】

【ผู้ชายยิ่งมีเงิน ยิ่งหล่อ ยิ่งมีเสน่ห์ ยิ่งมีประกาย】

ทรัพย์สิน: เก้าหมื่นสองพันหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ด

สกิล: ไม่มี

พิเศษ: ไม่มี

【รางวัลเงินสดรายวัน หนึ่งพัน】

【ค่าประสบการณ์อัปเกรด: ศูนย์ จาก หนึ่งหมื่นหยวน】

【ใช้เงินเพื่ออัปเกรดรางวัลเงินสดรายวัน และมีโอกาสได้รับการ์ดรางวัล】

【คำถามสุดท้ายคุณเชื่อในความรักไหม?】

เหลียงซ่านเหวินเหยียดยิ้มมุมปาก

“ความรักเหรอ…เว้ย! หมายังไม่เอา!”