ตอนที่ 925 ตบหน้าขั้นสูง

ผู้ที่เร็วที่สุดไม่ใช่บุรุษวัยกลางคนที่เย่ว์หยางเอาเท้าพาดไหล่อยู่แต่เป็นบุรุษประหลาดที่มีเสียงเหมือนนกแสก รูปร่างเหมือนค้างคาว

เขาเหยียดมือ

มีสายลมหมุนรอบตัวเขาแผ่วเบา ใบไม้ที่หมุนอยู่รอบๆตัวของเขาคล้ายกับสัตว์ร้ายเร่งความเร็วพุ่งเข้าหาเย่ว์หยางทันที อย่างไรก็ตามฝีมือที่ไม่เคยพลาดเป้าล้มเหลวทันที เหมือนกับหุ่นเชิดที่ถูกกรรไกรตัดสายเชื่อมต่อและสูญเสียการควบคุมบินมาได้ครึ่งทางก็หมดแรงตกลงบุรุษผู้มีฉายาหัตถ์วิถีควบคุมความเป็นตายของคนอื่นตกตะลึงมีสีหน้าเหมือนกับถูกต่อยหนึ่งหมัด

ขณะเดียวกันเขามีสีหน้าโกรธอับอายรู้สึกเหมือนโดนดูถูกอย่างแรง

เขาจ้องมองเย่ว์หยาง

บุรุษวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ทองผู้อ้างว่าเป็นเจ้าเมืองมีแววตาที่โกรธ  เขาปล่อยหมัดใส่เย่ว์หยางทันที

“ยินต้อนรับเจ้าสู่เกมสนุกของข้า! ข้าให้สัญญาได้เลยว่าเจ้าจะมีความเพลิดเพลินอย่างแน่นอน!” หากเย่ว์หยางปล่อยให้เขาโจมตีได้  นั่นคงไม่ใช่คุณชายสามตระกูลเย่ว์ที่แม้แต่จักรพรรดินีฟ้าและชี่เทียนเหอก็ยังพ่ายแพ้  ถ้าเขาเอาจริง เขาสามารถฆ่าศัตรูได้ทันที  แต่เย่ว์หยางกลับไม่ทำ เพราะเขาต้องการสร้างความตกใจให้กับศัตรูผู้ชอบเล่นเกมกับชีวิตผู้คน

ถ้าเย่ว์หยางจัดความสามารถในชีวิตทั้งหมด  คาดกันว่าทักษะเกี้ยวหญิงคงไม่ถูกจัดไว้ในอันดับแรก

แต่ยังมีความสามารถพิเศษที่จัดไว้เป็นอันดับสองคาดได้ว่าไม่มีใครเหนือกว่าเขา

นั่นคือกลั่นแกล้งผู้คน

เพราะเขาไม่ใช่คนที่มีหัวใจอย่างพระโพธิสัตว์ ทั้งหนังหน้าก็หนาฉลาดเป็นกรด มีความคิดพิเศษไม่เหมือนใคร แน่นอนว่าเย่ว์หยางแตกต่างออกไป เขาเลือกจัดการศัตรูได้ราบรื่นมากกว่าใครเมื่อผ่านการต่อสู้มาอย่างต่อเนื่องและสำรวจตัวเองอย่างต่อเนื่องเจ้าเด็กจากมิติอื่นค่อยๆ สร้างบุคลิกลักษณะจำเพาะของตน..และรูปแบบของเย่ว์หยางก็คือ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

บุคคลผู้ยิ่งใหญ่หลายคนสามารถทำได้ตบหน้าข้างซ้ายและจากนั้นยื่นหน้าข้างขวาให้อีกฝ่ายตบหลายที ทั้งพร่ำบ่นเรื่องคุณธรรมต่อศัตรู  หลายคนที่ไม่เก่งแต่ใจกว้างและมีน้ำใจแม้สุนัขกัดก็ไม่กัดตอบ อย่างมากก็เดินอ้อมหลีกไปและไม่ใช้วิธีเยี่ยงสุนัขแน่นอน!

ความจริงเย่ว์หยางก็เข้าใจเรื่องเหล่านี้เช่นกัน

แต่เขารู้ว่าเขาไม่ควรทำ

ตามรูปแบบของเย่ว์หยางในการกระทำต่างๆ  หากมีคนตบหน้าซ้ายของเขา  อย่างนั้นเขาจะตบอีกฝ่ายหนึ่งคืนอีกสิบครั้งถ้าไม่อย่างนั้นก็ทุบผู้นั้นจนร่วง แต่บางครั้งเขาก็ไม่เห็นด้วย ถ้าสุนัขกัด เย่ว์หยางไม่มีทางกัดสุนัขตอบสิบครั้งแน่ แต่จะทุบหัวสุนัขโดยตรง

ที่สำคัญคนกับสุนัขในใจของเย่ว์หยางยังมีข้อจำกัดแตกต่างกันบางอย่าง

เมื่อครู่นี้บุรุษวัยกลางคนชอบการละเล่นพอเขามาพบกับเย่ว์หยางนับว่าเป็นโชคของเขา เพราะเย่ว์หยางตัดสินใจเล่นกับเขา

เล่นเกมใช่ไหม?

ใครจะไม่เล่นเล่า?

“อันที่จริงข้าไม่ชอบวิธีกินหัวใจร้อนๆ เลย  สมองหวานก็งั้นๆ แต่ถ้าเจ้าไปโรมต้องลองทำเหมือนอย่างที่พวกโรมันทำ เจ้ามั่นใจได้เลยว่าจะได้กินสิ่งนี้ ต่อไปข้าจะประกาศกับพวกพ้องมิตรสหาย หากพวกเขาต้องการลอง ข้าจะแนะนำให้กับญาติสนิทมิตรสหายพวกเขา  เจ้าก็เหมือนกัน จะได้รับการต้อนรับอย่างนี้”เย่ว์หยางหลบฉากจากพลังหมัดกระแทกที่หนักหน่วงจากนั้นถอยกลับไปที่บัลลังก์ทองและนั่งลง

บุรุษวัยกลางคนต่อยผิดก็ยิ่งคำรามด้วยความโกรธ

เขากระโจนขึ้นไปบนอากาศและระเบิดพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในร่าง

แรงระเบิดสั่นสะเทือนไปทั้งไพรสุนัขป่าแดงพลังรุนแรงปานภูผาถล่ม

ผู้ลี้ภัยที่อยู่บนพื้นแทบหายใจไม่ออกถ้าไม่เพราะอยู่เป็นกลุ่มกอดกันแน่นต้านทานไว้ ด้วยพลังคนๆ เดียวเกรงว่าคงถูกพลังที่น่ากลัวกดบดทับบี้แบนเป็นแน่  บุรุษวัยกลางคนต้องการทำลายสถานที่ทั้งหมดร่างของเขาลอยขึ้นไปในอากาศหลายร้อยเมตรและระดมหมัดต่อยลงมาข้างล่างอย่างหนักหน่วง  คนที่ปล่อยพลังหมัดยังลอยอยู่ในอากาศ  แต่ผู้ลี้ภัยทุกคนถูกแรงกดจนกระอักโลหิตถ้าไม่ใช่เพราะองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนกอดเด็กหญิงและทารกไว้ วิ่งไปหากลุ่มผู้ลี้ภัยและเพิ่มระดับพลังของสนามพลังวิญญาณของกลุ่มผู้ลี้ภัยและทหารรับจ้างคงหลุดลอยจากร่าง   พวกเขาตกใจกลัวคลื่นระเบิดจากพลังหมัดจะบดขยี้พวกเขาจนเลือดเนื้อสาดกระจาย

บัลลังก์ทองอยู่ในศูนย์กลางของพลังหมัดโจมตี

ถูกแรงกดลงไปที่พื้น

ทาสสิบเจ็ดคนที่หามวอบัลลังก์ทองกระดูกแหลกหักทุกคน  ในท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนดังลั่นทุกคนเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ดร่างระเบิดตายไปในที่สุด

เป็นสาวใช้สตรีที่มีปฏิกิริยารวดเร็วหลบหนีจากศูนย์กลางพลังโจมตีและร่างนางเหมือนผลไม้แดงตกร่วงไปในโคลน

เมื่อเห็นว่าหมัดกำลังโจมตีใส่ร่างของเขา เย่ว์หยางยังคงนั่งอยู่บนพนักบัลลังก์ทองอย่างสบายใจ

ราวกับว่าเขาไม่เห็นว่าใครกำลังโจมตี

เสี่ยวเหวินหลีปรากฏตัวข้างหน้า

นัยน์ตางดงามของเธอจ้องตอบ

เมื่อพลังหมัดอยู่ห่างหนึ่งเมตรจะโจมตีถูกศีรษะเย่ว์หยางตลอดทั้งร่างของบุรุษวัยกลางคนพลันหยุดนิ่งกลางอากาศ

บุรุษประหลาดผู้มีเสียงเหมือนนกแสกร่างเหมือนค้างคาวเห็นภาพนี้ตะลึงงันไม่อยากเชื่อสายตาเขารู้ดีถึงความแข็งแกร่งของสหายของเขา แม้ว่าเขาจะมี ‘หัตถ์วิถี’ แต่เมื่อเทียบกันแล้วเขาไม่ได้เปรียบ.... อย่างไรก็ตาม อย่างไรก็ตามสหายที่ทรงพลังเช่นนี้ปล่อยพลังหมัดเต็มกำลัง ยังถูกอีกฝ่ายหนึ่งใช้สายตาตรึงเขาไว้ได้หรือ?  ทักษะแฝงเร้นนี้น่ากลัวเกินไปหรือเปล่า?  หรือว่าปีศาจอสรพิษน้อยนี้... แย่แล้วนี่คืออสูรเทพ นี่ไม่ใช่ปีศาจอสรพิษธรรมดา!

เขาพบว่าอีกฝ่ายหนึ่งมีอสูรเทพ และรู้สึกกลัวจนอยากจะหลบหนีทันที

ล้อเล่นแน่ๆ

สู้กับอสูรเทพ มีกี่ชีวิตก็ไม่พอ!

บุรุษผู้มีเสียงเหมือนนกแสกร่างเหมือนค้างคาวหันหลังและเตรียมเร่งความเร็วหนีเข้าไพรหมาป่าแดง

อย่างไรก็ตามข้างหลังของเขา ไม่รู้ว่ามีปีศาจอสรพิษน้ำแข็งถือดาบคู่มายืนจ้องเขาตั้งแต่เมื่อไหร่...บุรุษประหลาดร่างเหมือนค้างคาวเลี้ยวไปอีกด้านหนึ่งพยายามจะหลบหนี  แต่เมื่อเขาหันกลับไปเขาพบว่าที่ด้านข้างเขามีนาคาสายฟ้า เขาหันมองไปรอบๆ พบว่าตนเองถูกล้อมในอีกสองด้านมีนางเงือกวายุผู้งดงาม และเมดูซ่าศิลา

สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังนี้ไม่รู้ว่าพวกนางมาถึงตั้งแต่เมื่อใดไวมากจนหัตถ์วิถีอย่างเขาผู้ควบคุมสมรภูมิไม่ทันเห็น

อย่าเพิ่งหนี ไม่งั้นตาย!

บุรุษประหลาดร่างคล้ายค้างคาวรู้ได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ถ้าสิ่งมีชีวิตทั้งสี่ผนึกกำลังกัน ถ้าโชคดีไม่ตายก็คงบาดเจ็บร่วงลงกับพื้น

หนี, เขาต้องหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้...บุรุษประหลาดร่างคล้ายค้างคาวใช้พลังทั้งหมด เขาเหาะขึ้นไปในท้องฟ้าพยายามฝ่าลงล้อมหนีไปให้ได้ เพื่อให้หนีรอดเขายอมเสียทุกอย่างแม้กระทั่งสหาย ปล่อยให้สหายรักตาย ไม่ใช่ว่าเขาโกรธนักสู้ แต่เขาไม่ได้รับผลอะไรจากการนี้

เปรี้ยง!

ที่เหนือท้องฟ้าสายฟ้าขนาดเท่าถังใหญ่ฟาดลงที่ศีรษะของบุรุษประหลาดโดยตรง

บุรุษประหลาดตัวไหม้เกรียมร่วงลงกระแทกพื้น

สายฟ้ามีพลังน่ากลัวระเบิดใส่ศีรษะของเขาพลังสายฟ้ากร้าวแกร่งทำให้เขาร่างไหม้เกรียมร่างชักกระตุก

“อา.......” บุรุษประหลาดร่างเหมือนค้างคาวบิดมือแทบไม่ทันมีสายลมพัดผ่านร่างของเขาเงียบๆ ดูเหมือนว่ามีเชือกที่มองไม่เห็นถูกโยนเข้าไปในป่าไกลจากนั้นร่างของบุรุษประหลาดก็ฟื้นขึ้นและถูกดึงไปในที่ไกล

เฟี้ยววว

ธนูดอกหนึ่งปักเข้าที่มือของบุรุษประหลาดนั่นเป็นผลงานของเมดูซาศิลา

มือนั้นกลายเป็นสีเทาและแข็งทันที

ขณะเดียวกันลามไปถึงศอก

ในทางกลับกันหัตถ์วิถีที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นร่องรอยมาก่อนก็ถูกเปิดเผย... พลังของคำสาปเป็นหินไม่เพียงแต่ส่งผลต่อมือของบุรุษประหลาดเท่านั้น  แต่ยังคงสาปให้ความสามารถของเขากลายเป็นหินไปด้วย

เส้นบางๆ ห้าเส้นสายปรากฏในมือของบุรุษประหลาดและขยายไปถึงป่าที่อยู่ห่างออกไป

สิ่งเหล่านี้แต่เดิมจะมองไม่เห็น

ตอนนี้ภายใต้ทักษะฝีมือของเมดูซาศิลามันกลายเป็นสายใยหิน!

ขณะที่บุรุษวัยกลางคนที่โจมตีเย่ว์หยาง ยังคงลอยนิ่งอยู่ในกลางอากาศไม่สามารถเคลื่อนไหวได้! ชี่เทียนเหอกับร่างเทพของเขาถูกเสี่ยวเหวินหลีตรึงได้หนึ่งวินาที สำหรับอสูรเทพใช้ทักษะพันธนาการก็เอาชนะบุรุษวัยกลางนี้ที่เป็นเจ้าเมืองนี้ได้ ถ้าเธอต้องการก็สามารถตรึงเขาไว้ได้ถึงสองหรือสามชั่วโมง.. เย่ว์หยางไม่สนใจเงยหน้ามองแต่หงุดหงิดเล็กน้อย บุรุษประหลาดบังอาจหลบหนี “เจ้าทำให้ข้าผิดหวังนัก  ทำแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าเจ้าอยากหนี ทำไมจะต้องแอบหนีด้วย?”

ทุกคนที่ได้ยินถึงกับตัวสั่น

จำเป็นต้องหลบหนีต่อหน้าด้วยหรือ ใครๆ ก็ต้องแอบหนีแบบนี้กันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?

บุรุษประหลาดร่างคล้ายค้างคาวสิ้นหวัง  เวลานี้เขารู้สึกว่าชีวิตเหลือน้อยนิด  เป็นไปได้หรือว่าอีกฝ่ายหนึ่งต้องการปล่อยตัวเขาเอง?

หน้าของเย่ว์หยางจริงจังมากขึ้นทุกทีและเขายกนิ้วกรีดกราย “ความจริงแล้วการพยายามหลบหนีนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้  แต่ตรงกันข้ามข้าขอแนะนำให้หนี!  เมื่อครู่นี้เป็นแค่เกม!  ฟงจี, อย่าลืมนับแบบมาตรฐานระวังอย่านับขาด  ถ้าเจ้าหนีพ้นสายตาข้าได้ภายในการนับถึงร้อยอย่างนั้นเจ้าจะเป็นอิสระ!”

ขณะที่ฟงจีนับ เขาดีดนิ้วตาม

บุรุษวัยกลางคนที่ร่างลอยค้างเติ่งอยู่กลางอากาศพอเสียงริ้งงงดังก็ร่วงร่างกระแทกกับพื้น คลื่นแรงกระแทกทำให้ป่ารอบด้านแทบพัง

อย่างไรก็ตามตอนนี้ไม่มีใครตกใจพลังน่ากลัวที่เกิดจากบุรุษวัยกลางคน

และทุกคนเริ่มเข้าใจว่าปีศาจทั้งสอง บุรุษประหลาดและบุรุษวัยกลางคนกำลังเผชิญกับอะไร...นี่เป็นรางวัลและการลงโทษที่น่ากลัวยิ่งกว่าของนักสู้ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน! และเป็นการละเล่นที่นำเสนอโดยศัตรูแต่ก็เป็นการหยามหยันชื่อเสียงอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง

“นายท่านจะให้ข้านับยังไง?  ข้านับได้หรือ?”  ฟงจีตื่นเต้นและอึดอัดเล็กน้อย  เขาควรจะทำยังไง ถ้าเขาต้องทำเอง

“ถ้าทำไม่ได้ ข้าจะไล่เจ้าออก!”  เย่ว์หยางไม่เคยห้ามคนของเขาไม่ให้ปฏิเสธ

“ไม่,ข้าจะนับได้จริงๆ หรือ?  ข้าจะนับได้จริงๆหรือ?” เขามองดูองค์เชียนเชียนอีกครั้ง เขามีความฉลาดพอจะพบว่าท่านหญิงมีสิทธิ์พูด  นายใหญ่ไตตันโปรดปรานนางราวกับภรรยาของผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่ธรรมดา

“เรื่องมากจริงๆ!”  แม้ว่าองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนมักจะทะเลาะกับเย่ว์หยางเป็นการส่วนตัวบ่อยๆ  แต่ไม่ค่อยมีใครสงสัยในตัวเขา

“หนีไป,ไม่มีชีวิตก็หนีไม่ได้ ถ้าเจ้าไม่ต้องการ อย่างนั้นฟันและหนังของเจ้าจะกลายเป็นของสะสมของข้า  ตอนนี้เริ่มวิ่งได้แล้ว! คุณชายผู้เมตตาการุณย์ให้โอกาสนี้แก่เจ้า!  ข้าลืมบอกพวกเจ้าไป ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่งกับสิ่งที่พวกเจ้าเพิ่งพูด  เจ้าหนอนน่าสมเพชความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเราคุณชายก็คือการได้เห็นคนอ่อนแอมีชีวิตอยู่แทบเท้าข้า นั่นจะทำให้ข้ามีความรู้สึกเติมเต็มความสำเร็จ... เจ้าจะไม่มีวันเข้าใจนี่คือความรู้สึกที่ได้สัมผัสความสำเร็จของนักสู้คนหนึ่งที่ไม่เหมือนใคร นักสู้คือคนที่สามารถควบคุมชะตาชีวิตของผู้อื่นได้ดังใจนึกไงเล่า!”

เย่ว์หยางทบทวนคำพูดที่บุรุษวัยกลางคนเคยพูดไว้ด้วยความหยิ่งผยอง

การหักหน้าเช่นนี้ แย่ยิ่งกว่าตาย!

ปัญหาก็คือบุรุษวัยกลางคนและบุรุษประหลาดทั้งสองคนไม่มีโอกาสโต้แย้ง

ก็เหมือนความห่างชั้นของผู้ลี้ภัยกับพวกเขา ความห่างชั้นของทั้งสองฝ่ายแม้จะเป็นนักสู้ปราณฟ้าแต่พวกเขามิอาจต้านทานเย่ว์หยางได้  ไม่ว่าเย่ว์หยางต้องการอะไร พวกเขาได้แต่น้อมรอ

“โครม...” บุรุษประหลาดคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้พลังและบุรุษวัยกลางคนหน้าซีดสั่นสะท้านตอนนี้พวกเขาเริ่มรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังของคนลี้ภัยผู้หิวโหยและเริ่มเข้าใจถึงความกลัวของมดแมลงที่ถูกฆ่ามาก่อนนั้น เขาได้รู้ว่าชะตากรรมที่น่าสมเพชนั้นเป็นอย่างไร  ถ้าหากเขาย้อนกลับไปได้พวกเขาจะไม่ไล่ล่าผู้ลี้ภัยผู้หิวโหยที่หลบหนีและจะไม่ฆ่าหนอนน้อยผู้น่าสงสารผู้คุกเข่าอยู่ใต้เท้าด้วยความสำราญต่อไป  ถ้าเขาย้อนกลับไปได้พวกเขาจะเสียใจทุกอย่างที่ทำก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้โลกไม่หวนกลับอีกแล้ว!

“อั้ก!!!” ยิ่งเขาคิดถึงคนที่เขาฆ่าในอดีต ให้เลาะฟันคนควักหัวใจและสมองที่เคยทำให้บุรุษวัยกลางคนมีความสุข เขากลัวจนกระอักโลหิต

“ข้านับแล้วนะ  นับจริงๆ นะ หนึ่ง สอง สาม....”ฟงจีกลัวว่าเย่ว์หยางเจ้านายใหม่จะโกรธ เขารีบนับอย่างรวดเร็ว

ล้อเล่นหรือเปล่า เขาเพิ่งจะได้รับเป็นลูกจ้างชั่วคราวถ้าเขาไม่ให้ความร่วมมือ จะมีอาหารดีๆ กินได้อย่างไร

แล้วสองคนที่เคยมีชื่อเสียงนี้ก่อเรื่องเลวร้ายสาหัสมากเกินไป

เมื่อร้ายมาก็ร้ายตอบ

สองคนนี้เจอคนร้ายกาจกว่าอย่างนายใหญ่ไตตันนั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับ  คาดว่าพวกเขาทำเรื่องเลวร้ายมามากผู้คนสาปแช่งมากเกินไป เวลานี้ถึงเวลาชดใช้การกระทำ

บุรุษประหลาดที่กำลังตัวสั่นยกมือขึ้นทันทีเตรียมเชือดคอตนเอง เขาต้องการฆ่าตัวตาย

มีใบไม้สองสามใบพุ่งวาบเหมือนใบมีดทันที

แต่ช่วงเวลาที่ใบไม้กำลังจะปาดที่คอเย่ว์หยางใช้พลังดรรชนียิงใส่ใบไม้จนเผาไหม้กลายเป็นควันหายไปไม่เหลือร่องรอยผิวของบุรุษประหลาดไม่มีรอยแผล ยังดีเหมือนเคย

เขาต้องการตายแต่การตัดสินใจนั้นไม่อยู่ในมือของเขาอีกต่อไป

“ข้าไม่อนุญาต เจ้านึกว่าจะฆ่าตัวตายได้หรือ?เจ้านึกว่าชื่อของ ‘นายใหญ่ไตตัน’ มันไร้สาระหรือ? มือของข้าไตตันไม่เพียงแต่กำชีวิตศัตรู แต่ก็กำหนดความตายของศัตรูได้เช่นกัน!”  เย่ว์หยางพูดเลียนแบบบุรุษประหลาดอีกครั้ง

แน่นอนว่าด้วยพลังระดับเขาย่อมทำได้

ความจริงนี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเย่ว์หยางสามารถทำให้ศัตรูคลั่งใจจนกระอักโลหิตได้ และไม่สนใจว่าศัตรูจะเป็นยังไง!