ตอนที่ 897 เราเป็นกลาง

หุบเขาเพลิงดำ

เมื่อนานมานี้เย่ว์หยางเคยตรวจสอบแหล่งแร่หยดเพลิงอย่างระมัดระวัง

ตามข่าวที่ได้มาที่นั่นเป็นหุบเขาลึกมีเพลิงลุกไหม้ชั่วนาตาปีและเปลวไฟที่นั่นมีความรุนแรงกว่าที่อื่น เมื่อมองจากระยะไกลจะมีสีดำนั่นเป็นที่มาของชื่อหุบเขาเพลิงดำ

มีทหารรับจ้างสองสามคนที่ไม่กลัวตายเข้าออกหุบเขาเพลิงดำเป็นครั้งคราว

ถ้าไม่โชคร้ายตายเสียก่อน  อย่างนั้นพวกเขามักจะขุดพบอะดาแมนเทียมที่คุณภาพไม่แย่นักปกติจะหาพบได้ยากในที่อื่นเว้นที่ปากปล่องภูเขาไฟ ที่มีไฟพ่นตลอดเวลา

แน่นอนว่าทหารรับจ้างบ้างคนสามารถขุดแร่หยดเพลิงในหุบเขาเพลิงดำได้

แร่หยดเพลิงหลังจากหลอมแล้วจะกลายเป็นโลหะเหลว

ด้านหลังเป็นโลหะเหลวมีอุณหภูมิสูง

สามารถใช้ร่วมกับแร่ธาตุบางชนิดที่มีชื่อต่างๆในแดนสวรรค์ นับว่าเป็นแร่ที่มีค่ามาก

โลหะเหลวจากแร่หยดเพลิงมีคุณภาพสูงเยี่ยม เมื่อผ่านการกลั่นหลายครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าจะกลายเป็นผลึกทองหยดเพลิงซึ่งมีอุณหภูมิปกติเหมือนกับผลึกคุณสมบัติโลหะซึ่งแข็งจนไฟแทบจะกัดกร่อนไม่ได้  ถ้าผลึกทองหยดเพลิงนี้ถูกนำเข้าโรงประมูล  แค่ขนาดหนึ่งนิ้วก็มีมูลค่าสูงเกินหมื่นล้านนั่นคือหนึ่งในสินค้าที่แดนสวรรค์บนต้องการซื้อจากแดนสวรรค์ล่างตลอดไป

ปัง ปัง ปัง!

ในขณะที่เย่ว์หยางพาจุ้ยมาวอี้บินเข้าไปในหุบเขาเพลิงดำห้าสิบกิโลเมตร  เขาได้ยินเสียงต่อสู้ที่ดุเดือดอย่างชัดเจน

มีบางคนกำลังต่อสู้อยู่นอกหุบเขาเพลิงดำหรือ?

พวกเขามาเพื่อแร่หยดเพลิงหรือเปล่า?

ถ้าเป็นอย่างนี้อย่างนั้นเย่ว์หยางคงไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย

“มีคนต่อสู้กันข้างหน้าหรือ?  ดูเหมือนว่าจะใกล้เข้ามา!”  จุ้ยมาวอี้เพิ่งตื่นจากฝันร้ายนางเลื่อนลงจากหลังเย่ว์หยางทันทีนางกำหมัดเกร็งกำลังเตรียมพร้อมเผื่อพบเจอศัตรูกะทันหัน

“กลั้นหายใจไว้และรอดูเหตุเปลี่ยนแปลงเงียบๆ” เย่ว์หยางโบกมือบอกนางไม่ให้กังวล

“อืม..” จุ้ยมาวอี้มองดูเย่ว์หยางและค่อยๆ ผ่อนคลาย ยังมีเขาอยู่นั่น นางเชื่อฟังเขาต่อให้มีเหตุเปลี่ยนแปลงเขาก็จัดการทุกอย่างได้

บึ้ม บึ้ม บึ้ม.... ไม่ทราบว่าท้องฟ้าฉายประกายสีแดงตั้งแต่เมื่อใด

อุกกาบาตเพลิงนับไม่ถ้วนตกลงมาใส่พื้นในรัศมีสามสิบกิโลเมตร  แม้ว่าจะมีระยะโจมตีนั้น แต่ระยะห่างของเย่ว์หยางกับจุ้ยมาวอี้ห่างกันเล็กน้อย  แต่แรงระเบิดจากการโจมตีนี้ยังคงทำให้ทั้งสองคนปลิวได้ แม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะมองเห็น แต่เย่ว์หยางคาดว่าคนผู้โจมตีนี้จะต้องมีพลังอย่างน้อย ปราณฟ้าระดับสี่

ถ้าเป็นแค่พลังปราณฟ้าระดับสี่นั่นก็แค่นั้น

ที่นี่อยู่ใกล้หุบเขาเพลิงดำมากเกินไป  ธาตุไฟที่นี่ดูผิวเผินจะเงียบสงบ  แต่ความจริงมันมีพลังระเบิดที่น่ากลัว

อุกกาบาตสวรรค์เหล่านั้นร่วงลงกระแทกพื้นมีพลังระเบิดไม่ด้อยไปกว่านักสู้ปราณฟ้าระดับห้า

คลื่นความร้อนพุ่งสูง

ในเขตชายขอบของหุบเขาพลังคลื่นความร้อนยังรุนแรงมากขนาดนี้ถ้าเข้าไปภายในหุบเขาเพลิงดำ ยังจะมีอะไรเพิ่มขึ้นอีก?

ด้านนอกหุบเขาเพลิงดำบางทียังเทียบกับโลกอัคคีของจ้าวอัคคีปีศาจไม่ได้  แต่ถ้าเข้าไปในหุบเขาเพลิงดำจริงเกรงว่าพลังความร้อนคงจะมากยิ่งกว่าเป็นแน่ ทะเลเพลิงสามารถใช้พลังน้ำจากโลกนาฬิกาทรายมาสร้างสมดุลได้แต่เขาจะไปหาน้ำมากมายจากที่ไหนมาตัดไฟออกไปเล่า? ถ้าเขามาคนเดียวไม่ได้พาจุ้ยมาวอี้มาด้วย ก็คงดี  แต่ตอนนี้ศัตรูยังไม่ชัดเจน ต้องรอคอยดูกันต่อ

“ชู่วว!” เย่ว์หยางส่งสัญญาณให้หมอบซุ่ม

เข้าใจแล้ว ....จุ้ยมาวอี้เห็นเย่ว์หยางเปลี่ยนไปจากปกตินางเชื่อฟังคำแนะนำของเย่ว์หยาง กลั้นหายใจและซุ่มอยู่ใกล้ๆ เย่ว์หยางอย่างสงบ

หลังจากเห็นพลังโจมตีของอุกกาบาตไฟข้างหน้ามีเงาร่างหลายร่างหลบหนีออกมาจากเปลวเพลิง

สองคนในนั้นเย่ว์หยางรู้จักดี

คนหนึ่งมนุษย์กระดูกราเชลหัวหน้าก๊กโจรในแดนสวรรค์ใต้

อีกคนหนึ่งเป็นคนที่เคยทะเลาะกับทอเรนลิมาที่เมืองไถ่ถอนและถูกลิมาขู่ขวัญจนหนีไป เย่ว์หยางไม่รู้จักชื่อของเจ้านักสู้ที่คล้ายผีดูดเลือดนี้  แต่เขามีพลังปราณฟ้าระดับสาม แค่เพียงอ่อนแอกว่ามนุษย์กระดูกราเชลเพียงเล็กน้อย  อย่างไรก็ตามทั้งราเชลกับเจ้าผีดูดเลือดต่างอับอายขายหน้ากันมาก

ราเชลและมนุษย์แวมไพร์แต่ละคนมีพลังระดับปราณฟ้าถึงกับเผ่นหนีอย่างทุลักทุเลนับเป็นเรื่องน่าขายหน้า

เย่ว์หยางเห็นว่าถ้าทั้งสองไม่ป้องกันตัวเองอย่างแน่นหนาแล้วอุกกาบาตฟ้าก็เพียงพอจะฆ่าทั้งมนุษย์กระดูกและมนุษย์แวมไพร์ได้ทั้งคู่ทั้งสองคนเป็นนักสู้ปราณฟ้าที่มีความหยิ่งผยองทั้งคู่แต่ก็ต้องปกป้องชีวิตตนเองและบริวารอีกสี่คนที่เป็นนักสู้ปราณฟ้าระดับหนึ่งให้พ้นไปจากฝนอุกกาบาตเพลิง

ศัตรูเรียกฝนอุกกาบาตเพลิงใส่แต่พวกเขาไม่ได้ไล่ตาม

เขากลับจะยอมหยุดไว้เท่านั้น

และกลับเข้าไปในหุบเขาเพลิงดำ

มองจากระยะไกลแม้เย่ว์หยางจะใช้ตาทิพย์มองก็มองไม่เห็นว่าเจ้าผู้นี้เป็นตัวอะไร  เขาเห็นว่ามันมาแล้วก็ไปและมีความสูงถึงร้อยเมตร

มันเป็นหัวหน้าปีศาจอสูรที่เฝ้าคุ้มครองหุบเขาเพลิงดำหรือเปล่า?  อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยได้ยินว่ามีปีศาจอสูรอยู่ในหุบเขาเพลิงดำมาก่อน ทหารรับจ้างส่วนใหญ่ที่ตายไปเนื่องมาจากพลังระเบิดจากภายในหุบเขาเพลิงดำเป็นหลักเปลวไฟพุ่งออกมาเหมือนกับน้ำพุอย่างไม่แน่นอนอยู่บ่อยครั้ง  ไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์หรืออสูรธาตุไฟก็ตามเมื่อถูกเปลวไฟนี้ปะทุใส่จะจะเหลืออยู่แต่ควันทันที นี่เป็นเหตุผลหลักให้หุบเขาเพลิงดำกลายเป็นสถานที่แม้แต่ทหารรับจ้างแดนสวรรค์ก็ไม่กล้าเข้ามาได้ง่ายๆ  ขณะที่อสูรปีศาจเขาไม่เคยได้ยินใครพูดถึงมันมาก่อน

“บัดซบ! เซี่ยหยา เป็นเพราะเจ้าได้ข้อมูลมาผิดเพี้ยนก๊กโจรกระโหลกดำที่ข้าเพียรสร้างขึ้นมาหลายปีถึงได้ล่มสลาย  จบสิ้นกัน!” มนุษย์กระดูกราเชลไม่เห็นเย่ว์หยางอยู่ก่อน เขากับสบถด่าสหายของเขา

“ข้ายอมรับว่าข้าเองก็เข้าใจผิดกับข้อมูลเช่นกัน แต่เจ้าก็ควรรู้ว่าข้าเองก็ไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้  กลุ่มโจรกะโหลกดำของเจ้าล่มสลายและกลุ่มโจรค้างคาวของข้าก็ไม่มีใครเหลือเช่นกันถ้าไม่ใช่เพราะข้าใช้สมบัติวิเศษคุ้มกัน คนของเจ้าสองคนยังจะเหลือรอดได้ยังไง? ราเชล ข้าได้ข้อมูลมาผิดแต่ไม่ได้หมายความว่าข้าแต่งเรื่องขึ้นมาเองเจ้าก็เห็นว่าข้าใช้โล่แสงป้องกันที่ล้ำค่าออกไปเจ้ารู้ไหมว่าข้าต้องทุ่มเทคุณค่าไปมากเท่าไหร่กับการร่วมมือครั้งนี้!”  แวมไพร์เซี่ยหยาพูดถึงการต่อสู้เขาขมวดคิ้วทันทีเห็นได้ชัดว่าเขาเจ็บปวดใจมากกับการใช้โล่แสงคุ้มกันออกไป

“หัวหน้า! ตอนนี้เราควรจะทำอย่างไรดี?” บริวารคนหนึ่งของราเชลเห็นว่าหัวหน้าทั้งสองเอาแต่เถียงกันหน้าดำหน้าแดงต่อหน้าพวกเขาเขาจึงถามขึ้น

“แล้วจะทำอะไรได้เล่าไม่มีอะไรที่พวกเจ้าจะทำได้! ด้วยพลังอย่างพวกเจ้าจะทำอะไรกับหุบเขาเพลิงดำได้เล่า  จะกลับเข้าไปในนั้นอีกก็เป็นไปไม่ได้ดังนั้นเราได้แต่นิ่ง ลองค้นหาวิธีก่อน พวกเจ้าทั้งสี่กลับไปยังเมืองใบไม้เงินรอพวกเรากลับไปแล้วค่อยคุยกัน  ระวังด้วย,อย่าก่อเรื่องให้กับข้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้าไม่ต้องการตอแยเจ้าแคว้นคนใหม่,นักสู้มังกรทะยาน,พวกมารฟ้าและสำนักทงเทียนและพวกนักสู้ที่มาจากแดนสวรรค์ตะวันตก  แม้แต่ราชาใจสิงห์ก็ยังเข้าพวกเป็นพันธมิตรกับพวกเขา”

“ข้าน้อย เข้าใจแล้ว”

แม้ว่าจะไม่มีคำสั่งกำชับจากราเชลแต่ทั้งสี่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับกองกำลังแคว้นมรกตอยู่ดี

พึงทราบว่าไม่มีใครที่จะมีกำลังพอก่อสงครามข้ามดินแดนและแน่นอนว่านักสู้จากมังกรทะยานพาสำนักแดนสวรรค์ตะวันตกเอาชนะอิทธิพลมืดกลายเป็นกองกำลังสนับสนุนแคว้นมรกตต่อไป

รอจนสมาชิกเดนตายทั้งสี่คนจากไปราเชลโมโหใช้ดาบฟันพื้นเป็นรอยทางยาวถึงร้อยเมตร “บัดซบ, เจ้ามารเพลิงดำ เจ้าลูกสุนัขนี่ดีแต่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินเหมือนหนูหลายพันปีที่ผ่านมามันเอาแต่สงบเงียบแต่สะสมความแข็งแกร่งเอาไว้อย่างคาดไม่ถึง  ถ้าไม่ใช่เพราะเราร่วมมือกันสำรวจและยังคงปล่อยให้หุบเขาเพลิงดำเงียบสงบต่อไป กลับกลายเป็นว่าเขามาซ่อนตัวอยู่ที่หุบเขาเพลิงดำแอบดูดซับพลังไฟที่นี่  โชคดีที่เราพบมันได้เร็ว  มิฉะนั้นเมื่อมันออกมากลุ่มที่เคยเป็นศัตรูก่อนหน้านั้นคงตายโดยไร้ที่กลบฝัง

มนุษย์แวมไพร์โบกมือบอกให้ราเชลคลายความโกรธ  “ราเชล, ตอนนี้ยังทันเวลา  เราได้พบร่องรอยของมารเพลิงดำแล้ว ถ้ายังปล่อยให้เขาดูดซับพลังหินหยดเพลิงต่อไปนั่นจะเป็นเรื่องยากลำบากจริงๆ”

ราเชลโจรสลัดกะโหลกดำกล่าว  “เซี่ยหยา! ปัญหาอยู่ตรงนั้นแหละเราทั้งสองรู้ว่ามารเพลิงดำยังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเลื่อนระดับเป็นนักสู้ปราณฟ้าระดับหก  แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดเขาไว้ได้  ไม่มีใครช่วยเราตอนนี้เราไม่สามารถเอาชนะศัตรูได้เราได้แต่มองมารเพลิงดำดูเจ้านั่นดูดซับเพลังเพลิงเลื่อนระดับ นี่เป็นเรื่องจนใจจริงๆ”

“ไม่ว่ายังไงก็ตามเจ้าจะปล่อยให้เขาเลื่อนระดับง่ายๆไม่ได้” มนุษย์แวมไพร์เซี่ยหยาสวมกรงเล็บเงินจากนั้นโบกมือ  “ไม่มีใครช่วยเราก็ต้องก่อกวนมารเพลิงดำให้ถึงที่สุด ถึงมีแนวโน้มว่าเราจะถูกฆ่า แต่เพื่อความสงบสุข เราหลีกเลี่ยงไม่ได้”

“ถ้าเสี่ยวโฉ่วอยู่ด้วยก็คงจะดี”  ราเชลถอนหายใจ

“เฮอะ ถ้าเขาอยู่ที่นี่ด้วยข้ายังกังวลใจมากกว่า เพราะยากจะป้องกันไม่ให้เสี่ยวโฉ่วใช้เราเป็นกองหน้ากล้าตายและเขากลายเป็นชาวประมงผู้ได้ประโยชน์..”มนุษย์แวมไพร์หัวเราะเสียงแห้ง

“แม้ว่าจะอันตรายขนาดนั้น แต่ที่สำคัญเขามีความคิดที่ดีกว่าเขาคงจะหาหนทางง่ายๆ และฉวยโอกาสประสบความสำเร็จอย่างสูง  แค่มีเราสองคน ข้าไม่มีความมั่นใจเลยจริงๆ!”  มนุษย์กระดูกราเชลถอนหายใจ

“.....” จุ้ยมาวอี้ได้ยินเช่นนี้นางเอื้อมมือสะกิดเย่ว์หยาง ดูเหมือนจะถามว่าทำไมเขาไม่ออกไปร่วมมือกับฝ่ายตรงข้าม

เย่ว์หยางส่ายศีรษะ

รอยยิ้มลึกลับปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา

ตอนนี้ถ้าออกไปช่วย แม้ว่าจะได้ชัยชนะแต่สมบัติจะต้องแบ่งให้ราเชลและเซี่ยหยา

เขามีความแข็งแกร่งเพียงพอและซ่อนตัวรออยู่ในที่มืดคอยโอกาสโจมตีแล้วจะต้องร่วมมือกับมนุษย์กระดูกราเชลและเซี่ยหยาทำไม?  นอกจากนี้ทั้งสองก็ไม่ใช่ตัวดีการร่วมมือกับพวกเขายากจะป้องกันไม่ให้ความลับรั่วไหล

ถ้ามารเพลิงดำเป็นสุดยอดนักสู้ไร้เทียมทานเมื่อได้ฟังราเชลกับเซี่ยหยาพูดคุยกันแล้วกลับกลายเป็นว่ามารผู้นี้ซ่อนตัวดูดซับพลังงานเพลิง  ไม่ว่าจะถึงพลังปราณฟ้าระดับห้าหรือแม้แต่ระดับหก เย่ว์หยางก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา จ้าวอัคคีปีศาจยังทรงพลังมากกว่าก็ยังถูกฆ่าได้ และนี่มีแค่มารเพลิงดำผู้เดียวเท่านั้นถือเป็นสินค้าชั้นดีเป็นตัวการร้ายกาจระดับหัวหน้า

มีสิ่งเดียวที่เย่ว์หยางต้องระมัดระวังก็คือภูมิประเทศอันตรายของหุบเขาเพลิงดำ

เมื่อได้เวลาที่เหมาะเจาะภูมิประเทศที่เลวร้ายจะน่ากลัวสำหรับศัตรู เพราะนี่เป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้ความจริงที่ซ่อนอยู่

“เราทำอย่างนี้เรื่อยๆ...”  เย่ว์หยางส่งสัญญาณให้จุ้ยมาวอี้ทราบว่าพวกเขาจะเล่นบทอยู่ฝ่ายกลางแผนการน่าละอายนี้จุ้ยมาวอี้มักจะดูถูกเสมอ แต่ตอนนี้ความรู้สึกยุติธรรมของนางไม่ครอบคลุมมาถึงแดนสวรรค์ใต้ในใจนางแม้ว่าจะไม่มองอีกฝ่ายเป็นคู่ต่อสู้เหมือนเย่ว์หยาง  แต่นางยังรู้สึกว่าทุกอย่างที่นี่เป็นศัตรู  ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้!