ตอนที่ 885 ไม่มีอะไรน่าเสียใจมากไปกว่านี้แล้ว

บึ้ม  บึ้ม!

ขณะที่จ้าวอัคคีปีศาจและเย่ว์หยางกำลังเถียงตอบโต้กัน ภูตฟ้าปั่นป่วนก็ลงมือเล่นงานอสูรเลเวียธานก่อนแล้ว

ภูตฟ้าปั่นป่วนมีพื้นฐานพลังมาจากภูตเพลิงฟ้า และไม่อาจเทียบได้กับอสูรเลเวียธานอสูรปราณฟ้าระดับสี่

แต่มาวันนี้นางดูดซับพลังปั่นป่วนจากกฎสวรรค์ พลังเทพวิบัติในหุบเขาราคะและวิวัฒนาการไปเป็นภูตฟ้าปั่นป่วนในฐานะอสูรที่มีพลังธาตุเข้มข้นเป็นพิเศษ  ตอนนี้นางนอกจากจะมีเพลิงอมฤตแล้ว ยังมีพลังงานปั่นป่วน (พลังมหาศาลที่ไม่มีกฎสวรรค์บังคับ) และพลังเทพวิบัติซึ่งมีพลังทำลายล้าง... พลังทั้งสามหลอมรวมอยู่ในตัวนาง ทำให้นางก้าวหน้าครั้งใหญ่กลายเป็นภูตฟ้าปั่นป่วน กลายเป็นอสูรบริวารที่ทรงพลังของเย่ว์หยาง

สำหรับนาง เลเวียธานเท่ากับพบโชคร้าย

ไม่มีความได้เปรียบแต่อย่างใด

พลังกลืนกินที่ทรงพลังที่สุด สำหรับสุดยอดอสูรพลังธาตุ ไม่มีผลร้ายต่อนางแต่อย่างใด

ต่อให้ภูตฟ้าปั่นป่วนถูกกลืนลงท้อง  ก็แค่ทำให้นางสับสนงงงวยเท่านั้น

กลับกลายเป็นว่าพลังเพลิงยังไม่ดีพอจะฆ่านางได้  เพราะภูตฟ้าปั่นป่วนเหมือนกับได้ยาชูกำลัง ถ้ามันใช้เปลวเพลิงเผานาง ก็เท่ากับป้อนอาหารให้นางกิน  ภูตฟ้าปั่นป่วนแทบไม่อาจรอกินไฟที่ดีกว่าได้

ความสามารถไม้ตายที่สามของอสูรเลเวียธานทำอันตรายกับอสูรอื่นได้ แสงประกายเนตรหลอนวิญญาณไม่ส่งผลต่อภูตฟ้าปั่นป่วนแม้แต่น้อย เนื่องจากภูตฟ้าปั่นป่วนไม่มีอารมณ์หลากหลาย  ภาพลวงตาจึงหลอกนางไม่ได้  นางจะเห็นประกายตาของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างไร

ในทางกลับกันภูตฟ้าปั่นป่วนมีความสามารถที่หลากหลายยิ่งกว่าอสูรเลเวียธานซึ่งมีระดับที่สูงกว่าเสียอีก

ถ้าเป็นแต่ก่อนที่นางยังอยู่ในระดับภูตเพลิงฟ้า ถ้านางไม่ได้ดูดซับพลังปั่นป่วนจากแหล่งพลังในตัวเย่ว์หยาง เป็นไปไม่ได้ที่ความสามารถในการกินไฟของนางจะถึงระดับไม่มีใดเทียม

นี่ยังไม่ใช่ส่วนสำคัญที่สุด

สิ่งที่ทำให้อสูรเลเวียธานประสบกับความยากลำบากที่สุดก็คือภูตฟ้าปั่นป่วนสามารถกระตุ้นพลังเทพวิบัติได้

ต่อให้เป็นพลังเพียงน้อยนิด แต่ด้วยศักดิ์ศรีของพลังเทพ  ก็สามารถทำให้เลเวียธานพบกับความโชคร้ายไม่สามารถกินอะไรได้นานถึงสิบแปดปี

“โรววววว!”

“โอววววว”

ภูตฟ้าปั่นป่วนตรึงเลเวียธานไว้ในพายุหมุนที่นางควบคุมไว้อย่างหนาแน่น  พลังเพลิงโจมตีและดาบสายลมไม่สามารถทำร้ายเลเวียธานได้  แต่พลังเทพวิบัติเริ่มแทรกซึมอย่างช้าๆ  เลเวียธานโง่และมันรู้ว่ากำลังจะโชคร้าย  มันสร้างคลื่นกระแทกอย่างรุนแรงใส่ภูตฟ้าปั่นป่วนซี่งดูดกินพลังไฟจากร่างของมันอย่างต่อเนื่อง มันต้องการจะหลบหนีจากกรงขังเปลวเพลิง

แต่พายุหมุนเปลวไฟนี้เป็นเหมือนสนามพลังของภูตฟ้าปั่นป่วน ภายใต้ความประสงค์ของนาง เลเวียธานไม่สามารถหลบหนีได้ง่ายๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะวาฬภูเขาไฟใช้หางดึงเลเวียธานขึ้นไปในท้องฟ้า มันคงไม่ยอมให้ภูตฟ้าปั่นป่วนกินพลังไฟของมัน จนเหลือสภาพกลายเป็นแค่ปลาเฉยๆ

“นี่คืออสูรภูตของเจ้าหรือ?”  จ้าวอัคคีปีศาจเตรียมตัวจะโจมตีเย่ว์หยางมองเห็นภูตฟ้าปั่นป่วนทันที เขาเป็นเหมือนโจรสลัดที่พบเห็นขุมสมบัติทันที  ในส่วนลึกในดวงตาของเขามีแววเสียดาย  ถ้าภูตฟ้าปั่นป่วนนี้ไม่ใช่อสูรพิทักษ์ นั่นจะดีขนาดไหน!  อสูรสายธาตุชั้นสุดยอดอย่างนี้เหมาะสมยิ่งกว่าหมาป่าปีศาจครั้งก่อนเสียอีก

มีพลังเทพวิบัติเป็นส่วนของเส้นผม พลังปั่นป่วนเหมือนกับร่างกาย ร่างของอสูรภูตสายธาตุนี้เป็นอสูรที่เขารอคอยมานาน

ที่สำคัญที่สุดนางมีเพลิงอมฤต ที่เขาไม่มีหวังได้ตลอดชีวิต

นั่นคือเพลิงอมฤต!

แม้ว่าจะมีร่องรอยอยู่เพียงสายเดียว แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว

ด้วยเปลวไฟนิรันดรนางก็คือชีวิตอมตะนั่นเอง.. อสูรแบบนั้นเป็นของคนอื่นได้ยังไง?  เขาฝึกแทบตายหลายปีพากเพียรมานานนับปีไม่ถ้วน  แต่ในที่สุดเขามิอาจเทียบได้กับเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมหรือนี่  หมาป่าปีศาจก็ยังมีศักยภาพไม่มีขีดจำกัดทั้งยังเติบโตไม่เต็มที่  มันก็กลายเป็นอสูรเทพแล้ว  ภูตฟ้าปั่นป่วนนี้ก็มีศักยภาพทำนองเดียวกัน  พลังงานปั่นป่วน พลังเทพวิบัติและเพลิงอมฤต  ทั้งหมดประมาณค่าไม่ได้ ตอนนี้ทั้งสามอย่างรวมตัวอย่างสมบูรณ์แบบ  มีของสมบูรณ์แบบอย่างนี้จะให้ผู้อื่นมีชีวิตต่อไปได้ยังไง?

“เจ้าต้องตาย!”  จ้าวอัคคีปีศาจจ้องมองเย่ว์หยางด้วยความเกลียดชัง

“อะไรอีกเล่านี่?”  เย่ว์หยางแกล้งทำเป็นมึนงง

“อสูรทั้งสองนี้ตกอยู่ในมือของเจ้า นั่นก็เท่ากับสมบัติที่สลายกลายเป็นฝุ่น เจ้าทำของดีๆ พังพินาศสิ้น  อสูรอย่างหมาป่าปีศาจ เจ้าเอาไปทำเป็นสุนัขเฝ้าบ้านทั้งเตะทั้งตบมัน  เมื่อดูอสูรภูตนี่ ในฐานะอสูรพิทักษ์ เจ้าไม่ต้องแนะนำและฝึกสอนมัน  แค่ปล่อยให้มันเป็นไปเอง...”  ความโกรธของจ้าวอัคคีปีศาจเหมือนกับคนรวยเห็นเด็กสลัมใช้มุกมังกรมาเล่นดีดลูกหิน  เขามิอาจทนได้ มิอาจทนได้แม้เพียงวินาทีเดียว

“อิจฉาตาร้อนตอนกลางวันแสกๆ เชียวหรือผู้อาวุโส!”  เย่ว์หยางชูนิ้วกลางให้เขา เหมือนเป็นการดูถูกว่าอสูรของเราคุณชายนี้คนอย่างเจ้าจะฝึกขึ้นได้ยังไง? เขาไม่มีทางควบคุมได้และระวังว่าความอิจฉาจะทำอันตรายภายในได้

“เด็กน้อย!  ไปลงนรกเสียเถอะ!”  จ้าวอัคคีปีศาจเมื่อได้ยินถึงกับโกรธจริงๆ

“สู้กับเจ้ามันน่าเบื่อ”  เย่ว์หยางเร่งความเร็วเต็มที่ และเป็นความเร็วที่เร็วกว่าจ้าวอัคคีปีศาจ  เขาไปอยู่ในที่ห่างออกไปสองกิโลเมตรใต้ชั้นเมฆดำครึ้มและโบกมือให้จ้าวอัคคีปีศาจ  “ก่อนที่ข้าจะจากไป เราคุณชายที่เป็นผู้เยาว์รุ่นหลังได้รับการอบรมมาดีต่อเนื่อง ข้าจะตอบแทนท่านผู้อาวุโสเป็นอย่างดี  ท่านควรจะกินยาเสียบ้าง!  อย่างไรก็ตามคนที่สมองตายไปแล้วอย่างเจ้าไม่ควรกินมากเกินไป ตัดแบ่งเป็นหลายส่วน ไม่รู้ว่าเจ้ายังจะกินได้หรือเปล่า”

จ้าวอัคคีปีศาจร่างสั่นไปทั้งตัว

เขากดมือทั้งสองลง

ชั้นเมฆที่ดำหนาดูเหมือนกับจะติดไฟและเดือดเหมือนน้ำต้มเดือดทันที

อุกกาบาตยักษ์นับพันลูกพุ่งผ่านทะลุออกมาจากเมฆครึ้มเป็นสายสีดำแดงพุ่งใส่เย่ว์หยาง

กลุ่มอุกกาบาตเผาไหม้ทั่วท้องฟ้า สะเก็ดไฟมองดูเหมือนฝนเพลิงระดมยิงใส่มาที่เย่ว์หยาง

จ้าวอัคคีปีศาจค่อยกดมือเข้าหากัน  อุกกาบาตทั้งหมดเริ่มเกาะกลุ่มแน่นเป็นบอลใหญ่ที่ไร้รอยต่อ

วาฬภูเขาไฟที่อยู่ในทะเลเพลิงกระโจนขึ้นจากทะเลเพลิงและฮุบกลืนลูกอุกกาบาตทั้งกลุ่มทั้งเย่ว์หยาง  มันจะใช้กลยุทธ์ร่วมโจมตีพร้อมกับจ้าวอัคคีปีศาจ

อย่างไรก็ตาม การกลืนของมันไม่มีอะไรมากไปกว่าร่างเงาปีศาจของเย่ว์หยาง

ร่างจริงของเย่ว์หยางลอยขึ้นไปอยู่ในท้องฟ้าที่สูงกว่าอยู่แล้ว ดาบเทาเถี้ยถูกใช้ออกด้วยท่าที่หนึ่ง ผ่าปฐพี

เป้าหมายไม่ใช่วาฬภูเขาไฟยักษ์ แต่เป็นเลเวียธานซึ่งกำลังโดนภูตฟ้าปั่นป่วนเล่นงาน  พลังปราณกระบี่ยังมาไม่ถึง แต่ทะเลเพลิงกลับแยกเปิดช่องยาวเป็นกิโลเมตร  เลเวียธานกรีดร้องสร้างหมวกเพลิงป้องกันตนเองและใช้พลังระเบิดเพื่อขยายหมวกเพลิง และใช้การกระพริบไฟจากหนวดของมันเพื่อรบกวนสมาธิของเย่ว์หยาง

“ฮูวววววว!”

พลังท่วงท่าหนักหน่วงของเย่ว์หยางซบเซาทันที

ผู้รับหน้าที่ในการสังหารจริงๆ ก็คือฮุยไท่หลางที่เพิ่งฟื้นฟูพลังคืนมาจนอยู่ในสภาพพร้อมที่สุด

มันบินออกมาจากด้านข้างและดำดิ่งเข้าไปในทะเลเพลิงและขึ้นไปยืนอยู่บนโล่หมวกเพลิงป้องกันตัวของอสูรเลเวียธาน

ขณะที่รอยตัดของดาบเทาเถี้ยของเย่ว์หยางยังไม่ทันจะปิดฮุยไท่หลางพลิกร่างและใช้กรงเล็บฉีกเข้าไปในจุดอ่อนที่สุดของอสูรเลเวียธาน...

“บังอาจ!”  จ้าวอัคคีปีศาจเห็นว่าเย่ว์หยางและฮุยไท่หลางรับมือได้ง่าย

เขาต่อยหมัดที่หนักหน่วงใส่ฮุยไท่หลางกระเด็นออกไปถึงสิบกิโลเมตร

ขณะที่เย่ว์หยางจับดาบเทาเถี้ยแทงใส่อสูรเลเวียธานและเขาถูกพลังของเลเวียธานยิงใส่เช่นกัน

เย่ว์หยางร่วงตกลงไปในทะเลเพลิง ขณะที่วาฬภูเขาไฟใช้หางของมันฟาดใส่เขากระเด็นออกไปราวกับลูกกระสุน และเขาไม่สนใจการไล่ล่าจากจ้าวอัคคีปีศาจ ดาบเทาเถี้ยฟันลงมาจากท้องฟ้าอีกครั้ง เป็นท่าดาบที่สอง ฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย!

พลังดาบที่น่ากลัวฟันใส่บาดแผลที่ท้องของเลเวียธานที่ฮุยไท่หลางฉีกไว้ก่อนหน้านั้น

โลหิตสาดกระจายไปทั่วทุกที่

จ้าวอัคคีปีศาจหัวเราะเหมือนกับคนบ้า

เลเวียธานที่ได้รับบาดเจ็บหนักร่วงตกลงไปในทะเลเพลิง ตอนแรกมันกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด  แต่มันกลับคืนเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

บาดแผลกากบาทที่น่ากลัวมีเลือดสาดกระจายอยู่รอบตัว เมื่อเลเวียธานว่ายวนอยู่ในทะเลไฟแม้ว่าจะไม่มียารักษา ท้องของมันกลับราบเรียบเป็นปกติได้เหมือนกับว่ามันไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน   กลับกลายเป็นว่าด้วยการดูดซึมตัดกำลังมันจากภูตฟ้าปั่นป่วน และด้วยความร่วมมือของเย่ว์หยางกับฮุยไท่หลาง ทำให้พลังของมันตกลงไปมาก  เมื่อมันฟื้นฟูพลังในทะเลเพลิง มันแข็งแกร่งและมีพลังมากกว่าแต่ก่อน

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า, เป็นเด็กน้อยที่อ่อนประสบการณ์เสียจริง เจ้ามัวแต่อยู่ภายใต้การปกป้องของผู้ใหญ่ไม่เคยได้ออกไปชมโลกภายนอกเสียบ้าง  เจ้าคิดว่าทุกที่ในโลกนี้จะเป็นเหมือนกับที่เจ้าเคยอยู่มาก่อนอย่างนั้นหรือ?  ถ้าไม่มีผู้ใหญ่คอยหนุนหลังให้เจ้า  เจ้าก็ไม่มีอะไรแม้แต่น้อย!  บอกกับเจ้าก็ได้ว่าในทะเลเพลิงที่เป็นสนามพลังของข้านี้  อสูรทั้งหมดของข้าเป็นอมตะหมด!  ไม่ว่าพวกมันจะได้รับบาดเจ็บมากมายเพียงไหน พวกมันจะฟื้นฟูได้ทันที  ต่อให้พวกมันตาย พวกมันก็เกิดใหม่ได้โดยง่าย... เจ้ารู้ไหมทำไมข้าใช้เวลาหลายพันปีสร้างทะเลเพลิงนี้ขึ้นมา?  เหตุผลง่ายมาก  เพราะข้าต้องการสร้างโลกอัคคีที่ไม่มีวันตาย  ที่นี่ข้าไร้เทียมทาน!”  จ้าวอัคคีปีศาจหัวเราะด้วยความลำพองใจ

“โฮ่ง โฮ่ง!”  ฮุยไท่หลางเห่าเตือนเย่ว์หยางสองครั้ง  มันบอกว่าตอนนี้มันทำอย่างดีที่สุดไม่ใช่เพราะว่ามันไม่พยายาม แต่เป็นเพราะสินค้าผิดแปลกจากธรรมดามากเกินไป

“กลับกลายเป็นว่าสนามพลังของเจ้าไม่ใช่สนามพลังทะเลเพลิง  แต่เป็นสนามพลังจุดระเบิดที่เป็นคุณสมบัติธาตุไฟ ตราบใดที่มีอสูรคุณสมบัติธาตุไฟ เจ้าสามารถฟื้นฟูมันในสนามพลังทะเลเพลิงนี้ได้”  ในที่สุดเย่ว์หยางใช้พลังจักษุทิพย์มองคุณสมบัติสนามพลังของจ้าวอัคคีปีศาจออกได้

“เจ้าจะเข้าใจอะไร?  โลกเพลิงแห่งนี้ เนื่องจากมีพลังงานที่ไม่ธรรมดา ผู้ท้าทายทุกคนไม่ว่าจะมีความแข็งแกร่งเพียงไหนก็ต้องรอจนกว่าจะถึงวันที่พลังงานเปลี่ยนแปลงก่อนจึงจะจากไปได้  แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไงว่าการเปลี่ยนแปลงพลังงานครั้งต่อไปจะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใด? นั่นต้องอีกเกือบสองเดือนข้างหน้า!  ด้วยเวลานานขนาดนั้น เจ้าคิดหรือว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือข้าไปได้?  เมื่อครู่นี้ข้าแค่ทดสอบฝีมือของเจ้า  และจากนั้น จะเป็นการโจมตีที่แท้จริง!”  ทันทีที่จ้าวอัคคีปีศาจพูดจบ ร่างของเขามีพลังเพิ่มมากกว่าเดิมถึงสิบเท่า

แค่เพียงแรงระเบิดของพลังก็ทำให้ฮุยไท่หลางกลิ้งกระเด็นออกไปเป็นกิโลเมตร

เย่ว์หยางใช้ดาบเทาเถี้ยต้านทานอย่างแข็งแกร่ง ก็ยังค่อยๆ ถอยออกไปถึงสามร้อยเมตร มีแต่ภูตฟ้าปั่นป่วนที่เป็นอสูรสุดยอดพลังธาตุยังคงอยู่ในที่เดิมไม่รู้สึกรู้สาอะไร

จ้าวอัคคีปีศาจกางมือเหนือผิวทะเลเพลิงและเขียนวงเวทเพลิงยักษ์ที่กินพื้นที่ถึงหมื่นเมตร  เย่ว์หยางมองดูภาพข้างหน้าและขมวดคิ้วทันที  นี่ไม่ใช่วงเวทอักษรรูนที่คุ้นเคย แต่เป็นวงเวทรูนโบราณที่แปลกและพิเศษมาก

ใช้แหล่งพลังงานของทะเลเพลิง วงเวทรูนยักษ์สำเร็จสมบูรณ์ได้ทันทีโดยมิมีพลังใดเทียบได้

แม้ว่าฮุยไท่หลางและเย่ว์หยางจะแข็งแกร่งก็ตาม แต่พวกเขาพบเจอกับพลังกดดันของผิวทะเลเพลิงทันที  ในทุกๆ ที่สูงเกินหนึ่งเมตร

พลังดึงดูดจะเพิ่มเป็นสองเท่า

รูปวงเวทของอักษรรูนเพลิงนี้เป็นยังไงกันแน่?  เย่ว์หยางรู้สึกว่าถ้าเขาไม่พบจุดศูนย์กลางของกฎสวรรค์  เขาก็คงไม่รู้ความจริง และเขาคงไม่สามารถออกไปจากผิวทะเลเพลิงได้ ด้วยพลังของจ้าวอัคคีปีศาจ วาฬภูเขาไฟและเลเวียธาน พื้นที่ใต้ทะเลเพลิงนี้จะทำให้เขาเสียเปรียบ

ฮุยไท่หลางก็กังวลเช่นกัน มันไม่สามารถบินได้ อาศัยขาทั้งสี่ยันแรงกดมหึมาเพื่อไม่ให้พ่ายแพ้

มันรีบเข้ามาหาเย่ว์หยาง หวังว่าเมื่ออยู่ใกล้เขามันจะได้พลังเพิ่มขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

มันใช้พลังกฎสวรรค์น้อยดึงตัวออกมาห่างจากอสูรเลเวียธาน

เย่ว์หยางไม่ทำเช่นนั้น แต่เขาคิดอยู่สองวินาที ในที่สุดเขาลอบโยนไฟพิเศษเข้าไปในปากของฮุยไท่หลาง ในทะเลเพลิงแห่งนี้ ความเคลื่อนไหวของเขาธรรมดา

นอกจากนี้จ้าวอัคคีปีศาจยังไม่มีศัตรูที่ร้ายกาจ

จ้าวอัคคีปีศาจเปิดประตูไฟเทเลพอร์ตเรียกอสูรออกมากำจัดศัตรู... ตอนนี้เขามองดูฮุยไท่หลางที่ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าเป็นส่วนผสมที่ลงตัวที่สุดในโลก  แต่ภูตฟ้าปั่นป่วนไม่ได้รับผลจากวงเวทอักษรรูนยักษ์แม้แต่น้อย  ถ้านางไม่ใช่อสูรพิทักษ์  นั่นจะดีแค่ไหน  จ้าวอัคคีปีศาจลอบทอดถอนใจอีกครั้ง

อสูรที่เขาใฝ่ฝันหามานาน แต่โชคไม่ดีที่มันไม่ใช่ของเขา และไม่มีทางที่เขาจะได้รับมอบมาได้

ข้าเกรงว่านี้เป็นความเสียใจในชีวิตของข้า!