บทที่ 15 ทิ้งขยะต่อหน้าเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ

อีกสามคนได้ยินคำพูดของหลี่จิงแล้วรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา

"หลี่จิง" จ้าวเหวินกระตุกเสื้อแฟนหนุ่ม "อย่าพูดแบบนั้นสิ น้ำที่นี่ไม่เห็นจะเหม็นตรงไหนเลย"

หลี่จิงยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินดังนั้น แต่ภายนอกเขากลับเก็บอาการได้อย่างแนบเนียน เขาคว้ามือแฟนสาวมากุมไว้ "เสี่ยวเหวิน ผมแค่กลัวคุณจะกินไม่อร่อยน่ะ"

คู่รักอีกคู่แทบจะกรอกตามองบนเมื่อได้ยิน

จ้าวเหวินมองเพื่อนสนิทอย่างซือเสวี่ยด้วยความลำบากใจ รู้สึกขายหน้าอยู่ในใจลึกๆ

เธอและหลี่จิงเดินทางจากต่างเมืองมาเยี่ยมเพื่อนสนิท หลายวันมานี้เพื่อนสนิทกับสามีพาพวกเขาไปเที่ยวทุกที่ แถมยังเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำแบบไม่อั้น

อย่างเช่นบาร์บีคิววันนี้ ก็เพิ่งตกลงกันเมื่อคืน จ้าวเหวินแอบตกลงกับแฟนหนุ่มไว้แล้วว่ามื้อนี้พวกเขาจะเป็นคนจ่าย

แต่พอถึงเวลาต้องจ่ายค่าขนมวันนี้ แฟนหนุ่มตัวดีดันหายหัวไปซะงั้น พอโผล่กลับมาแล้วรู้ว่าจ้าวเหวินเป็นคนจ่าย เขาก็เริ่มหาเรื่องติโน่นตินี่

ต่อมาตอนจะไปซื้อเนื้อสำหรับทำบาร์บีคิว หลี่จิงก็หายหัวไปอีกรอบ จ้าวเหวินทำท่าจะควักกระเป๋าจ่าย แต่เพื่อนสนิทก็ห้ามไว้ สุดท้ายก็เป็นเจียงเทาสามีของเพื่อนสนิทที่เป็นคนจ่าย

คราวนี้พอกลับมา หลี่จิงดูอารมณ์ดีขึ้นมาก แต่จ้าวเหวินกลับรู้สึกเสียหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เธออับอายเหลือเกิน

เธอไม่เข้าใจ... กินข้าวเพื่อนฟรีมาตั้งหลายมื้อ แถมยังไปนอนบ้านเขาอีก อย่างน้อยก็ควรเลี้ยงตอบแทนสักมื้อสองมื้อไม่ใช่หรือไง?

ปกติจ้าวเหวินเป็นคนใจเย็นและไม่ค่อยคิดเล็กคิดน้อย แต่คราวนี้พอได้ยินคำพูดของแฟนหนุ่ม เธอรู้สึกไม่สบายใจไปทั้งตัว

"พอได้แล้ว เลิกพูดเถอะ" จ้าวเหวินสะบัดมือแฟนหนุ่มออก "ถ้าว่างนักก็ช่วยถือของหน่อยเถอะ"

มากันสี่คน อีกสามคนหอบของพะรุงพะรังเต็มสองมือ มีแค่แฟนเธอคนเดียวที่มือว่าง... มีแต่ปากที่ทำงานหนัก

ได้ยินแฟนสาวพูดแบบนั้น ความอับอายก็ฉายวูบขึ้นมาบนใบหน้าหลี่จิง เขากระชากของในมือเธอมาถือไว้อย่างแรง

"ของแค่นี้เอง ถ้าอยากให้ช่วยถือก็บอกมาตรงๆ สิ จะพูดอ้อมค้อมทำไม"

ข้างๆ กัน ซือเสวี่ยเพื่อนสนิทรีบดึงจ้าวเหวินเดินนำไป พลางเปลี่ยนเรื่องคุยพร้อมชี้ไปที่ลานโล่ง "ฉันว่าตรงนั้นวิวดีนะ เราไปย่างกันตรงนั้นเถอะ"

"งั้นผมวางเตาตรงนี้ละกัน" เจียงเทาสามีของเพื่อนสนิทรับลูกต่อทันที

ทั้งสองคนช่วยกันเปลี่ยนบรรยากาศ หลี่จิงอยากจะพูดอะไรต่อแต่หาจังหวะแทรกไม่ได้ สุดท้ายเลยระบายอารมณ์ด้วยการขว้างขวดน้ำดื่มที่กินเหลือครึ่งขวดลงไปในแม่น้ำชิงสุ่ย

บนผิวน้ำที่สะอาดสะอ้าน ขวดน้ำพลาสติกนั้นดูขัดตาเป็นที่สุด

"เฮ้ย นาย ถังขยะก็อยู่ตรงนั้น" เจียงเทาอดไม่ได้ที่จะทักด้วยความหงุดหงิด

หลี่จิงแค่นเสียงเยาะ "จะอะไรนักหนากับอีแค่คูน้ำเน่า ถ้าฉันไม่ทิ้ง พวกคนเก็บขยะก็ตกงานกันพอดีสิ?"

"ถ้าถามฉันนะ พวกคนเก็บขยะควรจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำ"

เจียงเทาข่มความโกรธไว้เห็นแก่หน้าภรรยา แต่ก็อดกระซิบถามเธอไม่ได้ "เพื่อนคุณไปคว้าไอ้หมอนี่มาจากถังขยะเปียกใบไหนเนี่ย?"

ซือเสวี่ยส่ายหน้า เธอเองก็ทนหลี่จิงไม่ไหวเหมือนกัน และเคยเตือนเพื่อนสนิทไปหลายรอบแล้ว

แต่ก็ไร้ผล พูดมากไปก็จะกลายเป็นยุแยงให้เขาแตกกันเปล่าๆ

จ้าวเหวินยิ่งรู้สึกขายหน้าเข้าไปใหญ่ การกระทำของแฟนหนุ่มทำให้เธอแทบไม่กล้าสู้หน้าเพื่อนสนิทกับสามีเพื่อนเลย

ในขณะที่บรรยากาศกำลังกระอักกระอ่วน เสียงใสกังวานก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของทั้งสี่คน

"ใครทิ้งขยะ? ลงไปเก็บขึ้นมาเดี๋ยวนี้"

เหอเหยียนเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อม 'ชุดอุปกรณ์เทพเจ้าแห่งแม่น้ำสามชิ้น' สายตามองไปยังคนทิ้งขยะด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตร

กล้าทิ้งขยะลงแม่น้ำต่อหน้าต่อตาเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ ช่างกล้าดีแท้ๆ

ทั้งสี่คนหันไปมองตามเสียง และทันทีที่เห็นเหอเหยียน พวกเขาก็ต้องสูดหายใจเฮือกด้วยความตะลึง

"เชี่ย... หล่อวัวตายควายล้ม" ดวงตาของซือเสวี่ยและจ้าวเหวินลุกวาวทันที

เกิดมาไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนหล่อระดับพรีเมียมขนาดนี้มาก่อน

แววตาของเจียงเทาก็เต็มไปด้วยความชื่นชมเช่นกัน ความงามระดับปานกลางดึงดูดเพศตรงข้าม แต่ความงามระดับสุดยอดนั้นก้าวข้ามทุกเพศสภาพ

สายตาของเหอเหยียนกวาดมองทั้งสามคน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ตัวต้นเหตุ "เก็บขยะที่คุณทิ้งขึ้นมาซะ"

หลี่จิงเพิ่งรู้ตัวว่าอีกฝ่ายคุยกับเขา พอเห็น 'ที่คีบขยะ' ในมือเหอเหยียน เขาก็หัวเราะเยาะด้วยความดูแคลนทันที

"นึกว่าใครใหญ่โตมาจากไหน ที่แท้ก็แค่คนเก็บขยะเหม็นๆ"

"ฉันไม่เก็บ จะทำไม?"

หลี่จิงพูดด้วยความจองหอง ยิ่งเห็นจ้าวเหวินแฟนสาวจ้องเหอเหยียนตาไม่กระพริบ เขายิ่งหน้าบูดบึ้งเข้าไปใหญ่

"ไสหัวไปซะ ไม่งั้นฉันจะซัดหน้าแก"

หลี่จิงพูดข่ม สายตาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกว่าตนเหนือกว่า

"หลี่จิง อย่าให้มันมากเกินไปนะ" จ้าวเหวินทนไม่ไหวอีกต่อไป

หลี่จิงยิ่งโมโหหนักเมื่อได้ยินดังนั้น "ไอ้คนเก็บขยะนี่มันสั่งให้ฉันลงไปเก็บขยะนะ ไม่ได้ยินหรือไง?"

"จ้าวเหวิน คุณเป็นแฟนผมแท้ๆ แต่ทำไมวันๆ เอาแต่เข้าข้างคนนอกฮะ?"

"เห็นไอ้หน้าอ่อนนี่หล่อหน่อยก็มองตาเยิ้ม มียางอายบ้างไหมเนี่ย?"

ยิ่งพูดยิ่งขึ้น พอเห็นเหอเหยียนยังยืนมองอยู่ หลี่จิงก็สติขาดผึง เอื้อมมือจะไปกระชากคอเสื้อเหอเหยียน

หล่อแล้วไงวะ? คอยดูเถอะ ถ้าเขาทำลายใบหน้าหล่อนั่นให้ยับเยิน ไอ้คนเก็บขยะนี่จะเอาอะไรมาอวดดีได้อีก?

ทว่า เมื่อหลี่จิงออกแรงกระชาก เขากลับพบว่าคนตรงหน้าไม่ขยับเลยสักนิด

เหอเหยียนสวนกลับด้วยการจับหลี่จิงเหวี่ยงลงแม่น้ำไปหน้าตาเฉย เล่นเอาอีกสามคนตั้งตัวไม่ติด

พอตกน้ำ หลี่จิงยิ่งมึนตึ้บ คิดให้ตายก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองลงมาอยู่ในแม่น้ำได้ยังไง

เหอเหยียนยืนอยู่บนตลิ่ง พอเห็นอีกฝ่ายตะเกียกตะกายจะขึ้นมา เขาก็ใช้ที่คีบขยะเขี่ยให้ร่วงกลับลงไปในน้ำ

"แกทำบ้าอะไรวะ!" หลี่จิงตะโกนลั่นจากในน้ำ

"นี่มันพยายามฆ่า! ฉันจะฟ้องแก ฉันจะเอาเรื่องให้แกหมดเนื้อหมดตัวเลยคอยดู!"

เหอเหยียนเขี่ยคนที่พยายามว่ายเข้าฝั่งให้กลับลงไปอีกครั้ง "เชิญตามสบาย คุณเป็นคนลงมือก่อน ผมแค่ป้องกันตัว"

"อีกอย่าง แถวนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดด้วย"

เหอเหยียนเน้นย้ำคำว่า 'ไม่มีกล้องวงจรปิด'

อีกสามคนบนฝั่งเพิ่งได้สติ รีบวิ่งเข้ามาหาเหอเหยียน

"พี่ชาย ไอ้หมอนั่นมันก็นิสัยเสียจริงแหละ แต่สั่งสอนแค่นี้ก็พอเถอะ อย่าให้ถึงตายเลย มันไม่คุ้มหรอก" เจียงเทากระซิบเตือนเหอเหยียน

เอาจริงๆ เห็นหลี่จิงตกน้ำแล้วเขาก็สะใจไม่น้อย พี่ชายคนนี้ทำในสิ่งที่เขาอยากทำแต่ทำไม่ได้

"ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ตายหรอกน่า" เหอเหยียนตอบเรียบๆ

หลี่จิงที่แช่อยู่ในน้ำพยายามจะปีนขึ้นฝั่ง แต่ก็โดนเขี่ยตกลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความโกรธแค้นในดวงตาลุกโชน

จนกระทั่งได้ยินเหอเหยียนบอกว่าไม่มีกล้องวงจรปิด ความชั่วร้ายที่สะสมอยู่ในใจก็ระเบิดออกมา

"ไม่มีกล้องงั้นเหรอ? งั้นถ้าแกตายที่นี่วันนี้ ก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน" หลี่จิงหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำที่ไม่เหมือนคนปกติ

"กรี๊ด!" จู่ๆ ซือเสวี่ยก็กรีดร้องออกมา ชี้นิ้วไปที่หลี่จิงด้วยความสั่นเทา "หน้าเขา... มีหนวดงอกออกมาจากหัวสองเส้น!"

ทุกคนหันไปมองตามนิ้วของซือเสวี่ย ภาพที่เห็นคือใบหน้าของหลี่จิงบิดเบี้ยวจนน่าสยดสยอง และมีหนวดเส้นยาวเรียวสองเส้นงอกออกมาจากศีรษะ

เห็นดังนั้น เจียงเทาก็รีบเอาตัวมาบังภรรยาไว้ทันที นัยน์ตาของเขาก็มีประกายประหลาดวาบผ่านเช่นกัน

"หลี่จิงกลายเป็นมนุษย์กลายพันธุ์! ทุกคนรีบหนีเร็ว!"