ตอนที่ 821 น้ำตานางเงือก
ตอนที่ 821 น้ำตานางเงือก
เย่ว์หยางหาเวลาไปที่สมาคมนักรบรับจ้างหอทงเทียนชั้นที่หกและตั้งภารกิจ
รางวัลหนึ่งแสน น้ำตานางเงือก
เมื่อกลับมาจากแดนสวรรค์ เย่ว์หยางถามกับเผ่าตระกูลที่มีอิทธิพลทุกที่ ก็ยังไม่ได้ข่าวของน้ำตานางเงือก ไม่ว่าจะเป็นทวีปมืดเผ่าโยวหมิง เผ่าภูตบูรพาและเอลฟ์ชั้นสูง ฯลฯ รวมทั้งเผ่าทะเลที่ไห่อิงอู่ปกครองทั้งหมด แม้ถามหาทั่วทุกที่แล้วก็ตาม แต่น้ำตานางเงือกนั้นดูเหมือนเป็นแค่ของในตำนาน ไม่มีใครที่มีครอบครองอยู่ เพราะเรื่องนี้เองไห่อิงอู่ถึงกับปลีกตัวกลับมาตามหาท่านหญิงจูเว่ยและท่านหญิงเยี่ยนรวมทั้งเผ่าตระกูลทะเลอื่นเพื่อพูดคุยเรื่องนี้เป็นพิเศษ ราชันย์ปีศาจใต้ก็ยังกลับไปตรวจดูคลังสมบัติของนางเอง..แม้แต่เซี่ยอีกลับไปบ้านเกิดพร้อมกับราชินีซิกเพื่อช่วยตามหา แต่ก็ยังไม่ได้ร่องรอย
น้ำตานางเงือกอยู่ในมือของใครบางคน เพียงแต่ไม่มีคนรู้
เกี่ยวกับตำนาน หอทงเทียนมีบันทึกประวัติศาสตร์มากมาย และเย่ว์หยางได้พบเห็นมาหลายบันทึก
อันน้ำตานางเงือกนี้ ไม่ได้หมายถึงน้ำตาของนางเงือกจริงๆ มิฉะนั้นแค่ขอให้นางเงือกวายุช่วยร้องไห้ เรื่องก็สิ้นเรื่องไปแล้ว
แต่นั่นเป็นสมบัติพิเศษมาก
เพราะด้วยความสวยงามล้ำค่าอย่างหาที่เปรียบมิได้ คนธรรมดาทั่วไปเมื่อได้เห็นจะไม่สามารถกำจัดเสน่ห์นั้นออกไปได้ มีตำนานว่าแม้แต่นางเงือกเห็นสิ่งนี้แล้วก็ยังกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ดังนั้นจึงได้ชื่อว่าน้ำตานางเงือก
ถ้าสวมน้ำตานางเงือกไว้บนตัว สิ่งมีชีวิตในน้ำจะสามารถขึ้นฝั่งและหายใจอย่างอิสระได้ ในทำนองเดียวกัน สิ่งมีชีวิตบนแผ่นดินสามารถหายใจใต้น้ำได้ ในขณะต่อสู้เมื่อนักรบสวมน้ำตานางเงือกต่อสู้จะส่งผลมาก แน่นอนว่าน้ำตานางเงือกสามารถสนับสนุนเพิ่มความสามารถได้ นี่จึงเป็นสมบัติเสริมพลังที่หาได้ยากมาก
หลายพันปีมาแล้ว น้ำตานางเงือกมีอยู่ค่อนข้างมาก และทั่วทั้งหอทงเทียนคาดกันว่ามีมากกว่าร้อยชิ้น
โดยทั่วไปนักสู้ปราณราชันย์ของเผ่าพันธุ์ต่างๆ ล้วนมีเป็นเครื่องประดับ แต่สงครามเมื่อหกพันปีก่อน น้ำตานางเงือกหายไปในกระแสธารประวัติศาสตร์
บางทีอาจมีอยู่ แต่ด้วยพลังของเย่ว์หยางไม่สามารถหาพบในทันทีได้ เขาถามทุกคนที่รู้จักในทุกที่ เย่ว์หยางเดินทางมาที่หอทงเทียนชั้นหกก็เพื่อตามหาน้ำตานางเงือก
ก่อนอื่นไม่สำคัญว่าน้ำตานางเงือกจะมีราคาเท่าใด เย่ว์หยางตัดสินใจตั้งรางวัลหนึ่งแสนเหรียญไว้ก่อนหวังว่าคนวงในที่รู้จักจะรู้ถึงได้
“เขยเรา ได้ข่าวว่าเจ้ากำลังตามหาน้ำตานางเงือกหรือ?” ราชันย์ฟ้าบูรพาจู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาตามหาเย่ว์หยาง
“หา? ท่านมีด้วยหรือ?” เย่ว์หยางเมื่อได้ยินก็มีความสุข
“ข้าไม่มี, ของแบบนั้นเอาไว้ประดับจมูกสตรี บุรุษหยาบกร้านอย่างข้าจะเอาไปทำไม?” ราชันย์ฟ้าบูรพาปฏิเสธ
“ปัญหาก็คือข้าจำเป็นต้องได้สมบัติชิ้นนี้เพื่อเอาไปรายงานความสำเร็จของข้า” เย่ว์หยางมองดูราชันย์ฟ้าบูรพาเพื่อเตรียมหาข้อแก้ตัวไม่ให้เขาลากตัวไปเป็นเพื่อนดื่ม ตอนนี้เย่ว์หยางไม่มีอารมณ์ดื่ม ตรงกันข้ามเขาคิดถึงเรื่องคัมภีร์เทพ ด้านหนึ่งต้องเตรียมเก็บกักพลังเอาไว้เพื่อไปพบกับนางพญาเฟ่ยเหวินหลี และตอนนี้ก็กังวลเรื่องน้ำตานางเงือก ไม่มีเวลาจะให้ความสนใจราชันย์ฟ้าบูรพาแต่อย่างใด
“เอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวดเคร่งเครียดทั้งวัน จะแก้ปัญหาอะไรได้!” ราชันย์ฟ้าบูรพาพบว่าเย่ว์หยางไม่อยู่ในอารมณ์ที่ดีจึงไม่คิดจะชวนไปดื่ม แต่ก่อนที่เขาจะแยกไป เขาป้องปากกระซิบที่หูเย่ว์หยาง “เจ้าไปทูลขอฝ่าบาทได้ แต่อย่าบอกนะว่าข้าเป็นคนบอกความลับนี้”
“แน่นอนอยู่แล้ว” เย่ว์หยางมีความสุข
เขาตบอกและให้คำรับรองกับราชันย์ฟ้าบูรพา
ความจริงถ้าเย่ว์หยางต้องการวิพากษ์วิจารณ์จักรพรรดิเทียนหลัวหัวซิ่วรี่ เขายิ่งไม่กล้าตำหนิโดยเปิดเผย
นอกจากนี้ราชันย์ฟ้าบูรพาทำผิดแล้ว จะไม่ถูกลงราชอาชญา ต่อให้ทำผิดสองครั้งก็ไม่โดน เขาเป็นพวกหนังหน้าหนาอยู่แล้ว ไม่สนใจอะไร ราชันย์ฟ้าบูรพาหนังหนาขนาดที่กล้าดื่มเหล้าถูกๆ ของพวกทหารรับจ้าง นั่นคือสิ่งที่พวกเขารู้กัน
ราชันย์ฟ้าบูรพาตบไหล่เย่ว์หยางและขอยาเม็ดพลังยุทธ
ค่าแจ้งข่าวคือยาเม็ดพลังยุทธ เขารู้ว่าจะรีดไถอะไรได้บ้าง
“ดีมากเขยข้า ข้าจะไปก่อน ต่อไปเจ้าต้องการหาอะไร ไม่ต้องตั้งเป็นภารกิจก็ได้ มันยุ่งยากเกินไป แค่มาถามข้าตรงๆ รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? ข้าไปมาทั่วหอทงเทียนมาหลายปี” ราชันย์ฟ้าบูรพามีความรู้สึกว่าตนเองมีคุณสมบัติทำหน้าที่นักสืบส่วนตัว
“...” เย่ว์หยางอึ้ง
โชคดีที่คนผู้นี้มีธิดาที่ไม่เหมือนกับเขา!
ในทางกลับกันจักรพรรดิเทียนหลัวหัวซิ่วรี่ ถ้าเป็นบุรุษแล้วจะมีน้ำตานางเงือกได้ยังไง?
ต่อให้มีน้ำตานางเงือก แล้วเป็นความลับมากขนาดนั้นได้อย่างไร? แม้แต่ราชันย์ฟ้าบูรพาและคนอื่นไม่ได้ถือว่าเป็นความลับหรือ?
เย่ว์หยางรู้สึกว่าความสงสัยนี้ฆ่าแมวได้ ฝันหยก, น้ำตานางเงือก หอสมุดแห่งจักรวรรดิเทียนหลัว ไม่รู้ว่ามีสมบัติวิเศษมากเพียงไหน?
ราชันย์ฟ้าบูรพาแยกจากไป เย่ว์หยางไปขอเข้าเฝ้าจักรพรรดิเทียนหลัว หัวซิ่วรี่ทันที
เช่นเดียวกับเหตุผลครั้งล่าสุด จักรพรรดิประชวร ไม่สะดวกจะรับอาคันตุกะ
สตรีที่เป็นเจ้าหน้าที่วังถามเย่ว์หยางอย่างระมัดระวังเกี่ยวกับวัตถุประสงค์ในการเข้าเฝ้าของเย่ว์หยาง ขณะที่ผลการแจ้งให้จักรพรรดิเป็นผู้กำหนด
ครั้งนี้ก็เหมือนกับครั้งก่อน ล่าสุดนั้นเป็นจุ้ยมาวอี้พาเขาไปทูลขอหยกสุบิน คราวนี้เขาต้องดำเนินการจริง แม้ว่าจะอยู่ห่างจากประตูวัง แต่เย่ว์หยางไม่ว่ายังไงก็ตาม ก็เข้าไปหาจักรพรรดิในระยะสิบเมตรไม่ได้ ใช้เวลานานกว่านั้นจะมีรัศมีที่เย่ว์หยางผู้มีปณิธานราชันย์สามารถชักจูงได้ง่ายและสามารถรู้สึกได้ ในฐานะของคนรุ่นหลัง จักรพรรดิช่วยดูแลแม่สี่และซวงเอ๋อ นอกจากยังมีผู้สูงอายุอื่นรวมอยู่ด้วย เย่ว์หยางแสดงความเคารพ เป็นการแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นเด็กดี
เสียงของจักรพรรดิหัวซิ่วรี่กริ้วมาก “ใครบอกเรื่องนี้กับเจ้า?” เย่ว์หยางไม่ลังเลแม้แต่น้อยรีบขายพ่อตาทันที “ถวายบังคมฝ่าบาท เป็นราชันย์ฟ้าบูรพา”
“เจ้าผู้นี้หนังหนาชาด้านจริงๆ ถ้าไม่เอาแต่เมาเหล้าฝันเฟื่องไปวันๆ ก็หาคุยเรื่องไร้สาระกับผู้เยาว์!” จักรพรรดิเทียนหลัวหัวซิ่วรี่กริ้วถึงกับตรัสบริภาษ ท่าทีเคร่งขรึมพระพักตร์บึ้งตึงทำให้เย่ว์หยางตกใจกลัว เขาคิดว่าหลายวันที่ผ่านมาราชันย์ฟ้าบูรพาคงไม่ได้สร้างความรู้สึกที่ดี อย่างไรก็ตามหลังจากราชันย์ฟ้าบูรพาแจ้งข่าวให้ทราบแล้ว เขาคงรู้ผลที่ตามมา และเผ่นหนีไปตามปกติ เพราะรู้ว่าฝ่าบาทจะกริ้ว เขาคงยังไม่กลับมาในช่วงนี้ก่อน อย่างไรก็ตามราชันย์ฟ้าบูรพาคงเผ่นไปหาจักรพรรดิจุนอู๋โหย่วหาเพื่อนดื่มเหล้าสักวันหรือสองวัน
“เขาทำไม่ถูกมาก ข้าก็เพิ่งจะตำหนิเขาไป” เย่ว์หยางถือโอกาสแสดงออกว่าเขาเป็นคนดีมีคุณธรรม
“เจ้าก็ต้องมาให้น้อยลง!” น่าเสียดายที่เขามองออก
“พะย่ะค่ะ ข้าผิดเอง!” เย่ว์หยางก็หนังหนาไม่ด้อยไปกว่าราชันย์ฟ้าบูรพา
“น้ำตานางเงือกไม่ใช่เป็นของที่หายาก แค่เป็นเพราะเจ้า ถึงกับต้องใช้กลอุบายหลอกล่อด้วยหรือ น่าหงุดหงิดจริง!” จักรพรรดิเทียนหลัวหัวซิ่วรี่แม้ว่าจะพูดอย่างนี้แต่ดูเหมือนจะไม่สบายใจที่ของอย่างนี้ต้องตัดใจส่งให้เย่ว์หยาง หลังจากชะงักเล็กน้อย เขากล่าว “ด้วยเหตุผลบางอย่าง เจ้าอาจต้องทำงานบางอย่างชดใช้ให้ข้าในอนาคต”
“เรียกข้าน้อยได้ทุกเมื่อ” เย่ว์หยางเอามือแตะอกเป็นการปฏิญาณว่าพร้อมบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง
“อย่ามาทำหน้าระรื่น นี่เป็นเรื่องจริงจัง และเจ้าห้ามไม่ให้แสดงความไม่เคารพต่อหน้าจักรพรรดิอีก” ฝ่าบาทดูเหมือนจะกริ้วกับมารยาทของเย่ว์หยาง จนถึงกับวิพากย์วิจารณ์ถึงรอยยิ้ม
“พระเจ้าค่ะ, เพียงแต่ข้าพระบาทไม่ทราบว่าพระองค์ต้องการให้ข้าพระบาททำอะไร?” เย่ว์หยางเดาว่าไม่มีใครในฮาเร็มของพระองค์ต้องเปลี่ยวเปล่าจนต้องการความอบอุ่นหรือเปล่า? แน่นอน เรื่องแบบนี้เย่ว์หยางได้แต่คิดในใจเท่านั้น และไม่กล้าเผยออกมาแม้แต่น้อย มิฉะนั้นเป็นไปได้ว่าเขาอาจถูกฉีกเป็นชิ้น ไม่ว่ายังไงก็ตามศักดิ์ศรีของฝ่าบาทก็ยังเป็นหลักสำคัญ
“ค่อยว่ากันทีหลัง ห้ามไม่ให้เจ้าบอกเรื่องนี้กับใคร เรื่องนี้ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจ และเป็นเรื่องที่น่ารำคาญมาก ช่างเถอะ ตอนนี้เจ้ากลับไปได้แล้ว น้ำตานางเงือกจะมีคนนำไปให้เจ้า! จักรพรรดิเตือนเย่ว์หยางก่อนจากไป ”ห้ามคิดถึงมันด้วย และห้ามไม่ให้บุคคลที่สามรู้เรื่องการสนทนาในวันนี้ ถ้าอู๋เสียรู้เข้า ข้าจะตัดลิ้นเจ้า!”
“สบายพระทัยได้, ข้าพระบาทรักษาความลับได้เสมอ แม้แต่ตอนหลับก็ยังไม่พูดเลย แม้จะไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับสาวงามก็ตามที ก็จะไม่พูดคุยความลับของวันนี้แน่นอน” เย่ว์หยางพร้อมจะตั้งฉายาของของบุคคลที่เข้มงวดที่สุดในหอทงเทียน
“ใครจะรู้ว่าเจ้ากลอกกลิ้งแค่ไหน ฮึ่ม..” จักรพรรดิแค่เสียงหงุดหงิด
เย่ว์หยางยิ้มและเดินถอยจากมา
แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างจากประตูตำหนัก แต่เขาไม่ได้กลิ่นอายเป็นพิเศษ
อย่างไรก็ตามเนื่องจากเขาเลื่อนระดับพลังเป็นนักสู้ปราณราชันย์แล้ว ความรู้แจ้งของเขาแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
เขาเคยใช้การดู และตอนนี้เขารู้สึกจากการดูและชัดเจน ตอนนี้พลังตาทิพย์แม้ว่ายังไม่ถึงระดับสูงสุด แต่ก็ใกลเคียงระดับสูงสุด และตาของเทพปรากฏที่หน้าประตู ลักษณะของประตูทำให้ไม่เห็นได้ชัด แต่ยังน้อยเย่ว์หยางยังพอเห็นได้บ้าง
แน่นอนว่าเย่ว์หยางผู้ฉลาดถึงไม่สามารถเห็นได้ แต่การปกป้องศักดิ์ศรีของเขาก็สำคัญเช่นกัน
ไม่ใช่จักรพรรดินีราตรี....
เย่ว์หยางได้ข้อสรุป
เขาสงสัย แต่ตอนนี้ปฏิเสธการคาดเดานี้ออกไป จักรพรรดินีราตรีก็คือจักรพรรดินีราตรี ฝ่าบาทก็คือฝ่าบาทแม้ว่า บางส่วนจะค่อนข้างคล้าย
ในเวลาเย็นเจ้าหน้าที่หญิงส่งกล่องมาให้เขาเปิดดูมองเห็นน้ำตานางเงือกที่เปล่งประกายรัศมีที่แตกต่างกัน เย่ว์หยางทำจมูกฟุดฟิดเหมือนกับว่าเขาได้กลิ่นที่อยู่ในกล่องมาเป็นเวลานาน แต่ไม่ได้ทำให้กลิ่นอ่อนๆ ของสมบัติจางหายไป เขารีบขอบคุณสตรีเจ้าหน้าที่ผู้นั้นแล้วรีบกลับไปยังดินแดนฝึกฝนของแดนสวรรค์ตะวันตก เขาลอบเข้าไปในวงล้อมของนักรบมรณะตำหนักกลางและกลับเข้าไปในดินแดนทดสอบผ่านเข้าไปที่ด่านที่สาม ด่านหุบเขาทรายพบกับแม่เฒ่าซาและช่วยให้นางสมปรารถนา
เมื่อแม่เฒ่าซาสวมน้ำตานางเงือก ร่างนางเปล่งรัศมีเฉิดฉัน
แม้ว่าจะไม่สามารถดึงน้ำในสระออกมาได้มากนัก แต่จะล้างหน้าล้างมือย่อมไม่มีปัญหา
นี่แค่เริ่มต้น ด้วยทักษะของแม่เฒ่าซาและพลังของน้ำตานางเงือก ความต้องการจะได้อาบน้ำของนางคาดได้ว่าจะได้รู้กันไม่นาน
แม่เฒ่าซากำลังร้องไห้อย่างมีความสุข
แม้ว่านางไม่ได้ให้รางวัลเย่ว์หยาง แต่นางพยายามนึกและบอกตำแหน่งวงเวทอักษรรูนโบราณให้เย่ว์หยางทราบ “ถ้าไม่มีใครทำลายเสียก่อน มันน่าจะอยู่ตรงนั้นและวงเวทอักษรรูนโบราณจะไม่หายไปกับกาลเวลา มันอยู่มานานอย่างนั้นจนข้านึกภาพไม่ออก อย่างไรก็ตามข้าจำได้อย่างหนึ่ง เมื่อภูตไหมฟ้ากับจ้าวอัคคีพิโรธสู้กัน ทั้งสองน่าจะถูกฝังไว้ที่หุบเขากระบี่ เมื่อทั้งสองไม่มีข่าวคราวอะไรจนบัดนี้ คิดว่าอาจจะตายในที่เดียวกัน... เจ้าลองไปมองหาดู บางทีเจ้าอาจจะพบสิ่งของโบราณของทั้งสอง... ต้องขอโทษด้วยเย่ว์หยางน้อย เพราะช่วงเวลายาวนานมากจริงๆ และวันนี้ข้ามีความสุขมาก แต่ข้าจำเหตุการณ์ในอดีตได้ไม่มาก บางทีเจ้าค่อยกลับมาครั้งหลังก็ได้ ข้าจะพยายามเค้นหาความทรงจำที่มีประโยชน์ให้เจ้า!”
“ขอบคุณแม่เฒ่าซาลามาน ข่าวอักษรรูนโบราณก็เป็นตัวนำทางที่ยอดเยี่ยมมากอยู่แล้ว ผู้เยาว์มีแต่จะขอบคุณ” เย่ว์หยางตอบด้วยความจริงใจ คุณค่าของอักษรรูนโบราณเป็นสิ่งที่ไม่มีวัตถุวิเศษอย่างใดเทียบได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเย่ว์หยางในปัจจุบันนี้ ต้องการหลอมรวมกับอักษรรูนโบราณให้ได้มากที่สุด!