ตอนที่ 770 แจ้งข่าวร้าย
ตอนที่ 770 แจ้งข่าวร้าย
ทางลับแสงสว่าง
คุกต้องห้ามอยู่ห่างออกไปไม่ถึงกิโลเมตรมีทางลับสายที่สอง มีชายชราหน้าทารกกำลังคร่ำเคร่งไตร่ตรองกระดานหมากรุกที่อยู่ข้างหน้า
เหมือนกับว่าการเปลี่ยนแปลงของวันเวลาด้านนอกไม่ส่งอิทธิพลต่อเขาเมื่อเห็นเจ้าเมืองถูไห่ ราชาหลิงหวินนำองค์ชายแปดอูไห่ พระชายา เย่ว์หยางและคนอื่นมาด้วยเขายังคงไม่เงยหน้ามอง เขาไตร่ตรองเป็นเวลานานกว่าจะวางได้แต่ละหมากและถอนหายใจลึกๆ“หมากกลสิบกระดานนับเป็นหมากชั้นยอดของโลกจริงๆ น่าเสียดายที่ไม่มีเวลาพอจะคลี่คลายได้...”
“ผู้เฒ่าหมากรุก! ที่ข้างนอกมีนักรบปราณฟ้าที่ถูกจองจำอยู่ในแดนทมิฬฝ่าผนึกออกมาได้นับร้อยคนและเตรียมตัวจะเชื่อมโยงเส้นทางจากภายในแดนทมิฬแล้ว” เจ้าเมืองถูไห่กังวลอยู่ภายใต้เกมหมากรุกเช่นกัน!
“รู้แล้ว” ผู้เฒ่าถอนหายใจพยักหน้าเล็กน้อย
“ตอนนี้ไม่ว่าเราจะเริ่มเปิดโล่แสงศักดิ์สิทธิ์ทันทีหรือไม่ก็ตาม?เราต้องอดทนอยู่ในทางแสงสว่างนี้ก่อนทางลับแสงสว่างและด้วยความช่วยเหลือของพลังผนึกของผู้อาวุโสยากที่ศัตรูจะผ่านเข้ามาหรือออกไปข้างนอกได้”ถูไห่ต้องการให้เริ่มใช้โล่พลังแสงศักดิ์สิทธิ์ทันที แต่กุญแจการใช้โล่แสงอยู่ที่ผู้เฒ่าหมากรุก
“พวกเจ้าทุกคน..ไปให้หมด!” ผู้เฒ่าหมากรุกเงียบไปชั่วขณะจากนั้นเหลือบตาขึ้นมองเจ้าเมืองถูไห่ องค์ชายแปดอูไห่และเย่ว์หยางและส่ายหัวปฏิเสธจะเปิดและกล่าว “ข้าจะไม่เปิดโล่แสงให้แน่นอนแม้ว่าเปิดโล่แสงแล้วจะทำให้เราโชคดีรอดชีวิตได้ก็ตาม แต่ในฐานะผู้พิทักษ์ข้าจะต้องคำนึงถึงความรับผิดชอบอย่างเต็มที่ ต่อให้ข้าตาย ข้าจะไม่ยอมปล่อยนักรบหอทงเทียน ก่อนที่ศัตรูจากแดนทมิฬจะเชื่อมโยงทางภายในได้ ข้าจะเปิดดาวระเบิดต้องห้ามพร้อมกับทำลายคุกใต้ดินต้องห้ามแห่งนี้”
“อะไรนะ?” ราชาหลิงหวินได้ยินคำนี้แล้วถึงกับสีหน้าเปลี่ยน
“แต่ถ้าเราไปจากที่นี่ สุดท้ายเราก็ตาย!” เจ้าเมืองถูไห่ประหลาดใจ
ถ้าหนีได้ถูไห่หนีแล้ว แต่ปัญหาก็คือศัตรูจากแดนทมิฬมีพลังปราณฟ้าระดับห้าถึงสิบคนและมีนักรบแดนทมิฬที่พลังระดับปราณฟ้าขึ้นไปเกือบร้อยคนขืนหนีออกไปก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกฆ่า
ถ้าไม่จากไปและรั้งอยู่ที่นี่ ก็อาจตายโดยไม่มีที่กลบฝัง
เมื่อดาวระเบิดต้องห้ามเครื่องมือต้องห้ามเริ่มทำงานพลังทำลายล้างตัวเองจะรุนแรงกล้าแข็ง เกาะสุริยันต์ทั้งหมดจะระเบิดตัวเองเป็นชิ้นๆในเวลานั้นไม่เพียงแต่เมืองลี่จ้าวเท่านั้น ภูเขาหุบเขาในระยะพันตารางกิโลเมตรจะถูกทำลายกลายเป็นซากหักพัง ก่อนถูไห่จะรับตำแหน่งเจ้าเมืองเขาได้ยินคำเตือนจากเหล่าผู้อาวุโสหลายครั้งแล้วและเขาจะไม่มีวันเปิดอุปกรณ์ต้องห้ามสำหรับระเบิดดวงดาวแน่นอน
นี่ต้องบอกว่าเป็นพลังของเพชฌฆาตทอง
ทันทีที่ใช้จะต้องถูกเทพยดาสาปแช่งแน่นอน
ตอนนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องโน้มน้าวให้ผู้เฒ่าหมากรุกเปลี่ยนการตัดสินใจไม่อย่างนั้นต้องตายแน่ ไม่ว่ารั้งอยู่หรือวิ่งออกไป
เจ้าเมืองถูไห่พยายามอดกลั้นความโกรธในใจและโน้มน้าวอย่างดี“ผู้เฒ่าหมากรุก! ข้ารู้ถึงความรับผิดชอบดี แต่เราต้องทิ้งซากศพที่มีประโยชน์ไว้ ถ้าเราตายกันหมดอย่างนั้นตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์เหล่าผู้ปกครองระดับจักรพรรดิขึ้นไปก็จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและจะทำให้การสู้รบเกิดความเสียเปรียบได้”
“เจ้าเมือง! ที่เจ้าพูดมานั้นข้าเข้าใจ” ผู้เฒ่าหมากรุกโบกมือด้วยอาการเรียบเฉย“เจ้าไม่รู้จักพลังยิ่งใหญ่ของกองทัพกบฏของหอทงเทียนเทียบกับพลังของกองกำลังแดนทมิฬแล้ว กองทัพกบฏของหอทงเทียนคือหายนะของแดนสวรรค์เรา”
“กองทัพกบฏหอทงเทียนพินาศไปแล้ว พวกเขาไม่มีนักสู้ปราณฟ้าแม้แต่ตอนนี้” เจ้าเมืองถูไห่พยายามโน้มน้าวผู้อาวุโสหมากรุกอย่างเต็มความสามารถ
“สิ่งที่เจ้าเห็นเป็นแค่ภาพลวงตา”ผู้เฒ่าหมากรุกแค่นเสียง “พลังของพวกเขาไม่เคยอ่อนแอลงเลยแม้แต่น้อย ข้ามั่นใจได้ถึง 80% แน่ใจได้ว่าการฝ่าผนึกแดนทมิฬออกมาเป็นการกระทำของพวกเขา เจ้าไม่จำเป็นต้องโน้มน้าวการตัดสินใจนี้ไม่ใช่ว่าเจ้าจะมาเปลี่ยนกันได้ง่ายๆ เจ้าเมืองถูไห่,ขอบคุณที่หลายปีมานี้เจ้ามาอยู่ร่วมเป็นเพื่อนแต่ผู้พิทักษ์ที่แท้จริงจะต้องอยู่ในคุกต้องห้ามด้วย ดังนั้นเจ้าออกไปได้แล้ว!”
“เราไปกันเถอะ!” เย่ว์หยางเอื้อมมือห้ามเจ้าเมืองถูไห่ที่ยังจะพยายามโน้มน้าวต่อ
“แต่...” เจ้าเมืองถูไห่วิตกกังวล มีนักรบปราณฟ้ารออยู่ข้างนอกเป็นร้อย บางทีทางออกอาจถูกศัตรูฉีกออกเป็นชิ้นไปแล้ว
“ผู้เฒ่าหมากรุกเริ่มใช้เครื่องมือต้องห้ามระเบิดดวงดาวไปแล้ว” เย่ว์หยางหมุนตัวและพาเย่คงเจ้าอ้วนไห่และคนที่เหลือออกไป คำพูดของเขาทำให้ถูไห่ตกใจกลัว แต่ก็สนองตอบทันทีและมองดูผู้เฒ่าหมากรุกด้วยความกลัว
ผู้เฒ่าหมากรุกใบหน้าทารกมองดูเย่ว์หยางด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
เขาพยักหน้า
เป็นการยืนยันคำพูดของเย่ว์หยางต่อทุกคน
และยังเตือนเจ้าเมืองถูไห่ “ก่อนที่เจ้าจะเข้ามาข้าเริ่มใช้งานเครื่องมือต้องห้ามระเบิดดวงดาวแล้ว เจ้ามีเวลาไม่ถึงสิบนาที
เจ้าเมืองถูไห่อยากตบหน้าฝ่ายตรงข้ามสองทีจริงๆแต่โกรธไปก็ไร้ประโยชน์ เขามองดูราชาหลิงหวินและติดตามเย่ว์หยางไปทันที “คุณชายสาม ก็ได้เราบุกฝ่าออกไปเราจะร่วมมือกันเปิดทางออกไปอย่างนั้นหรือ?”
เขาถามเช่นนี้เพื่อยกอำนาจการตัดสินใจให้กับเย่ว์หยาง
เดิมทีพลังขององค์ชายแปดอูไห่ก็นับว่าไม่เลว แต่ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บแล้ว ทั้งยังห่วงพะวงกับชายาของตนเอง
พระชายาสามารถเข้าไปในโลกคัมภีร์ได้ องค์ชายแปดอูไห่ยังคงกังวลห่วงใยพระชายาและลูก ทั้งยังต้องคอยดูแลตัวเองคงไม่เหมาะที่บุกเบิกทางผ่านกองกำลังข้างหน้าอีกครั้ง ราชาหลิงหวินถามสถานการณ์กับเย่ว์หยางและอีกประการหนึ่งเขาหวังจะร่วมมือกับเย่ว์หยาง นอกจากนี้ยังมีระดับความสำเร็จที่สูงกว่า การติดตามคนฉลาดดีกว่าฝืนบุกฝ่าข้างหน้า “ฝ่าบาท, ท่านเจ้าเมืองและองค์ชาย ถ้าท่านเชื่อใจข้า พวกท่านตามข้ามาก็ได้ ถึงข้าจะไม่กล้าคุยโตโอ้อวด แต่ข้าสัญญาได้อย่างหนึ่งว่า เมื่อมีข้าเย่ว์ไตตันอยู่จะไม่มีสหายหรือพันธมิตรคนใดถูกทิ้ง” ครั้งนี้เย่ว์หยางยืนยันหนักแน่น
“ตกลง, เราทุกคนจะฟังเจ้า”ราชาหลิงหวินมองดูรอบๆ และพบว่าทุกคนทั้งที่เป็นยอดฝีมือและไม่ใช่ต่างพยักหน้าทันทีและฝากความหวังไว้กับเย่ว์หยาง
เมื่อกลับไปยังผิวด้านบนเกาะสุริยันต์
ใต้เมืองลี่จ้าวชาวเมืองนับไม่ถ้วนตกอยู่ในสภาพโกลาหลเพราะถูกมังกรปีศาจรุกราน
ชาวเมืองมากมายต่างหลีกหนีกันอย่างบ้างคลั่ง
คนนับไม่ถ้วนถูกนักรบแดนทมิฬและมังกรปีศาจพุ่งลงมาทำร้าย แต่ในท้องฟ้ามีผู้คนหนาแน่นต่างอพยพหนีมีคนขี้ขลาดบางส่วนมองหาอุโมงค์ห้องมืดและซ่อนตัวหวังจะหาโอกาสหลบหนี และมีทหารรับจ้างหลายคนที่สู้และต่อต้านนักรบทมิฬเพื่อเอาชีวิตรอดพวกเขารวมกลุ่มหลายสิบคน หรืออาจจะเป็นร้อยและโจมตีใส่ศัตรู
มังกรปีศาจโฉบเฉี่ยวอยู่ในอากาศและทุกที่ดำดิ่งพุ่งโจมตี จะมีคนตายหลายคน
เปลวไฟฉีดพุ่งออกจากปากใส่สิ่งก่อสร้างข้างล่าง
ต่อให้เป็นกองทัพเมื่อเผชิญหน้ากับมังกรปีศาจหลายตัวไม่มีทางจะต่อต้านได้เลย คงจะเป็นเรื่องดีแน่ถ้าเป็นการเผชิญพบเจอโจรเล็กโจรน้อยแต่นี่สิ่งที่พวกเขาต้องสู้กลับเป็นมังกรปีศาจที่มีพลังปราณฟ้าตั้งแต่ระดับสองขึ้นไป
กองกำลังหลายพันนายพอถูกมังกรปีศาจพ่นไฟใส่เพียงไม่กี่ครั้งก็ถูกกำจัดออกไปถึงครึ่ง
ทหารพ่ายแพ้
“ครอบครัวข้า!” ถูตั่วตะโกนอย่างเศร้าใจเขามีคนที่เขารักมากมายอยู่ที่นี่ “เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะช่วยคนเหล่านี้ เขาเองยังไม่สามารถรับรองความปลอดภัยของตนเองได้”
“โธ่..”การกระทำแรกที่ทำได้ก็คือถอนหายใจอย่างสิ้นแรง
“สถานการณ์เกินกว่าจะเยียวยา ไปกันเถอะ!” เจ้าเมืองถูไห่เป็นคนฉลาด ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีสมาชิกครอบครัว แต่สมาชิกครอบครัวทั้งหมดอยู่ในอาณาจักรหลิงหวินไม่ได้อยู่ในเมืองลี่จ้าว ที่นี่แม้จะมีสตรีอยู่บ้างแต่เจ้าเมืองถูไห่ไม่สนใจความเป็นความตายของผู้หญิงซึ่งเป็นที่ระบายอารมณ์ของเขา พูดให้ถูกก็คือ ในเวลานี้เขาได้แต่ปกป้องตนเอง
“ฮุยไท่หลาง..”
เย่ว์หยางยกมือขวา ฮุยไท่หลางกระโดดมาอยู่แทบเท้าของเขา
เขาใช้มือแตะหลังและฮุยไท่หลางกลายเป็นหมาป่าปีศาจล้างโลกทันที
ใหญ่โตไม่มีใดเปรียบ
กลืนกินได้ทั้งสวรรค์และโลก
ภาพมายาของหมาป่าปีศาจทำลายโลกของฮุยไท่หลางไม่ว่าจะเป็นราชาหลิงหวินเจ้าเมืองถูไห่และองค์ชายอูไห่รวมทั้งยอดฝีมือปราณฟ้าฝ่ายศัตรูถึงกับหน้าถอดสี พลังกฎสวรรค์ แม้ว่าจะไม่เคยเห็นพลังกฎสวรรค์เป็นอย่างไร แต่พวกเขาเห็นว่าพลังที่เย่ว์หยางใช้ก็คือพลังกฎสวรรค์นั่นเอง
ขณะที่พวกที่กำลังชมดูตกใจฮุยไท่หลางก็เริ่มโจมตี
มันอ้าปากขนาดยักษ์และกลืนกินนักรบปราณฟ้าของแดนทมิฬไปตรงๆถึงสองคน
วงล้อมที่ศัตรูสร้างไว้เกิดช่องว่างอย่างเงียบ
ราชาหลิงหวินและคนอื่นพากันดีใจ และไล่ตามติดฮุยไท่หลางไปทันที..ศัตรูที่ขัดขวางมัน มีแต่จะถูกฮุยไท่หลางขู่ขวัญตกใจและใช้ปากยักษ์ของมันไล่งับไล่กินนักสู้ปราณฟ้าแต่ก็ยังไม่พอ มันเรียกคัมภีร์อัญเชิญออกมาในท้องฟ้า ขณะที่พวกศัตรูตกใจที่เห็นอสูรเทพออกมา มีร่างของฮุ่ยไท่หลางปรากฏสองร่างพร้อมกันร่างหนึ่งจริง ร่างหนึ่งเท็จ ทั้งร่างซ้ายและร่างขวาโจมตีไล่กินนักสู้ปราณฟ้า
“พาพวกเขาออกไป”เย่ว์หยางใช้พลังปราณกระบี่ฟันใส่ธนูสีดำและหอกแสงสีทองที่นักรบปราณฟ้าระดับห้าของแดนทมิฬโจมตีและเหาะขึ้นไปข้างบนจนสูงลิบและควงมือทั้งสองสร้างเพลิงฟ้าบัวแดงยิงใส่นักรบปราณฟ้าระดับห้าแดนทมิฬสองคนที่กำลังไล่กวดฮุยไท่หลาง
“วู้ววววว!”ร่างมายาของฮุยไท่หลางปกป้องกลุ่มและจากไปอย่างรวดเร็ว
ราชาหลิงหวินและองค์ชายแปดโจมตีศัตรูจากระยะไกลอย่างหนักบีบบังคับศัตรูให้หยุดการเคลื่อนไหว
ถูไห่ช่วยสร้างแรงลมทำให้ทุกคนเคลื่อนที่หนีได้เร็ว
เมื่อพวกเขาฝ่าวงล้อมออกไปได้และหันกลับมามองก็พบว่าเย่ว์หยางใช้วงจักรนิรันดรกักนักรบแดนทมิฬจนทำให้พวกเขาเชื่องช้า
เพราะความแตกต่างในระดับพลัง จึงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะกลับไปช่วย
ขืนกลับไปอีกครั้งก็เท่ากับสิ่งที่เย่ว์หยางทำไปนั้นสูญเปล่า...ราชาหลิงหวินคว้าตัวเสวี่ยทันหลางและองค์ชายเทียนหลัวไปด้วยทันที “หนี, คุณชายสามจะต้องหนีพ้นอันตรายออกมาได้แน่!”
ถูไห่เข้าไปใกล้ราชาหลิงหวินและองค์ชายอูไห่พาเย่คงและเจ้าอ้วนไห่และพวกที่เหลือออกมาได้ พ่อบ้านเจียวซือไม่อาจติดตามต่อไปได้เขาตะโกน “พวกท่านทั้งหมดหนีไปข้าจะกลับไปช่วยคุณชายสามอีกแรง”
เจียวซือหันหลังกลับไปมองและกลับไปช่วยเย่ว์หยางถูไห่ถึงกับตื้นตัน
แม้ว่าเขาจะจ้างเจียวซือให้เป็นพ่อบ้านและมอบหมายงานทั้งหมดให้เจียวซือทำ แต่ในใจเขาไม่เคยเชื่อใจคนผู้นี้เลย
คาดไม่ถึงเลยว่าในท้ายชีวิตพ่อบ้านที่เขาไม่เคยไว้วางใจอย่างแท้จริงกลับพิสูจน์ความจริงได้ว่าเขาคือพ่อบ้านที่ดีที่สุดในโลก
เจียวซือจะหันกลับไปช่วยด้วยคุณธรรมน้ำมิตร ถูไห่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ด้วยพลังของศัตรูเป็นไปไม่ได้ที่เจียวซือจะเข้าไปใกล้เย่ว์หยาง และศัตรูจะฆ่าเขาตายได้ทันที แทนที่จะพูดว่ากลับไปช่วยคุณชายสามด้วยคุณธรรมน้ำมิตร ต้องบอกว่าเป็นการฆ่าตัวตายมากกว่า เพราะไม่ต้องการลากสหายไปตายด้วยเพราะไม่ต้องการรู้สึกผิด เจ้าเมืองถูไห่ในตอนนี้ถึงกับคิดว่าต่อให้ต้องสูญเสียเจ้าขยะถูตั่วในตอนนี้ไปข้าจะไม่ยอมเสียบริวารผู้ซื่อสัตย์และภักดีอย่างเจียวซือแน่
แต่เขาเสียใจในขณะที่สายไปเสียแล้ว
“ไปกันเถอะ” ราชาหลิงหวินบินเข้ามาห้ามถูไห่ไม่ให้เสียเวลามองกลับไปเขาตวาดลั่น “เจ้าต้องการให้เจียวซือเสียสละอย่างสูญเปล่าหรือ? ยิ่งเราจากไปเร็วคุณชายสามก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้น”
“หลีกไป!” แม้ว่าองค์ชายแปดอูไห่แห่งเผ่ากาทองจะได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ยังดูถูกพลังของเขาไม่ได้
รัศมีสุริยะของเขากับพลังน้ำแข็งของเสวี่ยทันหลางและอุกกาบาตขององค์ชายเทียนหลัวระเบิดใส่นักรบปราณฟ้าที่ไล่มาทันอย่างรวดเร็ว
ฮุยไท่หลางคอยช่วยระวังหลังด้วยตนเองมันกินนักรบทมิฬสองคนที่ไล่เข้ามาใกล้ทำให้นักรบปราณฟ้าอื่นต้องถอย ในท่ามกลางท้องฟ้า ราชาหลิงหวินเจ้าเมืองถูไห่และองค์ชายอูไห่ต่างช่วยโจมตีในระยะไกลและหนีขึ้นท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิตพวกเขาต้องหนี และถ้าพวกเขาไม่เปิดทางหนีให้ได้ระเบิดดวงดาวต้องห้ามจะกวาดล้างพวกเขาที่เหลือที่ยังต่อสู้อยู่กับคุณชายสาม
แต่ตอนนี้เวลาผ่านไปหนึ่งนาทีพวกเขายังหนีไม่พ้นเกาะสุริยันต์
ภายในสิบนาทีจะมีอันตรายร้ายแรงกวาดออกไปถึงภูเขาและหุบเขา
ขณะที่พวกเขาหนียังคงมีอสูรปีศาจและพวกอสูรชนิดต่างๆ บางเผ่าพันธุ์ก็แข็งแกร่งบางเผ่าพันธุ์ก็ไร้ประโยชน์ แต่ทั้งหมดนี้ไวต่อความรู้สึกถึงอันตราย พวกมันไล่ตามราชาหลิงหวินที่นำหน้าพวกมันอยู่
“โอว!”
องค์ชายแปดอูไห่แห่งเผ่ากาทองหันไปมอง
และร้องออกมาอย่างตกใจ
ถูไห่และหลิงหวินหันไปมองและพบว่าสนามรบที่ห่างออกไปด้านหลังของพวกเขามีระเบิดดวงดาวขนาดใหญ่ ซึ่งระดับนี้สร้างแรงอัดแผ่ขยายออกไปในวงกว้าง
นี่ไม่ใช่ระเบิดต้องห้าม แต่ระเบิดใหญ่ขนาดนี้เป็นความเคลื่อนไหวของคุณชายสามอย่างมิต้องสงสัยทรงพลังน่ากลัวมาก
องค์ชายอูไห่ลอบเปรียบเทียบอยู่ในใจทันใดนั้นเขาตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อเขาแผ่รัศมีสุริยะซึ่งเป็นความสามารถของเผ่ากาทองโดยพยายามเทียบกับแรงระเบิดนี้และพบว่าพลังของเขาด้อยกว่าพลังระเบิดนี้อย่างห่างไกล อย่างนั้นคุณชายสามผู้นี้มีพลังมากกว่าปราณฟ้าระดับห้าอย่างนั้นหรือ?มิน่าเล่าเขาถึงกล้าเผชิญหน้ากับนักสู้ปราณฟ้าได้เป็นร้อยด้วยอาการเฉยเมย
“ไม่ถูก, พลังแบบนี้..” ผู้เฒ่าหมากรุกที่นั่งเฝ้าอยู่ทางเดินแสงสว่างชะงักมือทันที
หมากในมือของเขาร่วงลงบนกระดาน
เขารู้สึกถึงอันตรายของพลังระเบิดดวงดาวที่เย่ว์หยางเพิ่งปล่อยออกมา
ขณะที่ผู้เฒ่าหมากรุกลุกขึ้นยืนในทันใดนั้นมีมือยื่นออกมาที่ด้านหลังของเขาและค่อยๆหยิบหมากที่ร่วงลงบนกระดาน ผู้เฒ่าหมากรุกตกใจและหันไปมอง บุคคลนั้นค่อยๆ ปรากฏตัวต่อหน้าเขา
“เป็นเจ้าเองหรือ?” ผู้เฒ่าหมากรุกตกใจคนที่อยู่ต่อหน้าเขากลับกลายเป็นพ่อบ้านเจียวซือผู้ปะปนอยู่ในกลุ่มคนทั่วไป
“เป็นข้าเอง” พ่อบ้านเจียวซือเป็นเหมือนนักธุรกิจและนั่งลงที่ด้านตรงข้ามเหมือนกับจะเล่นหมากรุกกับผู้เฒ่าหมากรุก
“เจ้าคือเกาเผิง หนึ่งในสี่ราชันย์บริวารของจักรพรรดิอวี้ ราชันย์คุกฟ้า เจ้ายังคงมีชีวิตอยู่” ผู้เฒ่าหมากรุกมองดูด้วยสายตาเหลือเชื่อและสีหน้าของเขาตกใจยิ่งกว่าเห็นคนตายคลานออกมาจากโลงเสียอีก โลกที่มีคนตายหลายคนฟื้นคืนชีพผู้เฒ่าหมากรุกไม่ตกใจ อย่างไรก็ตามคนที่อยู่ต่อหน้าเขาผู้นี้ถูกฆ่าตายไปเมื่อหกพันปีก่อน
“ใช่แล้ว ข้ายังคงมีชีวิตแต่ข้าต้องใช้เวลานานกว่าจะฟื้นฟูพลังได้เต็มที่ สิ่งที่สำคัญที่สุดข้าสูญเสียความจำส่วนสำคัญไปซึ่งจะต้องใช้ความคิดเป็นอย่างมาก” ราชันย์คุกฟ้าเกาเผิงถอนหายใจเพราะเขาต้องปลอมตัวเป็นพ่อบ้านเจียวซือ “เวลาผ่านไปเร็ว พริบตาเดียวมากกว่าหกพันปีแล้ว”
“เจ้าทำทุกอย่างเพื่อวันนี้น่ะหรือ? น่าเสียดายเจ้าช้าไปก้าวเดียว ข้าเปิดการทำงานของดาวระเบิดต้องห้ามไปแล้ว” ผู้เฒ่าหมากรุกสงบใจได้อย่างรวดเร็วและนั่งลงและหยิบตัวหมากรุกวางบนกระดานอีกครั้ง
“เจ้าก็ยังคงเหมือนเดิมยังคิดว่าตัวเจ้าเป็นฝ่ายชนะอยู่เสมอ” เกาเผิงที่ปลอมตัวเป็นพ่อบ้านเจียวซือจู่ๆก็ยิ้มขึ้น “จะให้ข้าบอกข่าวร้ายเจ้าดีไหม?”
“ไม่มีอะไรมากกว่าภาพสหายถูกระเบิดถูกดูดหายเข้าไปในผนึกหลุมดำมันรู้สึกแย่ที่ช่วยพวกเขาไม่ได้” ผู้เฒ่าหมากรุกพูดประชด
“เอ..., แล้วถ้าจักรพรรดิอวี้ถือกำเนิดแล้วเล่า!” เกาเผิงหัวเราะ “เป็นไปไม่ได้!” ผู้เฒ่าหมากรุกสะดุ้งตัวลอยด้วยความตกใจ
“ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จักรพรรดิอวี้จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่หอทงเทียนให้กำเนิดจักรพรรดิอวี้รุ่นใหม่ซึ่งอายุเยาว์กว่า แข็งแกร่งกว่า น่าเกรงขามและสง่างามยิ่งกว่า!” เกาเผิงหยิบหมากตัวหนึ่งและวางลงบนกระดาน “รุก! หมากตานี้ของเจ้าแย่จริงๆ เจ้ารู้ไหมว่าคู่มือหมากกลนี้มาจากไหน? นี่คือสิ่งที่เด็กหนุ่มคนนั้นนำมาจากหอทงเทียนมันคือคู่มือของราชันย์หมากรุกนักรบผู้ทรงพลังปัญญาของเรา เจ้ายังคิดว่าเจ้าถูกต้องอีกหรือ เจ้าแพ้แล้ว!”
“เป็นเขาเองหรือ?” ผู้เฒ่าหมากรุกเข้าใจได้ทันทีและเขาเพิ่งจำเย่ว์หยางได้ ในของเขาสั่นสะท้านทันที
เขาเกลียดจริงๆที่ได้รับรู้ว่าจักรพรรดิอวี้รุ่นใหม่อุบัติขึ้นแล้ว
เขาไม่อาจยอมรับได้
ทั้งยังเดินหมากรุกแข่งกับเขาฝ่ายตรงข้ามที่เขาไม่ต้องการเล่นด้วยตัวเอง
ทรวงอกของเขาสะท้อนขึ้นลงผิดปกติ เขากระอักโลหิตทันทีใบหน้าชราภาพลงราวกับคนอายุเป็นพันปี