ตอนที่ 752 เห็นด้วย เจ้ามันน่าสมเพช
ตอนที่ 752 เห็นด้วย เจ้ามันน่าสมเพช
ด้านนอกปราสาทสายรุ้ง
“เจ้ายังจะลุกขึ้นมาอีกหรือ?” ซุ่นเทียนรู้สึกเหลืออดและตะโกนอย่างโมโห “ทำไมเจ้าไม่ตายเสียที?”
เขาจำไม่ได้แล้วว่าซัดเจ้าอ้วนไห่ลงไปกองกับพื้นกี่ครั้งแล้วพันครั้ง หรือว่าหมื่นครั้ง
แต่เขาไม่ตาย!
เปลี่ยนเป็นคนอื่นต่อให้มีร้อยชีวิตก็คงตายไปนานแล้ว
ซุ่นเทียนไม่เคยได้ยินมาก่อน แค่ความมุ่งมั่นก็ทำให้คนเราใช้พลังได้เกินขีดจำกัดอย่างมากมาย นอกจากนี้สวะอย่างเจ้าอ้วนไห่ที่มักจะโลภและกลัวตาย เขาไปเอากำลังใจมาจากไหน? แล้วในที่สุดเหตุผลใดที่ทำให้เจ้าอ้วนไห่ที่ถูกทุบตีครั้งแล้วครั้งเล่ายังยืนหยัดอยู่ได้ยืนยาวขนาดนี้
ไม่ว่าจะใช้ทักษะพิเศษหรือวิทยายุทธ์ต่อสู้ใดๆหรือแม้แต่ใช้อาวุธเล่นงานเจ้าอ้วนไห่
แต่เขาไม่ตาย!
ซุ่นเทียนที่ไม่เคยสงสัยความแข็งแกร่งของตนเองเลย มาถึงตอนนี้ความมั่นใจของเขาสั่นคลอน
เจ้าอ้วนไห่ไม่สามารถคงอยู่ในรูปของสัตว์ประหลาดที่น่าเกลียดต่อไปได้ หลังจากกลับคืนร่างมนุษย์ เขาซี่โครงหัก ขาหักและแขนขวาบิดนิ้วมือซ้ายหงิกหักหมดเหลือแต่หัวแม่มือ แค่นี้ยังไม่พอเจ้าอ้วนไห่ในร่างมนุษย์ใช้แค่นิ้วนั้นพยุงร่างเอาไว้ให้นั่งอยู่ได้บนพื้นมีแต่เลือดเปรอะเต็มไปหมด
นึกไม่ออกเลยว่าคนที่สูญเสียเลือดมากขนาดนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง
แต่ร่างกายของเจ้าผู้ที่นั่งอยู่ข้างหน้านี้ดูแปลกกระอักโลหิตครั้งแล้วครั้งเล่า เหมือนกับว่าเกิดมาเพื่อกระอักเลือดเป็นเรื่องปกติ
นางนวลสายลมบินอยู่ในท้องฟ้าและบินลงมาเป็นครั้งคราว มันใช้กำลังเกินตัวอย่างแทบเป็นไปไม่ได้มันเป่าสายลมอบอุ่นเข้าไปในตัวของเจ้าอ้วนไห่ที่อ่อนล้าช่วยให้เขาได้ฟื้นฟู พลังเพียงเล็กน้อยแทบจะไม่พอฟื้นฟูแต่ภายใต้การจับตามองของซุ่นเทียน ใบหน้าของเจ้าอ้วนไห่บวมปูดแทบมองไม่เห็นตา เหมือนคนตายสักเก้าส่วนแต่ด้วยการช่วยเหลือของนกนางนวลสายลม เขายืนขึ้นอีกครั้งด้วยความยากลำบากเขายกแขนซ้ายที่เหลือนิ้วหัวแม่มือที่ใช้งานได้เพียงนิ้วเดียวและกวักเรียกซุ่นเทียนอีก “มาเลย มาต่อยตีกับข้าอีก เราคุณชายแม้จะถูกเจ้าทุบตีแต่ก็ต้องทำให้เจ้าเหนื่อยแทบตาย!”
ซุ่นเทียนหน้าเขียวคล้ำ
เขาไม่เพียงแต่โกรธ แต่ยังเสียใจ
ถ้าซุ่นเทียนเลือกได้ เขาจะไม่มีทางเลือกเจ้าอ้วนไห่มาเป็นคู่ต่อสู้อีก
ถ้าต้องเลือกเจ้าอ้วนไห่มาเป็นคู่มือซ้อมเขาจะไม่มีทางดูถูกเจ้าอ้วนไห่อย่างน่ากลัวแบบนี้อีก สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเขาไม่คิดว่าเขามีโอกาสจะฆ่าเจ้าอ้วนผู้นี้ และแม้ว่าตลอดการต่อสู้เจ้าอ้วนไห่ต่อยใส่เขาได้เพียงหมัดเดียวก็ตาม
อย่างไรก็ตามหมัดเดียวของเจ้าอ้วนไห่นั้นทำลายหมัดขวาที่แข็งแกร่งที่สุดของซุ่นเทียน
ขณะเดียวกันหมัดนั้นยังทะลวงตรงเข้าถึงอกของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะอสูรพิทักษ์ของเขาใช้ไหล่รับไว้ซุ่นเทียนเชื่อว่าเขาคงตายแน่
ตั้งแต่นั้นพลังแข็งแกร่งที่สุดของซุ่นเทียนถูกทำลายไม่ว่าเขาจะโจมตีอย่างไร แม้ว่าเขาจะต้องเหนื่อยหอบเขาจะทุบตีเจ้าอ้วนไห่อย่างหนัก และเจ้ามนุษย์ที่ไม่รู้จักตายผู้นี้จะลุกขึ้นยืนได้อีก ยิ่งทำซุ่นเทียนก็ยิ่งคลุ้งคลั่ง หลังจากหมัดขวาถูกเจ้าอ้วนไห่ทำลาย เข้าไม่สามารถโจมตีถูกนกนางนวลที่ฉลาดได้เลย นกนางนวลแสนรู้ตัวนี้คือกุญแจสำคัญของการต่อสู้ทั้งหมด เพราะทุกครั้งที่เจ้าอ้วนไห่ถูกซุ่นเทียนทุบตีจนทรุดกับพื้น มันจะพ่นสายลมอบอุ่นเพื่อรักษาเจ้าอ้วนไห่ช่วยสนับสนุนเขา ถ้าซุ่นเทียนเลือกได้ เขาจะฆ่าเจ้านกนางนวลที่แสนรู้เกินคาดนี้ก่อน
บางครั้งซุ่นเทียนมีความรู้สึกว่านกตัวนี้ฉลาดมากกว่าคนผู้หนึ่ง
การใช้อุบายเครื่องหลอกล่อไม่สามารถหลอกมันได้
การเล่นงานมันไม่มีความหมาย
ที่แย่ที่สุดก็คือในตอนนี้ซุ่นเทียนไม่กล้าเข้าใกล้เจ้าอ้วนไห่เกินไป การโจมตีอย่างหนักที่ทำได้ก่อนหน้านั้นไม่อาจทำได้อีกต่อไป เพราะเจ้าอ้วนไห่อาจกลายร่างเป็นปีศาจเบเฮม็อธได้ และไม่สนใจการป้องกันตัวและทุ่มใช้พลังเกินพิกัดอย่างเดียว
เขายังคงซ่อนพลังนับไม่ถ้วนเอาไว้เหมือนภูเขาไฟที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ
ซุ่นเทียนรู้ว่าเจ้าอ้วนไห่คิดยังไง
เจ้าอ้วนบัดซบนี่ต้องการระเบิดตัวเอง
เขาต้องการพังพินาศย่อยยับไปด้วยกันตราบเท่าที่ซุ่นเทียนเข้าไปใกล้ ถ้าเจ้าอ้วนไห่กอดรัดเขาได้จะเป็นเรื่องอันตรายมาก
ที่ยิ่งกว่านั้นเจ้าอ้วนไห่นี้แม้จะเหลือเพียงแขนเดียวที่ใช้งานได้ แต่พลังหมัดมนุษย์นั้นแฝงไว้ด้วยพลังที่ไม่ธรรมดา
“ทำไมกัน? เย่ว์หยางให้ผลประโยชน์อะไรกับเจ้า? ทำไมเจ้าต้องสู้เพื่อเขาขนาดนี้ด้วย? ด้วยระดับพลังปัจจุบันของเจ้า ประตูหนทางอิสรภาพเปิดรอเจ้าอย่างไม่มีปัญหา เจ้าอยู่ในหอทงเทียนก็สามารถกลายเป็นปรมาจารย์ ตระกูลไห่สามารถกลายเป็นสี่ตระกูลใหญ่ของทวีปมังกรทะยานได้ แม้แต่ตัวเจ้าเองก็สามารถรุ่งเรืองขึ้นได้ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยตระกูลเย่ว์เลย เย่ว์หยางจะต้องตายแน่นอนทำไมเจ้ายังติดตามภักดีต่อเขาอีก? เจ้าอ้วนไห่! คนอย่างเจ้าสมควรเป็นคนฉลาดมาก ทำไมถึงทำเรื่องโง่ๆ อย่างนี้?” ซุ่นเทียนใช้มือซ้ายลูบคลำมือขวางที่หัก เขาข่มความเจ็บปวดและถามข้อสงสัย
“ฮ่าฮ่า!”
เจ้าอ้วนไห่ฟังแล้วอึ้งไปชั่วขณะ
ทันใดนั้นเจ้าอ้วนไห่หัวเราะทวารทั้งห้ามีเลือดกระเซ็นออก ซี่โครงที่หักแทงเนื้อจนเลือดออกมองเห็นกระดูกหักสีขาว
เป็นเวลานานเขาค่อยๆลดเสียงหัวเราะลง และสงบจนซุ่นเทียนรู้สึกแปลกใจ “เจ้าคิดว่าข้าไม่โง่หรือ? ซุ่นเทียน! เจ้าพูดถูกแต่ว่าถูกนิดเดียว เจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นไอ้โง่ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เจ้าอ้วนไห่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ครั้งนี้เขายิ้มทั้งน้ำตา
เขายิ้มแล้วค่อยเปลี่ยนเป็นสะอื้นไห้
ยิ้มชั่วครู่
และร้องไห้ชั่วครู่
ในที่สุด เขาร้องไห้จนตาบวมน้ำตาที่หลั่งออกมาเป็นสายตามร่องแก้มปะปนกับรอยเลือด
“ซุ่นเทียน! ถ้าหลายปีก่อนเจ้าวิ่งมาหาข้า แล้วบอกว่าเจ้าอ้วนไห่จะกลายเป็นยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตข้างหน้า ข้าคงจะขอบคุณเจ้ามาก แต่ไม่ใช่มีแต่เพียงเจ้าเท่านั้นทั่วทั้งทวีปมังกรทะยาน ทั่วทั้งหอทงเทียน ไม่มีใครคิดว่าข้าจะมีอนาคตในสายตาของคนทุกคนมองว่าข้าเจ้าอ้วนไห่อ่อนปวกเปียก และรังเกียจที่จะชำเลืองมองด้วยซ้ำ ทั่วทั้งหอทงเทียนมีแต่เย่ว์หยางมีแต่เขาที่เสียเวลาคบหาข้าเป็นสหายมองดูข้าและชื่นชอบข้าเป็นพิเศษ นี่เป็นเรื่องที่เจ้าทำได้หรือ ซุ่นเทียน! เจ้ากับเย่ว์หยางแตกต่างกันอย่างมากมายเหลือเกิน เจ้าจะไม่มีทางเหมือนเย่ว์หยางและไม่มีทางบรรลุถึงระดับเขาได้ตลอดไป”
“บอกตามตรงเลยนะซุ่นเทียน,เจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะหิ้วรองเท้าให้เย่ว์หยางด้วยซ้ำ ต่อให้เจ้าเต็มใจหิ้วรองเท้าให้เขา แต่เจ้าก็ยังไม่ดีพอ ถ้าพูดกันอย่างไม่เกรงใจเจ้าไม่มีอะไรที่ต่างจากคนธรรมดาเลย เจ้าอาจจะดูแตกต่างสำหรับพวกมีตาแต่ไร้แวว เจ้าไม่เคยมองข้าอ้วนไห่อย่างจริงใจ มีแต่คนจริงใจถึงมองอ้วนไห่ออกเพียงเท่านี้เจ้านึกว่าจะยุให้อ้วนไห่ทรยศเย่ว์หยางได้หรือ? ซุ่นเทียน ข้าขอบอกเจ้าตามตรง ถ้าไม่มีเย่ว์หยางโลกนี้จะไม่มีเจ้าอ้วนไห่ ไม่ใช่แต่เพียงข้าเท่านั้น ยังรวมถึงเย่คง หลี่ชิว หลี่เกอถ้าไม่มีเย่ว์หยางพวกเขาคงอดตาย หรือตกตายภายใต้คมเขี้ยวคมเล็บของอสูรปีศาจ พวกเขาจะไม่มีทางมีชีวิตอยู่อย่างนี้ และข้าเองก็ใช้ชีวิตที่ดูดีแต่ไร้จุดหมายไม่ต่างอะไรกับสุกรที่รอขึ้นเขียงและปล่อยให้เขาเชือดเนื้อเถือหนังตามชอบใจ”
“ถูกแล้ว เป็นเย่ว์หยางที่ทำให้ข้า..อ้วนไห่มีความสำเร็จในวันนี้มิใช่หรือ?”
“บางทีเจ้าอาจอยากบอกว่าเย่ว์หยางช่วยพัฒนาศักยภาพของเรา ตอนนี้เขาจะต้องถูกฆ่าตายเมื่อใดก็ได้ข้าต้องรีบพูดให้ชัดเจนถึงเรื่องความสัมพันธ์กับเขา ปลดปล่อยตนเองให้เป็นอิสระสนุกสำราญกับชีวิต ที่เจ้าพูดเช่นนี้ก็ถูกความจริงนี่เป็นการกระทำของคนฉลาด ปรับตัวได้ตามสถานการณ์ แต่น่าเสียดายที่เจ้าเข้าใจผิดข้าอ้วนไห่ทั้งโลภ ทั้งกลัวตาย แต่ข้าไม่ใช่คนที่ลืมบุญคุณและคุณธรรมสหาย นอกจากนี้ในโลกนี้ยังมีคำกล่าวว่าสุภาพบุรุษยอมตายเพื่อสหาย!”
“ไม่มีเจ้าเด็กเย่ว์หยางนั่นชีวิตของเจ้าอ้วนในโลกนี้จะมีค่าอะไร? ไม่มีเขาข้าก็เป็นแค่สวะปวกเปียกที่ไร้อนาคต.. มีเจ้าเด็กเย่ว์หยางข้าอ้วนไห่อยู่ในหอทงเทียนได้อย่างเย้ยฟ้าท้าดินได้ข้าคือความภูมิใจของพ่อแม่ครูบาอาจารย์ เจ้าเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งยังจะพยายามหว่านล้อมให้คู่ต่อสู้ยอมแพ้อีกหรือ?”
“ซุ่นเทียน! ในทางกลับกัน เจ้าแทบจะสมบูรณ์พร้อมจนข้ายังอิจฉา แต่ถ้าเทียบกับนักรบผู้มีคุณธรรมที่แท้จริง ซุ่นเทียนเจ้าเป็นเพียงหนอนที่น่าสมเพช เจ้ารู้ไหมว่าทำไมเจ้าถึงไม่บรรลุระดับปราณราชันย์เสียที? ไม่ใช่เพราะทักษะของเจ้าไม่เพียงพอ ไม่ใช่เพราะเจ้าไม่มีความพากเพียรพอ แต่เป็นเพราะจิตสำนึกสูงสุดของเจ้าที่เป็นมาตลอดชีวิตนี้ เจ้าได้แต่ทำตัวเป็นกบในก้นบ่อต่อไป ไม่สามารถเอาชนะใครได้ รวมทั้งข้าอ้วนไห่แล้วยังคิดจะเอาชนะเจ้าเด็กเย่ว์หยางนั่นหรือ เจ้ามันโง่ไม่มีใครเกิน”
“ข้า.อ้วนไห่ผู้นี้สถานะก็ด้อยกว่าเจ้าแต่ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้า ข้าเชื่อในปาฏิหาริย์ ข้าชื่อว่าข้าสร้างปาฏิหาริย์ได้แต่ข้าก็ถือว่ามีความสำเร็จแล้ว ข้าด้อยกว่าเจ้าและอ่อนแอกว่าเจ้า ตอนนี้เจ้าไม่สามารถเอาชนะข้าได้ นั่นแหละคือปาฏิหาริย์! ข้าเชื่อเย่ว์หยางข้า..อ้วนไห่สามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้เทียบกับข้าแล้วเย่ว์หยางดีกว่าข้าเป็นพันเท่า เขาน่ะหรือจะไม่สามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้? อย่ามาล้อเล่นน่า สิ่งที่เจ้านั่นทำ สิ่งที่เจ้านั่นสร้างล้วนแต่เหลือเชื่อทั้งนั้น! ซุ่นเทียน! เจ้ากับพวกวายร้ายอื่นได้แต่แหงนมองดูเขาด้วยความอิจฉาทำอะไรไม่ได้เจ้าตั้งใจจะขัดขวางเขาไม่ให้ก้าวหน้าหรือ?”
“ซุ่นเทียน! เจ้าก็รู้ว่าข้าต้องการทำในสิ่งที่เจ้าเองเคยบอกว่าสูงสุดเอื้อมไม่ใช่หรือ? ข้าสงสารเจ้า และเห็นใจเจ้าจริงๆ”เจ้าอ้วนไห่จู่ๆ ก็ทำสีหน้าหน้าจริงจังและพูดอย่างจริงจัง “เจ้าเป็นแค่หนอนน่าสมเพช ไม่ว่าในชีวิตเย่ว์หยางในชีวิตข้า..หรือชีวิตเจ้า เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดนักหรือ?เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นนักสู้แท้ที่มีพลังเพียงพอจะฆ่าใครได้ง่ายๆ หรือเจ้านึกว่าจะเป็นผู้ชนะในที่สุดหรือ?” หลังจากซุ่นเทียนได้ยินคำนี้ มุมปากเขาบิดเบี้ยวเหยเก เขาต้องการจะพูดหักล้างคัดค้านหลายครั้ง
อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถเอ่ยปากได้
เขาไม่สามารถพูดได้สักคำและต้องการจะข่มความอึดอัดแน่นอกทันใดนั้นเขารู้สึกหวานวูบในลำคอและกระอักโลหิตออกมา
หน้าของเจ้าอ้วนไห่ปกติก็ฉุเหมือนซาลาเปานึ่งอยู่แล้วแต่ครั้งนี้กลับดูยิ่งใหญ่
ในใจซุ่นเทียนเขารู้สึกต่อต้านขัดขืนเหตุผลนี้เป็นระยะแม้ไม่ได้พ่ายแพ้ในการต่อสู้ แต่ซุ่นเทียนเข้าใจว่าตนเองเหมือนกำลังได้รับความช่วยเหลือบางอย่าง การต่อสู้ครั้งนี้ต่อให้เขาฆ่าเจ้าอ้วนไห่ได้ก็ตาม แต่คาดว่าตลอดชีวิตเขาจะไม่สามารถบรรลุผ่านปมชีวิตในใจที่เป็นอุปสรรคนี้ได้เลย
เป็นความจริงหรือนี่ เราคือกบในก้นบ่อ?
โอ๊คคค!
ความคิดนี้ทำให้ซุ่นเทียนกระอักโลหิตออกมาอีกกองใหญ่!-!