ตอนที่ 726 แหวนจอมโกง, วิชาแกะอ้วนของติ้งป๋อ

หลุมศพมากมายนอกเมืองอู๋เย่

อสูรฝันร้ายไฟนรกมีเปลวเพลิงสีดำเหาะลงมาจากท้องฟ้า หัวหน้าองครักษ์ผู้หยิ่งและภูมิใจนั่งอยู่บนหลังของมัน

เงาร่างคล้ายหนูปรากฏในความมืดและคำนับหัวหน้าองครักษ์ด้วยความเคารพ “คารวะท่านนักสู้ปราณฟ้า, ข้าน้อยได้ข้อมูลบางอย่างมาแล้ว  หญิงงามในจวนเจ้าเมืองเมื่อเช้านี้คือปี่ลู่เป็นผู้บัญชาการกองทัพกบฏ นางเป็นธิดาของเจ้าแคว้นมรกตคนก่อน  นางมีหนังสือสำคัญที่แดนสวรรค์บนมอบให้เจ้าแคว้นมรกตคนก่อน ในช่วงไม่กี่ปีมานี้นางถูกเนรเทศออกจากแคว้นมรกตโดยเจ้าแคว้นมรกตคนปัจจุบันหวินเต้า ไม่มีใครรู้การคงอยู่ของนางเว้นแต่ผู้ภักดีเก่าแก่ในกองทัพกบฏในเมืองห่างไกล  ข้าทราบผ่านช่องทางลับพิเศษว่า แม่นางปี่ลู่ต้องการฟื้นฟูแคว้นมรกต แต่นางยังไม่พบพันธมิตรที่คู่ควรวางใจ”

“แล้วเกี่ยวกับบุรุษเล่า?”  หัวหน้าองครักษ์ไม่มีความขัดแย้งกับหญิงงาม  แต่เขาเกลียดความห่ามของเย่ว์หยาง

“เขาคือองค์ชายหลงเถิงแห่งแดนสวรรค์ตะวันตก เป็นยอดฝีมือลึกลับที่สวมหน้ากากเอาไว้ตลอดเวลา  ไม่เคยมีใครเห็นว่าหน้าตาของเขาเป็นเช่นไร  องค์ชายหลงเถิงเก่งในเรื่องการซ่อนสถานะของเขาเอง  มองดูผิวเผินเขายังไม่มีพลังระดับปราณฟ้า อย่างไรก็ตามพลังยุทธที่แท้จริงของเขามิอาจคาดคิดได้  ครั้งหนึ่งเขาเคยสร้างความสูญเสียอย่างหนักให้กับปีศาจเฒ่าเว่ยที่เพิ่งจะยกระดับเป็นนักสู้ปราณฟ้าระดับห้าต่อหน้าสาธารณชน”  ร่างเงาเหมือนหนูไม่สามารถรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับเย่ว์หยางได้

“เจ้าคิดว่าข้อมูลเล็กน้อยเท่านี้จะมีราคาถึง 200,000 เหรียญทองหรือ?”  หัวหน้าองครักษ์แค่นเสียง

“ข้อมูลนี้อย่างน้อยราคา 50,000 เหรียญทองจริง  อย่างไรก็ตามเนื่องจากท่านไม่คิดว่าราคาคู่ควรขนาดนั้น  ข้าขอเสนอข้อมูลอื่นให้ฟรีๆ เลย  องค์ชายหลงเถิงมีสนามพลังแบบพิเศษที่ทำให้ไม่มีใครหลุดออกมาได้  ปีศาจเฒ่าเว่ยและคนอื่นล้วนตายในสนามพลังนั้น”  ร่างเงาเหมือนหนูรายงานด้วยความเคารพ

“ไม่มีใครหลบได้หรือ?”  หัวหน้าองครักษ์ฟังและขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ผู้รอดชีวิตมีเพียงคนเดียวก็คือเจ้าเมืองลมดำ”  ร่างเงาชะงักและจากนั้นกล่าว  “แต่เขาหายไปไม่เห็นร่องรอย  ดังนั้นข้าไม่สามารถได้ข้อมูลเกี่ยวกับสนามพลังขององค์ชายหลงเถิงชั่วคราวก่อน”

“ยังมีข่าวอื่นที่เป็นประโยชน์อีกหรือไม่?  ข้าต้องการข่าวจริงที่แน่นอน อย่าพยายามหลอกลวงข้าด้วยการคาดเดาหรือตำนานเรื่องเล่าเด็ดขาด” หัวหน้าองครักษ์แค่นเสียงเย็นชา

“ข้อมูลสุดท้ายก็คือกลุ่มคนร่วมงานขององค์ชายหลงเถิง หายไปหมดสิ้นเมื่อไม่นานนี้”  ร่างเงานั้นพูดอย่างมั่นใจ

“กลุ่มคู่หูร่วมงานของเขากลับไปยังแดนสวรรค์ตะวันตกหรือว่าซ่อนตัวอยู่ที่ใดกันแน่?”  หัวหน้าองครักษ์ถาม

“....”  ร่างเงานั้นไม่สามารถตอบได้

“ในบรรดาคนในสมาคมทหารรับจ้างที่มีการซื้อขายข้อมูล  เจ้าเป็นคนที่ข้าไม่พอใจมากที่สุด  เพราะข้อมูลคลุมเครือที่เจ้าให้ข้ามันแพงกว่าคนอื่น ทำให้ข้าผิดหวังนัก”  หัวหน้าองครักษ์ให้บัตรทองแดงกับเขาพลางกล่าว “มี 100,000 เหรียญทองอยู่ในนี้  รับเอาไป และไสหัวไปจากที่นี่!  ความจริงข้าไม่ต้องการจ่ายให้เจ้าแม้แต่เหรียญเดียวด้วยซ้ำ  ถ้าไม่ใช่เพราะได้ตกลงกับสมาคมทหารรับจ้างไว้  ข้อมูลของเจ้าไม่คุ้มค่าเลย  ข้าคงไม่จ่ายให้แน่ ต่อให้ข้าร่ำรวยก็ตาม”

“ท่านนักสู้ปราณฟ้า, ท่านจะผิดคำพูดได้ยังไง? ตามข้อตกลงของสมาคมทหารรับจ้าง ท่านต้องจ่ายข้า 200,000 เหรียญทอง  นอกจากนี้ข้ายังได้รับอนุมัติโดยประธานสมาคมทหารรับจ้างสาขาเมืองใบไม้เงินแล้ว”  ร่างเงาคล้ายหนูยังไม่ยอมจากไป  เขากลับคำนับหัวหน้าองครักษ์ด้วยความเคารพหวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

“ไสหัวไป!”  หัวหน้าองครักษ์คิดว่าเขาช่วยเหลือบุรุษเงาเต็มที่แล้ว

“ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นนักรบปราณฟ้าระดับห้า แต่ท่านจะมาผิดสัญญาของท่านได้ยังไง?”  ร่างเงาที่เหมือนหนูรู้สึกผิดหวังทอดถอนใจ

“เจ้าจะตาย ถ้ายังไม่ยอมออกไป!”  หัวหน้าองครักษ์โกรธเพราะคำพูดของร่างเงานั้น  เพราะในฐานะนักรบปราณฟ้าระดับห้า  เขาถูกท้าทายและล้อเลียนโดยคนอ่อนแอระดับปราณดิน ซึ่งทำให้เขาอับอายมาก

ราวกับสายฟ้าอสูรฝันร้ายปราณฟ้าระดับสามพ่นไฟใส่ร่างเงาที่เหมือนหนูนั้น

ร่างเงาที่เหมือนหนูนั้นพยายามจะหลบหนี  โชคร้ายที่เขาพลาดท่าเนื่องพลังอ่อนแอเกินไป

เขาถูกไฟลามไหม้

หลังจากดิ้นอยู่สองสามครั้ง ร่างเงาที่กำลังไฟไม้ก็ถูกไฟนรกเผาเหลือแต่เถ้าถ่าน ขณะมองดูเถ้าถ่าน หัวหน้าองครักษ์แค่นเสียงเยาะเย้ยร่างเงานั้นอย่างไม่ไยดี “เจ้าประมาทเอง เป็นไปได้ยังไงที่หนูสกปรกอย่างเจ้าจะต่อต้านพลังปราณฟ้าอย่างข้า?  ถ้าเจ้าต้องการมีชีวิตต่อไปก็ต้องได้รับอนุญาตจากเราก่อน  มิฉะนั้นเจ้าจะต้องตาย!  น่าตลกที่เจ้าแมลงอ่อนแอบังอาจต่อรองกับข้า!”

อสูรฝันร้ายไฟนรกปราณฟ้าระดับ 3 ที่เขาขี่ร้องอย่างภูมิใจ มันพ่นไฟออกจมูกพร้อมทั้งกระทืบกีบเท้า  ประกายไฟทำให้หัวหน้าองครักษ์ดูสง่างามยิ่งขึ้น

หัวหน้าองครักษ์มองดูเมืองอู๋เย่ในที่ไกล  ขณะที่ควบแน่นพลังไว้ในมือของเขา  เขาเตรียมบีบบอลพลังงานขนาดใหญ่เพื่อถล่มเมืองอู๋เย่ที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรให้ราบเป็นหน้ากลอง

นี่คือหนึ่งในทักษะที่น่าภูมิใจที่สุดซึ่งเขาเชี่ยวชาญ ‘ระเบิดเพลิง’ ที่สามารถทำลายเมืองทั้งเมืองได้จากระยะไกล  ห่างออกไปสามสิบกิโลเมตร  ตราบเท่าที่ระเบิดเพลิงมีขนาดใหญ่เพียงพอ  เขาสามารถกวาดเมืองทั้งเมืองได้  ถ้ามีคนที่สามารถรอดชีวิตได้  เขาต้องเป็นนักสู้ปราณฟ้าหรือสูงกว่านั้น

เขาไม่รู้ว่าบุรุษหน้ากากผู้หยิ่งยโสจะตายในระเบิดเพลิงของเขาหรือไม่

แต่เขาสามารถแน่ใจว่าปี่ลู่นักรบปราณฟ้าระดับสามจะไม่ถูกคุกคามชีวิตแน่นอน  แม้ว่านางจะไม่เหลียวแลเขาแม้สักน้อย  แต่หัวหน้าองครักษ์ไม่ยินดีจะฆ่าหญิงงาม  ตามประสบการณ์ของเขา  หญิงงามทรงเสน่ห์อย่างนั้นมักจะเป็นหญิงบริสุทธิ์

เขาคงจะโดดเด่นเป็นสง่าถ้าสามารถดึงนางกลับมาและทำให้นางเชื่องเชื่อได้

ส่วนเจ้าบุรุษหน้ากากบัดซบ

ต่อให้เขาโชคดีพอและไม่ตาย  เขาจะต้องทุกข์ทรมานเพราะเขาจะแก้แค้นไม่หยุด  เจ้าบุรุษหน้ากากจะต้องสั่นเทิ้มอยู่ภายใต้เท้าของเขา... ถ้าเขาคิดจะใช้สนามพลังพิเศษเพื่อจำกัดอย่างที่ใช้กับปีศาจเฒ่าเว่ย  อย่างนั้นเขาก็ผิดแล้ว  ปีศาจเฒ่าเว่ยไม่มีคัมภีร์อัญเชิญ  และเขาไม่มีคุณสมบัติพอเข้าไปในสวรรค์บน  เทียบกับเขาแล้วปีศาจเฒ่าเว่ยนักสู้ปราณฟ้าระดับห้าเป็นแค่แมลงเล็กๆ.. เอ่อ..ใหญ่กว่าแมลงเล็กน้อย!

“ทำลายในไฟ,  เจ้าจะไม่มีทางรู้ว่าเจ้าจะต้องรับโทษอะไรหลังจากเจ้าต่อต้านข้า!”

หัวหน้าองครักษ์ยกระเบิดเพลิงที่คล้ายภูเขาด้วยมือข้างหนึ่งของเขา

ในสถานะที่ยิ่งใหญ่แบบนั้นมองดูเหมือนเทพเจ้า

เมื่อเขาเตรียมจะขว้างระเบิดเพลิงควบแน่นอย่างไม่มีความปราณีและเพื่อทำลายล้างเมืองอู๋เย่  เงาร่างหนึ่งปรากฏอยู่ด้านหลังหัวหน้าองครักษ์อย่างเงียบงัน  บนหน้าของบุรุษผู้นี้สวมหน้ากากเจมินี ดวงตาของเขามีรอยยิ้มประชดประชัน

เขาคือเย่ว์หยางที่กำลังเตรียมจัดงานเลี้ยงรอต้อนรับหัวหน้าองครักษ์

เย่ว์หยางไม่ได้ลอบโจมตี

ถ้าเขาลอบโจมตี อย่างนั้นเขาต้องทำสำเร็จแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น  เขาแค่มองดูหัวหน้าองครักษ์เงียบๆ และตาของเขาเป็นประกายราวกับจ้องมองกองเงินกองทอง

“หืม?”

ทันใดนั้นหัวหน้าองครักษ์พบว่ามีใครบางคนอยู่ข้างหลังเขา  เขาหันหน้าไปมองและพบว่าเป็นเย่ว์หยางศัตรูของเขา  จากนั้นร่างของเขาสั่นอย่างรุนแรง

ตาของเขาเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ

เขาไม่เคยคิดว่าศัตรูของเขาจะมายืนอยู่ข้างหลังเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัวเรื่องนั้น เมื่อเขาเตรียมจะฉวยโอกาสรุก ตรงพื้นดินที่ไหม้เกรียมมีควันจางๆ ควบแน่นรวมตัวเป็นรูปร่างเงาหนู เงาที่คล้ายหนูหมอบกับพื้นและคำนับเย่ว์หยาง  “ขอบคุณฝ่าบาทที่ช่วยเหลือ  มิฉะนั้นเหยียนเจ้าคงตายไปแล้ว”

เย่ว์หยางโบกมือและกล่าว  “ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าทางที่ดีให้ขายข่าวให้ข้า  ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเชื่อใจได้เหมือนกับข้า”

เงาร่างที่คล้ายกับหนูตอบด้วยความเคารพ  “โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้ารับงานของติ้งป๋อเอาไว้ก่อน ดังนั้นข้าไม่ต้องการผิดสัญญาที่ให้ไว้กับติ้งป๋อก่อน  อย่างไรก็ตามข้ากลับถูกสังหารหลังจากทำงาน  ข้อตกลงนี้ไม่มีผลบังคับอีกต่อไป  ฝ่าบาท, แม้ว่าจะไม่มีเรื่องอย่างนั้นเกิดขึ้นก่อน  ครั้งนี้ข้าขอยกเว้นและให้ข้อมูลแก่ท่านฟรีๆ”

เมื่อได้ยินว่าชื่อของเขาถูกเปิดเผยโดยคนที่มีเงาร่างคล้ายหนู หัวหน้าองครักษ์มีความตั้งใจสังหารแรงกล้า  หน้าตาของเขาบูดบึ้งด้วยความโกรธทันที

“เดิมทีติ้งป๋อเป็นบริวารข้าราชบริพารของราชาลั่วหม่าในแดนสวรรค์ใต้  ขณะที่ราชาลั่วหม่าสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่ง  เขาเป็นชู้กับพระสนมคนโปรดของราชาตนเอง  เขาหนีไปและเปลี่ยนชื่อเป็นซือฟง, หนี่ซือ และลี้ภัยไปอยู่กับราชันย์สัญจรในสวรรค์บน  เขาได้รับการชื่นชมอย่างเต็มที่จากราชันย์สัญจร  ความสามารถในการต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งและยอดเยี่ยม  ในที่สุดเขากลายเป็นหัวหน้าองครักษ์ของราชันย์สัญจรหลังจากแอบแทงข้างหลังหัวหน้าองครักษ์คนก่อนและวางแผนเอาชีวิตเขาหัวหน้าคนก่อนได้  เขาใช้เข็มขัดพลังงานและได้ครอบครองอสูรพ่นไฟซึ่งเป็นอสูรระดับปราณฟ้า มีเรื่องราวมากมายนับไม่ถ้วนเกี่ยวกับติ้งป๋อที่ทำให้เจ้านายของเขาอับอาย  เขาวางแผนต่อสหายและญาติของเขา เขายังปลอดภัยอยู่ได้เพราะเขามีแหวนจอมโกงสมบัติระดับศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถปกปิดความลับได้ทุกอย่าง”  ร่างเงารายงานข้อมูลของหัวหน้าองครักษ์ให้เย่ว์หยางฟังด้วยวิธีนี้

“ไม่มีอะไรอื่นอีกใช่ไหม?”  ติ้งป๋อหัวหน้าองครักษ์ไม่คาดเลยว่าจะมีคนรู้ความลับของเขา  และเขาสั่นด้วยความโกรธ  เขาลอบสาบานว่า เขาจะต้องฆ่าสองคนนี้ที่รู้สถานะที่แท้จริงของเขาให้ได้ มิฉะนั้นเขาคงถูกฆ่าถ้าราชาลั่วหม่ารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน  เขายิ้มหลังจากโกรธจัดและพูดขึ้น  “ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้จักข้าดี  นอกจากแหวนจอมโกงและเข็มขัดพลังงาน เจ้ายังรู้อะไรอีก?”

“ติ้งป๋อเชี่ยวชาญในการโจมตีสี่วิธี  อย่างแรกคือระเบิดเพลิงที่ทรงพลังใช้โจมตีจากระยะไกล  ภายในสามสิบกิโลเมตร ระเบิดจะทำลายทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีสิบกิโลเมตร  นอกจากนี้เป้าหมายยิ่งอยู่ไกล ระเบิดยิ่งทรงพลัง”  คำพูดของร่างเงาทำให้หน้าหัวหน้าองครักษ์บิดเบี้ยวทันที

“ว่าต่อไป  ข้ารับรองกับเจ้าได้ว่าเขาจะไม่สามารถทำร้ายเจ้าได้เป็นอย่างน้อย ไม่ว่าเขาจะโกรธยังไงก็ตาม”  เย่ว์หยางให้สัญญากับร่างเงา

“วิธีโจมตีแบบที่สองของติ้งป๋อก็คือพ่นไฟเหมือนวิธีที่เขาพยายามจะฆ่าข้าไม่นานนี้  ข้อเสียของทักษะนี้ก็คือเขาจะต้องขี่อสูรฝันร้ายไฟนรกเมื่อเขาต้องร่วมมือกับมันเพื่อฉีดพ่นเปลวเพลิง  อย่างที่สามก็คือการฆ่าศัตรูด้วยน้ำลายพิษที่สามารถทำให้ศัตรูเป็นอัมพาตและทักษะไอปีศาจ  วิธีโจมตีลับที่สุดของติ้งป๋อก็คือวิธีลูกแกะอ้วน!”  ร่างเงาบอกวิธีโจมตีลับที่สุดของติ้งป๋อทำให้ติ้งป๋อตกตะลึงสิ้นเชิง  เขาไม่เคยใช้วิชาลูกแกะอ้วนที่พิเศษอย่างนั้นต่อหน้าคนมีชีวิตเลย  แต่คาดไม่ถึงเหยียนเจ้าจะรู้ความลับของเขาได้ชัดเจน

“วิธีลูกแกะอ้วน?”  เย่ว์หยางถามเหยียนเจ้าด้วยความประหลาดใจ

“ข้าเองก็สับสนเล็กน้อยเช่นกัน  น่าจะเป็นทักษะพิเศษและต้องการใช้เคล็ดลับบางอย่างเพื่อให้ตรงกับเงื่อนไขในการใช้  ร่างของศัตรูจะถูกเปลี่ยนเป็นแกะอ้วนชั่วคราวและถูกฆ่าในช่วงเวลาที่จำกัด  และศัตรูจะตายเมื่อเขาอยู่ในร่างแกะอ้วนซึ่งจะไม่มีทางฟื้นคืนสภาพอีกต่อไป”  เหยียนเจ้าผู้คล้ายกับหนูอธิบาย

“น่าสนใจ”  เย่ว์หยางถอนหายใจ  “ข้าไม่เคยคิดว่าแหวนจอมโกงจะยอดเยี่ยมมากขนาดนี้”

“....” เดิมทีหัวหน้าองครักษ์ติ้งป๋อยังคงเหลือความหยิ่งยโสบ้าง  แต่หลังจากฟังสิ่งที่เย่ว์หยางพูด  เขาตกตะลึงไปหมด  ความลับสุดท้ายของเขาถูกเย่ว์หยางทราบได้  เขาโกรธจัดพยายามควบคุมตนเอง เขาเงื้อมือขวาข้างที่สวมแหวนจอมโกง  “พวกเจ้าทุกคนจงกลายเป็นแกะอ้วนและตายซะ!  แต่ก่อนข้าจะให้พวกเจ้าตาย ข้าจะใช้วิธีการที่โหดอำมหิตที่สุดในโลกทรมานพวกเจ้า จนพวกเจ้าต้องร้องไห้อย่างสิ้นหวังเสียเดี๋ยวนี้!”

“ตอนนี้เจ้าไปได้,  ถ้ามีอะไรที่ข้าต้องการในอนาคต  ข้าจะหาตัวเจ้าเพื่อสอบถามข้อมูลอย่างแน่นอน  ข้าต้องยอมรับว่าเจ้าเป็นตัวแทนที่ดีในเรื่องข่าวสารจริงๆ”  เย่ว์หยางไม่ได้มองติ้งป๋อที่กำลังโกรธจัด เขาหันหน้าไปทางเหยียนเจ้าโบกมือให้  “ข้อมูลของเจ้ามูลค่า 200,000 เหรียญทอง  เจ้าไปหาเปากู่ เรื่องก็จะเสร็จสิ้นสมบูรณ์!”