ตอนที่ 675 ฟัง! ปกติข้าไม่บอกคนอื่น

ในเมืองลมดำไม่เพียงแต่ทั่วทั้งเมืองต้องมาลงทะเบียนอีกเท่านั้นพวกเขาจะต้องทดสอบพลังของเป้าหมายด้วย

นอกจากนี้เขายังต้องสอบถามเกี่ยวกับความลับทั้งหมด เช่นอสูรรบ ทักษะ อาวุธ เกราะ เงิน อาชีพสถานะ สหาย และสิ่งอื่นที่ไม่มีสิทธิ์ตรวจสอบ แน่นอนเป็นไปไม่ได้ที่จะหาฆาตกรตัวจริง เย่ว์หยางใช้วิธีการแบบนี้ ด้วยทักษะในการพรางตัวและสามารถในการควบคุมพลังงานอย่างอิสระ การทดสอบผลของแก้วผลึก ไม่มีอะไรน่าสงสัยระดับเตรียมปราณดิน

เพราะพลังของเขาต่ำมาก การลงทะเบียนของเย่ว์หยางจึงไม่ดึงดูดความสนใจใครๆ

ด้วยคำถามแต่ละคน

ตัวอย่างเช่นเย่ว์หยางรายงานว่าหนูเบญจธาตุค้นสมบัติเป็นอสูรรบของเขา

เมื่อผู้รับลงทะเบียนเห็นว่าอสูรหุ่นอ่อนแอมาก  เขาไม่ต้องการข้อมูลใดๆ อีกต่อไป เขารีบๆบันทึกข้อมูลจากนั้นตะเพิดเย่ว์หยางออกไป เขารู้สึกว่าการสืบสวนสวะแบบนี้ไปก็เสียเวลาเปล่า

มีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เย่ว์หยางไม่สบายใจอย่างหนักและนั่นก็คือเจ้าเมืองลมดำใช้อำนาจเจ้าเมืองปิดตลาดมืดสามวัน

เหตุผลก็คือต้องการให้มีการกรอกข้อมูลลงทะเลียน

เนื่องจากตลาดมืดปิดวัตถุดิบที่ใช้ในการทดลองที่เย่ว์หยางต้องการซื้อก็เลยพลอยช้าไปด้วยการจัดการแต่เดิมมีผลใหญ่ต่อแผนทดลอง...มองอย่างผิวเผินพวกเขารอการมาถึงของยอดฝีมือปราณฟ้าถ้าพวกเขาลงทะเบียนเพื่อสอบสวน... อย่าว่าแต่เย่ว์หยางเลยแม้แต่เด็กแปดขวบก็มองแผนนี้ออก อย่างไรก็ตามเจ้าเมืองลมดำใช้อำนาจพิเศษข่มคนอื่น เขาเป็นยอดฝีมือปราณฟ้าคนหนึ่งและมีความสามารถ  ในโลกนี้เป็นที่ซึ่งคนหมัดใหญ่กว่าได้เป็นจ้าว  ไม่มีใครทำอะไรเขาได้อยู่แล้ว

“สามวันนี้เจ้าต้องพักอยู่ในตลาดมืดและเจ้ายังไม่สามารถออกไปจากเมืองได้ เจ้าต้องการให้ข้าพาเที่ยวรอบเมืองพักผ่อนหย่อนใจไหม?” สาวงามผู้น่าหลงใหลจงใจเดินเฉียดเย่ว์หยางขณะถามอย่างชาญฉลาด

“เจ้าเป็นใครเหรอ?”  เย่ว์หยางแกล้งเป็นไม่รู้จักนาง

“หึหึ,ข้าคิดว่าข้าจำผิดคน ข้านึกว่าเจ้าคือเจ้าเด็กจวินอู๋เย่นั่น” นางส่งสายตาให้เย่ว์หยางและบิดเอวบางของนางเดินส่ายสะโพกกลมกลึงลอยตัวจากไปและมีกี่คนไม่ทราบที่แทบถูกนางพรากวิญญาณไป

“โอวพระเจ้า! เจ้ารู้จักสาวงามอย่างนั้นได้ยังไง?” เปากู่หัวกลมอ้าปากค้างน้ำลายืดถึงสามฟุตเห็นจะได้

“นางบอกว่าจำผิดคนไม่ใช่หรือ?”  เย่ว์หยางรู้สึกปวดหัว

“แต่นางรู้ชื่อของเจ้า!” หัวกลมเปากู่สังเกตจุดสำคัญได้ทันที

“เจ้านั่นแหละฟังผิด!”  เย่ว์หยางปฏิเสธอย่างเดียวในช่วงเวลาสั้นๆ เขาปฏิเสธที่จะยอมรับอย่างหนักแน่น

“ค่อยสมเหตุผลหน่อยคนอ่อนแออย่างเจ้า ไม่มีพลังถึงปราณดินระดับหนึ่งด้วยซ้ำเป็นไปไม่ได้ที่นางจะรู้จักเจ้า!  เจ้ารู้อะไรไหม? นางงดงามเหมือนนางฟ้า นักสู้ปราณดินระดับแปดห่างจากระดับปราณฟ้าแค่เส้นผมเดียวนางยังอายุเยาว์มาก จะต้องเป็นยอดฝีมือปราณฟ้าต่อไปในอนาคต!   นางฟ้าชาวสวรรค์ผู้งดงาม นางงดงามมากแต่ก็ทรงพลัง... ตาของนางกระจ่างดุจดวงดาว... ถ้านางเหลียวแลข้านะข้าคงจะตายทันทีแน่ ถ้านางยินดีรับข้าเป็นทาสนาง ข้าจะติดตามนางและเป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ภักดีต่อนางตลอดไป!  ข้าตัดสินใจแล้ว  ข้าจะเป็นทาสนางในชีวิตที่เหลือและข้าจะเชื่อฟังคำสั่งของนาง!”  เจ้าหัวกลมเปากู่ยังลุ่มหลงอย่างน่ารังเกียจต่อหน้าเย่ว์หยาง  เย่ว์หยางทนเขาไม่ได้จึงรีบออกไปโดยเร็ว

เมื่อเย่ว์หยางกลับไปที่โรงแรมขณะที่เขาเข้าไปกองพลหน่วยกริฟฟินตามหลังเขามาจากท้องฟ้า

พวกเขาคือยอดฝีมือของหน่วยกริฟฟินสายฟ้าของราชาใจสิงห์

ทันทีหลังจากนั้นศิษย์สำนักร้อยสนหลายสิบคนในชุดไว้ทุกข์บินข้ามฟ้าตรงไปที่จวนเจ้าเมืองภายใต้การนำของผู้อาวุโสหลายคนซึ่งอยู่ในบรรยากาศที่เศร้าโศกและโกรธเกรี้ยว

ศิษย์สิบคนของสำนักหลันเจียงคาดเข็มขัดเงินที่เอวบินมาแต่ไกล

แม้ว่าจำนวนของพวกเขาจะด้อยกว่าของสำนักร้อยสน  แต่พวกเขาทุกคนก็ยังมีระดับเหนือกว่าปราณดินระดับเจ็ด  พวกเขาไม่ใช่คนอ่อนแอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุรุษวัยกลางคนที่นำหน้าพวกเขา  ลักษณะของเขาเรียบง่ายและธรรมดาและความแข็งแกร่งของเขาแค่เพียงปราณฟ้าระดับหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เย่ว์หยางมองผ่านพลังจักษุทิพย์ของเขาจึงสามารถมองเห็นได้ บุรุษวัยกลางคนผู้นี้ซ่อนพลังปราณฟ้าระดับสี่ไว้ บุรุษผู้นี้ยังแข็งแกร่งมากกว่าเจ้าเมืองลมดำผู้มีพลังปราณฟ้าระดับสาม

เย่ว์หยางสะท้านใจ

ดูเหมือนบุรุษวัยกลางคนนี้จะชื่อว่าเจี๋ยฮู่และเขาคือเจ้าสำนักหลันเจียง

ด้วยพลังและระดับฝึกปรือของเย่ว์หยาง  เขาไม่กลัวยอดฝีมือระดับสูง  อย่างไรก็ตามเขาพบว่าพลังที่แท้จริงของคนเหล่านั้นยากจะรับมือได้

แม้ว่าเจี๋ยฮู่จะเป็นนักสู้ปราณฟ้าระดับสี่และยังอ้างว่ามีพลังปราณฟ้าระดับสี่ขั้นสูง ในสายตาของเย่ว์หยาง  ต่อให้เป็นหย่งฮุยผู้มีตะวันฉายทานตะวัน,ภูตแสง, เขี้ยวแสง และมังกรเขาเดียวพร้อมกับพลังปราณฟ้าระดับสี่ของเขาก็ยังเอาชนะบุรุษกลางคนนี้ไม่ได้ ตรงกันข้ามเย่ว์หยางรู้สึกว่าเจี๋ยฮู่สามารถสู้ตอบโต้และฆ่าหย่งฮุยได้นั่นคือความเป็นไปได้

ศัตรูมีอะไรที่น่ากลัวกันแน่

คำตอบก็คือคนอย่างบุรุษวัยกลางคนนี้คือคู่ต่อกรที่แท้จริงของเย่ว์หยางในแดนสวรรค์นี้

ในแดนสวรรค์ เย่ว์หยางรู้สึกถึงศัตรูที่ทรงพลังได้ราชาใจสิงห์ไม่ต้องพูดถึง นอกจากเสี่ยวโฉ่วแล้วก็มีเจี๋ยฮู่ผู้นี้แหละ!  แม้แต่นายพลปีศาจหัวโล้นจื้อกวงก็อาจจะรั้งท้ายเล็กน้อย

มังกรตัวหนึ่งคำรามลั่นในท้องฟ้า

เย่ว์หยางรีบกลับเข้าไปในห้องของเขา  เขารู้ว่าคนที่มาถึงก็คือหลงเสียง

แม้ว่าเขาไม่รู้ว่าหลงเสียงจะสามารถจำเขาได้ในบรรดาคนนับพันหรือไม่  แต่ไม่พบเขาเป็นดีที่สุด

เมื่อว่าถึงสถานการณ์ปัจจุบัน ราชาใจสิงห์เสี่ยวโฉ่วเจ้าเมืองลมดำหรือแม้แต่เจ้าแคว้นมรกตโดยเบื้องหลังอาจมีความเกี่ยวข้องกันหมด  ตราบเท่าที่อีกฝ่ายให้ความสนใจพวกเขาจะรวมตัวป้องกันให้กัน แน่นอนความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ใกล้ชิดกันนัก  ตราบใดที่โซ่ผลประโยชน์ถูกทำลายความเป็นพันธมิตรของพวกเขาจะหายไปทันที

นี่เป็นเพราะคนเหล่านี้สนใจแต่เรื่องผลประโยชน์

ไม่มีผลประโยชน์ ก็ไม่มีความเป็นมิตร!

อีกด้านหนึ่งของเมืองมีเสียงกระหึ่มเหมือนฟ้าร้อง

ชายชราจมูกเหยี่ยวกำลังสู้กับเจ้าเมืองลมดำในท้องฟ้า  และบางขณะเขาเป็นเหมือนสายฟ้า  ไม่เพียงแต่จวนเจ้าเมืองเท่านั้น  แม้แต่ทั่วเมองลมดำก็สั่นสะเทือนไปด้วย

เป็นไปได้ว่าชายชราผู้นี้ก็คือบิดาของคุณชายซ่งเทา  เจ้าสำนักร้อยสน ผู้เฒ่าไป๋ซ่ง!

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าลูกรักของเขาไม่ถูกถูกเจ้าเมืองลมดำฆ่า  แต่เขาเลือกจะระบายความโกรธกับเจ้าเมืองลมดำก่อนที่ทุกคนจะปลอบโยนเขา ก็เกิดการต่อสู้อย่างเลี่ยงไม่ได้

นี่ยังเป็นการเผชิญหน้ากันของเจ้าสำนัก

ถ้าแม้แต่ลูกชายเขาถูกฆ่าแล้วเขาจะไม่ห่วงใยหรือ? คนอื่นจะคิดยังไง? ศิษย์ในสำนักจะคิดยังไง?

เย่ว์หยางสั่งบริกรว่าเขาต้องการพักสามวันและต้องไม่ถูกรบกวน การกระทำเช่นนี้ถือว่าไม่เป็นที่น่าสังเกตเพราะนักธุรกิจปกติจะตัดสินใจเก็บตัวเพื่อความสงบสามวัน  นักสู้ปราณฟ้ากำลังสู้กัน  ถ้าเขาวิ่งวุ่นออกไปดูความวุ่นวายข้างนอกอาจจะถูกลูกหลงกวาดใส่ นำหายนะมาสู่ตัวเอง อย่างนั้นก็นับว่าโชคร้ายอย่างแท้จริง! โดยเฉพาะความจริงที่ว่าคุณชายซ่งเทาแห่งสำนักร้อยสนถูกฆ่า  สำนักร้อยสนไม่มีที่ให้ระบายอารมณ์ถ้ามีบางคนตกไปอยู่ในเงื้อมมือพวกเขา อาจถึงตายได้

เย่ว์หยางแกล้งหลับและใช้เข็มทิศสามดินแดนกลับไปปราสาทสายรุ้ง

ความวุ่นวายในแดนสวรรค์ใต้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา

ตรงกันข้าม ยิ่งวุ่นวายก็ยิ่งดีเย่ว์หยางจะได้จับปลาตอนน้ำขุ่น

ด้วยศิลาแดงสระหงส์เย่ว์หยางมั่นใจว่าจะหลอมรวมกับดาบนางฟ้าและภูตแสงเพิ่มพลังอย่างยิ่งใหญ่ได้

แต่เย่ว์หวี่อายและปฏิเสธข้อเสนอของเย่ว์หยางเสวี่ยอู๋เสียและองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนไม่อยู่ และอู๋เหินอยู่กับแม่สี่ในมิติลวง  ทุกคนไม่อยู่ที่นี่  แม้แต่เย่ว์ปิงและอี้หนานก็ฝึกฝนอยู่กับจักรพรรดินีราตรี

นางเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในบ้านสวนน้อยและนางไม่กล้าเห็นด้วยกับคำขอร้องของเย่ว์หยางจริงๆ

เขาเกรงว่าอาจควบคุมกำลังได้ไม่ดีและทำบางอย่างผิดไป

แม้ว่านางจะเชื่อในพลังความแข็งแกร่งของเขา  แต่นางมักจะกังวลอยู่ในใจ นางไม่ต้องการสร้างโอกาสแบบนี้เพื่อให้เกิดการฝึกปรือร่วมกันอีก

“ครั้งหน้าก็แล้วกัน!”  นางเกรงว่าน้องชายจะผิดหวังดังนั้นนางไม่ได้ปฏิเสธความตั้งใจดีของเขาอย่างสิ้นเชิง

“ท่านรู้สึกไม่สะดวกใจหรือ?  ไม่เป็นไร อีกสักสองสามวันเราค่อยว่ากันงั้นมาปลูกไผ่แสงภูตกันก่อน!” เย่ว์หยางคิดว่าสหายของเย่ว์หวี่จะมาและสภาพร่างกายนางไม่พร้อม ดังนั้นนางจึงปฏิเสธให้ความร่วมมือกับเขาเพื่อใช้ดาบนางฟ้าหลอมรวมกับภูตแสง  ที่สำคัญเย่ว์หยางไม่รีบเพราะศิลาแดงสระหงส์  เขาจะปลูกไผ่แสงภูตไว้ข้างปราสาทสายรุ้งไผ่แสงภูตนี้ปกติมีผลวิเศษต่อการดึงดูดปราณของฟ้าและดิน  ตอนนี้แม้ว่าจะดูเหมือนปลูกได้ไม่นานโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากไผ่แสงภูตจะค่อยๆ เติบโตขยายกลายเป็นป่าและปริมาณปราณจากฟ้าและดินที่รวมกันจะอยู่ในระดับน่าทึ่ง

“งั้น,นี่ก็คือไผ่แสงภูตงั้นหรือ? ในหอทงเทียนอาจจะสูญพันธุ์ไปแล้ว  เมื่อวานนี้วัตถุดิบที่เผ่าพันธุ์ต่างๆส่งมาให้ไม่มีไผ่แสงภูตอย่างนี้เลย นี่คงแพงมากเลยใช่ไหม?” เย่ว์หวี่หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อให้เย่ว์หยาง

“อา..แพงแน่นอน!” เย่ว์หยางไม่พูดว่าได้รับมาหลังจากฆ่าคุณชายซ่งเทาตาย จึงบอกราคาพี่สาวไปว่าราคาแปดหมื่นห้าพันเหรียญทอง!

“เจ้าไปหาเงินมากมายอย่างนั้นมาจากไหน?”เย่ว์หวี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

น้องชายนางไม่กังวลเรื่องเงินเลยในช่วงสองสามวันนี้หรือ?

จู่ๆเขาก็มีเงินแปดหมื่นห้าพันมาซื้อไผ่ภูตแสงด้วยหรือ? ถ้าเขาบอกว่าใช้พันเหรียญทองประมูลได้ศิลาแดงสระหงส์ที่ไม่มีใครรู้จักนั่นก็ยังพอรับได้  แต่ไผ่ภูตแสงเป็นของดีอย่างเห็นได้ชัด  แปดหมื่นห้าพันเหรียญทอง?เขาไปเอาเงินมาจากไหน?

เย่ว์หยางเหงื่อไหลพรั่งพรู

โชคดีที่เขาสนองตอบได้เร็ว  เขาพูดทันทีว่า คุณชายซ่งเทาเป็นคนโฉดชั่วร้ายเมื่อเขากำลังเตรียมตัวก่ออาชญากรรม เย่ว์หยางพิทักษ์ความยุติธรรมโดยยืนหยัดต่อสู้กับคุณชายซ่งเทาซึ่งมีนักสู้ปราณฟ้าสองคนเป็นองครักษ์  เพื่อช่วยหญิงสาวอ่อนแอ  หลังจากต่อสู้กันอย่างน่ากลัวหลังจากต้องลำบากอย่างมาก เขาเอาชนะคนชั่วและช่วยเหลือโลกไว้ได้  เอ๊ย ช่วยสาวอ่อนแอไว้ได้

เย่ว์หยางเรียนรู้มาจากเหลยฟง(เยาวชนตัวอย่างของพรรคคอมมิวนิสต์จีน) และไม่หวังชื่อ หวังแค่เงินรางวัลเท่านั้น

สมาคมทหารรับจ้างให้รางวัลห้าสิบล้านเหรียญทอง  นี่เป็นเพราะรางวัลที่ผู้เคราะห์ร้ายนับไม่ถ้วนตั้งเอาไว้เป็นข้อพิสูจน์ว่าเย่ว์หยางได้ฆ่าคุณชายซ่งเทาแล้ว

“อ๋าห้าสิบล้าน?”  เย่ว์หวี่งงเล็กน้อย  คุณชายซ่งเทามีค่ามากเกินไปไม่ใช่หรือ?  อย่างไรก็ตามถ้าเป็นนักสู้ปราณฟ้า  ห้าสิบล้านไม่ถือว่ามาก  ที่สำคัญน้องชายออกไปแดนสวรรค์ต่อสู้มาครั้งหนึ่งและมีรางวัลถึงร้อยล้านขณะที่จื้อจุนมีรางวัลถึงหมื่นล้าน!

“ถูกแล้วด้วยเงินก้อนนี้ข้าจึงมีเงินซื้อไผ่แสงภูตและศิลาแดงสระหงส์”  เย่ว์หยางแค่บอกว่าเขาเป็นคนดีซื้อหามาด้วยราคายุติธรรมไม่ได้ฆ่าคนปล้นสมบัติเลย

“ถ้าเจ้าฆ่าคน  ครอบครัวของพวกเขาจะต้องหาทางล้างแค้นแน่  เจ้าต้องระมัดระวังให้ดี”  เย่ว์หวี่ไม่สนใจเรื่องเงินแม้แต่น้อย  นางเพียงแต่สนใจความปลอดภัยของน้องชาย

“ไม่ต้องห่วง  ข้าไม่ได้ทิ้งชื่อไว้สำหรับการทำดี  ไม่มีใครรู้ว่าข้าทำ!”  เย่ว์หยางยิ้มอย่างภูมิใจ

“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นแบบนี้...”  เย่ว์หวี่ไม่เด็กสาวที่โง่  นางรู้ว่าเรื่องทั้งหมดที่น้องชายพูดมาจริงแต่ก็มีบางอย่างที่ไม่ดีนัก

ด้วยความเข้าใจของนางเกี่ยวกับเย่ว์หยางนางจะรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นใคร?

อย่างไรก็ตามนางไม่ยึดติดกับถูกหรือผิด

นอกจากนี้ เขาถูกอยู่เสมอ

เย่ว์หวี่สบายใจขึ้นมากเกี่ยวกับน้องชายนาง  แม้ว่าเขาจะซุกซน แต่เขาก็ไม่ใช่คนเลว  ถ้าเขาพูดว่าคุณชายซ่งเทาเป็นคนไม่ดี  เจ้าผู้นั้นก็ต้องเป็นคนไม่ดีแน่นอน  เขาจะต้องฆ่าแน่นอน  ในเรื่องนี้นางเชื่อเขาแน่!

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างนี้อู๋เหินกลับมาสมทบเย่ว์หยางสองวันปล่อยให้เขาได้ปลดปล่อยความเป็นชายด้วยความนุ่มนวล

เย่ว์หวี่ต้องเข้าไปในที่พักแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ยินเสียงอะไร

ระหว่างตอนกลางวันเขาจะศึกษาสูตรการเล่นแร่แปรธาตุกับเย่ว์หวี่และอู๋เหินหรือไม่ก็ฝึกทักษะรบกับสาวมังกรพี่น้อง พวกเขาคุ้นเคยกันและกันมาก และเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว  สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็วเย่ว์หยางอำลาเย่ว์หวี่และอู๋เหินกลับไปยังเมืองลมดำแดนสวรรค์ใต้ หลังจากเย่ว์หยางกลับมาโรงแรมเขาพบว่าเตียงของเขาดูเหมือนจะมีกลิ่นหอมจางมาก

สาวงามทรงเสน่ห์คงลอบเข้ามานอนอย่างนั้นหรือ?

ช่างเถอะ นางเป็นศัตรูของเจ้าเมืองลมดำ นอกจากนี้ระหว่างนี้นางพยายามจะผูกมัดเขาและนางจะไม่ยอมเปิดเผยความลับนาง...เย่ว์หยางตัดสินใจปัดเรื่องทั้งหมดไว้ก่อนและตัดสินใจออกไปหาข้อมูลข้างนอก

ทันทีที่เขาเปิดประตูหัวกลมเปากู่ปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเขา

“อะไรกัน?นี่เจ้าหลับอุตุอยู่ในห้องตลอดสามวันเชียวหรือ? อย่าบอกข้านะว่าเจ้าไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองลมดำนี้ตลอดสามวัน  เจ้าไม่รู้จริงๆ ใช่ไหม?  ก็ได้ ในเมื่อเจ้าขอร้องอย่างจริงจังข้าจะไม่บอกใครอื่น!” อยู่ต่อหน้าเย่ว์หยางเขารู้สึกว่าเขามีความสามารถว่าเขารู้ทุกสิ่งทุกอย่างการพูดกับคนอย่างนั้นเป็นช่วงเวลาที่มีชื่อที่สุดในชีวิตของเขา

แน่นอน เขาไม่ประหลาดใจเพราะเจ้าเด็กนี่มาจากแดนสวรรค์ตะวันตกและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่