ตอนที่ 672 ข่าวซุบซิบสำคัญ

“ว่าไงนะ?คุณชายซ่งเทาตายหรือ?” เมื่อเจ้าเมืองลมดำได้ยินข่าวนี้ปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือสงสัยว่าเขาได้ยินผิด

คุณชายซ่งเทาเป็นนักสู้ปราณฟ้าระดับหนึ่งและมีผู้คุ้มกันสองคนเป็นนักสู้ปราณฟ้าด้วยเช่นกันยังมาร่วมกินอาหารกับเขาที่นี่ เมื่อเขากลับไปคฤหาส เขาถูกตัดศีรษะโดยไร้เสียง  ในเมืองลมดำนอกจากเขาเองและนักรบปราณฟ้าสองสามคนผู้มีฝีมือดีพอๆกับคุณชายซ่งเทา แต่ว่าใครจะสามารถฆ่าคุณชายซ่งเทาได้?

ถ้าเจ้าไม่สามารถเอาชนะเขาได้  เจ้าก็หนีได้ไม่ใช่หรือ?

ถ้าทั้งสามคนกลับมายังจวนเจ้าเมืองระยะทางห่างกันแค่ยี่สิบกิโลเมตรด้วยความเร็วเต็มที่พวกเขาจะใช้เวลาหลบหนีเพียงนาทีเดียวเท่านั้น

เป็นไปได้หรือว่าสามคนนั้นจะไม่สามารถรับมือได้แม้แต่นาทีเดียวและพวกเขาถูกฆ่าหมด

สิ่งที่เจ้าเมืองลมดำไม่อยากจะเชื่อที่สุดก็คือมือสังหารที่ฆ่าคุณชายซ่งเทาไม่ได้หลบหนีแต่กลับเดินเข้าสมาคมทหารรับจ้างอย่างสบายๆและใช้ศีรษะของคุณชายซ่งเทาและองครักษ์ทั้งสองไปแลกรางวัล  ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น เขาคงคิดว่าคุณชายซ่งเทาคงจะเริงรักกับสาวเผ่าอกดนตรีที่เขาส่งไปให้เขา!

“ที่เกิดเหตุถูกตรวจสอบแล้ว  ไม่มีสิ่งผิดปกติในการต่อสู้”  ขุนพลจินฟงบริวารที่มีความสามารถมากที่สุดของเจ้าเมืองลมดำรายงานด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง “รวมทั้งสาวงามที่ท่านเจ้าเมืองมอบให้คุณชายซ่งเทาทั้งสี่คนถูกฆ่าในกระบวนท่าเดียว”

“ฆ่าในท่าเดียว?”  เจ้าเมืองลมดำถึงกับขมวดคิ้ว  แม้แต่เขาเองก็พบว่ายากจะทำงานอย่างนั้นให้สำเร็จ

“ศีรษะของคุณชายซ่งเทาและองครักษ์ทั้งสองของเขาไม่ได้รับความเสียหายอะไรเนื่องจากการแลกรางวัลกับสมาคมทหารรับจ้าง อย่างไรก็ตาม ข้าสงสัยว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะมีการควบคุมพลังที่แข็งแกร่ง  ทั้งสามคนถูกตัดศีรษะ ส่วนเจ้าพังค์องครักษ์ปีกขวาถูกตัดครึ่งตัวด้วยอาวุธมีคมของศัตรูและศีรษะของเขาจึงค่อยถูกตัด สำหรับสาวงามจากเผ่าอกดนตรี นางก็ตายสภาพเดียวกัน,เป็นที่น่าสังเกตว่าแม้ว่าเสื้อผ้าของนางจะถูกฉีกขาด แต่นางไม่ได้ถูกข่มขืนหรือว่ามุมมองความงามจะมีความแตกต่างกับเรา” ขุนพลจินฟงรายงานรายละเอียด

“ข้าแค่ต้องการรู้ว่าใครเป็นคนทำ!”  เจ้าเมืองลมดำรู้สึกศีรษะพองโตหลังจากที่คดีฆาตกรรมโชกเลือดเกิดขึ้นในเมืองของเขาเอง เจ้าสำนักร้อยสนจะยอมปล่อยเรื่องนี้ไปได้ยังไง?

“ท่านเจ้าเมือง,สมาคมทหารรับจ้างสงวนสิทธิ์และปฏิเสธจะเปิดเผยข้อมูลผู้รับรางวัล”  ขุนพลจินฟงพูดว่าเขาไม่อาจหาข้อมูลได้

“เจ้าใช้สิทธิ์เจ้าเมืองของข้าไม่ได้หรือ?”  เจ้าเมืองลมดำโกรธ

“สมาคมทหารรับจ้างปฏิเสธจะเปิดเผยแม้จะใช้สิทธิ์นั้นก็ตาม”  ขุนพลจินฟงตอบ

“ว่าไงนะ?”  เจ้าเมืองลมดำตะลึง แม้เขาจะใช้สิทธิ์ของเจ้าเมืองก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้อีกหรือ?  เรื่องนี้ลึกซึ้งยากจะหยั่งจริงๆ!

“สมาคมทหารรับจ้างมีกฎป้องกันข้อมูลส่วนตัวของผู้รับเงินรางวัลผู้รับรางวัลนั้นจะต้องสมัครขอรับการปกป้องข้อมูลดังนั้นเว้นแต่เจ้าสำนักร้อยสนมาขอให้ตั้งรางวัลจับด้วยตนเอง  เราคงไม่สามารถหาข้อมูลคนรับรางวัลได้แม้ว่าเราจะใช้สิทธิ์ของเราก็ตาม”  ขุนพลจินฟงพยักหน้าเล็กน้อย  เขามั่นใจว่ากระบวนการสืบสวนคงจะยุ่งยากมาก

“งั้นเราคงได้แต่รอผู้เฒ่าไป๋ซ่งฆ่าเบิกทางให้เราจนถึงที่นี่หรือ?”  เจ้าเมืองลมดำโกรธ  เขารู้ว่าเขาจำเป็นต้องสงบ  แต่เขาไม่สามารถสงบได้หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น

“ข้อสอบสวนแล้วและพบข้อน่าสงสัยสองสามจุด ความจริงบุรุษชุดดำผู้แต่งตัวเหมือนขโมยน่าสงสัยที่สุดเพราะเขาเป็นคนเดียวที่สามารถยืนยันสถานะของเขาได้  เวลานั้นเขาพาผู้คุ้มกันสตรีพิเศษเข้ามาในสมาคมทหารรับเจ้าง และหลังจากเขาแล้วก็คนสองสามคนเข้ามาในสมาคม  แต่ไม่มีใครในนั้นเป็นผู้รับรางวัล”  ขุนพลจินฟงหยุดเล็กน้อยก่อนกระแอมเบาๆ “อย่างไรก็ตามพลังของขโมยผู้นี้ค่อนข้างต่ำ  เขาน่าจะเป็นนักสู้ปราณดินระดับสาม  แม้แต่สตรีผู้คุ้มกันทั้งสองก็มีพื้นฐานที่สูง  แต่พวกนางยังห่างจากระดับปราณฟ้า เป็นไปไม่ได้ที่พวกนางจะฆ่านักสู้ปราณฟ้าอย่างคุณชายซ่งเทา...”

“เจ้าหมายความว่าเขาเป็นคนหิ้วศีรษะไปงั้นหรือ?”  ยอดฝีมือชั้นปราณฟ้าอีกคนหนึ่งฆ่าคุณชายซ่งเทาและทิ้งศพเขาไว้  ขโมยชาวมนุษย์ผู้มีพลังต่ำนี้แค่พบเรื่องที่เกิดขึ้น ดังนั้นจึงมาที่สมาคมทหารรับจ้างเพื่อรับรางวัลใช่ไหม?”  เจ้าเมืองลมดำไม่โง่  แม้ว่าเขาจะโกรธ  แต่เขาก็เข้าใจหลายสิ่งหลายอย่าง

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ข้ารู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ใครบางคนต้องการใส่ร้ายเรา”  ขุนพลจินฟงหยุดพูดหลังจากกล่าวจบ

“ถูกแล้ว,เราได้ผลประโยชน์จากการกระจายข่าวการปล้นครั้งล่าสุดทำให้ตลาดมืดรุ่งเรืองขึ้นมาก...เป็นธรรมดาอยู่นั่นเองที่จะมีคนอิจฉา...”

ดวงตาของเจ้าเมืองลมดำทอประกายเย็นชาวูบ

เขาโบกมือและออกคำสั่ง  “รายงานสถานการณ์ไปที่สำนักร้อยสนอธิบายรายละเอียดของสถานการณ์และข้อวิเคราะห์ให้ชัดเจน  ผู้เฒ่าไป๋ซ่งนั้นไม่โง่ไม่ใช่เรื่องง่ายนักหรอกที่จะทำให้เขาต้องต่อสู้กับเรา!  แน่นอนเรายังจำเป็นต้องเตรียมพร้อมทั้งสองทาง ทางหนึ่งเราจำเป็นต้องสืบหาผู้กระทำความผิดที่แท้จริงอย่างรวดเร็ว  และจะดีที่สุดให้เริ่มที่ขโมยชาวมนุษย์ผู้อ่อนแอนั้นและใครจะใจไม่ถึงพอจะซื้อสมบัติปกป้องตนเอง และอีกทางหนึ่งเราต้องรายงานไปที่เจ้าแคว้นมรกตถ้าคิดจะเอาพันธมิตรหลายกลุ่มมาไกล่เกลี่ยเรื่องนี้กับข้า เฮยฟง ฝันไปเถอะ”

เป็นธรรมดาที่ขุนพลจินฟงรับคำสั่งและใช้กำลังคนทั้งหมดของเขา เขามองหาขโมยชาวมนุษย์ที่มีนักสู้หญิงสองคนคอยคุ้มครองเขา

ขณะนี้เองเย่ว์หยางกลายเป็นหนุ่มโสดเต็มที่

เมื่อเอาศีรษะของคุณชายซ่งเทาและคนอื่นไปรับรางวัลแล้ว  เขาจงใจเรียกสองสาวมังกรเทพองครักษ์ศึกออกมาเป็นสหายเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของศัตรู

นอกจากนี้เขายังใช้สถานะขโมยชาวมนุษย์แสดงความแข็งแกร่งของนักสู้ปราณดินระดับสาม เขาระมัดระวังตัวโดยเฉพาะเมื่อเดินผ่านยามรักษาการณ์และและโรงเตี๊ยมทหารรับจ้างปล่อยพวกเขาเข้าไปเมื่อเห็นพลังของเขา

เมื่อเขากลับคืนลักษณะมนุษย์ดังเดิมเขามีเพียงพลังของมนุษย์นักธุรกิจผู้น้อย

นั่นจะปลอดภัยมาก!

ไม่มีใครสงสัยเขาเลย  และไม่มีใครเชื่อว่านักธุรกิจชาวมนุษย์ผู้ไม่ได้ฝึกแม้แต่พลังปราณดินจะฆ่าผู้ฝึกฝนระดับปราณฟ้าสามคนได้  แม้แต่คนบ้าก็ยังไม่คิดเช่นนั้น

จงใช้เวลาค้นหายอดฝีมือปราณฟ้าอย่างที่เจ้าคิดไปเถอะ!

เย่ว์หยางผิวปากตลอดทางกลับไปยังโรงแรมที่เขาจองไว้พัก

เขาพอใจกับสิ่งที่เขาได้รับเมื่อคืนนี้ สิ่งเดียวที่เขายังรู้สึกเสียดายอยู่บ้างก็คือศีรษะของนักสู้ปราณฟ้าที่เป็นองครักษ์ราคาไม่สูงนัก  บางทีคงเป็นเพราะพวกเขาเป็นองครักษ์มานาน  แต่ค่าหัวของพวกเขามีเพียงสิบล้านเหรียญแค่หนึ่งในห้าของค่าหัวคุณชายซ่งเทา

สมาคมทหารรับเจ้าเรียกภาษีเจ็ดสิบล้านของเย่ว์หยางอย่างหนักประกอบกับการสมัครเพื่อป้องกันข้อมูลรางวัลที่เย่ว์หยางได้รับสุทธิจึงอยู่ที่หกสิบล้าน

รวมสิบล้านถูกหักเข้าสมาคมทหารรับจ้าง

ถ้าเป็นแบบนี้ ถ้าข้อมูลส่วนตัวของเย่ว์หยางไม่สามารถปกป้องได้  อย่างนั้นใครยังจะกล้าเอาศีรษะมารับรางวัลเล่า?

แน่นอนว่าไม่สำคัญอยู่ดีถ้าหากสมาคมทหารรับจ้างทำข้อมูลของพวกเขารั่วไหลไป  เพราะเย่ว์หยางลงทะเบียนไว้ว่าเป็นจวินอู๋เย่เตรียมนักสู้ปราณดิน พ่อค้าผู้เดินทางมาจากแดนสวรรค์ตะวันตก

ใครรู้จักจวินอู๋เย่?

นอกจากนี้เผ่าหัวกลมเปากู่ก็ได้ยินชื่อของเขา  เย่ว์หยางไม่มีโอกาสบอกชื่อของเขากับบุคคลที่สาม...ถ้าเขาถอยกลับไปก้าวหนึ่ง  ต่อให้คนหัวกลมเปากู่รู้ว่าจวินอู๋เย่ก่อคดีมาเขาจะไม่สงสัยเย่ว์หยางใครจะเชื่อกันว่านักธุรกิจท่องเที่ยวผู้ไม่มีพลังระดับปราณดินจะสามารถฆ่านักรบปราณฟ้าได้ถึงสามคนรวมทั้งคุณชายซ่งเทา?

หลังจากได้รับรางวัลค่าหัวหกสิบล้าน  เย่ว์หยางมีความสุขพักอยู่ในโลกคัมภีร์และหลับจนกระทั่งตื่นขึ้นตามปกติ

ปัจจุบันนี้เขาไม่มีความกดดันเรื่องเงินอีกต่อไปแล้ว

แน่นอนว่าการปล้นทำให้ได้เงินมาอย่างรวดเร็ว!

ภายใต้การดูแลของสาวใช้ลูกครึ่งเอลฟ์เขารับอาหารเช้าจากนั้นเปลี่ยนเป็นชุดนักรบที่เข้ากันกับเมืองลมดำและเดินวางมาดออกจากโรงแรม

“สวัสดียามบ่ายน้องจวิน”  ปกติเขาจะโม้กับคนรอบๆ ตัวเขาแต่ทันทีที่เขาเห็นเย่ว์หยางเดินออกมา เขาเข้ามาหาและโบกมือทักทาย  จากนั้นเขาถามเป็นนัย  “น้องจวิน,ข้าเข้าใจว่าเจ้าไม่รู้เรื่องสั่นสะเทือนโลกที่เกิดเมื่อคืนสินะ?”

“อะไรเหรอ?”  เย่ว์หยางทำเป็นไม่รู้  กิริยาของเขาให้อารมณ์ร่วมดีมาก

“คุณชายซ่งเทาตายแล้ว!  เขาถูกตัดศีรษะตายคาที่!  เขาถูกฆ่าในท่าเดียว!” และราวกับว่าเขาได้พบเจอมากับตาตัวเอง เขาใช้มือทำท่าตัดคอเขาเอง จากนั้นแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการสันนิษฐานกับเย่ว์หยาง  เขาลดเสียงกล่าว  “เมื่อวานนี้ข้าพูดอะไรไป?”  เมื่อวานนี้ในโรงประมูลเขาทำท่าหยิ่งยโสทำให้ผู้มีอิทธิพลระดับปราณฟ้าไม่พอใจ ตอนดึกคืนก่อนเขาเริ่มไล่ตามและฆ่าในจวนของเจ้าเมือง  แม้ว่าคุณชายซ่งเทาจะมีพลังระดับปราณฟ้าแต่เขาจะเทียบกับยอดฝีมือปราณฟ้าลึกลับได้อย่างไร! อย่างไรก็ตามภายใต้การปกป้องขององครักษ์ทั้งสอง  พวกเขาทำได้แต่เพียงหนีไปได้ 20 กิโลเมตร  ก่อนที่พวกเขาจะไปซ่อนตัวในหมู่บ้านและพวกเขาถูกฆ่าโดยยอดฝีมือปราณฟ้าลึกลับ... ข้าได้ยินมาว่าสิ่งที่สนุกที่สุดก็คือยอดฝีมือปราณฟ้านั้นเหมือนกับฆ่ามดแล้วก็เดินจากไป  เขากล้าเดินจากไปจริงศีรษะของคุณชายซ่งเทาถูกขโมยผู้โชคดีคนหนึ่งและสหายหญิงของเขาสองคนพบเจอ  ช่างน่าเสียดายที่ข้ามีงานเลี้ยงกับพี่หม่าเมื่อคืนนี้  มิฉะนั้นสิบล้านเหรียญทางคงได้เหลือติดกระเป๋าข้าบ้าง!”

“โอว..เป็นแบบนั้นหรอกหรือ?!” เย่ว์หยางปั้นหน้าเหมือนได้รับรู้ข้อมูลฉับพลันและมีสีหน้าเสียดาย  “ข้าพลาดเงินสิบล้านไปอย่างนั้นเหมือนกัน”

“ใช่แล้ว!” บุรุษหัวกลมเปากู่ยังคงผิดหวังเล็กน้อย แต่กลับคืนเป็นปกติได้อย่างรวดเร็วและกล่าว  “เรื่องนี้จะยังไม่จบแน่  เจ้าสำนักไป๋ซ่งจะนั่งอยู่เฉยๆมองดูลูกรักถูกตัดศีรษะได้ยังไง? เขาจะต้องมาสืบสวนที่เมืองลมดำแน่นอน บางทีอาจจะมีสงครามระดับนักสู้ปราณฟ้า”

“นับแต่เกิดเรื่องนี้ข้ายังคงอยู่ที่นี่และมองดูเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป!”  เย่ว์หยางยิ้มและพยักหน้า

“ถ้าน้องจวินไม่ยอมอยู่ดูที่นี่อย่างนั้นก็คงเสียเปล่า...มาเถอะ เราไปหาอะไรดื่มกันที่ร้านเถอะ ข้ายังมีข่าวจากคนรู้จักที่ทำงานให้เจ้าเมือง  เขากล่าวถึงเรื่องนี้กัน....”  เขามองดูรอบๆและลดเสียงกระซิบข้าหูเย่ว์หยาง “ข้าเกรงว่าเรื่องนี้จะถูกปล่อยเพื่อให้ร้ายเจ้าเมือง  แต่เจ้าระวังให้ดีเมื่อเวลาจะพูด  ข้าคิดว่าน้องจวินเป็นคนน่าเชื่อถือพอ  มิฉะนั้นข้าคงไม่กล้าบอก”

“พี่เปา,ได้โปรดวางใจข้าเถอะ  อย่างไรก็ตามข้าไม่เคยคิดว่าพี่เปาจะเต็มไปด้วยไหวพริบมากนัก แม้แต่ที่พักของเจ้าเมืองก็ยังเอามาพูดได้ ข้าประทับใจจริงๆ!”  เย่ว์หยางยอเปากู่

ในที่ห่างไกลมีผู้ขับขี่แมมมอธยักษ์  เขาแต่งตัวอย่างหรูหรางดงามเป็นท่านบาร์ตันที่ดูเหมือนหมูนั่นเอง

ท่านบาร์ตันจำเย่ว์หยางไม่ได้

เขาลืมไปแล้ว

แต่พอบ่าวหญิงผู้งดงามกวาดตามองมาที่เย่ว์หยางเมื่อเห็นเย่ว์หยางในท่ามกลางคนเป็นหมื่นบนถนน สายตาแยกแยะของนางน่าทึ่งจริงๆ เมื่อเย่ว์หยางเงยหน้ามองนาง นางหลบตาไม่กล้าสบตาเย่ว์หยาง  ดูเหมือนนางรู้ว่าถ้านางมองเขาเย่ว์หยางจะรู้ตัวได้

“คนผู้นี้คือท่านบาร์ตันฉายาสุกรขาว แม้ว่าเขาจะประดับเพชรพลอยเต็มตัว แต่เขาเป็นผู้ค้าทาสเป็นคนสนิทหมายเลขสองของเจ้าเมือง”

คนหัวกลมเปากู่ไม่กล้าพูดอะไรเขารอจนกระทั่งช้างแมมมอธไปไกลๆ ก่อนที่เขาจะถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดุเดือด

เย่ว์หยางคาดว่าเปากู่และท่านบาร์ตันคงมีเรื่องแค้นเคืองกันอยู่

ก็แค่อ่อนแอเกินกว่าจะต่อต้าน

เย่ว์หยางเปลี่ยนหัวข้อและถาม  “พี่เปาวันนี้มีของดีอะไรมาประมูลที่โรงประมูลบ้าง?”

คำถามนี้ถูกต้องคนหัวกลมเปากู่คุยโตโอ้อวดเรื่องของตนต่อไปทันที เขาแนะนำรายการของและราคาต่างๆ ขณะที่ประเมินเย่ว์หยางไปด้วย...เย่ว์หยางฟังหูซ้ายทะลุหูขวา เขาไม่สนใจของธรรมดา แต่ชื่อที่เปากู่กล่าวถึงทำให้เขาสะท้านใจเล็กน้อย

“เมื่อเร็วๆนี้มีของดีๆ หลายอย่างนำมาประมูล กล่าวโดยทั่วไป ของดีๆ เก็บเอาไว้ในโรงประมูล  เจ้ารู้ไหม ใครคือทาสคนสุดท้ายของปีนี้?เจ้าไม่มีทางคิด ไม่มีทางได้ยินแน่นอน แต่ชื่อนี้ในแดนสวรรค์ใต้ของเราไม่ธรรมดาแน่นอน!  นางคือหัวหน้าก๊กโจรเพลิงพิโรธสาวยักษ์ที่ได้รับสืบสายเลือดมังกร!  ได้ยินว่าเพื่อให้ได้รับรางวัล 530 ล้านทองเพื่อจะจับนางให้ได้ นักสู้ปราณฟ้าสิบคนร่วมมือกัน และทำได้สำเร็จในที่สุด  เจ้าพูดว่าระดับปราณฟ้าธรรมดาหรือ? ปราณฟ้าระดับหนึ่งอย่างคุณชายซ่งเทาก็แค่ขนมเท่านั้น  แค่เพียงสาวยักษ์นางนี้ยกมืออัณฑะคุณชายซ่งเทาก็ระเบิดแล้ว...แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่คุณชายซ่งเทาจะเล่นกับไฟอย่างนี้ ศีรษะเขาได้หลุดแน่  พันล้าน ถ้าข้าได้สักพันล้าน ข้าจะขายสาวยักษ์ลี่เยี่ยนแน่  น่าเสียดาย...”

ในที่สุดสาวยักษ์ลี่เยี่ยนผู้โง่เขลาก็ถูกโจรตัวตลกจับอีกหรือ?

สีหน้าเย่ว์หยางไม่เปลี่ยนแต่เขาเป็นคู่ต่อสู้ของเสี่ยวโฉ่ว ดูเหมือนว่าเขาประเมินเสี่ยวโฉ่วต่ำไป!