ตอนที่ 629 ช่วงอันตราย การหายไปของผนึกโบราณ

หลังจากผ่านเข้าประตูเทเลพอร์ตอีกครั้งสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าพวกเขาก็คือโลกที่กันดารรกร้าง

ว่างเปล่า ไม่มีอะไรนอกจากแผ่นดินรกร้างสุดสายตา

สถานที่ซึ่งไร้ชีวิตโลกที่มึนทึมปราศจากชีวิตซึ่งในตัวเอง  เศษของอาคารที่เหลือโดยรอบสถานที่แสดงให้เห็นถึงอดีตที่รุ่งเรืองของโลกใบนี้ โลกที่เคยประกอบไปด้วยชีวิต ร่องรอยของชีวิตในอดีตสามารถพบได้ในทุกที่...แต่เห็นได้ชัดว่าโลกนี้ไม่มีชีวิตอีกต่อไป ไม่มีมนุษย์ที่มีชีวิต  สัตว์  แมลงหรือแม้แต่หญ้าสักต้นหนึ่ง  มีแต่ความเงียบและพื้นที่ว่างเปล่า

พื้นผิวของโลกปราศจากสีสัน มีแต่ความมืด  ท้องฟ้าเป็นสีเทาและไม่มีอากาศไหลเวียน  ไม่มีลมพัด

ดูเหมือนไม่มีความเคลื่อนไหวที่นี่

เมื่อเย่คงและเจ้าอ้วนไห่เดินออกมาจากประตูเทเลพอร์ตก้าวเข้าสู่โลกนี้ปฏิกิริยาครั้งแรกของพวกเขาก็คือกลัวตั้งแต่แรก

“นี่มันสถานที่อะไรกัน? นี่คือแดนล่มสลายแห่งทวยเทพหรือ?” แม้แต่เสวี่ยทันหลางผู้แข็งแกร่ง โดยปกติเขาจะไม่ค่อยขึ้นเสียงก็ยังเอ่ยปาก

พวกเขาทุกคนกลัวว่าเสียงทุกอย่างที่สามารถทำลายความเงียบนี้อาจปลุกปีศาจที่หลับลึกอยู่ใต้ดินก็เป็นได้

ตรงกันข้ามกับธรรมชาติของธรรมชาติสังคมที่วุ่นวายและอื้ออึงตามปกติของพวกเขา  เย่คงและเจ้าอ้วนไห่รู้สึกกระวนกระวายและมองดูรอบๆอย่างไม่สบายใจทั้งคู่

องค์ชายเทียนหลัวและพี่น้องตระกูลหลี่กระจายตำแหน่งกันทันทีและตั้งขบวนเป็นรูปครึ่งวงกลม  พวกเขาก้าวเท้าอย่างระมัดระวังและพยายามรู้สึกถึงพื้นกลัวว่าถ้าก้าวหนักไปจะทำพื้นพังและเกิดปัญหาขึ้น นอกจากนางเซียนหงส์ฟ้าแล้ว คนที่สามารถก้าวเดินไปตามปกติก็คือไห่อิงอู่ นางเซียนหงส์ฟ้าเป็นสุดยอดปราณก่อกำเนิดแล้ว  นอกจากนี้นางเคยอยู่ที่นี่มาก่อนดังนั้นนางไม่ได้แสดงความกลัวใดๆ ให้ทุกคนเห็น

ไห่อิงอู่เคยไปดินแดนที่คล้ายกันนี้ในอดีต นอกจากนี้นางรู้แล้วว่าสถานที่นี้เย่ว์หยางใช้สับเปลี่ยนเพื่อสังเกตดูร่างแยกของราชันย์พันปีศาจ

แม้ว่านางจะหวาดกลัวอยู่ในใจ  แต่นางยังคงซ่อนอารมณ์และแสดงออกให้เห็นว่านางยังสงบ

“แดนล่มสลายแห่งทวยเทพ?  ถ้ามันง่ายมากที่จะไปถึงแดนล่มสลายแห่งทวยเทพนักสู้ปราณก่อกำเนิดของหอทงเทียนก็คงไม่มีปัญหาอะไรมาก”  องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนส่ายหน้าไปมาจากนั้นเอ่ยคำที่ไม่มีใครคาดคิดออกมา “ความจริงนี่คือระดับที่หนึ่งของบันไดสวรรค์!”

“ว่าไงนะ?”  เย่คงและเจ้าอ้วนไห่ตะลึงกันทั้งคู่  นี่คือบันไดสวรรค์?

“สถานที่นี้คือบันไดสวรรค์จริงหรือ?”  ทั้งเย่ว์ปิงและเย่ว์หวี่ไม่ค่อยอยากเชื่อ  ในใจพวกนาง บันไดสวรรค์ควรจะเป็นที่สวยงามเหมือนกับอุทยานดอกไม้และเต็มไปด้วยไม้ดอกบานสะพรั่งใครจะคิดกันว่าบันไดสวรรค์ที่แท้จริงกลับเป็นที่รกร้าง  ไม่มีสัญญาณของชีวิตเลยเป็นแผ่นดินที่ไม่มีอะไร... ทำให้ผู้คนสงสัยว่าเกิดภัยพิบัติแบบไหนในบันไดสวรรค์จึงได้เปลี่ยนกลายเป็นดินแดนรกร้างอย่างนี้  ที่นี่เกิดสงครามอะไรกัน!  พวกเขารู้แต่ว่าประวัติศาสตร์และอารยธรรมที่นี่ไม่ด้อยไปกว่าทวีปมังกรทะยานแน่นอน

บันไดสวรรค์ชั้นที่หนึ่งถูกทำลายสิ้นเชิง

ใครกันสามารถทำได้อย่างนี้?

นอกจากนี้อะไรคือสาเหตุที่ทำให้อารยธรรมของบันไดสวรรค์ทั้งหมดเปลี่ยนไปกลายเป็นดินแดนรกร้างน่ากลัวโดยทันทีอย่างนี้?

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนพยักหน้าให้เย่ว์หวี่และเย่ว์ปิงพลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง  “ขณะที่พยายามปกป้องแดนล่มสลายแห่งทวยเทพผู้อยู่อาศัยในบันไดสวรรค์เกือบทั้งหมดถูกทำลาย มีเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆหลบหนีไปใช้ชีวิตในทวีปมังกรทะยาน พวกเขาบางส่วนก็เป็นบรรพบุรุษของเรา อาณาจักรหมิงกวงที่ล่มสลายไปแล้ว และหุบเขาภมรหมื่นบุปผา  แม้ว่าบันไดสวรรค์จะกลายเป็นโลกที่ถูกทำลายจนถึงทุกวันนี้ ก่อนหน้านั้นบรรพบุรุษของเราในครั้งโบราณกาลได้ปิดผนึกศัตรูที่แข็งแกร่งที่มีความโลภต่อแดนล่มสลายแห่งทวยเทพ  อย่างเช่นราชันย์พันปีศาจ จักรพรรดินีราตรีได้คุยเรื่องนี้กับเรามาก่อน  แต่บางทีอาจมีความลับมากกว่าที่นางจะรับรู้และเข้าใจได้  เรามาที่นี่เพราะไห่หลาน (ชื่อเดิมไห่อิงอู่)พบว่าร่างแบ่งของราชันย์พันปีศาจจะมาที่บันไดสวรรค์เพื่อหาทางผสานกับหัวใจปีศาจเพื่อที่ว่าเขาจะได้กลายเป็นราชันย์พันปีศาจคนใหม่

เจ้าอ้วนไห่และคนอื่นๆ ตื่นเต้นกับข่าวนี้

บ้าจริง แม้ว่าราชันย์พันปีศาจจะมีพลังมากมาย แต่อาจกล่าวได้ว่าร่างแยกของราชันย์พันปีศาจเป็นแค่เพียงนักสู้ปราณก่อกำเนิดคนหนึ่งยังอ่อนแอมาก

ถ้าร่างแยกของราชันย์พันปีศาจพยายามจะขโมยหัวใจปีศาจ   พวกเขาจะต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่มีทางกลับมาได้  แน่นอนว่า พวกเขาไม่ผิดที่จะคิดอย่างนั้น อย่างไรก็ตามองค์ชายเทียนหลัวระวังมากขึ้นและคิดว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายขนาดนั้น  ถ้าเป็นเพียงร่างแยกสุดท้ายของราชันย์พันปีศาจมาขโมยหัวใจปีศาจทำไมพวกเขาต้องจัดกองกำลังขนาดใหญ่นี้ด้วย?

เย่ว์หยางสามารถรับมือและกำจัดร่างแยกราชันย์พันปีศาจได้ง่าย  เขาไม่ต้องใช้ใครอื่น  อย่างไรก็ตาม แม้แต่มารกฎฟ้าก็ยังมาด้วยในครั้งนี้!

จากตรงนี้ สามารถเห็นได้ว่าศัตรูไม่ใช่จะรับมือได้ง่ายๆ

“ภายในบันไดสวรรค์ มีผนึกโบราณมากมายและผนึกเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับวิหารสิบสองนักษัตร ตั้งแต่เย่ว์หยางผ่านด่านในวิหารสิบสองนักษัตรได้ทั้งหมด เขาได้ปลดผนึกโบราณทั้งหมดด้วย  ทั้งนี้เนื่องมาจากการตกทอดจากรุ่นก่อนสู่รุ่นใหม่  เมื่อยอดฝีมือใหม่เกิดขึ้นในหอทงเทียนปณิธานของยอดฝีมือรุ่นเก่าจะเริ่มเลือนหายไป.. กล่าวอีกนัยหนึ่งจากวันแรกที่เย่ว์หยางเริ่มผ่านด่านสิบสองนักษัตร ผนึกโบราณก็เริ่มถูกปลด  เราต้องผนึกกลับไปอีกครั้ง  มิฉะนั้น สัตว์ประหลาดที่ถูกผนึกเหล่านั้นคุมขังไว้จะถูกปลดปล่อยออกมาจากใต้ดิน...”  เมื่อเสวี่ยอู๋เสียพูดเช่นนี้ ทุกคนเข้าใจถึงสาเหตุที่พวกเขาต้องมาบันไดสวรรค์

“เฮ่ย,จะมีศัตรูอย่างจักรพรรดิชื่อตี้ถูกปล่อยออกมาจากใต้ดินหรือนี่?”  เจ้าอ้วนไห่โพล่งออกมา  แต่แทบจะทันทีที่เขาพูด เขารู้สึกเสียใจเนื่องจากเป็นเรื่องน่ากลัวมากที่ตัวประหลาดอย่างนั้นจะถูกปล่อยออกมา

“บางตนอาจจะมีพลังมากกว่าจักรพรรดิชื่อตี้เสียอีก!” เย่ว์หยางพยักหน้าให้เย่คงและเจ้าอ้วนไห่ พวกเขารู้สึกอยากจะเป็นลม

“มันไม่ใช่อาจจะ  แต่ว่าแน่นอน” เสวี่ยอู๋เสียปิดคัมภีร์โบราณที่นางถืออยู่  จากนั้นอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างใจเย็น  “จักรพรรดินีราตรีบอกเราว่าตัวประหลาดที่แข็งแกร่งกว่า เพราะแข็งแกร่งจึงต้องผนึกไว้เป็นเวลานานกว่าจะปล่อยออกมาได้ เมื่อมองจากเวลาที่ราชันย์พันปีศาจและจักรพรรดิชื่อตี้ถูกปล่อยจากผนึกก็นับว่ายังไม่มีอะไรเมื่อเทียบกับนักรบที่แข็งแกร่งเมื่อหมื่นปีที่แล้ว จักรพรรดินีราตรีและจื้อจุนส่งเรามาที่บันใดสวรรค์ชั้นที่หนึ่งเพื่อฝึกฝน  ศัตรูที่น่ากลัวจะอยู่ในระดับที่สูงๆ ขึ้นไป

“งั้นเราจะรออะไร? เริ่มทำการผนึกโบราณอีกครั้งได้แล้ว!”  แม้แต่เสวี่ยทันหลางก็ยังใจร้อน

“ถามเขาก่อน”  เจ้าเมืองโล่วฮัวชี้มาที่เย่ว์หยาง

“ข้าเสียใจด้วย ข้าไม่รู้วิธีผนึกกลับคืน” เย่ว์หยางโบกมือเป็นการบอกพวกเขาว่าไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้มาก

“หือ?” องค์ชายเทียนหลัวรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยและถามอย่างกระวนกระวาย  “เจ้าไม่ได้เรียนวิชาผนึกมาหรือ?  จักรพรรดิอวี้ไม่ได้ถ่ายทอดวิชาให้เจ้าหรือ?”

“ลืมซะเถอะ เรื่องตกทอดวิชาผนึก  ต่อให้ข้าได้รับตกทอด ข้าก็ไม่อาจจะใช้ได้  เมื่อจักรพรรดิอวี้อยู่ในจุดสูงสุดเขาสามารถผนึกศัตรูอย่างจักรพรรดิชื่อตี้จ้าวปีศาจดึกดำบรรพ์และสามผู้ยิ่งใหญ่แดนสวรรค์ได้เท่านั้น  ตามหลักการผนึกที่อ่อนแอที่สุดจะถูกปล่อยออกมาก่อน นี่ก็หมายความว่าพวกเขาเป็นศัตรูที่อ่อนแอที่สุด  ศัตรูที่น่ากลัวยิ่งกว่ายังจะต้องออกมา  เจ้าคิดว่าตอนนี้ข้าสามารถทำอะไรได้?  ข้าไม่ได้รับการสอนวิชาการผนึกและพลังของข้ายังไม่ถึงระดับนั้น!”  เย่ว์หยางพูดตามตรง

“อย่างนั้น,  อย่างนั้น... ตอนนี้เราจะทำยังไง?”  เย่คงถามอย่างอ่อนแรง

“รอให้พวกมันตื่นขึ้น..” มารกฎฟ้าพูดล้อเล่น

“ตุ้บ!”

เย่คงและเจ้าอ้วนไห่ล้มลงหมดสติ

แม้ว่าจะเป็นเรื่องโหดร้ายแต่นี่ก็เป็นความจริงที่พวกเขาไม่อาจยอมรับได้

แม้ว่าพวกเขาจะยังรู้ว่าศัตรูยังคงถูกผนึกอยู่  แต่ไม่มีใครรู้วิธีผนึกกลับไปก่อนที่ศัตรูจะหนีออกมา พวกเขาไม่รู้วิธีรับมือศัตรู ถ้าพวกเขาทำผิดพลาดในการรื้อผนึก อาจเป็นการเร่งให้พวกมันตื่นขึ้นก็ได้...

เย่ว์หยางมักจะยกระดับได้เร็วเสมอและเย่คงกับเจ้าอ้วนไห่มักจะอิจฉาความเร็วในการยกระดับที่ไม่ธรรมดาของเขาเร็วกว่าร้อยเท่า, พันเท่าหรืออาจเป็นหมื่นเท่า ถ้าเขาไม่ได้เรียนวิชาผนึกและสัตว์ประหลาดยุคเก่าเหล่านี้หลุดออกมาจากผนึกทีละตัวๆ  พวกเขาไม่สามารถนึกภาพออกว่าโลกจะกลายเป็นอะไร

แค่ปล่อยราชาเฮยอวี้ออกมาทวีปมังกรทะยานก็ปั่นป่วนวุ่นวายมากอยู่แล้ว

ไม่ง่ายเลยที่จะฆ่าเขา

เมื่อราชันย์พันปีศาจถูกฆ่าเขาก็ยังสามารถรักษาร่างแยกเอาไว้ได้ต่อไปแม้ว่าผลึกวิญญาณของเขาจะผสานเข้ากับดาบเทาเถี้ย

สำหรับจักรพรรดิชื่อตี้ที่รบกับจักรพรรดิอวี้และจ้าวปีศาจดึกดำบรรพ์ที่อาจเป็นผู้ฆ่าราชาเฮยอวี้และราชันย์พันปีศาจโดยอ้อมก็ยังอยู่ ยังไม่มีใครหยุดพวกเขาได้

ถ้านี่เป็นกลุ่มตัวประหลาดที่อ่อนแอที่สุด  อย่างนั้นเมื่อตัวประหลาดเก่าแก่ตื่นขึ้น  แล้วยังจะมีใครเหลือรอด?

“เราสามารถสู้กับพวกมันได้ไหม?”  เจ้าอ้วนไห่พูดพลางขาสั่น  แค่คิดถึงราชาเฮยอวี้ผู้อ่อนแอที่สุดในกลุ่มเขาก็เข่าอ่อนเสียแล้ว

“ถ้าพวกมันจะทำลายผนึกและโผล่ออกมา  เราไม่มีทางสู้กับพวกมันแน่  แค่พวกมันกวาดมือทีเดียวก็ฆ่าเราได้หมด”  นางเซียนหงส์ฟ้าพูดพลางหัวเราะ  “ศัตรูของพวกเจ้าไม่ใช่อสูรโบราณที่ผนึกเอาไว้เหล่านี้  พวกมันยังไม่สามารถหลบออกมาได้ทันที ศัตรูที่พวกเจ้าควรให้ความสนใจก็คือพวกที่ต้องการปลดปล่อยพวกมันออกมาเร็วขึ้น อย่างเช่นร่างแยกของราชันย์พันปีศาจและบริวารผู้ภักดีของราชาเฮยอวี้....”

“ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน?”  เย่คงลุกขึ้นจากพื้น เขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนพวกนี้เข้ามาปล่อยตัวประหลาดอย่างจักรพรรดิชื่อตี้หรือจ้าวปีศาจดึกดำบรรพ์ผ่านการบูชายัญหรือใช้วิธีลับอย่างอื่น

“พวกเจ้าจะต้องไปหาพื้นที่ผนึกซึ่งห่างจากนี่ไปห้าสิบกิโลเมตร  อีกผนึกหนึ่งประมาณร้อยกิโลเมตรไปทางซ้าย  และอีกผนึกหนึ่งไปทางขวาสองร้อยกิโลเมตร”  ไห่อิงอู่เฉลยข้อมูลที่นางรวบรวมมาได้ จนถึงขณะนี้นางคนพบพื้นที่ผนึกได้สามแห่งเท่านั้น แต่ศัตรูอาจจะปลดปล่อยผนึกในพื้นที่มากขึ้นก็ได้  ด้วยความตายของราชาเฮยอวี้ บริวารผู้ภักดีของเขาได้ค้นหาพื้นที่ผนึกเหล่านี้อย่างบ้าคลั่งด้วยความช่วยเหลือจากร่างแยกของราชันย์พันปีศาจ พวกเขาต้องการจะเร่งกระบวนการปลดผนึกบริเวณนี้เพื่อปลดปล่อยสัตว์ประหลาดที่อยู่ภายในเพื่อร่วมกันโค่นล้มนักรบทวีปมังกรทะยานด้วยตัวพวกเขาเอง

“บัดซบเอ๊ย!”  เจ้าอ้วนไห่  เย่คง เสวี่ยทันหลางและคนอื่นๆ วิ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า  ไวจนพวกเขาไม่มีเวลาเรียกอสูรของพวกเขาออกมา

พวกเขามั่นใจว่าพวกเขาได้แต่ต้องสู้ศัตรูภายในพื้นที่ผนึกที่ใกล้ที่สุด

มิฉะนั้น เย่ว์หยางจะไม่จัดตำแหน่งเทเลพอร์ตมาลงที่นี่

พวกเขาเพียงแต่กังวลว่าพวกเขาตามลำพังอาจจะเอาชนะบริวารผู้ภักดีของราชาเฮยอวี้ไม่ได้ พวกเขาไม่มั่นใจในการต่อสู้ครั้งนี้ แม้แต่เย่ว์หยางก็รู้สึกว่าพวกเขามีแนวโน้มว่าจะแพ้!

ไห่อิงอู่เรียกผู้เฒ่าซิงผานและให้ผู้เฒ่าเผ่าปลาหมึกนี้นำพะยูนนรกทั้งสองมาช่วยงานด้วย

เย่ว์หยางยังคงห่วงใยจึงส่งฮุยไท่หลางไปช่วยด้วยเช่นกัน

สำหรับผนึกด้านซ้าย นางเซียนหงส์ฟ้านำไห่อิงอู่เย่ว์หวี่  เย่ว์ปิง  นางแมวขี้เมาและคนอื่นๆ ไปสกัดศัตรู  ด้วยคนจำนวนเท่านี้เย่ว์หยางก็ยังกังวลอยู่ดี  อย่างไรก็ตามทหารของราชาเฮยอวี้โกรธวังมาร มารสัมฤทธิ์ฟ้ายังไม่ฟื้นฟูดีจากการต่อสู้กับราชาเฮยอวี้  ดังนั้นเขาอาจไม่มา  ทว่ามารแค้นฟ้า มารพิบัติฟ้ามารฟ้าพิโรธและสมาชิกวังมารคนอื่นๆ ไม่ยอมยืนมองเฉยๆ

เย่ว์หยางตัดสินใจไปผนึกทางขวาเอง

เขาตั้งใจไปตามลำพัง แต่องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนและเสวี่ยอู๋เสียห่วงเขา  ทั้งสองคนตัดสินใจร่วมทางกับเขา แม้แต่เจ้าเมืองโล่วฮัวก็ยังคงติดตามไปกับคณะนี้

“ข้ามีความรู้สึกว่ากองกำลังหลักจะมาที่ผนึกทางขวา  ขณะนี้เราไม่สามารถคาดได้เลยว่าจักรพรรดิชื่อตี้จะปรากฏตัวหรือไม่  แต่จ้าวปีศาจดึกดำบรรพ์มีแนวโน้มว่าจะปรากฏตัว  แม้ว่าจ้าวปีศาจดึกดำบรรพ์จะยังไม่อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด แต่เขาสามารถลอบไปมาและเป็นเหตุสร้างความยุ่งยากให้กับเรามากมายได้”  เสวี่ยอู๋เสียพยายามโน้มน้าวเย่ว์หยาง

สัมผัสที่หกของสตรีมีความแม่นยำมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมาจากองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนผู้มีทักษะแฝงเร้นหกรับรู้ และเสวี่ยอู๋เสียซึ่งมีสัญชาตญาณธรรมชาติที่แม่นยำมาก

เย่ว์หยางไม่จำเป็นต้องเชื่อสัมผัสที่หกของตัวเขาเอง  แต่เขาไม่สงสัยสัมผัสรู้ของพวกนางแน่

ปัจจุบันนี้เป็นบันไดสวรรค์ระดับที่สาม...

ท้องฟ้าสีเทากำลังเปล่งรังสีที่สว่างกว่าพระอาทิตย์พันเท่า  ปีศาจดึกดำบรรพ์สูง 1.8 เมตรเพิ่งจะชอนไชออกมาจากพื้นส่งเสียงโหยหวนอย่างทรมานขณะที่ร่างของมันหลอมละลายและสลายตัวไปภายใต้แสงทำลายล้าง......