ตอนที่ 592 ความสุขที่รอไม่ได้

ทุกคนคำนับแสดงความเคารพเย่ว์หยาง และจากไปอย่างเงียบงัน

รวมทั้งผู้เฒ่าหนานกง

เขาพยักหน้าให้เย่ว์หยางและยิ้มเล็กน้อยจากนั้นเดินออกไปอย่างสบายใจ  สีหน้าของเขาราวกับว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกมีความสุขใจขนาดนี้  เขามองดูเย่ว์หยางค่อยๆ เติบโตกลายเป็นจักรพรรดิอวี้รุ่นใหม่  เทียบกับฟงจู้และเป่ยฟงเจียสั่ว  เขาปกป้องหอทงเทียนไม่ได้หยุดพักมาทั้งชีวิต   ด้วยการปรากฏตัวของเย่ว์หยางผู้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก  เขาย่อมมีความสุขเป็นธรรมดา

“ในตอนนี้ ยังคงเร็วเกินไป  รอให้เขาแข็งแกร่งมากกว่านี้ก่อน  จากนั้นข้าจะบอกความลับทั้งหมดกับเขา”  ผู้เฒ่าหนานกงพึมพำเบาๆ  ขณะที่เขาหันไปมององค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนและเสวี่ยอู๋เสียกำลังกอดเย่ว์หยางแน่น

ผู้เฒ่าซิงผาน, ท่านหญิงเจี๋ยเหว่ย, ท่านหญิงเยี่ยนและอัศวินเผ่าสมุทรอื่นๆ ทุกคนคุกเข่ากับพื้นแสดงความเคารพเย่ว์หยาง จากนั้นหมอบคำนับไห่อิงอู่

จากนั้นพวกเขาค่อยจากไปทีละคน

พวกเขารับรู้แล้วว่าไห่อิงอู่เป็นจักรพรรดินีรุ่นใหม่ของทะเลไร้ขอบเขต แน่นอนก่อนนี้ พวกเขาเข้าใจว่าเบื้องหลังของจักรพรรดินีสมุทร มีจักรพรรดิอวี้รุ่นใหม่คอยหนุนหลัง  มีบุคคลทั้งสองนี้ เผ่าพันธุ์ทะเลจะฟื้นฟูขึ้นใหม่ได้เร็ว  เหมือนกับสิ่งที่ราชินีแมงกะพรุนมองเห็น  ในฐานะบริวาร  พวกเขาจำเป็นต้องทำหน้าที่ของพวกเขาให้เหมาะสม  ไม่จำเป็นที่พวกเขาต้องทำอะไรเป็นพิเศษ

เย่ว์หยางรู้สึกเหน็ดเหนื่อยมากและรอไม่ไหวที่จะกลับเข้าไปพักผ่อนในโลกคัมภีร์ของเขา

เมื่อองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนกลับเข้าไป  นางคุยกับไห่อิงอู่ที่กำลังยืนรอ  “มาด้วยกันเถอะ   ตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ถ้าจะมีคนเพิ่มเข้ามาอีก”

เมื่อไห่อิงอู่ได้ยินเช่นดี นางดีใจทันที  แต่นางยังมองเสวี่ยอู๋เสียอย่างกระวนกระวาย  นางรู้จักภรรยาของเย่ว์หยางทุกคน, เจ้าเมืองโล่วฮัว, องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนและเสวี่ยอู๋เสียเป็นภรรยาที่มีอำนาจ  หญิงงามอู๋เหินนุ่มนวลเอาใจ  อี้หนานยังคงอายุน้อยและมารกฎฟ้าที่ได้เป็นสุดยอดนักสู้ปราณก่อกำเนิดคนล่าสุด  นางไม่ใส่ใจต่อใครๆ อยู่แล้ว

ถ้าเสวี่ยอู๋เสียไม่เห็นด้วย ไห่อิงอู่ไม่กล้าเข้าโลกคัมภีร์

นางรู้ว่าสถานะของเสวี่ยอู๋เสียในหัวใจของเย่ว์หยางนั้นเป็นคนสำคัญคนหนึ่ง ยังค่อนข้างมากกว่าองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนและเจ้าเมืองโล่วฮัวเล็กน้อย

“...” เสวี่ยอู๋เสียมองดูไห่อิงอู่และนิ่งดุษฎี

“ขอบคุณแม่นาง”  ไห่อิงอู่เป็นหญิงสาวผู้ฉลาด  นางรู้ว่าเสวี่ยอู๋เสียไม่พูดก็หมายถึงยอมรับโดยปริยาย  ไห่อิงอู่มีความสุขมากจนนางเกือบโลดเต้น นางรีบแจ้งองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนและเสวี่ยอู๋เสียว่านางไม่กล้าขอสถานะภรรยาของเย่ว์หยาง  นางแค่ต้องการสถานะที่ต่ำกว่า แค่เหมือนกับสาวลูกครึ่งเอลฟ์  นางยินดียอมรับสถานะเหมือนสาวใช้  ยิ่งกว่านั้น ในหัวใจของไห่อิงอู่  การเป็นหญิงรับใช้ของเย่ว์หยางดีกว่าเป็นจักรพรรดินีสมุทร

เมื่อได้เห็นสาวใช้ลูกครึ่งเอลฟ์มีความสุขในชีวิตมากขนาดไหน?  นางสามารถวาดเขียน ตัดเย็บเสื้อผ้าหรือปรุงอาหารให้เย่ว์หยางได้ทุกวัน

แม้ว่าทั้งสองนางจะได้พบกับเย่ว์หยางที่หอทงเทียนในช่วงเวลาเดียวกัน แต่สาวลูกครึ่งเอลฟ์หน้าเด็กอกโตกลับได้เข้าไปอยู่ในชีวิตของเขาได้สำเร็จ

ขณะที่ตัวนางเองยังต้องขออนุญาต

นี่คือความแตกต่างในเรื่องสถานะของพวกนาง

พวกนางเข้าโลกคัมภีร์พร้อมกัน  นี่เป็นครั้งแรกที่ไห่อิงอู่เข้ามาในโลกคัมภีร์ของเย่ว์หยาง

นางประหลาดใจกับความงามของโลกคัมภีร์ และขณะเดียวกันก็ตกใจกับโครงสร้างในสถานที่นี้  คะเนจากสายตานาง  นางสามารถเห็นว่าอาคารทั้งหมดสร้างขึ้นด้วยน้ำมือของคนบางคน  แต่ละอาคารหรือพื้นที่การออกแบบจะแตกต่างกัน  อาคารถูกสร้างแบบเรียบง่าย ละเอียดอ่อนและแม้แต่การออกแบบก็ง่ายๆ... ไม่ใช่แค่ภรรยาของเขาเท่านั้น  ยังมีกระทั่งที่พักอาศัยที่สร้างให้พวกอสูรอัญเชิญของเขาด้วย  ไห่อิงอู่หวังว่านางจะสามารถเข้ามาในที่แห่งนี้และกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของพวกเขา

ไม่ใช่แค่เพียงวันนี้  แต่นางตั้งความหวังนี้มาเป็นเวลานานแล้ว

“พี่ไห่อิงอู่, ทางนี้! ข้าดีใจจริงๆ!”  คนแรกที่ออกมาต้อนรับไห่อิงอู่ก็คือสาวลูกครึ่งเอลฟ์

แม้ว่านางจะไม่มีพลังต่อสู้แต่อย่างใด  แต่เย่ว์หยางก็ยืมทักษะพิเศษของสาวลูกครึ่งเอลฟ์เป็นบางครั้ง  ตัวอย่างเช่นทักษะธรรมชาติรับรู้กลิ่นหรือทักษะความรู้สึกทางหัวใจของนาง  สาวลูกครึ่งเอลฟ์มีประโยชน์ต่อเย่ว์หยางไม่ด้อยไปกว่าหลิวเย่ผู้มีทักษะกวางทะลวงมิติและทักษะแฝงเร้นชำระใจ  เพียงแต่สาวลูกครึ่งเอลฟ์ไม่มีพลังต่อสู้ใดๆ ทั้งสิ้น  ดังนั้นนางได้แต่ช่วยเย่ว์หยางเป็นครั้งคราว

ไห่อิงอู่ดีใจกอดสาวลูกครึ่งเอลฟ์ผู้น่ารักจากด้านหลังนาง  “เรียกข้าว่าไห่หลาน!  ท่านแม่ข้าตั้งชื่อไว้เช่นนั้น  ถึงจะไม่มีใครรู้ แต่ชื่อจริงของข้าก็คือไห่หลาน  ไห่อิงอู่เป็นเพียงฉายาที่เผ่าพันธุ์ทะเลตั้งให้ข้า!  ตอนนี้ เจ้าเรียกข้าว่าไห่หลานได้แล้ว...”

สาวลูกครึ่งเอลฟ์พยักหน้าจริงจัง บอกว่านางจดจำชื่อนั้นไว้แล้ว

ทันใดนั้น นางคิดเรื่องหนึ่งขึ้นได้

นางตกใจยกกระโปรงสาวใช้และรีบวิ่งกลับไปอย่างเร็วเท่าที่จะทำได้ ร่ำร้องอย่างน่ารัก “โอว ไม่นะ, ข้าลืมเตรียมน้ำบ้วนปากให้นายท่าน  นายท่าน, นายท่านไม่ควรใช้น้ำล้างหน้ามาบ้วนปากนะเจ้าคะ”  ขณะที่นางก้าวขึ้นบันได ด้วยความรีบนางแทบจะก้าวข้ามบันไดทีละสามขั้น  โชคดีที่เย่ว์หยางรั้งนางไว้ทัน ขณะที่เขายิ้มปลอบใจนาง  “ไม่ต้องรีบร้อน, ข้ายังไม่ได้ดื่มอะไร... ทำไมเจ้าไม่ไปเตรียมน้ำดื่มมาให้ข้าเล่า?  ข้ากระหายจริงๆ”

สาวลูกครึ่งเอลฟ์หน้าแดงด้วยความอาย  ขณะที่นางรีบวิ่งไปที่ครัว หายวับไปในทันใด

นั่นคืออาณาเขตน้อยๆ ของนาง  นอกจากเย่ว์หวี่และสาวงามอู๋เหินผู้เข้าไปเป็นครั้งคราว  ปกติคนอื่นจะไม่ยอมเข้าไปในนั้น  เช่น เจ้าเมืองโล่วฮัว, องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยน, นางเซียนหงส์ฟ้าและคนอื่นจะรออาหารที่ปรุงเสร็จแล้วเท่านั้น

ไห่อิงอู่รีบตามนางไปช่วยตระเตรียมบางอย่างให้เย่ว์หยางกินและดื่มพร้อมกับสาวลูกครึ่งเอลฟ์

ในป้อมสายฟ้าก่อนหน้านั้น  ไห่อิงอู่ไม่เคยแสดงฝีมือปรุงอาหารมาก่อนเลย

ความจริง นางนับเป็นผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่ง

ตั้งแต่นางยังเด็ก มารดานางผู้ปลอมตัวเป็นทาส  ราชินีแมงกะพรุนมารดานางไม่สามารถได้ยินธิดาของนางเองเรียกนางเป็นแม่ แม้แต่เวลาที่นางตายก็ยังสอนบางอย่างนางไว้ก่อนตาย  “ในฐานะที่เป็นลูกผู้หญิง ถ้าเจ้าต้องการกุมหัวใจบุรุษ  เจ้าต้องทำให้ท้องเขาอิ่มให้ได้เสียก่อน...”

ภายในบ้าน เย่ว์หยางเปลื้องผ้าองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนจนเปลือยและรักษาบาดแผลนางด้วยปราณก่อกำเนิด

เสวี่ยอู๋เสียแกล้งทำเหมือนว่าไม่เห็นอะไร  ขณะที่นางช่วยทำความสะอาดบาดแผลของเย่ว์หยางและพันให้อย่างชำนาญ  นอกจากปล่อยให้เย่ว์หยางช่วยรักษาบาดแผลแล้ว  องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนยังช่วยเสวี่ยอู๋เสียเช่นกัน  ตัวอย่างเช่น หลังจากเสวี่ยอู๋เสียพันแผลให้เย่ว์หยางเสร็จ นางจะช่วยผูกโบว์ให้อย่างน่ารัก  ทั้งสามคนช่วยทำแผลให้กัน บางทีตอนแรกอาจขัดเขินอยู่บ้าง แต่หลังจากต่อสู้มาหลายศึก ทั้งสามคนไม่ได้คิดนอกลู่นอกทางอะไร  พวกเขาเพียงแต่ใช้ทักษะที่ดีที่สุดเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของกันและกัน  นอกจากนี้ ภายในโลกคัมภีร์ไม่มีคนนอก พวกเขาทำอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ ไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกอึดอัดใจแต่อย่างใด

ไห่อิงอู่ยืนพูดไม่ออกอยู่หน้าประตู  นางกำลังนำอาหารจานร้อนมาให้

นางไม่สามารถทำตัวได้กลมกลืนเต็มที่  ดังนั้นนางจึงทำอะไรไม่ถูกในสถานการณ์เช่นนี้

นางไม่รู้ว่านางควรจะลุกล้ำเข้าไปหาพวกเขาหรือไม่

อย่างไรก็ตาม  สาวลูกครึ่งเอลฟ์กับแตกต่าง นางไม่มีความลังเลใจขณะที่นางรีบเดินตรงเข้ามาช่วย  เมื่อเย่ว์หยางรักษาอาการบาดเจ็บภายในของเสวี่ยอู๋เสียเสร็จ  นางมาช่วยทำความสะอาดแผลและพันแผลให้เสวี่ยอู๋เสียทันที ปล่อยให้องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนที่เหนื่อยอ่อนได้พัก

เมื่อไห่อิงอู่เห็นเช่นนี้ นางค่อยกระพริบตาพร้อมกับเข้าใจในสัมพันธ์ที่แท้จริง

พวกเขาอยู่ภายในเป็นเวลาสามวัน

ในหมู่เกาะฝนดาวตกในทะเลไร้ขอบเขต หอทงเทียนชั้นสิบ

วันนี้ความไม่สงบในเผ่าพันธุ์ทะเลก็มาถึงที่สุด  และพวกเขาต้อนรับจักรพรรดินีสมุทรคนใหม่

ภายใต้การสนับสนุนของพะยูนนรกทั้งสองและผู้เฒ่าหนานกงแห่งพันธมิตรปราณก่อกำเนิดและจักรพรรดิใต้พิภพแห่งทวีปมืดเป็นสักขีพยาน ไห่อิงอู่ซึ่งมีชื่อจริงว่าไห่หลานจะครองตำแหน่งจักรพรรดินีสมุทรอย่างเป็นทางการ  ราชพิธีอภิเษก เย่ว์หยางไม่ได้เข้าร่วมโดยตรง  เขาเพียงแต่มองจากที่ไกลอย่างเงียบๆ สังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ดูนางได้รับอภิเษกเป็นจักรพรรดินีสมุทร  ความจริงทุกคนต่างรู้และเข้าใจดีถึงเหตุผลที่จักรพรรดินีสมุทรคนใหม่สามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้อย่างราบรื่นเป็นเพราะคุณชายสามตระกูลเย่ว์ผู้นี้.... ส่วนเหตุผลอื่นเป็นเพราะพระมารดาของจักรพรรดินีสมุทร ราชินีแมงกะพรุนได้วางแผนพันปีเพื่อฟื้นฟูเผ่าพันธุ์สมุทรและเพื่อธิดาของนาง นางไม่ลังเลใจที่จะเสียสละชีวิตนางเพื่อการนี้

หลังจากได้รับแสดงความยินดีจากทูตานุทูตและเชิดชูบูชาจากข้าราชบริพารแล้ว  ชาวเผ่าพันธุ์ทะเลก็เริ่มเข้ามาเฉลิมฉลอง

จักรพรรดินีสมุทรคนใหม่สืบทอดราชบัลลังก์  ย่อมเป็นความความหวังใหม่สำหรับการฟื้นฟูเผ่าพันธุ์ทะเล

หลังจากนั้น ราชาฉลาม, ผู้เฒ่าซิงผาน, ท่านหญิงเจี๋ยเหว่ยและท่านหญิงเยี่ยนพาบริวารของตนถอยกลับออกไปเหมือนคลื่นน้ำ  วังฝนดาวตกเหลืออยู่แต่เพียงเย่ว์หยางและไห่อิงอู่

ไห่อิงอู่ผู้นั่งสีหน้าเคร่งขรึมอยู่บนบัลลังก์เมื่อครู่นี้ลุกขึ้นทันทีและวางสามง่ามจักรพรรดิสมุทรในมือนางและวิ่งเข้าไปหาเย่ว์หยาง

นางโผเข้าอ้อมกอดเขาทั้งที่ยังมีน้ำตานองหน้า

เทียบกับอยู่บนบัลลังก์จักรพรรดินีแล้ว นางอยากอยู่ในอ้อมกอดของเขามากกว่า

อย่างไรก็ตาม นางไม่สามารถปฏิเสธปณิธานสุดท้ายของมารดาและความหวังของเผ่าพันธุ์ทะเล  นางไม่มีทางเลือกอื่น แต่จำต้องรับเป็นจักรพรรดินีสมุทรเพื่อนำเผ่าพันธุ์ทั้งหมดฟื้นฟูและพัฒนาก้าวหน้า  แน่นอนว่านี่จะเป็นประโยชน์ต่อเย่ว์หยาง เพราะเขาคือจักรพรรดิอวี้รุ่นใหม่  ดังนั้นเขาจะต้องได้คนช่วยปกป้องหอทงเทียน

“นั่งเถอะ เชิญนั่งตรงนี้...” ไห่อิงอู่พาเย่ว์หยางไปที่บัลลังก์จักรพรรดินี และขอให้เขานั่ง  นางกลับทำตรงกันข้าม คุกเข่าต่อหน้าเขาด้วยความเคารพ นางดึงมือเขาและจูบนิ้วของเขา  “วันนั้น ท่านบอกว่าท่านจะทำให้ข้าเป็นจักรพรรดินีคนใหม่  ตอนนี้ข้ากลายเป็นจักรพรรดินีแล้ว  เป็นเพราะท่านจัดการให้ ข้าจึงมีทุกอย่างในวันนี้  ท่านเห็นข้าร้องไห้ เวทนากับคำวิงวอนของข้าและเติมเต็มความปรารถนาให้ข้า  ท่านมอบทุกอย่างเหล่านี้ให้กับข้า สิ่งเหล่านี้ข้าได้แต่เพียงฝันถึง... ท่านจำได้ไหม?  วันนั้น, ข้าสัญญากับท่านด้วยว่าข้าจะทำทุกอย่างด้วยกำลังของข้าเพื่อตอบแทนท่าน... ด้วยความรักของข้า,  ด้วยทุกอย่างที่ข้าเป็น, ด้วยความสามารถทุกอย่าง, ด้วยปัญญา, ด้วยความภักดี ทุกอย่างที่ข้ามี...”

“เจ้าแน่ใจนะ?  ข้าไม่สามารถอยู่ร่วมที่นี่กับเจ้าได้!”  เย่ว์หยางยื่นมือเชยคางนางช้าๆ และเช็ดน้ำตานางที่อาบแก้มอย่างนุ่มนวล

“ข้าอยากอยู่ในโลกคัมภีร์มากกว่าจะได้รับใช้ท่านทุกวัน  ข้าไม่เคยคิดหวังจะกลายเป็นจักรพรรดิสมุทร  ถ้าเพียงแต่ข้าไม่เป็นจักรพรรดิสมุทรและสามารถทุ่มกำลังช่วยท่านได้  ข้าไม่เคยสนใจสถานะเช่นนั้น”  ไห่อิงอู่สะอื้นส่ายศีรษะ  “นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ  สิ่งที่ข้าต้องการที่สุดก็คือใช้ชีวิตอยู่ภายในโลกคัมภีร์อย่างอบอุ่น  รอท่านกลับมาอย่างสงบสุข”

“ยังมีเรื่องก่อนหน้านี้...”  เย่ว์หยางจำได้ว่าเขาปลอมเป็นหัวหน้าคนใช้จอมลามกเพื่อกลั่นแกล้งนางก่อนนั้น  ตอนนี้พอนางเห็นสาวมังกรไร้เขาเจี้ยงอิงนางจึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“ตอนนั้นความจริงข้าโกรธท่านมาก  แต่เมื่อข้ารู้ว่าเป็นท่าน ข้าคิดว่าเป็นเรื่องตลกมาก  พอคิดย้อนกลับไปช่างน่าประหลาดจริงๆ บางทีนั่นอาจเป็นพรหมลิขิต!  เพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นชีวิตของเราจึงมีเรื่องยุ่งเหยิงตามมา  แม้ว่าจะเป็นสถานการณ์ที่ประหลาดอยู่บ้าง แต่ก็เป็นประสบการณ์ร่วมกันของเราที่ไม่เหมือนใคร  ข้าจะจดจำไว้ตลอดไปอย่างแน่นอน”  ขณะที่นางพูด ไห่อิงอู่เปลื้องภูษาจักรพรรดินีช้าๆ  จากนั้นก็เป็นชุดชั้นในไหม เผยให้เห็นร่างอวบอิ่มสมบูรณ์ของนาง

“นี่คือบัลลังก์จักรพรรดินีของเจ้านะ”  เย่ว์หยางหัวใจเต้นแรงขึ้น  เขารู้ตัวว่าตื่นเต้นเหมือนกับว่าเขามีเรื่องรักใคร่แบบลับๆ ล่อๆ  ความรักความหลงใหลของเขาประดังขึ้นแต่เขาเกรงว่าคนอื่นจะเห็น

“ภายในโลกคัมภีร์ ทุกคนอยู่ที่นั่น ที่นั่นข้าไม่ค่อยรู้สึกสะดวกใจ วังฝนดาวตกนี้ ณ ท้องพระโรงจักรพรรดิสมุทรนี้, บัลลังก์แห่งนี้เป็นของเราเท่านั้น  โปรดให้ไห่หลานได้ปรนนิบัติท่านทุกอย่างตรงนี้เถิด  แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกของข้า  แต่ไห่หลานเคยแอบมองนายหญิงทำมาก่อน หลายครั้ง ถ้าการปรนนิบัติของข้าไม่ยังไม่ถึงใจท่าน  โปรดบอกให้ข้าทราบได้ทุกเมื่อ  ไห่หลานจะปรนนิบัติเป็นอย่างดีแน่นอน  เจ้านายยอดรักของข้า  ข้าจะปรนนิบัติท่านอย่างดีที่สุด เพราะนั่นคือการแสดงออกว่าข้ารักท่านมากเพียงไหน...”

ไห่อิงอู่ปรือตาลงช้าๆ

เหมือนกับว่านางกำลังเมาและมึนงง

นางข่มความอายในใจขณะที่นางยื่นมืออย่างกล้าหาญ และถอดชุดของคนรักของนางอย่างนุ่มนวล

เนื่องจากนางหลงรักเขามาก นางจึงสนองเขาทุกอย่าง  ในฐานะหญิงสาว นี่คือรักแรกของนาง  นางต้องเรียนรู้ให้ไวและกลายเป็นผู้ชำนาญการในอนาคต  เพื่อที่ว่าคนรักของนางจะได้พอใจ  เพียงเท่านั้นเขาก็สามารถมีความสุขและพอใจได้

ท่านไม่อาจได้รับความสุขโดยรอแต่สวรรค์ประทานให้ได้  ท่านจะได้รับต่อเมื่อท่านเพียรพยายามไขว่คว้าด้วยตนเอง