บทที่ 21 หมอกดำปกคลุมทั่วบริเวณ! การกดดันด้วยอาณาเขต!

บทที่ 21 หมอกดำปกคลุมทั่วบริเวณ! การกดดันด้วยอาณาเขต!

“น่ารังเกียจชะมัด?! กล้าใช้ฟังก์ชันเก็บของใน ‘จิตวิญญาณแห่งการสร้างฝัน’ ได้ยังไง!”

ในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในเขตซิงเหอ

กู้จินที่กำลังดูถ่ายทอดสดอยู่ หัวใจบีบรัดเมื่อเห็นภาพกระดูกขาวโพลนน่าขนลุกปกคลุมไปทั่วลานประลอง!

การสร้างไอเทมหรือความฝันธรรมดาอาจไม่ต้องใช้เวลา

แต่การสร้างแดนฝันมรณะขนาดใหญ่โดยใช้จิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันกับไม่ใช้นั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!

ผู้ที่มีจิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันสามารถโอนย้ายความฝันจากมันออกมาได้โดยตรง

และความเร็วในการรวบรวมความฝันนั้นเร็วกว่านักถักทอฝันทั่วไปหลายเท่าตัว!

งานเข้าแล้วสิ!

กู้จินใช้ฐานะนักเขียนของเธอติดต่อไปหาเพื่อนเก่าในวงการข่าวเพื่อรวบรวมข้อมูลส่วนตัวของซูมู่

เธอรู้ว่าฐานะทางบ้านของซูมู่ไม่ได้ร่ำรวย ออกจะยากจนเสียด้วยซ้ำ และต้องพึ่งพาทุนการศึกษาจากเมืองหลินไห่เพื่อเรียนต่อมัธยมปลาย

ในปัจจุบัน นักเรียนธรรมดาจะมีปัญญาซื้อจิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันได้อย่างไร?

อย่าว่าแต่จิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันเลย แม้แต่ไอเทมระดับต่ำสำหรับเก็บความฝัน เขาก็คงไม่มีปัญญาซื้อด้วยซ้ำมั้ง?

กู้จินอยากจะแจ้งว่ามีการโกง แต่การใช้จิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันและไอเทมเก็บความฝันอื่นๆ นั้นได้รับอนุญาตในการสอบรวม

เพราะสุดท้ายแล้ว นักถักทอฝันก็ต้องเผชิญหน้ากับอสูรกายจากห้วงดารา

พวกเขาจะต้องลงสู่สนามรบในที่สุด และการเรียนรู้ที่จะใช้เครื่องมือทำนองนี้ถือเป็นสามัญสำนึกที่ต้องเรียนรู้ ยิ่งเร็วยิ่งดี

ดังนั้น การสอบรวมจึงไม่ห้ามการใช้เครื่องมือดังกล่าว

แดนฝันมรณะระดับ S นั้นทรงพลัง แต่ก็ต้องใช้เวลาในการสร้าง

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากสร้างเสร็จแล้ว ซูมู่จะเหลือพลังวิญญาณสักเท่าไหร่? เขาจะยืนหยัดต่อสู้ไหวหรือ?

หัวใจของกู้จินบีบรัดแน่นขึ้นมาทันที

“เว้นเสียแต่ว่า มีใครให้เขายืมเครื่องมือถักทอฝัน”

“หรือ... ซูมู่ได้รับจิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันเป็นรางวัลในรอบแรก”

“ดูจากท่าทีที่เขายกมือและก้าวออกมาอย่างมั่นใจ เขาต้องเตรียมตัวมาดีใช่ไหม? ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ”

ไม่ใช่แค่กู้จิน แต่หลายคนก็คิดถึงปัญหานี้

โดยเฉพาะหลังจากเห็นซูมู่ปล่อยให้เฉียนเฉิงขยายอาณาเขตครอบคลุมทั่วทั้งลานประลอง

“นี่มันเกินไปแล้ว!”

ภายในห้องทำงานนายกเทศมนตรีเมืองหลินไห่ เสียงเกรี้ยวกราดของหญิงสาวดังลั่น

เมื่อมองเข้าไป

เห็นหญิงสาววัยประมาณสามสิบ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มัดผมหางม้าเรียบร้อย ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำด้วยความโกรธ

ผลงานอันโดดเด่นของซูมู่ในการสอบรวมระดับโลกย่อมดึงดูดความสนใจจากระดับสูงของเมืองหลินไห่

หลิวหยุน นักถักทอฝันระดับ A ที่ได้เป็นนายกเทศมนตรีตั้งแต่อายุเพียงสามสิบ เฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวของซูมู่อย่างใกล้ชิดตลอดทั้งวัน

ตอนนี้ เมื่อเห็นคนในเมืองของเธอต้องเสียเปรียบเพราะความยากจน ไฟโทสะในใจของเธอก็แทบระเบิด

นิสัยที่ใจร้อนอยู่แล้วของเธอเปรียบเสมือนภูเขาไฟที่พร้อมปะทุในขณะนี้

เมื่อมองภาพซูมู่ที่ยืนนิ่งดู 'อ่อนแอและไร้ทางสู้' บนหน้าจอ หลิวหยุนอยากจะกระโดดเข้าไปมอบอุปกรณ์ดีๆ ให้ซูมู่สักชุด

“กฎการสอบรวมเฮงซวยพวกนี้มันเข้าข้างผู้เข้าสอบจากเขตเศรษฐกิจชัดๆ?!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเมืองหลินไห่ของเราพยายามอย่างหนัก เขตเศรษฐกิจพวกนั้นจะมีหน้ามีตาได้ยังไง? ป่านนี้คงเป็นซากปรักหักพังไปหมดแล้ว!”

“ไม่ได้การ! ฉันต้องร้องเรียนตาแก่นั่น! ลำเอียงเกินไปแล้ว!”

ขณะที่หลิวหยุนพูด เธอใช้เครือข่ายต่อสายไปยังหมายเลขที่บันทึกไว้ว่า 'ตาแก่เฉิน'

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด...

เสียงโทรศัพท์ดังไม่กี่ครั้งก็มีคนรับสายอย่างรวดเร็ว

ปลายสาย เสียงชายชราดูเหมือนจะเข้าใจจุดประสงค์ที่หลิวหยุนโทรมา และก่อนที่เธอจะพูด เขาก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า “นังหนู อย่าใจร้อน กลุ่มผู้คุมสอบของเราย่อมพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแก้ไขปัญหาของผู้เข้าสอบอยู่แล้ว”

“รางวัลแรกของซูมู่คือจิตวิญญาณแห่งการสร้างฝัน จิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันที่สร้างโดยนักถักทอฝันระดับ S คุณภาพเยี่ยมยอดเชียวนะ”

ซูมู่มีจิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันคุณภาพเยี่ยมยอด?

แถมยังเป็นระดับ S อีก?!

นายกเทศมนตรีเมืองหลินไห่ที่กำลังจะวีนแตกถูกประโยคเดียวนี้สกัดดาวรุ่งจนพูดไม่ออก

“งั้นทำไมซูมู่ถึงไม่ใช้ล่ะ? ตาแก่ คุณให้เขาจริงๆ ใช่ไหม?”

ในฐานะนักถักทอฝันระดับ A ชั่วขณะหนึ่งเธอคิดไม่ออกว่าทำไมซูมู่ถึงทำแบบนี้ และเผลอถามออกไป

ปลายสายแน่นอนว่าเป็นเฉินเฟิงชิว หัวหน้าผู้คุมสอบในงานนี้

หลิวหยุนกำลังดูการแข่งขัญนัดนี้

และเขาก็กำลังดูอยู่เช่นกัน

ทว่า เขาก็ไม่เข้าใจการกระทำของซูมู่เหมือนกัน

ทำไมไม่ใช้จิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันพร้อมกัน?

นี่เท่ากับปล่อยให้คู่ต่อสู้ยึดครองความได้เปรียบในสนามเหย้าชัดๆ

จากมุมมองของเฉินเฟิงชิว เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

ท้ายที่สุด จากการสังเกตตลอดทั้งวันที่สั้นๆ นี้ เขาเห็นชัดเจนว่าแม้เด็กคนนี้จะมีพื้นฐานยากจน แต่ไหวพริบ ความคิด และการตัดสินใจของเขานั้นทัดเทียมกับเพื่อนรุ่นเดียวกันจากเขตใหญ่ๆ อย่างสมบูรณ์

เขากำลังรออะไรอยู่กันแน่?

“โอกาสที่จะสร้างชื่อเสียง... หรือว่า?”

ขณะที่เฉินเฟิงชิวครุ่นคิด จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงตื่นเต้นของหลิวหยุนจากปลายสาย

“เขาเริ่มแล้ว!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเฟิงชิวก็รีบเพ่งสายตาไปที่หน้าจอ

........

ภายในลานประลอง เมื่อมองความซีดขาวกว้างใหญ่และกระดูกแห้งที่กระจัดกระจาย

ใบหน้าของซูมู่ที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากสีทองไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแต่อย่างใด ตรงกันข้าม รอยยิ้มจางๆ กลับปรากฏขึ้น

แดนฝันมรณะ!

เฉินเฉิงถึงกับใช้แดนฝันมรณะจัดการกับเขา

แถมยังเป็นแบบที่เต็มไปด้วยโครงกระดูก สไตล์ตะวันตกเสียด้วย!

เจ้าหมอนี่ ช่างเลือกจริงๆ!

ยมโลกจะไปกลัวคนตายได้ยังไง?!

ขณะที่ความคิดแล่นพล่าน

เฉียนเฉิงที่อยู่อีกฝั่งเห็นซูมู่นิ่งไม่ขยับมานาน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจ

‘หรือว่าเจ้านี่จะโดนฉากความตายของข้าสะกดจนกลัวหัวหดขยับไม่ได้?’

‘หรือแค่มันไม่มีจิตวิญญาณแห่งการสร้างฝันหรือไอเทมเก็บของทำนองนั้น?!’

‘ใช่แล้ว เจ้านี่มาจากเมืองหลินไห่ที่เป็นเขตชั้นล่าง นักเรียนที่มีของพวกนี้คงมีน้อยมากใช่ไหม?’

‘สวรรค์เข้าข้างข้า!’

“ซูมู่! ไม่ว่าแกจะของจริงหรือเปล่า แต่คนชื่อนี้ดูท่าจะไม่มีฝีมืออะไรเลยนะ!” เฉียนเฉิงหัวเราะร่า เอามือไพล่หลัง แล้วดีดนิ้วเบาๆ

เสียง 'เปาะ' ดังขึ้น

โครงกระดูกด้านหลังเขาที่มีไฟวิญญาณวูบวาบนับไม่ถ้วนก็เริ่มขยับ!

ท่ามกลางเสียงกระดูกกระทบกันและเสียงเสียดสีแหลมคม โครงกระดูกทีละตัวค่อยๆ ลุกขึ้นมา และศพนับไม่ถ้วนเคลื่อนที่ด้วยย่างก้าวอันน่าสยดสยองตรงเข้าหาซูมู่!

ไม่เพียงแค่นั้น

ที่ใต้เท้าของซูมู่ ก็มีเสียงกระดูกเคลื่อนไหวดังขึ้นเป็นชุด!

มือกระดูกโชกเลือดผุดขึ้นมาไม่หยุด ขยับข้อนิ้วราวกับสัตว์ประหลาด ดูเหมือนต้องการจะลากซูมู่ลงสู่ขุมนรกไร้ก้นบึ้ง!

นี่คือท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเฉียนเฉิง เรียนรู้มาจากความฝันที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ และยังเป็นท่าที่ทรงพลังที่สุดที่เขาใช้ได้ในตอนนี้!

แม้ท่านี้จะกินพลังวิญญาณมหาศาลและต้องสร้างสิ่งสร้างฝันจำนวนมาก แต่มันก็คุ้มค่า!

เขาจะลบล้างความอัปยศที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่อย่างหมดจด ทำให้ผู้คนจดจำเพียงความแข็งแกร่งของเขาเท่านั้น!

เขายังสามารถทำให้ผู้อำนวยการหอคอยแห่งความฝันรู้ถึงระดับของเขา และได้รับทรัพยากรที่ดีกว่า!

เฉียนเฉิงอดไม่ได้ที่จะเริ่มเพ้อฝันถึงอนาคต

และในขณะนี้

เขาสังเกตเห็นว่าซูมู่ที่ยืนนิ่งมาตลอด ก็ทำท่าคว้าจับบางอย่างในอากาศอย่างคลุมเครือ

แต่ต่างจากเขา หมอกสีดำค่อยๆ ผุดออกมาจากมือของซูมู่

ไม่รู้ทำไม ความหนาวเหน็บเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเฉียนเฉิง