บทที่ 13 ขอให้เพลิดเพลินไปกับตอนจบของคุณนะ

“จบแบบปลายเปิดงั้นเหรอ…”

สีหน้าตกใจของหลินเจวี๋ยค่อย ๆ จางหาย เขาเงียบงัน มองผู้หญิงคนนั้นที่กำลังคืบคลานลงมาจากชั้นบน

คุณจูเองก็หยุดการเคลื่อนไหว ร่างกายแข็งทื่อ ความดุร้ายในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวรุนแรง

แต่เขาไม่ได้หนีไปไหน เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นในท่าทางเดิม

หญิงคนนั้นคลานลงบันได จมูกของเธอสูดอากาศรอบตัว พลางหมุนวนรอบหลินเจวี๋ยอยู่สองสามรอบ คล้ายกำลังพยายามตรวจจับอะไรบางอย่าง

‘เธอมองไม่เห็น ต้องอาศัยกลิ่นแยกแยะคน แต่คนที่ฆ่าเธอก็อยู่ที่นี่…แล้วทำไมเธอถึงดมไม่เจอ?’

หลินเจวี๋ยมองหญิงคนนั้น สายตาเขาเลื่อนไปยังคุณจู ก่อนจะหยุดที่ข้อมือของอีกฝ่าย

สร้อยข้อมือสีดำเส้นนั้นกำลังปล่อยหมอกดำออกมาอย่างต่อเนื่อง

ของนั่นเองที่ปิดบังกลิ่นของเขาไว้ ทำให้ผู้หญิงคนนั้นไม่อาจรับรู้ถึงการมีอยู่ของมันได้!

คุณจูเตรียมการไว้รอบคอบจริง ๆ เขาวางแผนไว้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าผู้หญิงอาจกลายเป็นสิ่งประหลาด จึงเย็บดวงตาเธอด้วยเส้นไหมสีดำ และยังใช้สร้อยข้อมือจากสิ่งประหลาดบดบังกลิ่นของตัวเองอีก

แบบนี้ ต่อให้เธอกลายเป็นสิ่งประหลาดกลับมา ก็ไม่มีวันหาเขาเจอ

ทุกอย่างถูกจัดการไว้อย่างไร้ที่ติ…หากแต่กลับมีตัวแปรหนึ่งเข้ามาแทรก

ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะไร้พิษภัย หวังเทียนซู

หญิงคนนั้นหมุนวนอยู่สองรอบ เมื่อไม่พบอะไร ก็ลากร่างของตัวเองคลานออกไปนอกอพาร์ตเมนต์

และในจังหวะนั้นเอง คุณจูก็ลงมือ ใช้มีดปลายแหลมแทงใส่หลินเจวี๋ยทันที

ทว่า “หวังเทียนซู” ผู้ที่ดูเรียบร้อยเสมอ กลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาเหวี่ยงแขนออกคว้าข้อมือที่ถือมีดไว้แน่น

จากนั้นก็บิดแรง ๆ

“อ๊าก!!”

คุณจูกรีดร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ มีดร่วงกระทบพื้นด้วยเสียงดัง กึง!

หญิงคนนั้นที่เพิ่งคลานออกไป หันกลับมาในพริบตา ก่อนจะเร่งคลานกลับมาด้วยความเร็วผิดธรรมชาติ

คุณจูรีบปิดปากตัวเองแน่น ไม่กล้าเปล่งเสียงใด ๆ อีก แต่ในดวงตากลับจับจ้องหลินเจวี๋ยแน่นราวกับกำลังถามว่า ทำไมกัน…?

“สงสัยสินะ ว่าทำไมเด็กจบใหม่ที่คุณคิดว่าบีบง่าย ๆ ถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้?”

มุมปากของหลินเจวี๋ยยกขึ้น เขาคว้าคอเสื้ออีกฝ่าย ผลักจนแผ่นหลังชนกำแพง

ในชาติก่อน เขาเคยฝึก ซ่านโฉ่ว กว่าครึ่งปีเพื่อถ่ายบทนักเลงข้างถนนให้สมจริง ยิ่งตอนนี้พละกำลังที่เพิ่มขึ้นกว่าเดิม จะจัดการคนธรรมดาคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องยากเลย

ผู้แปล: ซ่านโฉ่ว เป็นศิลปะการต่อสู้และกีฬาของจีนที่ผสมผสานเทคนิคการต่อยเตะ, การจับล็อก, การทุ่ม และการกวาดล้ม

“แกเป็นใครกันแน่!” คุณจูอ้าปากร้องโดยไร้เสียง ทั้งตกใจทั้งโกรธ เขาอยากดิ้นให้หลุด แต่ก็กลัวทำเสียงดังจนเรียกหญิงคนนั้นกลับมา

ใบหน้าเขาเริ่มเขียวช้ำ มือที่บีบคอแน่นราวคีมเหล็ก ทำให้หายใจแทบไม่ออก

สมองขาดออกซิเจนจนลูกตาแทบถลน เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุ้บ ๆ ใกล้ขาดใจ

ในที่สุด มือก็คลายออก เขารีบสูดอากาศเข้าเต็มปอด ความรู้สึกของอากาศที่หลั่งไหลเข้ามานั้น…ช่างหวานล้ำราวกับน้ำทิพย์

แต่ทันใดนั้น ความหวาดกลัวก็กลับมาอีกครั้ง หลินเจวี๋ยดึงมีดผลไม้จากกระเป๋า เสื้อ แววตาเขาเปลี่ยนไปในชั่วขณะ

บ้าคลั่ง ดุร้าย เต็มไปด้วยความเกลียดชัง อารมณ์ชั่วร้ายทุกรูปแบบผสมปนกันอยู่บนใบหน้าอันเยาว์วัยของเขา ดวงตาแดงฉานคล้ายอสูรร้ายที่คลานขึ้นมาจากขุมนรก

แต่ในขณะเดียวกัน แววตาคู่นั้นกลับเยือกเย็น ไม่สิ มันไม่ใช่ความสงบ หากแต่เป็น ความเย็นชา ของคนฆ่าสัตว์ที่กำลังมองหมูตัวหนึ่งก่อนเชือด

‘ไอ้นี่มันฆาตกรแน่ ๆ... ฆาตกรโรคจิตที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน!’

ความคิดสยดสยองแวบเข้ามาในหัว แม้เขาเองจะเคยฆ่า แต่เมื่อเทียบกับชายตรงหน้า ทั้งท่าทาง สีหน้า และบรรยากาศรอบตัว เขากลับเหมือนเด็กประถมในสายตาของฆาตกรตัวจริง

“ที่ไม่ให้อยู่ชั้นล่าง เพราะกลัวว่าถ้าอยู่ใกล้เกินไป แล้วผมจะเห็นว่าคุณกำลังทำร้ายเมียตัวเองใช่ไหม” หลินเจวี๋ยพูดพลางหมุนมีดในมือ ลากปลายมีดไปบนตัวอีกฝ่ายราวกับจะลองความคม

แววตาเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ลิ้นเลียที่มุมปากเบา ๆ “ไม่ได้ฆ่าคนมานานแล้วนะ…ทำไมต้องบังคับผมด้วย?”

“ผมไม่ติดหรอกนะ ถึงจะอายุมากหน่อย”

“ทำต้มซุป ใส่เครื่องเทศนิดหน่อย…รสชาติน่าจะดีไม่น้อย”

กิน... ซุป... เครื่องเทศ... รสชาติ...?

คุณจูตัวสั่นสะท้าน ความสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไอ้นี่ไม่ใช่แค่ฆาตกร แต่มันคือ มนุษย์กินคน! นี่เขาบ้ารึเปล่าที่ตอนแรกคิดจะฆ่ามัน!?

ในขณะที่ดวงตาเต็มไปด้วยการขอความเมตตา หลินเจวี๋ยแค่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนยกมีดขึ้น แล้วแทงลงอย่างแรง

“อ๊ากกกกกกกกก!!!”

คุณจูร้องลั่นด้วยเสียงสั่นเครือสุดขีด หลับตาปี๋รอรับความเจ็บปวดสุดท้ายในชีวิต

แต่…ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่มา

เมื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เขาก็เห็นหลินเจวี๋ยถอยไปยืนอยู่ตรงประตูทางออกของอพาร์ตเมนต์แล้ว

“ของนี่สินะ ที่คุณใช้หลบจากภรรยาตัวเอง… ของดีทีเดียว แต่ตอนนี้มันเป็นของผมแล้ว”

หลินเจวี๋ยยกมีดผลไม้ในมือขึ้น เขย่าเบา ๆ บนคมมีดยังห้อยอยู่กับ สร้อยข้อมือสีดำเส้นนั้น

สร้อยข้อมือ!

คุณจูหันข้อมือตัวเองอย่างแรง ว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นแล้ว

เมื่อไม่มีสร้อยข้อมือ กลิ่นอายของเขาก็ไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป

หญิงที่นอนอยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้นรับรู้เป้าหมายในทันที ความแค้นฉายชัดทั่วใบหน้า ก่อนจะเร่งคลานเข้ามาด้วยความเร็วผิดธรรมชาติ เส้นผมสีดำเส้นแล้วเส้นเล่าขยายยาวออกมา พุ่งทะลุเข้าทางจมูกและปากของคุณจู!

“ไม่นะ! ไม่ ไม่ ไม่!!”

“ช่วยด้วย! ช่วยฉันที! ขอร้องล่ะ!”

เขายื่นมือออกไปทางประตูอพาร์ตเมนต์ ร้องขอความช่วยเหลือจากหลินเจวี๋ย

หลินเจวี๋ยเพียงยักไหล่ ยิ้มบาง “คุณเจ้าของห้อง… ขอให้เพลิดเพลินไปกับตอนจบของคุณนะ”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากประตูไปโดยไม่หันกลับ

“ม่ายยยยยยยยย!!”

เสียงกรีดร้องข้างหลังค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกึกกัก คล้ายปากกำลังถูกปิดกั้น ดูท่าว่าปากของเขาคงถูกเส้นผมสีดำอุดจนหายใจไม่ออก

“เรื่องของการพิพากษา…ควรปล่อยให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ ถ้าไม่มีคน…สิ่งประหลาดที่เหมาะสมก็ทำแทนได้” หลินเจวี๋ยพูดเรียบ ๆ ขณะฟังเสียงกรีดร้องที่ค่อย ๆ เบาลงภายในอาคาร รอยยิ้มบนมุมปากก็จางหายไป

【ฉาก “ใต้เตียง” ปิดกล้องแล้ว】

【ตอนจบของบทละคร: ความเมตตาของคุณทำให้คุณเลือกช่วยหญิงผู้เคราะห์ร้าย ผลสุดท้าย คนที่ก่อบาปย่อมต้องรับผลของบาปนั้นเอง】

【คะแนนการถ่ายทอดตัวละคร 85 คะแนนการแสดง 90 คะแนนบทละคร 95 คะแนนรวม: A สามารถรับรางวัล】

【ได้รับ: แบบฟอร์มขอเข้าพักอาคารราตรีนิรันดร์】

【ระดับการปนเปื้อนถูกชำระล้างออกแล้ว 5% คงเหลือ 70%】

“…ทำไมคะแนนถ่ายทอดตัวละครถึงแค่ 85 ล่ะ?”

“เพราะตอนท้าย เราดันเผลอเอาบุคลิกฆาตกรโรคจิตที่เคยเล่นไว้มาใช้หรือเปล่านะ…”

แต่บทละครได้คะแนนสูง คงเพราะเขาติดตามคุณจูมาตลอดจนลำดับเรื่องราวชัดเจน

“ว่าแต่ ‘แบบฟอร์มขอเข้าพักอาคารราตรีนิรันดร์’ นี่มันอะไรกัน?”

เขาเปิดช่องเก็บของระบบ แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา

กระดาษ A4 สีเหลืองไหม้เปื้อนเลือดทั้งแผ่น มีข้อความเพียงบรรทัดเดียว

【หากเข้าพักที่นี่ คุณจะได้เห็น ‘ความสิ้นหวังในระดับลึกที่สุดของโลกใบนี้’】

ด้านล่างมีช่องสำหรับเซ็นชื่อ ราวกับแค่ลงชื่อก็สามารถย้ายเข้าไปได้เลย

หลินเจวี๋ยหยิบมือถือขึ้นมาเสิร์ชหา “อาคารราตรีนิรันดร์” แต่กลับไม่พบข้อมูลใด ๆ ราวกับตึกนี้…ไม่เคยมีอยู่บนโลก

“แปลกจริง ๆ…”

เสียง กรอบแกรบ ดังขึ้นจากด้านหลัง เขารีบเก็บแบบฟอร์มกลับเข้าระบบ แล้วหันไปมอง

หญิงคนนั้นคลานออกมาจากอพาร์ตเมนต์ ดวงตาที่เย็บปิดสนิทหันตรงมาทางหลินเจวี๋ย เธอขยับริมฝีปากช้า ๆ

“ขอบ…คุณ…?”

หลินเจวี๋ยนิ่งไปเล็กน้อย เขาเคยคิดว่าสิ่งประหลาดทุกตนล้วนเป็นนักฆ่าที่ไร้หัวใจ แต่หญิงคนนี้กลับทำให้ความคิดนั้นสั่นคลอน เธอยังมีสติอยู่เล็กน้อย

“คราวหน้าอย่าลืมมอง ‘คน’ ให้ดี… ไม่สิ ตอนนี้คุณต้องมอง ‘สิ่งประหลาด’ แล้วต่างหาก เวลามองสิ่งประหลาด คุณต้องใช้ใจให้มากหน่อย อย่าไปเจอพวกสิ่งประหลาดนิสัยไม่ดีอีกล่ะ”

“แต่คุณ…มองไม่เห็นอีกแล้ว…”

เขาอยากจะพูดอะไรต่อ แต่พอคิดแล้วก็ดูไม่เข้าท่า จึงเลือกจะเงียบแทน

หญิงคนนั้นขยับมุมปากเหมือนจะยิ้ม แต่รอยยิ้มกลับดูบิดเบี้ยวและน่ากลัว เธอลากร่างของตัวเองคลานหายไปในความมืดของค่ำคืนอย่างช้า ๆ

หลินเจวี๋ยกลับเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ หญิงคนนั้นไม่ได้ฆ่าคุณจู

แต่ตอนนี้สภาพของชายคนนั้นก็แทบไม่ต่างจากคนตาย ขาทั้งสองข้างบิดเบี้ยวผิดรูป ร่างทิ้งตัวแนบพื้น น้ำลายไหลจากปาก ดวงตาเหม่อลอย

ดูจากอาการแล้ว…คงถูกสิ่งประหลาดทำให้ “ปนเปื้อน” จนกลายเป็นคนบ้าไปแล้ว

“เธอคงคิดว่าฆ่าเขามันง่ายเกินไปสินะ?”

หลินเจวี๋ยส่ายหน้าเบา ๆ ถอดกล้องถ่ายจากคอวางไว้ข้างตัวเขา ก่อนจะก้มลงพูดเสียงเรียบ

“คนตาย…บางทีก็ไม่อาจเก็บความลับของตัวเองได้ สักวันหนึ่งพวกเขาก็จะพูดออกมาเอง”

พูดจบ เขาล้วงมือถือจากกระเป๋าคุณจู เอานิ้วของอีกฝ่ายแตะปลดล็อกหน้าจอ

เมื่อมือถือเปิดใช้งานได้ เขาก็กดโทรออกทันที

“สวัสดีครับ ผมต้องการแจ้งความครับ”