012 แล้วไง?

"..." กู้หมิงเยว่ถึงกับพูดไม่ออก คนคนนี้จะเอาแต่ใจเกินไปแล้วมั้ง

"ชื่อเสียงของฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะคะ" กู้หมิงเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หวังจะใช้เป็นข้ออ้างในการปฏิเสธทางอ้อม

"แล้วไง?"

กู้หมิงเยว่รู้สึกปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาทันที ที่บ้านรู้หรือเปล่าเนี่ยว่าคุณเป็นคนหัวรั้นขนาดนี้

"ฉันไม่สนใจจริงๆ ค่ะ" กู้หมิงเยว่เอ่ยพลางทำสีหน้าจนใจ

ทว่า 'เสี่ยวอ้าย' กลับส่งเสียงโวยวายอยู่ในระบบไม่หยุด "หมิงเยว่ รับปากไปเถอะน่า แค่เป็นพรีเซนเตอร์เอง แป๊บเดียวก็เสร็จ เงินตั้งเยอะเลยนะ ตอนนี้พวกเรายิ่งถังแตกอยู่ด้วย เธอมีเรื่องต้องทำอีกตั้งแยะ จะพึ่งแค่เงินขายดอกไม้อย่างเดียวมันยากนะ ลองคิดดูสิ เธอยังต้องซื้ออุปกรณ์บันทึกเสียง แล้วไหนจะต้องแลกหุ่นยนต์สารพัดประโยชน์จากระบบอีก ทุกอย่างต้องใช้เงินทั้งนั้นแหละ"

คำพูดของเสี่ยวอ้ายทำเอากู้หมิงเยว่เถียงไม่ออก เพราะเธอจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ

"คุณเก็บไปคิดดูก่อนก็ได้ แล้วค่อยให้คำตอบผมทีหลัง"

กู้หมิงเยว่ส่งเสียงรับคำในลำคอ "แล้วเรื่องที่สองล่ะคะ"

"แม่ของผมชอบดอกไม้ของคุณมาก ผมเลยอยากจะขอซื้อไม้กระถางที่คุณปลูกสักหน่อย ปกติคุณขายให้คนอื่นกระถางละหมื่น แต่ผมจะให้ราคากระถางละหนึ่งล้าน"

"มีเงินเหลือใช้หรือไงกัน" กู้หมิงเยว่บ่นอุบอิบ ซื้อดอกไม้ธรรมดากระถางเดียวในราคาสูงกว่าปกติเป็นร้อยเท่า ถ้าไม่เรียกว่ามีเงินแต่ไร้สมองแล้วจะให้เรียกว่าอะไร

"รออีกสักเดือนนะคะ ช่วงนี้ฉันกำลังเพาะพันธุ์ใหม่ที่ค่อนข้างหายากอยู่ ถ้าสำเร็จแล้วฉันจะยกให้คุณ ส่วนตอนนี้ฉันแบ่งขายให้ได้แค่สองกระถางเท่านั้น ไม่ขายมากกว่านี้ และไม่คิดราคาหนึ่งล้านด้วย แค่กระถางละสามแสนก็พอ ดินที่ฉันใช้ปรุงเองคุณภาพดีกว่าที่ขายให้แฟนคลับ ราคามันเลยสูงกว่านิดหน่อยค่ะ" กู้หมิงเยว่กล่าวหลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง

"ตกลง"

"ทิ้งที่อยู่ไว้ให้ฉันด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันจะจัดส่งไปให้"

ฉู่ลี่ส่งที่อยู่ของมารดาให้กู้หมิงเยว่ หญิงสาวจึงลุกเดินไปยังสวนเล็กๆ "คุณอยากได้สองกระถางไหนคะ"

ฉู่ลี่เลือกกระถางที่ดอกกำลังบานสะพรั่งสวยงามที่สุด สองกระถางนั้นคือเดซี่สีขาวอมชมพูและทานตะวันเจ็ดสี

เมื่อเห็นว่าดอกไม้สุดโปรดทั้งสองกระถางถูกเลือกไป กู้หมิงเยว่ก็ถึงกับพูดไม่ออก "ตาถึงจริงๆ นะคะ"

"ในเมื่อคุณให้เลือก ผมก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดอยู่แล้ว"

กู้หมิงเยว่ยกกระถางทั้งสองออกมาวางบนโต๊ะ จากนั้นก็เดินกลับไปหยิบกุหลาบหินที่เพิ่งเปลี่ยนกระถางเสร็จออกมาอีกต้น

"มีอะไรอีกไหมคะ"

"ลองพิจารณาเรื่องพรีเซนเตอร์ดู"

กู้หมิงเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตกลง "ฉันรับงานนี้ก็ได้ค่ะ แต่รับแค่เป็นพรีเซนเตอร์เท่านั้นนะ เรื่องอื่นฉันไม่สน วันหลังไม่ต้องมาตามตอแยฉันอีก"

"เว้นแต่จะมีงานอื่นที่เหมาะกับคุณ"

"..." ทำไมคุยกับคนคนนี้มันยากเย็นขนาดนี้นะ

"ว่างเข้ามาเซ็นสัญญาที่บริษัทเมื่อไหร่"

"อืม เมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ ช่วงนี้ฉันไม่ยุ่ง"

"งั้นมะรืนนี้ ผมจะว่างวันมะรืน"

"ตกลงค่ะ"

"เดี๋ยวผมส่งโลเคชั่นให้ ตอนนี้ต้องเข้าประชุมแล้ว"

"ลาก่อนค่ะ"

เมื่อวางสาย กู้หมิงเยว่ก็นั่งเท้าคางมองดอกไม้บนโต๊ะ ปลายนิ้วเคาะลงบนกลีบดอกไม้เบาๆ "พอได้ค่าพรีเซนเตอร์มาแล้ว เราก็ไปที่เขาร้างกันเถอะ"

"เริ่มจากสร้างบ้านก่อน พอสร้างเสร็จค่อยเริ่มเพาะปลูก" กู้หมิงเยว่เริ่มวาดฝันถึงชีวิตในอนาคต

การเป็นดาราใหญ่อะไรนั่น เธอไม่ได้สนใจเลยสักนิด ชีวิตที่ได้ปลูกผักปลูกดอกไม้ต่างหากที่เหมาะกับเธอมากกว่า

"เยี่ยมไปเลย! หมิงเยว่ พวกเรากำลังจะรวยแล้ว" เสี่ยวอ้ายตื่นเต้นยกใหญ่

ดูจากความเร็วในการหาเงินของกู้หมิงเยว่แล้ว มันก็ไม่ต้องกังวลเลยว่าจะถูกระบบทำลายทิ้ง

กู้หมิงเยว่ยิ้มบางๆ แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร แม้เงินจำนวนนั้นจะดูมากมาย แต่พวกเธอก็ยังมีของที่ต้องซื้ออีกเพียบ

ดีไม่ดีพอซื้อของครบ เงินก็แทบจะไม่เหลือแล้วด้วยซ้ำ

ในขณะที่กู้หมิงเยว่ไม่ได้สนใจข่าวสารบนเครือข่ายดวงดาว ชาวเน็ตกลับกำลังแตกตื่นกันยกใหญ่กับการกลับมาอย่างยิ่งใหญ่และการไลฟ์สดทั้งสองครั้งของเธอ

ขณะที่เธอกำลังกลายเป็นกระแสฮือฮาบนโลกออนไลน์ เจ้าตัวกลับกำลังก้มมองที่อยู่ที่ฉู่ลี่ส่งมาให้

"ที่อยู่นี่... จะไปถูกไหมเนี่ย"