002 โลกแห่งอนาคต
002 โลกแห่งอนาคต
กู้หมิงเย่ว์ก้าวเท้าออกจากห้องพลางกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ เทคโนโลยีในโลกอนาคตนี้ดูเพียบพร้อมและน่าสนใจไม่น้อย หลังจากหลอมรวมความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้ว เธอก็รู้วิธีการใช้งานอุปกรณ์ทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่ว
“เจ้านาย ท่านไม่เป็นอะไรแล้ว ดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ”
กู้หมิงเย่ว์มองดูภูตตัวน้อยที่บินวนออกมา เธอเอื้อมมือไปจิ้มมันเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู “เซี่ยวเคอ”
“รับคำสั่งเจ้าค่ะเจ้านาย”
“ขอดูข่าวสารล่าสุดหน่อย” กู้หมิงเย่ว์เอ่ยขึ้น เธอต้องการตรวจสอบความเคลื่อนไหวล่าสุด โดยเฉพาะในเครือข่ายดารา
เซี่ยวเคอรีบเข้าสู่ระบบบัญชีเครือข่ายดาราของเธอเพื่อให้เลือกดูข้อมูลได้ตามต้องการ เมื่อเห็นจำนวนผู้ติดตามและข้อความที่หลั่งไหลเข้ามา กู้หมิงเย่ว์จึงตระหนักได้ว่าเจ้าของร่างเดิมหายหน้าไปจากโลกโซเชียลนานมากแล้ว
“เซี่ยวเคอ ออกไปเดินเล่นข้างนอกกับฉันหน่อยนะ”
“เจ้าค่ะเจ้านาย”
กู้หมิงเย่ว์ยังคงขับรถด้วยตัวเอง แม้รถเหาะจะเป็นที่นิยมแพร่หลาย แต่รถที่วิ่งบนดินก็ยังมีให้เห็นอยู่ โดยระบบภายในนั้นล้ำสมัยขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก เธอขับรถมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อสำรวจบรรยากาศ
เมื่อได้เห็นผลผลิตทางการเกษตรที่วางขายอยู่ กู้หมิงเย่ว์ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา นี่น่ะหรือคือผักและผลไม้ ช่างน่าขันสิ้นดี มะเขือเทศมีขนาดใหญ่ยักษ์ราวกับแตงโม แถมยังมีสีเขียวสลับม่วงกระดำกระด่าง ส่วนมันฝรั่งก็ลูกโตเท่าลูกบาสเกตบอลและเริ่มมีหน่อแตกออกมาแล้ว
ของพวกนี้กินได้จริงๆ หรือ กินเข้าไปแล้วจะไม่ตายเอาใช่ไหม
“เซี่ยวเคอ มีแค่ของพวกนี้เองเหรอ”
“นี่คือของราคาถูกที่สุดเจ้าค่ะ ของที่ดีกว่านี้จะอยู่อีกด้านหนึ่ง แต่ราคาสูงมากทีเดียว”
“ไปดูกันเถอะ”
พืชผักอีกด้านหนึ่งดูดีขึ้นมาเล็กน้อย แต่หากเทียบกับของเมื่อสามศตวรรษก่อนแล้วก็นับว่ายังห่างชั้นกันนัก เห็นทีแผนการทำฟาร์มของเธอคงต้องเลื่อนให้เร็วขึ้นเสียแล้ว
เธอเลือกซื้อผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์ติดมือมาเล็กน้อยก่อนจะเดินทางกลับ ขณะเดินออกมาหน้าห้างสรรพสินค้า สายตาก็เหลือบไปเห็นจอภาพขนาดใหญ่ที่กำลังถ่ายทอดสดงานแถลงข่าวละครเรื่องใหม่ของลูกพี่ลูกน้องตนเอง
“เซี่ยวเคอ เธอว่าน้องสาวฉันคนนี้สวยไหม”
“น่าเกลียดเจ้าค่ะ เทียบความงามของเจ้านายไม่ได้แม้เพียงเศษเสี้ยว”
กู้หมิงเย่ว์หัวเราะเบาๆ “เธอสวยนะ เพียงแต่ใจนั่นแหละที่น่าเกลียด กลับบ้านกันเถอะเซี่ยวเคอ”
เมื่อกลับถึงบ้าน เธอลงมือทำอาหารอย่างง่ายๆ ทานก่อนจะไปอาบน้ำ ทันทีที่ส่องกระจกและเห็นผมหลากสีบนศีรษะ มุมปากของเธอก็ถึงกับกระตุก รสนิยมแบบไหนกันที่มองว่าผมสีนกยูงแบบนี้ดูดี เธอขยี้ผมไปมา เห็นทีคงต้องแวะไปร้านทำผมเสียหน่อยแล้ว
“โฮสต์ ในยุคนี้การเปลี่ยนทรงผมและสีผมเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว”
“งั้นเหรอ ขอดูหน่อยสิ” เธอเรียกหุ่นยนต์ทำผมตัวจิ๋วออกมา เพียงไม่กี่นาที ผมสีรุ้งที่เคยรุงรังก็กลับกลายเป็นผมเหยียดตรงสีดำขลับยาวสลวย
เมื่อเสร็จสิ้น กู้หมิงเย่ว์มองตัวเองในกระจกด้วยความประหลาดใจ ผมสีดำทำให้เธอดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ผิวพรรณผุดผ่องราวกับหยกขาว ใบหน้างดงามแฉล้มแช่มช้อยราวกับดอกท้อ นี่สิคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ เมื่อกวาดสายตามองเสื้อผ้าที่สวมใส่ เธอจึงรู้สึกว่าร่างกายนี้ช่างเหมาะกับสไตล์ย้อนยุคเสียจริง เพราะเครื่องหน้าของเธอนั้นมีความงามตามแบบฉบับคลาสสิกอย่างลงตัว
“ระบบ นายมีพวกผ้า ด้ายปัก และเข็มบ้างไหม”
“มี”
“เอามาให้ดูหน่อย”
เธอเลือกผ้าฝ้ายสีเหลืองนวลหนึ่งพับ สีฟ้าหนึ่งพับ และผ้าไหมสีอ่อนอีกจำนวนหนึ่ง พร้อมกับด้ายและเข็มปัก การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ทำให้เธอต้องเสียเหรียญดาราไปถึงหนึ่งแสนเหรียญ
“โฮสต์ คุณเอาแต่จ่ายเงินออกไปโดยที่ยังไม่มีรายได้เข้ามาเลยสักนิด ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรืออย่างไร” ระบบบ่นพึมพำ
“ถ้าฉันยังหาเงินไม่ได้ ฉันก็หาแต้มค่าความนิยมแทนก็ได้ ผลลัพธ์มันก็เหมือนกันนั่นแหละ”
“...” ระบบถึงกับอึ้งจนไร้คำโต้ตอบ
เมื่อได้วัสดุอุปกรณ์ครบถ้วนแล้ว กู้หมิงเย่ว์ก็เริ่มลงมือตัดเย็บและปักลวดลายลงบนชุดใหม่ของเธอทันที