บทที่ 35 แส่หาเรื่อง (ตอนจบ)

บทที่ 35 แส่หาเรื่อง (ตอนจบ)

ถ้าไม่ใช่เพราะเจอระเบิดมือสามลูกนี้ เฉินอวี่ไม่มีทางคิดจะไปแหย่หนวดเสือระดับ 3 เด็ดขาด

พลังที่แท้จริงของเขาตอนนี้ แค่ระดับ 0.7 เท่านั้น

ถ้าไม่ได้ "ความช่วยเหลือ" จากเจ้าทึ่มสามคนนั่น เขาคงไม่มีปัญญาสู้ระดับ 2 ได้หรอก

แต่พอมีระเบิดมือรุ่นพิเศษ บวกกับความเร็วที่เขาภูมิใจ ก็พอจะมีลุ้นอยู่บ้าง...

ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะมี "มิตรแท้" มาคอยบัฟให้

ฉวยโอกาสตอนได้เปรียบ ขยายผลให้ถึงที่สุด คือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

เขาเร็ว แถมไม่กลัวรังสี

ถ้าลอบโจมตีพลาด ก็แค่ใส่ตีนหมาหนีไปพึ่งพารัฐบาล

ยังไงเล่อเหวยกรุ๊ปก็ไม่ปล่อยเขาไว้แน่...

คิดได้ดังนั้น เฉินอวี่เก็บระเบิดทั้งสามลูก สวมชุดป้องกันรังสีกลับคืน คว้าดาบถัง เหลือบมองศพทั้งสี่บนพื้นแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไป

...

ตามทิศทางที่เชลยบอก เขาเดินลัดเลาะไปมา ใช้เวลาร่วมสามสิบนาที ในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย

มองเห็นแต่ไกล เฉินอวี่เห็นห้องโลหะเดี่ยวๆ ตั้งอยู่

ภายในห้อง มีเงาร่างคนเดินไปมา

ค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำ เฉินอวี่หยิบสเปรย์พริกไทยออกมา หันหัวฉีดเข้าตาตัวเอง แล้วกด!

"ฟู่ว——"

ละอองสีชมพูแสบตาระคายเคืองพุ่งออกมา เคลือบดวงตาทั้งสองข้างของเขาจนมิด

[ได้รับสารระคายเคืองรุนแรง : การมองเห็นชั่วคราว +88%; การมองเห็น +6]

"ซี๊ด!"

เฉินอวี่แสยะยิ้มกะพริบตาปริบๆ "โอ้โห ของดีจริงแฮะ..."

พอมองไปข้างหน้าอีกครั้ง ภาพก็ชัดเจนขึ้นทันตาเห็น

ในห้องโลหะ มีคนอยู่ทั้งหมดสี่คน

ทุกคนสวมชุดป้องกันรังสี เลยแยกเพศไม่ออก

คนหนึ่งนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ตรงกลาง ส่วนคนที่เหลือแสดงท่าทีนอบน้อมต่อเขามาก

"คนนั้นน่าจะเป็นหัวหน้า ระดับ 3..."

เก็บสเปรย์ เฉินอวี่หยิบระเบิดออกมาสองลูก

ระเบิดแสงรุ่นพิเศษหนึ่งลูก

ระเบิดควันรุ่นพิเศษหนึ่งลูก

"ฟู่ว"

สูดหายใจลึก ปรับอารมณ์ให้สงบ

เขาค่อยๆ ถอดชุดป้องกันออกทีละชิ้น เท้าเปล่า ย่องอ้อมไปด้านหลังห้อง แนบตัวกับกำแพง ค่อยๆ กระดึ๊บๆ ไปข้างหน้า

กระดึ๊บ~

กระดึ๊บ~

กระดึ๊บ~~~

ไม่นาน เขาก็มาหยุดอยู่ห่างจากประตูโลหะไม่ถึงสิบเมตร

หูทิพย์ของเขาได้ยินบทสนทนาข้างในชัดแจ๋ว

"ไม่รู้จางชิงสะกดรอยตามไปถึงไหนแล้ว"

"ไม่น่ามีปัญหาหรอก สืบเรื่องเด็กมัธยม ระดับ 2 ออกโรงเอง แค่นี้จิ๊บๆ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะรังสีสูงเกินไป เราคงใช้โทรศัพท์ติดต่อกันได้ตลอดเวลาแล้ว"

"ช่างเถอะ ฉันบอกจางชิงไว้แล้ว ถ้าไม่ได้เรื่องก็จับตัวมันมาเลย เห็นเครื่องทรมานนั่นมั้ย? จับไอ้เด็กนั่นมัดไว้ รับรองคายหมดเปลือก..."

"มีชุดตอนด้วยเหรอครับ? สุดยอดไปเลย..."

ข้างนอก เฉินอวี่ได้ยินแล้วกัดฟันกรอด "ไอ้ชิบหาย กะจะตอนกูเลยเหรอ..."

ค่อยๆ ดึงสลักระเบิดออก เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ถือดาบเดินดุ่มๆ เข้าไปในห้อง

"ใคร?!"

ทันใดนั้น สายตาคมกริบสี่คู่ก็พุ่งมาที่เขา

"พวกคุณตามหาผมอยู่ไม่ใช่เหรอ?" เฉินอวี่เงยหน้า แสยะยิ้มเย็น "ผมมาแล้ว"

"แกเองเหรอ!" ชายที่นั่งอยู่ดีดตัวลุกขึ้น "จางชิงล่ะ?"

"บอสครับ! ม... มันเหมือนจะไม่ได้ใส่ชุดป้องกัน?"

"แปลกๆ แฮะ..."

ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับการปรากฏตัวของเฉินอวี่ เขาก็โยนวัตถุทรงกลมขึ้นไปบนฟ้า

เฉินอวี่ : "ดูนั่นสิ อะไรน่ะ"

ทั้งสี่คนเงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ...

"ตูม!!"

ระเบิดแสงรุ่นพิเศษระเบิดก้อง!

แสงสว่างจ้าเกินขีดจำกัดเรตินา ทำเอาทุกคนตาบอดชั่วขณะ

ตามมาด้วยคลื่นกระแทกที่อัดอากาศจนขยายตัว

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวซัดทุกคนจนเซถลา สมองหยุดสั่งการ เสียการทรงตัว...

"หลงกลแล้ว!"

ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของทั้งสี่คนพร้อมกัน

จริงอยู่ พวกเขาเป็นเสือสมิงที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน

ถ้าเฉินอวี่ทำเหมือนคนปกติ แอบหลังประตูแล้วปาระเบิดเข้ามา ด้วยสายตาอันเฉียบคม พวกเขาคงระเบิดพลังและหลบได้ทันควันตามสัญชาตญาณ

แต่ใครจะไปนึก... ว่าเฉินอวี่จะเดินอาดๆ เข้ามา ดึงความสนใจทั้งหมด แล้วจุดระเบิดแสงใส่หน้าด้านๆ...

ขนาดตัวเองยังไม่เว้น!

[ได้รับความเสียหายจากแสงจ้า : การมองเห็นชั่วคราว +4646; การมองเห็น +10; ลมปราณ +13]

[ได้รับความเสียหายจากคลื่นเสียง : การได้ยินชั่วคราว +2750; การทรงตัวชั่วคราว +1768; ความมั่นคงทางจิตใจชั่วคราว +4755; สุขภาพปอด +16; การได้ยิน +15; ลมปราณ +280...]

ศัตรูอ่อนแรง เราแข็งแกร่ง!

โอกาสทองแบบนี้ จอมวางแผนอย่างเฉินอวี่ไม่มีทางพลาด

เขาระเบิดพลังทั้งหมด กระทืบเท้าส่งตัวพุ่งทะยานเหมือนลูกธนู เสียบดาบถังทะลุอกชายคนที่นั่งเก้าอี้!

"ฉึก"

แรงเสียบมหาศาลจนมือขวาที่กำด้ามดาบของเฉินอวี่ทะลวงเข้าไปในร่างด้วย

"พรวด——"

ชายคนนั้นกระอักเลือดปนเศษอวัยวะภายในออกมา

พ่นใส่หน้าเฉินอวี่เต็มๆ

ได้เห็นเลือด ความโหดเหี้ยมของเฉินอวี่ยิ่งพุ่งสูง เขากำด้ามดาบแน่น บิดกระชากอย่างแรง

"กร๊อบ"

"แคว่ก..."

เสียงเนื้อฉีกขาดและกระดูกหักดังสยองขวัญ

เผชิญหน้ากับระดับ 3 เฉินอวี่รู้ดีว่าประมาทไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ลงมือต้องเอาให้ตาย!

"ตึง!"

ถีบส่งทั้งคนทั้งเก้าอี้กระเด็นไป เฉินอวี่กำดาบโชกเลือด พุ่งเข้าหาอีกสามคนที่เหลือ

สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูง ระเบิดแสงมีผลแค่ชั่วคราว

ต้องฉวยโอกาสตอนที่พวกมันยังมึนงง จัดการให้เด็ดขาด

"ฟึ่บ!"

"ฉึก——"

"ฟุ่บ!"

"เชือด——"

"ฟึ่บ!"

"ฉึก——"

แสงดาบวูบวาบสามครั้ง

คนหนึ่งแขนขาด

คนหนึ่งท้องถูกผ่า

คนหนึ่งขาสองข้างหายไป

เสียงกรีดร้องตามมาติดๆ...

จัดการตัวประกอบสามคนจนสาหัส หมดพิษสง เฉินอวี่หมุนตัวกลับ พุ่งไปหาหัวหน้าทีม เตรียมซ้ำให้ตายสนิท

ระดับ 3 พลังชีวิตสูง ต้องให้แน่ใจว่าตายจริง

แต่ทันใดนั้น คลื่นพลังปราณมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากด้านข้าง ทำเอาเฉินอวี่ขนลุกซู่

"อะไรนะ?!" เขาหันขวับไปมองชายร่างยักษ์ที่ท้องถูกผ่า รูม่านตาหดเกร็ง "ระ... ระดับ 3?!"

"โฮก!"

ชายร่างยักษ์คำราม เอามือกดลำไส้ที่ไหลออกมา ลืมตาแดงก่ำจ้องเฉินอวี่เขม็ง จิตสังหารรุนแรง

ทะเลปราณในร่างเขาหมุนวนบ้าคลั่ง จนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว...

ความเย็นเยียบแล่นจากก้นกบขึ้นสมองเฉินอวี่ "เชี่ย! ไหนบอกว่ามีระดับ 3 แค่คนเดียวไงวะ?!"

"แกเป็นใครกันแน่!" ชายร่างยักษ์เอามือซ้ายกดท้อง มือขวากำหมัดแน่น เดินเข้าหาเฉินอวี่ช้าๆ "แกไม่มีทางเป็นแค่นักเรียน!"

"..." เฉินอวี่ขวางดาบ ถอยหลังช้าๆ เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูด "...พลาดแล้ว นึกไม่ถึงว่าระดับ 3 จะเกร่อขนาดนี้ ในห้องเดียวมีตั้งสองคน"

"ที่นี่มีระดับ 3 แค่คนเดียว คือฉัน"

"แล้ว... แล้วคนที่นั่งเก้าอี้..."

"นั่นคือท่านประธานเล่อเหวยกรุ๊ป..." ชายร่างยักษ์ความโกรธและจิตสังหารแทบจะจับต้องได้ "ท่านเล่อเหวย!"

เฉินอวี่ช็อกตาตั้ง "เชี่ยยยย!"

...

(จบตอน)