บทที่ 25 ผมกับพี่เขยมีความสุขสุดๆ (ตอนต้น)

บทที่ 25 ผมกับพี่เขยมีความสุขสุดๆ (ตอนต้น)

"ถุย! พี่มันเห็นแก่เงิน! พี่มันต่ำตม!"

เฉินซือเหวิน : "..."

เงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็หันหลังควานหาของในห้องนอนกุกกัก

เฉินอวี่ : "หาอะไรอยู่?"

เฉินซือเหวิน : "หาเอามีด"

เฉินอวี่ : "อยู่ในครัว"

เฉินซือเหวิน : "ขอบใจ"

"เฮ้ย เอาจริงดิ..." เฉินอวี่รีบกอดเอวเฉินซือเหวินไว้ ลูบหัวพี่สาวเหมือนปลอบแมว "ใจเย็นๆ อย่า..."

"ไปให้พ้น ไปโรงเรียนซะ เรื่องของฉันไม่ต้องมายุ่ง"

"พูดความจริงมา!" เฉินอวี่ปล่อยมือ แล้วพูดเสียงเข้ม "พี่คิดจะยอมขายตัวเพื่อน้องชายใช่มั้ย?"

"...อย่าสำคัญตัวผิด ฉันแค่หาคนรวยๆ แต่งงานด้วย ต่อไปจะได้สบายต่างหาก"

"ใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ไม่ได้รัก ต่อให้รวยล้นฟ้ามันจะไปมีความสุขได้ไง?"

"แกรู้ได้ไงว่าฉันไม่ชอบเขา"

"ก็พี่ชอบคนหล่อแบบผมนี่"

"เดี๋ยวฉันไปเอามีดก่อน ค่อยมาคุยกัน"

"อย่าเพิ่ง ฟังให้จบก่อน" เฉินอวี่เว้นวรรค เรียบเรียงคำพูดในหัว แล้วเอ่ยปาก "พี่เป็นพี่สาวผม ผมรู้ว่าพี่อยากช่วยผม แต่การช่วยแบบนี้ต้องแลกมาด้วยชีวิตทั้งชีวิตของพี่ มันทำให้ผมรู้สึกผิด... พี่อย่า 'เห็นแก่ตัว' นักเลย"

"..." ได้ยินดังนั้น เฉินซือเหวินสายตาล่องลอย คล้ายตกอยู่ในภวังค์

"ทุกคนมีชีวิตเป็นของตัวเอง ผมไม่เคยคิดว่าผมด้อยกว่าใคร ยาเพิ่มปราณกี่ร้อยเม็ด ก็เทียบไม่ได้กับคำว่า 'พี่เชื่อใจแก' แค่ประโยคเดียวหรอกนะ"

"..." เฉินซือเหวินยังคงเงียบ

"เพราะงั้น ผมขอถามพี่จริงๆ พี่ก็ตอบมาตามตรง พี่ชอบไอ้หน้าหนวดนั่นไหม? ถ้าชอบ ผมจะอวยพรให้พี่จากใจจริง แต่ถ้าไม่ชอบ ก็ไล่มันไปซะ"

"...เสี่ยวอวี่ แกยังเรียนอยู่ ยังไม่เข้าใจอะไรอีกเยอะ ในสังคมนี้ ชีวิตคนธรรมดามันยากลำบาก การ 'แลกเปลี่ยน' บางอย่างที่รู้กันในใจ มันสำคัญกว่าสิ่งที่เรียกว่าความรักมากนัก เหลือเวลาอีกไม่กี่วันจะสอบแล้ว แกต้องใช้เงิน ที่บ้านต้องใช้เงิน ฉัน... ก็ต้องใช้เงิน"

"โอเค พี่พูดมาแค่นี้ผมก็เข้าใจแล้ว" เฉินอวี่ถอนหายใจโล่งอก "เงินทองของนอกกาย ต่อไปผมจะหาให้พี่ใช้ไม่หวาดไม่ไหว ในเมื่อพี่ไม่ชอบเขา งั้นผมจะไปไล่เขาให้เอง"

พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องนอน ตรงดิ่งไปหาลุงเคราแพะ

เฉินซือเหวินตะลึง รีบวิ่งตาม "เฉินอวี่! แกจะทำอะไร?"

"พี่เขยครับ!" เฉินอวี่ไม่สนแรงดึงรั้งข้างหลัง โค้งคำนับให้ลุงเคราแพะอย่างนอบน้อม "ผมผิดไปแล้วครับ ยกโทษให้ผมด้วยที่เมื่อกี้เสียมารยาท"

เฉินซือเหวิน : "?"

ลุงเคราแพะ : "?"

"เมื่อกี้ผมคุยกับพี่สาวแล้ว พี่เขาเล่าข้อดีของคุณให้ฟังเยอะมาก ทำให้ผมรู้ซึ้งถึงคำว่าคนเราดูกันที่หน้าตาไม่ได้ งานแต่งนี้ ผมอนุมัติครับ!"

เฉินซือเหวิน : "..."

ลุงเคราแพะเองก็งงอยู่พักใหญ่ กว่าจะตั้งสติได้ รีบลุกขึ้นยืน "ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ต่อไปก็คนกันเองทั้งนั้น"

"ใช่ครับๆ คนกันเอง" เฉินอวี่พยักหน้ายิ้มแย้ม แล้วหันไปหาแม่ "แม่ครับ แม่ก็เห็นด้วยใช่มั้ย?"

แม่เฉิน : "แม่..."

เฉินอวี่แทรกขึ้นทันที "แม่ผมก็เห็นด้วย ในบ้านนี้ผมใหญ่สุด งั้นเรามาคุยเรื่องวันหมั้นกันเลยดีกว่า ให้ผู้ใหญ่สองฝ่ายมาเจอกัน?"

"เอ่อ... ได้ครับ เรื่องนี้เดี๋ยวผมกับพี่สาวคุณค่อยนัดกันอีกที"

"ดีครับ งั้นผมไม่กวนแล้ว แต่อย่าลืมชวนผมไปกินเลี้ยงวันหมั้นด้วยล่ะ ที่โรงเรียนยังมีเรียน ผมขอตัวก่อนนะครับ" เฉินอวี่ทำท่าจะเดินออกไป

ลุงเคราแพะรีบเสนอตัวตามมารยาท "ให้ผมไปส่งไหมครับ?"

เฉินอวี่ : "เอาสิครับ"

ลุงเคราแพะ : "..."

เฉินอวี่ : "รออะไรอยู่ล่ะครับ? เกิดมาผมยังไม่เคยนั่งบีเอ็มเลยนะ"

"งั้น... งั้นไปกันครับ เดี๋ยวผมไปส่ง" ลุงเคราแพะถูมือแก้เก้อ ควักกุญแจรถออกมา จำใจต้องเดินลงไปข้างล่างพร้อมกับเฉินอวี่

"พี่ครับ งั้นผมไปก่อนนะ" ก่อนปิดประตู เฉินอวี่ขยิบตาให้เฉินซือเหวินทีหนึ่ง

เฉินซือเหวิน : "...แหวะ เลี่ยน..."

"ปัง"

ประตูห้องปิดลง เฉินอวี่กับลุงเคราแพะเดินออกไปแล้ว

แม่เฉินยังตั้งตัวไม่ติด "นี่... ตกลงมันยังไงกันแน่? ลูกจะหมั้นจริงๆ เหรอ?"

"มีมันมาป่วนขนาดนี้ หมั้นได้ก็บ้าแล้ว!" เฉินซือเหวินกุมขมับ

...

ลงมาข้างล่าง ขึ้นไปนั่งบนรถบีเอ็มหรู เฉินอวี่ลูบคลำไปทั่วราวกับบ้านนอกเข้ากรุง

"ไฮโซ! จุ๊ๆ ผู้ดี..."

"ชอบไหมครับ?" ลุงเคราแพะคาดเข็มขัดนิรภัย ยิ้มถาม

"ชอบครับ"

"งั้นไว้ผมแต่งงานกับพี่สาวคุณเมื่อไหร่ ผมจะซื้อให้คันนึง"

"งั้นก็แจ๋วเลยครับ" เฉินอวี่ทำจมูกฟุดฟิด แล้วแอบแสยะยิ้มเย็นชา

จากการ "ฝึกฝนรังสี" ในมิติลี้ลับมาครึ่งเดือน ประสาทการดมกลิ่นของเขาดีกว่าคนทั่วไปหลายเท่า

แม้รถคันนี้จะผ่านการทำความสะอาดมาอย่างดี แต่พอขึ้นมาเขาก็ยังได้กลิ่นน้ำหอมตีกันมั่วไปหมด

กลิ่นเกรดต่ำ กลิ่นจางๆ กลิ่นหรูหรา...

ชัดเจนว่ารถคันนี้รับสาวๆ มาไม่ซ้ำหน้าแน่นอน

เฉินอวี่เบะปากอย่างเหยียดหยาม

ชีวิตคนรวย... นี่มันดีจริงๆ

เขาก็อยากมีบ้าง...

"น้องอวี่เรียนอยู่โรงเรียนไหนครับ?" ลุงเคราแพะยังคงทำหน้าซื่อ ไม่รู้นินทาในใจของเฉินอวี่แม้แต่น้อย

"พี่เขยครับ ให้ผมขับมั้ย?"

"ขับเป็นเหรอครับ?"

"ใครขับรถไม่เป็นบ้างล่ะครับ!"

"งั้นก็ได้ครับ เชิญเลย"

ทั้งสองสลับที่นั่งกัน เฉินอวี่คาดเข็มขัดนิรภัย "เรื่องขับรถเนี่ย ผมไม่เป็นรองใครเลยนะ ในกลุ่มคิวคิว กลุ่มวีแชต พันทิป เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ ที่ไหนมีผม ที่นั่นต้องมีรูปรอยล้อรถผม..."

ลุงเคราแพะ : "??"

"ไม่ว่าจะเป็นใคร... อย่างน้องฟุคาดะ เอมิ รหัสรถนี่ผมจำได้แม่น ยิ่งผลงานน้องมิสุนะ เรอิ ผมยิ่งชอบ รหัสนี่ท่องได้ขึ้นจ..."

"ด... เดี๋ยวครับ!" ลุงเคราแพะหน้าตื่น "ที่คุณว่าขับรถเป็น หมายถึงรถแบบนั้นเหรอ?"

"แล้วจะรถแบบไหนล่ะครับ?" เฉินอวี่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ เข้าเกียร์ แล้วเหยียบคันเร่ง

"เดี๋ยวก่อน! เปลี่ยน... เปลี่ยนผมขับดีกว่า..."

"ไม่เป็นไรครับ รถคันนี้ผมก็ขับเป็น"

"บรื้น!"

สิ้นเสียง รถก็พุ่งทะยานออกไปไกลลิบ

"โห!" เฉินอวี่อุทาน "แรงใช้ได้เลยนี่หว่า"

ลุงเคราแพะ : "..."

"จริงสิ" เฉินอวี่เหยียบคันเร่งส่ง พลางหันไปถาม "พี่คบกับพี่สาวผมมานานแค่ไหนแล้ว?"

"ขับช้าๆ หน่อยครับ..."

"นี่ก็ช้ามากแล้วนะ ตกลงคบกันมานานแค่ไหนแล้ว?"

"เพิ่งตกลงคบกันเมื่อวานซืนเอง" ลุงเคราแพะคาดเข็มขัดนิรภัย มือขวาเกาะที่จับประตูแน่น "ช้าลงอีกนิดครับ..."

"เพิ่งคบเมื่อวานซืน วันนี้จะหมั้นกันแล้วเนี่ยนะ?"

"อ่า... ผมตามจีบเขามาปีกว่าแล้วครับ แต่เขาเพิ่งจะตกลงเมื่อวานซืนนี้เอง"

"พี่ชอบอะไรในตัวพี่สาวผม?"

"เขาสวย"

เฉินอวี่ : "..."

"เอ่อ... นอกจากสวยแล้ว นิสัยก็ดี ขับช้าลงอีกหน่อยได้ไหมครับ ผมจะอ้วกแล้ว"

"เอี๊ยดดด——"

เฉินอวี่กระทืบเบรกจมตีน

รถหยุดกึก

ถ้าไม่มีเข็มขัดนิรภัย ลุงเคราแพะคงพุ่งทะลุกระจกหน้าไปแล้ว

"จอดทำไมครับ?"

"ถึงแล้ว"

ลุงเคราแพะมองซ้ายมองขวา "นี่ไม่ใช่โรงเรียนมัธยมสองนี่ครับ?"

"ออกมากับพี่เขยทั้งที ก็ต้องเที่ยวให้สุดเหวี่ยงสิครับ จะไปโรงเรียนทำไม"

พูดจบ เฉินอวี่ก็ปลดเข็มขัดนิรภัย ลงจากรถ ชี้ไปที่ประตูทางเข้าหรูหราทางซ้ายมือ "เข้าไปหาความสำราญกันหน่อยครับ"

"...อาบอบนวด?!" ลุงเคราแพะตาถลน

(จบตอน)