บทที่ 21 การเปลี่ยนแปลง

บทที่ 21 การเปลี่ยนแปลง

"แค่จะวัดรังสี ถึงกับต้องแก้ผ้าหมดเลยเหรอ?"

"ใช่ค่ะ" เจ้าหน้าที่สาวยิ้มหวาน "จะได้ตรวจได้ละเอียดไงคะ"

"ตอแหล" เฉินอวี่เดือดปุดๆ กำกางเกงในแน่น "กางเกงในตัวเดียวมันจะกันรังสีได้สักแค่ไหนเชียว? ถ้าจะให้แก้หมด ผมยอมไม่ออกไปดีกว่า"

"งั้น... ก็ได้ค่ะ คุณลูกค้าใจเย็นๆ นะคะ เราจะเริ่มตรวจกันเลย..."

หลังจากยืนหน้าเครื่องมือต่างๆ ให้ตรวจจนแน่ใจว่าปริมาณรังสีไม่เกินค่ามาตรฐาน เฉินอวี่ก็เดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง

พอเขาคล้อยหลังไป กลุ่มเจ้าหน้าที่สาวหลังกระจกก็ฮือฮากันยกใหญ่ ซุบซิบกันอย่างตื่นเต้น

"พ่อรูปหล่อคนนั้นหุ่นแซ่บเวอร์!"

"แมนสุดๆ ไปเลยอ่ะ!"

"งานดี งานดี..."

"แม่เจ้าโว้ย..."

"น้ำลายไหลแล้วเนี่ย..."

ชายหนุ่มสวมแว่นที่นั่งทำงานอยู่ริมหน้าต่างเอ่ยถามอย่างสงสัย "พี่หวังครับ ปกติตรวจรังสีไม่ต้องแก้ผ้าหมดไม่ใช่เหรอครับ?"

พี่หวัง : "ก็ฉันแค่อยากดูเฉยๆ"

ชายหนุ่มสวมแว่น : "..."

...

ออกจากห้องกักกันโรค เฉินอวี่กลับไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าในโถงหมายเลข 1 ถอดชุดคลุมอาบน้ำ เตรียมเปลี่ยนกลับไปใส่เสื้อผ้าของตัวเอง

ในห้องมีกระจกบานใหญ่ เขาจึงได้เห็นรูปร่างของตัวเองชัดๆ เป็นครั้งแรก แล้วก็ต้องตะลึง

ในกระจก ใบหน้าของเขาดูคมเข้ม มุ่งมั่น รูปร่างสมส่วน กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เรียงตัวสวยงามแบบนักกีฬา

ส่วนสูงเหมือนจะเพิ่มขึ้นด้วย

แต่นั่นเป็นแค่ภายนอก

ภายในดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นเช่นกัน

"เฮ้ย"

เฉินอวี่ขยับเข้าไปใกล้กระจก เบิกตาโตพิจารณาตัวเอง "ฉันหล่อขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยสังเกต"

"สงสัยจะเป็นเพราะรังสีแน่ๆ..."

ในฐานะชายแท้ (กึ่งๆ) เฉินอวี่ไม่ได้ใส่ใจรูปลักษณ์ภายนอกมากนัก ส่องกระจกอยู่แป๊บเดียวก็ใส่เสื้อผ้า หยิบมือถือ แล้วเดินออกจากโถงหมายเลข 1

ตอนนั้นเอง บุหรี่และเงินสดที่เก็บได้จากศพ ก็ผ่านกระบวนการ "ชำระล้าง" เรียบร้อย เจ้าหน้าที่นำมาส่งคืนให้ถึงมือเฉินอวี่

...

เดินออกจากจัตุรัส "ประตูมิติ" ก็ปาเข้าไปเกือบเจ็ดโมงเช้า

ฟ้าสว่างโร่

เฉินอวี่หยุดเดิน สูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าเข้าปอด ลิ้มรสความเย็นสบายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบบุหรี่เสี่ยวสงเมาออกมาจุดสูบ

เดินไปสูบไป มุ่งหน้าสู่โรงเรียนมัธยมหมายเลข 2

เวลานี้เป็นเวลาเข้าเรียน บนท้องถนนจึงคลาคล่ำไปด้วยนักเรียนและผู้ปกครองที่มาส่งลูกหลาน

ตลอดทาง เฉินอวี่ตกเป็นเป้าสายตา

ดึงดูดความสนใจจากสาวน้อยสาวใหญ่ไปไม่น้อย

ด้วยความ "เขินอาย" เขาถึงกับเดินแกว่งแขนขาข้างเดียวกัน

สิบนาทีต่อมา

มาถึงหน้าประตูโรงเรียนมัธยมหมายเลข 2 เฉินอวี่มองสนามกีฬากลางแจ้งและตึกเรียนที่คุ้นเคย แล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้

โรงเรียนแห่งนี้ ตัดขาดจากเขาอย่าง "ดราม่า" ซะแล้ว...

เขานั่งยองๆ รออยู่ข้างประตูโรงเรียน ไม่นานนัก พี่สาวของเขา —— เฉินซือเหวิน ก็ปรากฏตัวขึ้น

"เสี่ยวอวี่!"

พอเห็นเฉินอวี่ เฉินซือเหวินที่สะพายกระเป๋าใบเก่งก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา "มารอนานยังเนี่ย? พี่กำลังจะโทรหาพอดี... เอ๊ะ? แก..."

"ทำไมเหรอ?"

"แก..." เฉินซือเหวินขมวดคิ้ว เดินวนรอบตัวเฉินอวี่หนึ่งรอบ มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า "แกดูเปลี่ยนไปนะ?"

เฉินอวี่ลูบคาง ยืดอกอย่างภูมิใจ "หล่อขึ้นใช่มะ?"

"ไม่ใช่ จะพูดยังไงดี..." เฉินซือเหวินพยายามสรรหาคำมาอธิบาย "ต้องบอกว่า... ดูเป็นผู้ชายเต็มตัวมากขึ้น"

"เหม็นเหงื่อเหรอ? หรือกลิ่นเต่า?"

เฉินซือเหวิน : "..."

"อาจจะเป็นกลิ่นฟีโรโมนมั้ง" เฉินอวี่ทำท่านึก

เขาจำได้ว่าตอนอยู่ในมิติลี้ลับ ได้ "ค่าสถานะ" แปลกๆ มาเพียบเลยนี่นา...

"สูงขึ้นด้วยหรือเปล่า?" เฉินซือเหวินเขย่งเท้า เทียบความสูงกับน้องชาย "สองวันที่อยู่โรงเรียน แกกินอะไรเข้าไปเนี่ย?"

"ก็กินยาเพิ่มปราณเม็ดนั้นแหละ ไม่ได้กินอย่างอื่นเลย"

"ยาเพิ่มปราณได้ผลดีขนาดนี้เลยเหรอ?" เฉินซือเหวินตาเป็นประกาย "หรือว่าแกมีพรสวรรค์ในการดูดซึมยาดีกว่าคนทั่วไป?"

"อาจจะเป็นอย่างหลังมั้ง" เฉินอวี่ถือโอกาสปูทางไว้ก่อน "ตอนนี้พลังผมเพิ่มขึ้นเร็วมาก ยาเม็ดนั้นช่วยได้เยอะจริงๆ"

"งั้นก็ดีเลย" เฉินซือเหวินปรบมืออย่างดีใจ แล้วเปิดกระเป๋าหยิบยาเพิ่มปราณเม็ดที่สองส่งให้ "อ่ะ กินซะ"

"เดี๋ยวไปกินที่หอ"

"กินตอนนี้เลย"

"วางใจเถอะน่า ผมไม่เอาไปขายหรอก" เฉินอวี่เก็บยาใส่กระเป๋า ตบหน้าอกรับประกัน "ยาได้ผลดีขนาดนี้ ผมยังอยากได้เพิ่มเลย จะเอาไปขายทำไม เดี๋ยวกลับไปกินเงียบๆ ที่หอดีกว่า"

"ถ้าอยากได้เพิ่ม เดี๋ยวพี่หามาให้อีก"

"ไม่เอาๆ! ได้ยินมาว่ากินเยอะไปไม่ดี ร่างกายจะดื้อยา สี่เม็ดก็พอแล้ว" พูดจบ เฉินอวี่ก็แกล้งยกมือถือขึ้นดูเวลา "พี่ สายแล้ว ไปทำงานเถอะ เดี๋ยวผมก็เข้าโรงเรียนแล้ว"

"โอเค งั้นพี่ไปนะ" เฉินซือเหวินพยักหน้า

"พี่ไปก่อนเลย"

"ไม่ แกไปก่อน พี่จะรอดูแกเข้าโรงเรียน"

"ไม่เอา ผมจะรอดูพี่ไปก่อน ค่อยเข้าโรงเรียน..."

"แกไป"

"พี่ไป..."

"แกไปก่อน!"

"พี่นั่นแหละไปก่อน..."

"ตกลงแกจะไปไม่ไปวะ?!" เฉินซือเหวินเริ่มของขึ้น ขมวดคิ้วยุ่ง "มีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า?"

"จะมีอะไรล่ะ?! ผมแค่มารยาทงาม พี่จะโมโหทำไม" เฉินอวี่เหงื่อตก รีบหันหลังเดินเข้าโรงเรียน "ไปก็ได้ ไปแล้วครับ"

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาหันกลับมามอง ก็เห็นเฉินซือเหวินยังยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าไม่สบอารมณ์

เฉินอวี่ : "..."

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +1]

ช่วยไม่ได้ เฉินอวี่จำต้องเดินต่อไป ผ่านประตูโรงเรียน เข้าไปในตึกเรียน ถึงเห็นเฉินซือเหวินยอมเดินจากไป

"ฟู่ว..."

ถอนหายใจโล่งอก เฉินอวี่กำลังจะหันหลังกลับเดินออกจากโรงเรียน

แต่จู่ๆ ก็มีมือมาตบไหล่เขาจากด้านหลัง

"ใคร?"

เขาหันขวับไปมอง พบว่าเป็นหัวหน้าห้องฝ่ายหญิงห้อง ม.6/2

"นายจริงๆ ด้วย?" หัวหน้าห้องสาวสะพายเป้ ขมวดคิ้วถาม "นายโดนไล่ออกแล้วไม่ใช่เหรอ? กลับมาทำไม?"

"เกี่ยวไรกับเธอ?"

"ทำไมจะไม่เกี่ยว? ฉันเป็นสภานักเรียน บุคคลภายนอกห้ามเข้าโรงเรียนโดยพละการ"

"โอเค! ไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"โรงเรียนมัธยมสอง นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไปได้เหรอ?"

"..." เฉินอวี่ : "ประสาทแดกหรือเปล่า?"

หัวหน้าห้องหน้าเปลี่ยนสี "นายด่าฉันเหรอ?!"

"ตกลงเธอต้องการอะไร?"

"...ฉันแค่อยากถามว่า ช่วงนี้นายใช้เครื่องสำอางอะไรหรือเปล่า? ยี่ห้ออะไร? ทำไมผิวดีขึ้นผิดหูผิดตา..."

เฉินอวี่ : "...ยี่ห้อเรดิเอชั่น (รังสี) ไปหาลองดูได้"

"ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก" หัวหน้าห้องสาวถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างไม่พอใจ "ไม่เอาเวลาไปฝึกฝน เอาแต่แต่งหล่อ มิน่าถึงโดนไล่ออก"

เฉินอวี่ : "..."

"อนุปริญญายังสอบไม่ติด แต่งหล่อไปจะมีประโยชน์อะไร? ก็เป็นได้แค่ชนชั้นล่าง"

ได้ยินดังนั้น เฉินอวี่ก็ยิ้มออกมา หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด คาบไว้ในปาก สูดหายใจลึก แล้วพ่นควันใส่หน้าหัวหน้าห้องสาวเต็มๆ

"ท... ทำบ้าอะไร?!"

"พูดถูก ฉันรู้ตัวดีว่าสอบไม่ติดอนุปริญญา แล้วก็ไม่อยากสอบด้วย" พูดจบ เฉินอวี่ก็หันหลังเดินจากไป "งั้นขอสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำเล่นๆ สักที่แล้วกัน"

"มหาวิทยาลัยชั้นนำ?" หัวหน้าห้องสาวเบะปากอย่างรังเกียจ "ฝันกลางวันเหรอ นายคู่ควรกับคำนี้ด้วยเหรอ?"

...

(จบตอน)