บทที่ 8 นี่มันช่างเหลือเชื่อ

บทที่ 8 นี่มันช่างเหลือเชื่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ สองพี่น้องตระกูลเฉินก็เดินออกจากบ้านพร้อมกัน

เฉินอวี่หิ้วกระเป๋านักเรียน

เฉินซือเหวินหิ้วกระเป๋าเดินทาง

ต่างฝ่ายต่างเงียบกริบ

จนกระทั่งใกล้ถึงประตูโรงเรียน เฉินซือเหวินจึงยื่นกระเป๋าเดินทางให้เฉินอวี่ แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "หอพักครูไม่เหมือนบ้านตัวเองนะ ทำตัวให้ฉลาดหน่อย รักษาความสะอาดด้วย อย่าทำตัวให้น่ารำคาญ"

"อื้ม"

รับกระเป๋าเดินทางมา เฉินอวี่ก็ก้มหน้าก้มตาเดินเข้าโรงเรียน

"เดี๋ยว..."

"มีอะไรอีก?"

"เอ่อ..." เฉินซือเหวินลังเล พยายามเรียบเรียงคำพูดในหัว "คือว่า... ก่อนอื่นนะ ฉันไม่ได้มีเจตนาจะเยาะเย้ยแกนะ"

เฉินอวี่ : "..."

เฉินซือเหวิน : "แต่... เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงแปลกๆ ดังออกมา"

เฉินอวี่ : "..."

มือซ้ายหิ้วกระเป๋าเดินทาง มือขวาหิ้วกระเป๋านักเรียน เฉินอวี่อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำ

เฉินซือเหวินเองก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวเช่นกัน

แต่ในฐานะพี่สาว สุขภาพ "กายและใจ" ของน้องชายแท้ๆ เป็นเรื่องที่ต้องใส่ใจ

ดังนั้น เธอจึงฝืนใจพูดต่อ "แต่... แต่ทุกอย่างมันก็ต้องมีขอบเขตนะ ถ้ามากเกินไป มันจะส่งผลเสียต่อร่างกายได้..."

พูดถึงตรงนี้ เฉินซือเหวินก็เหลือบมองใบหน้าของเฉินอวี่ที่ดู "สดชื่นแจ่มใส" และ "กระปรี้กระเปร่า" แล้วชะงักไปนิดหนึ่ง "ถึงตอนนี้จะดูไม่เป็นไร แต่นานวันเข้า ร่างกายจะรับไม่ไหวนะ เข้าใจใช่มั้ย?"

เฉินอวี่ : "..."

"เอาเถอะ แกก็โตแล้ว พี่อยากจะพูดอะไร แกก็น่าจะเข้าใจ จะไม่บ่นยืดเยื้อละ" เฉินซือเหวินถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วโบกมือ "ไปเรียนเถอะ ถ้าค่าข้าวไม่พอมาขอพี่ มะรืนนี้จะเอายาเพิ่มปราณมาให้"

"ไปล่ะ" เฉินอวี่หันหลังเดินหนีทันที

"โชคดี..."

มองส่งเฉินอวี่จนลับสายตา เฉินซือเหวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วหยิบมือถือออกมาค้นหาข้อมูล

[เด็กผู้ชายวัยรุ่นทำเรื่องอย่างว่าต่อเนื่องทั้งคืน ถือว่าปกติไหม?] ...

...

"ยิ่งนานวันยิ่งค้นพบว่า 'คำสาป' นี้น่ากลัวจริงๆ"

"อย่างน้อยถ้าจะมีแฟนในอนาคต คงต้องเลือกคนที่ร่างกายแข็งแรงถึกทนหน่อย..."

ระหว่างเดินไปหอพักครู เฉินอวี่กลุ้มใจหนักมาก

"มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ภายใต้ผลลัพธ์กลับตาลปัตรของ [คำสาป] เมื่อคืนฉันดันหยุดไม่ได้เลย..."

เฉินอวี่เผลอตัวสั่นสะท้าน รีบสูดหายใจเข้าลึกๆ บังคับสมองให้สลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นออกไป แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ไม่นานนัก เขาก็เข้ามาในตึกหอพักครู มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักครูประจำชั้น แล้วเคาะประตู

"ก๊อกๆ"

"เฉินอวี่เหรอ? เข้ามาสิ"

เฉินอวี่ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นภายในห้องที่จัดระเบียบเรียบร้อย ครูประจำชั้นกำลังนั่งตรวจข้อสอบอยู่ที่โต๊ะทำงาน

แม้จะเป็นโรงเรียนมัธยมปลายที่เน้น "การต่อสู้" แต่ข้อสอบทฤษฎีก็ยังมีอยู่

เพราะภูมิปัญญาในการต่อสู้ ก็ถือเป็นส่วนสำคัญของความแข็งแกร่งเช่นกัน

ครูประจำชั้นหันมามองแวบหนึ่ง มือยังคงขีดเขียนไม่หยุด "เอาเครื่องนอนไปไว้ใต้เตียงครูก่อน เดี๋ยวเลิกเรียนตอนเย็นค่อยมาปูที่นอนพื้น"

"อาจารย์ครับ" เฉินอวี่วางสัมภาระลง "ผมว่าช่างมันเถอะครับ ห้องอาจารย์เล็กแค่นี้ อยู่สองคนอึดอัดตายเลย"

"ถ้าเธอไม่อยากอยู่ งั้นก็นอนบนเตียง เดี๋ยวครูนอนพื้นเอง"

"ดูอาจารย์พูดเข้า..." เฉินอวี่ทำหน้ากระดากอาย ทิ้งก้นนั่งลงบนเตียงทันที "งั้นก็ได้ครับ ตามใจอาจารย์ ผมนอนเตียงเอง"

"..." มือที่จับปากกาของครูประจำชั้นกระตุกวูบ

เฉินอวี่ : "ขอบคุณนะครับ"

ครูประจำชั้น : "..."

ลุกขึ้นยืน ครูประจำชั้นหันมามองขวางใส่เฉินอวี่ "เธอคิดว่าตัวเองตลกมากเหรอ?"

"เปล่าครับ อาจารย์อย่าเพิ่งโกรธ" เฉินอวี่รีบแก้ตัว "ผมเป็นคนติดเตียงน่ะครับ ติดเป็นนิสัยเสียไปแล้ว ถ้าไม่ได้นอนเตียงผมจะไอ"

"ถ้าไม่ชินก็ไสหัวไป!"

"จัดไปครับ!" เฉินอวี่เด้งตัวลุกขึ้นทันควัน คว้ากระเป๋าเตรียมชิ่ง

ครูประจำชั้นได้สติทันที ตวาดลั่น "เฉินอวี่! กล้าเหรอ!"

เฉินอวี่กล้าอยู่แล้ว

ไม่ใช่แค่เดิน แต่เขายังวิ่งแน่บเลยด้วย

ผลักประตู สับขาวยาวๆ แป๊บเดียวก็พุ่งไปได้ไกลกว่าสิบเมตร...

แต่ครูประจำชั้นเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ ไม่ช้าก็ตามทัน แล้วหิ้วคอเฉินอวี่กลับมาราวกับหิ้ว "ลูกไก่"

"เชื่อไหมว่าครูจับเธอแขวนเพดานได้?"

"เชื่อครับ"

"จะนอนเตียงหรือนอนพื้น?"

เฉินอวี่แค่นหัวเราะ "ในเมื่อไม่อยากให้ผมนอนเตียง จะถามทำซากอะไรครับ? หน้าไหว้หลังหลอกชัดๆ"

"ฉันอุตส่าห์ติวเข้มตัวต่อตัวให้ฟรี ยอมให้เธอมานอนด้วยก็บุญหัวแล้ว! ยังจะมีข้อแม้เยอะอีกเรอะ?"

"ผมไม่ได้อยากมาสักหน่อย! ในเมื่ออาจารย์ถามผม ผมก็จะนอนเตียง"

"ต้องให้ครูไปต่อเตียงให้เธอในห้องส้วมไหม?" โยนเฉินอวี่ลงพื้น ครูประจำชั้นหันไปปิดประตู แล้วชี้ที่พื้นห้อง "งั้นไม่ถามแล้ว ต่อไปนี้นะ ครูนอนเตียง เธอนอนพื้น"

"..."

เงียบไปครู่หนึ่ง เฉินอวี่ถอนหายใจ "อาจารย์ครับ บอกตามตรงนะ ผมเนี่ย เวลาหลับ ทั้งกรน กัดฟัน ละเมอ ตด ครบสูตรเลยนะครับ"

"ไม่เป็นไร"

ครูประจำชั้นโบกมือ แล้วกลับไปนั่งตรวจข้อสอบต่อ "ไอ้นิสัยเสียพวกนั้นน่ะ ครูก็เป็นเหมือนกัน เราสองคนไม่ต้องมารังเกียจกันหรอก"

เฉินอวี่ : "..."

ครูประจำชั้น : "แถมครูยังมีออพชั่นเสริมมากกว่าเธออีกอย่าง คือชอบละเมอเดินไปทั่ว"

"..."

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +3]

"งั้นอาจารย์ช่วยไปต่อเตียงให้ผมในห้องส้วมเถอะครับ..."

...

(จบตอน)