บทที่ 5 โบกสักที!

บทที่ 5 โบกสักที!

ผ่านไปเนิ่นนาน เฉินอวี่จึงค่อยๆ สงบความรู้สึกตื่นเต้นที่เกิดจากพลังพุ่งสูงขึ้น

เขาก้มมองซองบุหรี่หงถ่าซานในมือ ราวกับเห็นหนทางอันสดใสสู่อนาคตแห่งการเป็น "เทพยุทธ์"...

โดยไม่รอช้า เฉินอวี่เปิดซองบุหรี่อีกครั้ง

คราวนี้เขาดึงออกมาทีเดียวสามมวน คาบไว้ในปาก แล้วจุดด้วยประทัด

"ซู๊ดดด——"

จุดแสงสีแดงสามจุดสว่างวาบก่อนจะหรี่ลง

ควันหนาถูกสูบเข้าไปในปอดของเฉินอวี่

[ได้รับก๊าซพิษรุกราน : ปราณ +34]

[ได้รับก๊าซพิษรุกราน : สุขภาพปอด +1; สุขภาพร่างกาย +1; กายภาพ +1; ภูมิคุ้มกัน +1]

"ฟู่ว..."

กลุ่มควันโขมงค่อยๆ ลอยฟุ้งกระจาย เฉินอวี่อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

พลังปราณ "มหาศาล" หลั่งไหลไปรวมที่จุดตันเถียน ทำเอาเขาฟินจนแทบทะลุถึงกระดูกดำ...

จากนั้น เขาก็เปิดซองบุหรี่ ดึงออกมาอีกสองมวน จุดไฟแล้วยัดเข้าปากทั้งหมด

"ซู๊ด..."

"ฟู่ว——"

[ได้รับก๊าซพิษรุกราน : ปราณ +47]

[ได้รับก๊าซพิษรุกราน : กายภาพ +1; ภูมิคุ้มกัน +1; อายุขัย +1...]

เวลานั้นเอง ชายชราคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นวิธีการสูบบุหรี่แบบ "บ้าคลั่ง" ของเฉินอวี่เข้าพอดี ถึงกับตะลึงตาค้าง

"เชี่ย... ไอ้หนุ่มนี่..."

"นี่มันหาเรื่องตายชัดๆ เชี่ยเอ้ย..."

...

หลังจากสูบบุหรี่หมดไปห้ามวน แล้วดีดก้นบุหรี่ทิ้ง เฉินอวี่พิงกำแพงหลับตาพริ้ม แล้วเรอออกมาด้วยความอิ่มเอม

เขากล้าพนันเลย

แค่สองนาทีที่สูบบุหรี่เมื่อกี้ พลังปราณที่เพิ่มขึ้นมา อัจฉริยะที่เก่งที่สุดในโลกก็ยังเทียบไม่ติด เฉลี่ยแล้วบุหรี่หนึ่งมวนเพิ่มพลังปราณได้ 150+ หน่วย

"ถ้าสูบต่อเนื่องได้ 24 ชั่วโมงล่ะก็..."

เฉินอวี่ลืมตา เลียริมฝีปากด้วยความเสียดาย เก็บเศษบุหรี่และประทัดที่เหลือใส่กระเป๋าเป้ แล้วเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน

เขาสูบไปแล้วหกมวน

ทำให้พอจะกะเกณฑ์ปริมาณปราณที่เพิ่มขึ้นจากบุหรี่แต่ละมวนได้คร่าวๆ

หงถ่าซานหนึ่งมวน เทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักถึงสิบวัน

หงถ่าซานหนึ่งซอง มี 20 มวน ถ้าสูบหมด...

"นี่มันเท่ากับพลังฝึกปรือกว่าครึ่งปีเลยนะ..."

เฉินอวี่อุทานในใจ

กว่าจะสูบบุหรี่ซองนี้หมด ระดับพลังของเขาอย่างน้อยก็น่าจะอยู่ระดับกลางค่อนล่างของห้องแล้ว

ถ้าเทียบเป็นระดับผู้ฝึกยุทธ์มาตรฐาน น่าจะอยู่ที่ประมาณระดับ 0.3

...

ในขณะเดียวกัน ณ สถานีตำรวจถนนอวี้ซู่

เถ้าแก่เนี้ยร้านขายบุหรี่เดินดุ่มๆ เข้ามาด้วยความโมโห "เวรอยู่ไหน? แจ้งความ! ฉันจะแจ้งความ"

"คุณผู้หญิงใจเย็นๆ ก่อนครับ" ตำรวจนายหนึ่งเดินเข้ามา มองสำรวจเถ้าแก่เนี้ยตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามเสียงเคร่งขรึม "เกิดอะไรขึ้นครับ"

"บุหรี่ในร้านฉันโดนขโมย!"

"บุหรี่โดนขโมย?" ตำรวจตื่นตัวทันที

บุหรี่ถือเป็น "สินค้าฟุ่มเฟือย" ราคาแพงระยับ

ถ้าหายที ไม่ใช่เรื่องเล็กแน่!

"หายไปเท่าไหร่ครับ?"

"หนึ่งซอง"

"หน...หนึ่งซอง?"

"ใช่ หงถ่าซานหนึ่งซอง" เถ้าแก่เนี้ยโกรธจนตัวสั่น "แค่บุหรี่ซองเดียว หายก็หายไป แต่ไอ้ขโมยนั่น มัน...มันหยามฉัน!"

"หยามยังไงครับ?"

"มันทิ้งเงินไว้ให้ฉัน!"

"..." ตำรวจทำหน้าแปลกๆ "งั้นก็น่าจะเรียกว่าซื้อ ไม่น่าจะเรียกว่าขโมยนะครับ?"

"หงถ่าซานซองละ 1,680 หยวน! มันโยนเงินไว้ให้ 10 หยวนเนี่ยนะ! ไม่เรียกขโมยแล้วเรียกอะไร?! แบบนี้ไม่เรียกหยามเหรอ?!"

ตำรวจ : "..."

"ฉันมีกล้องวงจรปิด! ต้องจับตัวมันมาให้ได้! ฉันจะตบกบาลมันสักที!"

"มีกล้องก็ง่ายครับ คุณผู้หญิงใจเย็นๆ ก่อน..."

...

เมื่อเฉินอวี่กลับมาถึงบ้าน

กับข้าวก็เตรียมไว้พร้อมแล้ว

แม่ของเฉินอวี่เดินเข้ามารับกระเป๋าเป้ พลางขมวดคิ้ว "ทำไมวันนี้กลับดึกจัง?"

"เรียนเสริมตอนเย็นครับ เลยช้านิดหน่อย" เฉินอวี่ล้างมือแล้วมานั่งที่โต๊ะกินข้าว มองซ้ายมองขวา "พี่สาวผมล่ะ?"

"พี่แกรอกินข้าวไม่ไหว กลับห้องไปแล้ว"

"งั้นเดี๋ยวผมไปเรียก"

เฉินอวี่ลุกเดินออกจากห้องครัว ตรงไปผลักประตูห้องนอนห้องหนึ่ง

เห็นหญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้นนอนหงายอยู่บนเตียง ยกเท้าขาวเนียนเรียวเล็กขึ้นไขว่ห้าง ถุงเท้าสีขาวสั้นถอดออกแค่ครึ่งเดียว แกว่งไปแกว่งมา...

เฉินอวี่ : "..."

เฉินซือเหวินหันหน้ามาถาม "มองไร?"

"...ถ้าไม่พูด ผมคงคิดว่าพี่สวยอยู่หรอก"

"พูดแล้วมันหนักหัวใครยะ?"

เฉินอวี่กุมขมับ "ไปหัดพูดสำเนียงอีสานแบบนี้มาจากไหนเนี่ย..."

เฉินซือเหวินลุกขึ้นนั่ง สวมถุงเท้าให้เรียบร้อย แล้วสางผมยาวสลวย "เมื่อวานมีเพื่อนร่วมงานคนอีสานมาใหม่น่ะ"

เฉินอวี่ : "วันเดียวก็ติดมาเลยเหรอ?"

เฉินซือเหวิน : "แม่นแล่ว"

เฉินอวี่ : "...ไปกินข้าว"

เฉินซือเหวิน : "ฮู้แล่ว"

"..."

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +1]

...

เฉินอวี่พาเฉินซือเหวินเข้ามาในครัว แล้วนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว

เขารู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด

ก่อนเข้าบ้าน เขายังนึกกลัวอยู่เลย

กลัวว่าหลังข้ามมิติมา แม่กับพี่สาวจะไม่ใช่คนเดิม

โชคดีที่เปลี่ยนไปแค่ "บริบท" ทางสังคม ส่วนอื่นๆ ยังเหมือนเดิม...

"รีบกินสิ กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว" แม่คีบซี่โครงหมูใส่ชามเฉินอวี่

"พี่กินด้วยสิ" เฉินอวี่คีบกระเทียมสับใส่ชามเฉินซือเหวิน

"น้องกินก่อนเลย บำรุงหน่อย" เฉินซือเหวินคีบทิชชู่ใส่ชามเฉินอวี่

"พี่กินก่อนเถอะ" เฉินอวี่คีบหลอดวาซาบิให้

"แกนั่นแหละกินก่อน" เฉินซือเหวินคีบไฟแช็กให้

เฉินอวี่ลุกขึ้น ยกหม้อข้าวทำท่าจะทุ่มใส่ชามเฉินซือเหวิน

เฉินซือเหวินก็ไม่ยอมน้อยหน้า ยกเก้าอี้ขึ้นมา...

"ปัง!"

แม่ตบโต๊ะดังสนั่น "กินข้าวดีๆ!!"

...

หลัง "ประลองยุทธ์" กันพอหอมปากหอมคอ เฉินอวี่ก็กลับมาสัมผัสถึงคำว่า "ครอบครัว" อีกครั้ง

"นั่นสินะ..."

"ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน"

เฉินอวี่ตักข้าวใส่ปากเคี้ยว ปล่อยให้ความหอมนุ่มแผ่ซ่านไปทั่วปาก แล้วกลืนลงคอด้วยความพึงพอใจ

[กำลังรับประทาน : ความหิว +5; กายภาพ -1; สุขภาพ -1...]

เฉินอวี่ : "..., เปลี่ยนไปจริงๆ ด้วย..."

...

(จบตอน)