บทที่ 3 เวรกรรมแท้ๆ...

บทที่ 3 เวรกรรมแท้ๆ...

การฝึกยุทธ์แบบ "กลับตาลปัตร" ดำเนินไปจนกระทั่งเสียงออดหมดคาบเรียนดังขึ้น เฉินอวี่ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาลองตรวจสอบทะเลปราณที่จุดตันเถียน แล้วก็รู้สึก "ปลาบปลื้ม" ยิ่งนัก

ขอบคุณท่านผู้บริหารโรงเรียน ขอบคุณครูประจำชั้น

ตอนนี้ระดับพลังของเขาน่าจะลดฮวบลงไปเทียบเท่าเด็กมัธยมต้นได้แล้วมั้ง...

"หยุดทำไม?" ครูประจำชั้นที่ฟุบอยู่บนโต๊ะบรรยายเงยหน้าขึ้นจ้องเฉินอวี่

"หือ?" เฉินอวี่มองไปรอบๆ เห็นเพื่อนนักเรียนจับกลุ่มทยอยเดินออกจากห้อง "เลิกเรียนแล้วนี่ครับ? ก็เลิกกันหมดแล้ว"

"พวกเขามีต้นทุนและมีสิทธิ์ที่จะเลิกเรียน แต่เธอมีเหรอ?"

เฉินอวี่ : "..."

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +1]

"ห้ามไปไหนทั้งนั้น ฝึกต่อ!"

"...อาจารย์จะปล่อยผมไปไม่ได้เหรอครับ?"

"ครูกำลังช่วยเธออยู่นะ!" ครูประจำชั้นกล่าวด้วยความรู้สึกขัดใจที่ศิษย์ไม่ได้ดั่งใจหวัง "ขนาดทำร้ายตัวเองเธอยังทำได้ แค่การฝึกยุทธ์มันจะเป็นเรื่องยากสำหรับเธอตรงไหน?"

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +1]

เงียบไปครู่หนึ่ง เฉินอวี่ก็ลุกขึ้นยืน "ก็ได้ ผมเชื่ออาจารย์ แต่ตอนนี้ผมปวดฉี่"

"อั้นไม่ไหวแล้ว?"

"ครับ ไม่ไหวแล้ว"

"ดี" ครูประจำชั้นลุกขึ้นด้วย "ครูจะไปกับเธอ"

เฉินอวี่ : "..."

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +3]

"ไปสิ! ยืนบื้ออยู่ทำไม? ไหนบอกอั้นไม่ไหวแล้วไง?"

เฉินอวี่ : "..."

ครูประจำชั้น : "จริงๆ ครูเองก็อั้นไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แต่กลัวว่าถ้าครูคลาดสายตา เธอจะแอบหนีไป ก็เลยทนมาตลอด นึกไม่ถึงว่าเธอก็ปวดเหมือนกัน ฮ่าๆ พูดตามตรงนะ เธอนี่ก็เป็นเด็กที่รู้ใจคนอื่นเหมือนกันนะเนี่ย..."

เฉินอวี่ : "..."

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +5]

...

ขณะนั่งยองๆ อยู่ในห้องส้วม เฉินอวี่ตกอยู่ในห้วงความคิด

ชัดเจนว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่รอดแน่

เขาโดนคำสาป ไม่สามารถฝึกยุทธ์ด้วยวิธีปกติได้

มีแต่ต้อง "ขยัน" ขี้เกียจเท่านั้น ถึงจะพัฒนา

ถ้ายังอยู่ในกำมือครูประจำชั้นคนนี้ต่อไป มีหวังได้กลายเป็น "ไอ้ขี้กาก" ของจริงแน่

จะให้เปิดอกคุยกับคนอื่น อธิบายความพิเศษของตัวเองก็ไม่ได้

พูดไปใครจะเชื่อ

หรือต่อให้มีคนเชื่อ ก็อาจจะนำพาความซวยมาให้...

"ยังไงก็ต้องหนี"

"โรงเรียนบ้าบอนี่ ไม่เรียนมันแล้วก็ได้!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินอวี่ก็ดึงกางเกงขึ้น แต่พอคิดอีกที ก็ถอดลงมาใหม่ หยิบกระดาษชำระมาเช็ดก้นให้สะอาดเรียบร้อย แล้วค่อยสวมกางเกงกลับเข้าไปใหม่

"ซ่า..."

กดชักโครกจนสะอาดเอี่ยม เขาเปิดประตูแล้ววิ่งเหยาะๆ ออกจากห้องส้วม แต่ฝีเท้าก็ต้องชะงักกึก...

ครูประจำชั้นยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องน้ำ...

ครูประจำชั้น : "เสร็จแล้ว?"

เฉินอวี่ : "...อาจารย์เสร็จแล้วเหรอครับ?"

ครูประจำชั้น : "อืม เสร็จแล้ว เธอล่ะเสร็จยัง?"

เฉินอวี่ : "ผมยังไม่เสร็จครับ"

ครูประจำชั้น : "อย่ามาตอแหล! ครูได้ยินเสียงกดชักโครก"

เฉินอวี่ : "ใช่ครับ เมื่อกี้ผมแค่ตด นึกว่าเสร็จแล้ว แต่เพิ่งรู้ตัวว่า 'ของแข็ง' ยังไม่ออก..."

พูดจบ เฉินอวี่ก็เดินหน้าดำคร่ำเครียดกลับเข้าไปในห้องน้ำ แล้วนั่งลงในห้องส้วมห้องเดิมอีกครั้ง

"เวรกรรมแท้ๆ..."

ครูประจำชั้นเดินตามเข้ามา แล้วยืนพิงประตูห้องส้วมไว้ "ครูจะรอ"

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +4]

"เฮ้อ..."

ภายในห้องส้วม เฉินอวี่เงยหน้าถอนหายใจยาวเหยียด แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นพัดลมระบายอากาศพอดี ดวงตาเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที

เขารีบลุกขึ้น เอาหูแนบประตูฟังความเคลื่อนไหวภายนอก จากนั้นก็ขึ้นไปเหยียบโถส้วม ค่อยๆ ถอดปลั๊กพัดลมระบายอากาศออก แล้วออกแรงผลักเต็มที่!

"กึก"

"ตุบ..."

ตัวพัดลมระบายอากาศถูกผลักกระเด็นออกไปด้านนอก

เผยให้เห็นรูโหว่ขนาดใหญ่

น่าจะพอให้เขามุดออกไปได้

แต่ยังไม่ทันที่เฉินอวี่จะเริ่มปีน ก็มีใบหน้าหนึ่งโผล่มาที่ "รูโหว่" นั้นเสียก่อน

ใบหน้าของครูประจำชั้น

เฉินอวี่ : "..."

ครูประจำชั้นทำหน้านิ่ง "ทำอะไรของเธอ"

"...ผม... ผมรู้สึกว่าอากาศมันไม่ค่อยถ่ายเทครับ"

"ทำลายทรัพย์สินโรงเรียน โดนบันทึกความผิดหนึ่งครั้ง ตามครูไปฝ่ายปกครองเพื่อประเมินค่าเสียหายซะ"

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +2]

...

"อาจารย์ครับ ผมว่าเราควรคุยกันหน่อยนะ"

หลังจากจ่ายค่าปรับและเดินออกมาจากฝ่ายปกครอง เฉินอวี่ก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

ครูประจำชั้นปรายตามองเฉินอวี่ "ว่ามา"

"ปกติอาจารย์ก็ไม่ได้สนใจผมนี่ครับ?"

"ตอนนี้อยากสนใจแล้ว"

"โลกนี้มีนักเรียนดี ก็ต้องมีนักเรียนแย่ อาจารย์จะให้มันสมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่างไม่ได้หรอกครับ"

"แต่ครูก็ปล่อยให้เธอแย่ไปกว่านี้ไม่ได้เหมือนกัน"

เฉินอวี่ปวดหัวจี๊ด "เลิกยุ่งกับผมเถอะครับ การให้อิสระกับผมคือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ผมมันคนไร้ค่า ปล่อยให้ผมไปตามยถากรรมเถอะ..."

ได้ยินดังนั้น ครูประจำชั้นก็หยุดเดิน

"มีอะไรครับ?" เฉินอวี่หยุดเดินตามโดยสัญชาตญาณ

"...เธอเป็นนักเรียน ไม่ใช่ครู" ครูประจำชั้นสบตาเฉินอวี่ น้ำเสียงราบเรียบ "เธอจินตนาการไม่ออกหรอกว่า การที่นักเรียนคนหนึ่งทำร้ายร่างกายตัวเองต่อหน้าครูเพราะเครียดเรื่องเกรด มันสร้างแรงสั่นสะเทือนในใจครูขนาดไหน"

"..." เฉินอวี่ยิ่งปวดหัวหนักกว่าเดิม...

"ตอนนั้นจู่ๆ ครูก็รู้สึกว่า ครูได้ละเลยหน้าที่ความเป็น 'ครู' ไป" ครูประจำชั้นกล่าวด้วยแววตาซับซ้อน "ดังนั้น ครูจำเป็นต้องสอนเธอให้ได้ดี จะไม่ปล่อยให้เธอเหลวไหลแม้แต่วินาทีเดียว วันข้างหน้าเธอจะขอบคุณครู"

เฉินอวี่ : 'งั้นผมคงต้องขอบพระคุณอาจารย์ชิบหายวายปวงเลยล่ะ'

ครูประจำชั้น : "เหลือเวลาอีก 33 วันจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ นอกจากเวลานอน เธอต้องฝึกยุทธ์ทุกวินาที! ถึงจะสอบไม่ติดมหาวิทยาลัย แต่อย่างน้อยก็ต้องสอบเข้าวิทยาลัยระดับอนุปริญญาให้ได้!"

เฉินอวี่ : 'อาจารย์วางใจเถอะ สอนแบบที่อาจารย์ทำอยู่นี่ แค่สอบกลับไปเรียนมัธยมต้นให้ได้ก็เก่งแล้ว'

ครูประจำชั้น : "ถ้าแม้แต่วิทยาลัยเธอยังสอบไม่ติด อย่างน้อยในฐานะครู ครูก็ได้ทำหน้าที่อย่างไม่ละอายใจแล้ว"

เฉินอวี่ : 'ครูที่สร้างความฉิบหายให้ศิษย์ได้ขนาดนี้ หาตัวจับยากจริงๆ'

ครูประจำชั้นไม่ได้รับรู้ถึงคำบ่นในใจของเฉินอวี่เลยแม้แต่น้อย ยังคงพูดเองเออเองต่อไป "พรุ่งนี้เธอย้ายมานอนที่หอพักครู ครูจะสอนเธอแบบตัวต่อตัว กลับไปบอกผู้ปกครองซะ"

"แม่ผมไม่ยอมแน่..."

"ถ้าไม่ยอม ครูจะไปเยี่ยมบ้านเธอเอง หรือถ้าไม่ได้จริงๆ ครูจะย้ายไปนอนบ้านเธอ"

"..."

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +5]

...

โรงเรียนมัธยมหมายเลข 2 เมืองชิงเฉิง เวลาหนึ่งทุ่ม

เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น

เฉินอวี่ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ราวกับคนหมดแรง สภาพจิตใจแทบพังทลาย

จากการบำเพ็ญเพียรมาเกือบทั้งวัน เขาประสบความสำเร็จในการทำให้ความแข็งแกร่งถอยหลังกลับไปเท่ากับเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน...

"ยอดเยี่ยมมาก"

ครูประจำชั้นรู้สึกปลื้มปริ่ม "ต่อให้พรสวรรค์แย่แค่ไหน ถ้าขยันแบบนี้ต่อไป ถึงปีนี้จะสอบไม่ติด ปีหน้ามาเรียนซ้ำชั้นก็ยังมีหวัง"

เฉินอวี่ : "..."

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +4]

วันนี้ "ความพยายาม" ของเขา เพื่อนร่วมชั้นหลายคนต่างเห็นกับตา แม้ปากจะไม่พูด แต่แววตาที่เป็นปฏิปักษ์ก็จางลงไปมาก

หัวหน้าห้องฝ่ายหญิงที่เป็นนักเรียนตัวอย่าง ก่อนเดินออกจากห้องยังมาหยุดข้างเฉินอวี่ แล้วชูนิ้วโป้งให้ต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง "สวรรค์ย่อมตอบแทนผู้มีความเพียร พยายามต่อไปนะ"

[ได้รับกำลังใจ : จิตวิญญาณ -2; ความมั่นใจ -1; โชคลาภ -1]

เฉินอวี่ : "..."

"แปะๆ..." ครูประจำชั้นยิ้มกว้าง ปรบมือนำ

"แปะๆๆๆๆ..."

ภายในห้องเรียนพลันมีเสียงปรบมือดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่ถือว่าเบาบางเลยทีเดียว

[ได้รับกำลังใจ : จิตวิญญาณ -4; ความมั่นใจ -2; โชคลาภ -1; เสน่ห์ -1]

เฉินอวี่ : "...เวรกรรมแท้ๆ!"

(จบตอน)