บทที่ 1 เอ๊ะ? คำสาปนี้มีบั๊กหรือเปล่านะ?

บทที่ 1 เอ๊ะ? คำสาปนี้มีบั๊กหรือเปล่านะ?

[นับถอยหลังสู่การสอบเข้ามหาวิทยาลัย — 33 วัน!]

[ฝึกฝนตนเพื่อพิทักษ์ชาติบ้านเมือง!]

[ประตูมิติหมายเลข 341บี แห่งเมืองชิงเฉิงจะเปิดออกในวันพรุ่งนี้...]

เฉินอวี่มองคำขวัญปลุกใจและประกาศต่างๆ ที่แขวนอยู่ทั่วห้องเรียนด้วยสีหน้าว่างเปล่า

เขา...

นี่ย้อนเวลากลับมาก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยงั้นหรือ?

แต่เรื่องการฝึกยุทธ์นี่มันคืออะไรกัน?

แล้วประตูมิติหมายเลข 341บี อะไรนั่นอีกล่ะ?

ท่ามกลางความสงสัย ความทรงจำนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมากลางอากาศ ผสานเข้ากับความทรงจำเดิมของเฉินอวี่

เพียงไม่ถึงครึ่งนาที เฉินอวี่ก็เข้าใจทุกอย่าง

ใช่แล้ว เขาข้ามมิติมา

ข้ามกลับมาในช่วงก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ทว่าสิ่งที่แตกต่างจากการข้ามมิติปกติคือ โลกใบนี้กลับเป็นโลกคู่ขนาน...

โลกแห่งวรยุทธ์ระดับสูง!

ในโลกยุทธ์แห่งนี้ เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน

ภายนอกเมือง สัตว์อสูรหน้าตาอัปลักษณ์น่าสะพรึงกลัวต่างกระเหี้ยนกระหือรือ พร้อมจะพุ่งชนกำแพงเมืองและเข่นฆ่ามนุษย์ให้สูญสิ้นเผ่าพันธุ์ได้ทุกเมื่อ

มนุษยชาติทำได้เพียงเร่งพัฒนาความแข็งแกร่งเพื่อประคับประคองสถานการณ์ไว้อย่างยากลำบาก

ส่วนเรื่องวัฒนธรรม เศรษฐกิจ การเมือง หรือการพัฒนาด้านอื่นๆ... แทบจะไม่มีใครใส่ใจ

มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นคือทุกสิ่ง

มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นคือรากฐานความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์

ด้วยเหตุนี้ สถานะของผู้ฝึกยุทธ์ในสังคมมนุษย์จึงสูงส่งมาก

โดยทั่วไป ผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 1 ซึ่งเป็นระดับต่ำสุด หากไปสมัครงานตามบริษัทใหญ่ๆ เงินเดือนเริ่มต้นต่อปีจะไม่ต่ำกว่าสองแสน

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 2 รายได้ต่อปีอย่างน้อยหนึ่งล้าน!

ส่วนระดับ 3 ระดับ 4 ขึ้นไป ยิ่งเป็นที่ต้องการตัวของขุมกำลังต่างๆ จนแทบจะแย่งชิงกัน

และในเวลานี้ เฉินอวี่คือนักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 3 ห้อง "ผู้ฝึกยุทธ์" ที่กำลังจะเข้าสอบมหาวิทยาลัย

"นี่มัน... เหลือเชื่อเกินไปแล้ว..."

"ไม่อยากจะเชื่อเลย..."

[%$#&##.^ที่กส——]**

[ตรวจพบดวงวิญญาณไม่สังกัดโลกปัจจุบัน]

[ระบุประเภท : การรุกรานจากวิญญาณต่างถิ่น]

[กำลังดำเนินการสาปแช่ง...]

[คำเตือน!]

[โปรดออกจากโลกปัจจุบัน มิฉะนั้นคำสาปจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ]

[คำเตือน! โปรดออกจากโลกปัจจุบัน มิฉะนั้นคำสาปจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ]

[คำเตือน โปรดออกจาก...]

"คำสาป?"

"ฉันโดนสาปงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินเสียงสังเคราะห์แบบอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นข้างหู เฉินอวี่ก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

[การสาปแช่งสำเร็จ]

[ผลลัพธ์คำสาป : กลับตรรกะเหตุและผลของสถานะ]

[คำเตือน! โปรดออกจากโลกปัจจุบัน มิฉะนั้นคำสาปจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ...]

"โป๊ก!"

ไม่ทันที่เฉินอวี่จะได้ตั้งสติ ชอล์กแท่งหนึ่งก็พุ่งเข้ามา กระแทกเข้ากลางหน้าผากของเขาอย่างแม่นยำ

"โอ๊ย..."

เฉินอวี่ร้องอุทานด้วยความเจ็บปวดพลางยกมือขึ้นกุมหน้าผาก

"เหลือเวลาอีกแค่ 33 วันก็จะสอบแล้ว เธอยังจะมานั่งเหม่ออยู่อีกเหรอ? ไม่ฝึกยุทธ์หรือไง?!" บนแท่นหน้าชั้นเรียน ครูประจำชั้นชี้หน้าเฉินอวี่ด้วยความโกรธจัด "การฝึกยุทธ์ก็เหมือนพายเรือทวนน้ำ ไม่เดินหน้าก็มีแต่จะถอยหลัง!"

"ถ้าเธอยังขี้เกียจอยู่แบบนี้ แม้แต่เด็กประถมเธอก็สู้ไม่ได้แล้ว!"

ภายในห้องเรียน เพื่อนนักเรียนที่ถูกรบกวนการฝึกต่างหันขวับมามองเฉินอวี่ด้วยสายตาที่เหมือนกันเปี๊ยบ

นั่นคือสายตาแห่งความรังเกียจ

เป็นการต่อต้านที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เหตุผลง่ายนิดเดียว

ทุ่งร้างนอกเมืองหรือมิติลี้ลับภายในประตูมิติ ล้วนเป็นสถานที่อันตรายที่มีโอกาสรอดชีวิตเพียงริบหรี่

เพื่อความปลอดภัย ผู้ฝึกยุทธ์ที่เป็นมนุษย์จึงมักจะรวมกลุ่มกัน "ออกปฏิบัติงาน"

การประสานงานเป็นทีมจึงสำคัญยิ่งชีพ

เพื่อปลูกฝังแนวคิดความสามัคคีนี้ ตั้งแต่ชั้นประถม นักเรียนทุกคนจะถูกจัดให้เป็นหน่วยเดียวกันทั้งห้อง ร่วมฝึกฝน ร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกัน

แต่เฉินอวี่ นอกจากจะมีฝีมือห่วยแตกที่สุดแล้ว การเคลื่อนไหวก็เชื่องช้าอืดอาด มักจะเป็นตัวถ่วงของห้องอยู่เสมอ

นานวันเข้า เพื่อนๆ จึงยิ่งไม่ชอบขี้หน้าเฉินอวี่มากขึ้นเรื่อยๆ

ตัวเฉินอวี่เองก็เคยคิดจะพยายามปรับตัวให้เข้ากับกลุ่ม

แต่ด้วยพรสวรรค์ที่มีจำกัด บวกกับนิสัยซื่อบื้อพูดน้อย จึงค่อยๆ เก็บตัวเงียบ และกลายเป็นที่โหล่ที่ใครๆ ในห้อง ม.6 ต่างก็รังเกียจในที่สุด...

ไม่ว่าจะเป็นโลกไหน ก็ย่อมมีนักเรียนบ๊วย

และในโลกยุทธ์แห่งนี้ ความโหดร้ายที่กระทำต่อคนไม่เก่งนั้นรุนแรงยิ่งกว่า

...

"ซี๊ด..."

เฉินอวี่ลูบมุมหน้าผากที่ปูดบวมขึ้นมา พลางรู้สึกเดือดดาล

นี่เขาไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษครูประจำชั้นมาหรือไง?

ทำไมต้องลงมือหนักขนาดนี้?

แต่พอคิดได้ว่าที่นี่คือโลกยุทธ์ และครูประจำชั้นก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ เฉินอวี่จึงทำได้เพียงข่มความโกรธเอาไว้ แล้วลองโคจรลมปราณในร่างตามความทรงจำที่มี

[ผลลัพธ์คำสาปเริ่มทำงาน!]

[กลับตรรกะเหตุและผลของสถานะ...]

[กำลังฝึกฝน : ปราณ -1]

[กำลังฝึกฝน : ปราณ -1]

เฉินอวี่ : "..."

[กำลังฝึกฝน : ปราณ -1]

[กำลังฝึกฝน : ปราณ -2...]

"..."

"ฉันโดนสาปจริงๆ ด้วย!"

"ฝึกยุทธ์แล้วพลังลดเนี่ยนะ มันจะได้เหรอ?"

จิตใจของเฉินอวี่พังทลาย เขาตัดสินใจทิ้งตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรงทันที

ยิ่งฝึกยิ่งอ่อนแอ

แล้วเขาจะดิ้นรนไปทำไม?

"เฉินอวี่!" ครูประจำชั้นเห็นท่านั่งของเฉินอวี่ ก็ปาชอล์กใส่อีกแท่ง "ฝึกเดี๋ยวนี้!!"

"โป๊ก!"

หัวชอล์กที่แฝงด้วยโทสะของครูประจำชั้น กระแทกเข้าที่หน้าผากเฉินอวี่อย่างจัง

[ได้รับความเสียหาย : เลือดลม +2]

เฉินอวี่ : "..."

"เฮ้อ..."

เฉินอวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความสิ้นหวัง "อาจารย์ครับ อย่าสนใจผมเลย ผมมันคนไร้ค่า"

"แก... ไม้ผุยากจะแกะสลัก! ไอ้ขยะ! ขยะจริงๆ!"

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +1]

เพื่อนรอบข้างต่างก็ส่งสายตารังเกียจเหยียดหยามมาให้อีกครั้ง

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +3]

เฉินอวี่ : "...ประสาทแดกกันไปหมดแล้ว!"

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาจึงทำตัวเละเทะประชดชีวิต หยิบเมล็ดแตงโมรสเนยกลิ่นหอมหวลออกมาจากใต้โต๊ะ แล้วเริ่มแกะกินอย่างไม่เกรงใจใคร

เมื่อชีวิตไม่เปิดทางให้เดิน

งั้นก็หาท่าทางสบายๆ รอความตายไปเลยแล้วกัน

อย่างน้อยก็ยังได้เสพสุขบ้าง...

[กำลังรับประทาน : ความหิว +1]

[กำลังรับประทาน : ความหิว +2...]

เฉินอวี่ : "...บัดซบ"

ชัดเจนแล้วว่า ชีวิตไม่เพียงไม่เปิดทางให้เขา แต่ยังไม่อยากให้เขาสบายอีกด้วย

"เฉินอวี่! แกไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"

ครูประจำชั้นหมดความอดทน "ไปยืนทำโทษที่ระเบียงทางเดิน! ห้ามกลับเข้ามาทั้งวัน!"

...

เมื่อถูกไล่ออกมาจากห้องเรียน เฉินอวี่พิงกำแพงด้วยความเจ็บใจ

เขาลองโคจรลมปราณเพื่อฝึกฝนอีกครั้ง

[กำลังฝึกฝน : ปราณ -1]

"เวรเอ๊ย พ่อไม่เชื่อหรอก!"

เขาหันกลับไปมองครูและนักเรียนในห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงแล้วแอบย่องหนีออกจากตึกเรียน

เมื่อมาถึงสนามกีฬากลางแจ้ง เขาตรงไปที่บาร์เดี่ยว สูดหายใจเข้าลึกๆ ยกมือขึ้นจับราวเหล็ก แล้วเริ่มดึงข้อ

ต่อให้ฝึกพลังภายในไม่ได้แล้ว

แต่การออกกำลังกายเสริมสร้างกล้ามเนื้อก็คงไม่ถึงกับทำให้กลายเป็นคนพิการหรอกมั้ง?

[กำลังออกกำลังกาย : ความอ้วน +1; ความอ่อนแอ +1; กายภาพ -1; พละกำลัง -1; ความอดทน -1...]

เฉินอวี่ : "..."

[ได้รับความเสียหายทางจิตใจ : จิตวิญญาณ +2]

"สร้างเวรสร้างกรรมอะไรไว้เนี่ย!!"

เฉินอวี่เข่าอ่อน ทรุดตัวลงนอนแผ่หลากับพื้น

เจ็บใจ

เขาเจ็บใจมาก

เจ็บใจจนถึงขั้นร้องเพลงออกมา "โชคชะตาเอ๋ย ทำไมต้องทรมานฉันเช่นนี้..."

"..."

"..."

"..."

[กำลังเกียจคร้าน : ปราณ +1]

"...เอ๊ะ?"

เมื่อได้ยินเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ข้างหู เฉินอวี่ก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันควัน

"คำสาปบ้านี่..."

"ดูเหมือนจะมีบั๊กอยู่แฮะ?!"

(จบตอน)