บทที่ 27 - เนรมิตเทพจำแลง

บทที่ 27 - เนรมิตเทพจำแลง

ในขณะเดียวกัน

แคว้นต้าเจิ้ง มณฑลซงหยาง เมืองเฟินยิน

ไป๋ซู่พาเซี่ยฟ่านจิ้งเดินอยู่ในจวนตระกูลจ้าว

เมื่อคืนหลังจากโชคดีบรรลุขั้นเริ่มต้น แม้เขาจะอัพเกรดคัมภีร์หัวใจมังกรแดงเป็นขั้นต้นได้ แต่แต้มสถานะก็เหลือไม่มาก

กลางวันล่าซอมบี้ กลางคืนฝึกจิต

นี่คือแผนคร่าวๆ ของเขาสำหรับไม่กี่วันข้างหน้า

ในสถานการณ์แบบนี้ มีแต่ต้องช่วยเหลือตัวเองเท่านั้น

เขาเหลือบมองเซี่ยฟ่านจิ้งที่สะพายธนู แอบถอนหายใจโล่งอก

จอมยุทธ์ระดับสามขั้นยันต์สุริยัน ในเมืองเฟินยิน ก็ถือว่าเป็นยอดฝีมือแล้ว

มีเซี่ยฟ่านจิ้งอยู่ ขอแค่ไม่ตกอยู่ในวงล้อมกองทัพซอมบี้ ชีวิตก็น่าจะปลอดภัยหายห่วง

เด็กหญิงตัวน้อยสะพายธนูยักษ์ที่สูงกว่าตัวนางเสียอีก สีหน้ายังคงบื้อใบ้เหมือนเดิม

"คิดอะไรอยู่"

เห็นนางเหม่อลอย ไป๋ซู่ก็อดถามไม่ได้

"กินปลา"

เซี่ยฟ่านจิ้งกระพริบตาปริบๆ "วันนี้ให้เจ้าอ้วนกินปลาได้ไหม"

"ข้าก็อยากกิน" นางเสริม

"ได้สิ" ไป๋ซู่ยักไหล่ ยิ้มให้ "ตกลงกันแล้วนี่ เจ้าช่วยข้าตีซอมบี้ ข้าให้ข้าวกิน"

เขาเชิดคาง ชี้ไปทางหนึ่ง

ซอมบี้เนื้อตัวเละเทะหลายตัวกำลังส่งเสียงคำราม เหยียบย่ำต้นไม้ดอกไม้ พุ่งเข้ามาหาทั้งสอง

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เสียงสายธนูดังขึ้นสามครั้ง ไป๋ซู่ยังไม่ทันได้สั่ง เซี่ยฟ่านจิ้งก็ดีดสายธนูเปล่า กระสุนลมที่มองไม่เห็นพุ่งออกไป

ซอมบี้สามตัวที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบก้าว ถูกกระสุนลมยิงท่อนล่างเละเป็นโจ๊ก เลือดเนื้อกระจัดกระจาย

เมื่อกี้ยังบ้าคลั่งเหมือนสัตว์ร้าย พริบตาเดียว ก็เหลือแต่แขนสองข้างยันพื้น ค่อยๆ คลานเข้ามา

"ปลาแบบเผ็ดๆ น่ะ" เซี่ยฟ่านจิ้งสะพายธนูกลับ "กินได้ไหม"

แม้แต่ท้องไส้ก็โดนลูกหลงจากแรงระเบิด เครื่องในไหลกองกับพื้น เศษเนื้อกระเด็นไปทั่ว ซอมบี้พวกนี้อึดตายยากจริงๆ ดวงตาสีขาวขุ่นเบิกโพลง ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ไม่หยุด

"เอ่อ..." ไป๋ซู่รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ ทางยาวที่ลากเลือดเนื้อมากับพื้นนั่น "เวลานี้ อย่าเพิ่งพูดเรื่องของกินเลย"

"อ้อ" เซี่ยฟ่านจิ้งพยักหน้าว่าง่าย

ฉึก!

ไป๋ซู่แทงหอกออกไป ปลายหอกทะลุตัวที่ใกล้ที่สุด

"แต้มสถานะ +6"

ไป๋ซู่กวาดตามองหน้าต่างสถานะ ครุ่นคิด

คนธรรมดาที่ไม่ฝึกยุทธ์ พอเป็นซอมบี้ แต้มสถานะจะอยู่ที่ 1-2 แต้ม

จอมยุทธ์ขั้นครรภ์ลมปราณ จะอยู่ที่ 5-7 แต้ม

ส่วนขั้นเปิดทวาร เขาเคยฆ่าซุนกงเฟิ่งในหอซ่อนจันทร์แค่คนเดียวโดยบังเอิญ ตอนนั้นได้ 29 แต้ม

ส่วนขั้นยันต์สุริยันหรือขั้นวัชระที่สูงกว่านั้น ไป๋ซู่ยังไม่เคยเจอ

ถ้าเจอเข้าจริงๆ เซี่ยฟ่านจิ้งจะชนะได้ไหม ก็ยังบอกไม่ได้

ไป๋ซู่แทงหอกซ้ำ ฆ่าซอมบี้อีกสองตัวที่พยายามคลานเข้ามา พอเห็นหน้าต่างสถานะเปลี่ยน เขาดีใจขึ้นมาทันที

【ชื่อ】: ไป๋ซู่

【วรยุทธ์】: 《เคล็ดวิชาฉางชุน》 ขั้นสมบูรณ์แบบ; 《ย่างก้าววายุอัสนี》 ขั้นสูง; 《หมัดสยบพยัคฆ์》 ขั้นสูง; 《หัตถ์ทลายศิลา》 ยังไม่เข้าขั้น (16%), 《คัมภีร์หัวใจมังกรแดง บทครรภ์ลมปราณ》 ขั้นต้น

【แต้มสถานะ】: 19

เมื่อวานอัพเกรดคัมภีร์หัวใจมังกรแดงบทครรภ์ลมปราณเป็นขั้นต้นแล้ว เหลือแต้มสถานะแค่ 11 แต้ม

เช้านี้เพิ่งออกมา ก็เจอซอมบี้ระดับครรภ์ลมปราณหนึ่งตัว กับซอมบี้ธรรมดาสองตัว

แต้มสถานะเพิ่มมา 7 แต้ม ทำให้เขามีทางเลือกเพิ่มขึ้นไม่น้อย

คัมภีร์หัวใจมังกรแดงบทครรภ์ลมปราณขั้นสูงต้องใช้ 121 แต้ม สำหรับเขาตอนนี้ ถือเป็นตัวเลขที่สูงเอาเรื่อง

ดูเหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ในวันเดียว

ไป๋ซู่มองไปที่หมัดสยบพยัคฆ์กับย่างก้าววายุอัสนี ลูบคางเริ่มใช้ความคิด

ถ้าพูดถึงการเพิ่มพลังต่อสู้ ในเมื่อยังเลือกคัมภีร์หัวใจมังกรแดงไม่ได้ สองวิชานี้ที่อัพเกรดได้ คือทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้

สถานการณ์การต่อสู้เปลี่ยนไปได้ตลอดเวลา ใครจะรับประกันได้ว่าเซี่ยฟ่านจิ้งจะไม่ยุ่งจนปลีกตัวมาช่วยไม่ได้ อีกอย่างซอมบี้มีเป็นเบือ ไม่ต้องกลัวแต้มสถานะไม่พอใช้

หมูในอวย ยังไงก็หนีไปไหนไม่พ้น

ตัดสินใจได้แล้ว ไป๋ซู่เพ่งจิตไปที่เครื่องหมาย "+" หลังวิชาทั้งสอง

"ใช้ 17 แต้มสถานะ เพื่อเลื่อนระดับ 《หมัดสยบพยัคฆ์》 เป็นขั้นสมบูรณ์แบบ"

"ใช้ 19 แต้มสถานะ เพื่อเลื่อนระดับ 《ย่างก้าววายุอัสนี》 เป็นขั้นสมบูรณ์แบบ"

ไป๋ซู่ขมวดคิ้วนิดหน่อย ควงหอกในมือเล่น

"อัพเกรด!"

ไม่นาน เขาก็ตัดสินใจได้

กล้ามเนื้อแขนสองข้างหดตัวแน่น เหมือนเหล็กกล้าที่ผ่านการตีเป็นพันครั้ง ขจัดสิ่งเจือปนออกจนหมด เหลือแต่เหล็กบริสุทธิ์

《หมัดสยบพยัคฆ์》 ขั้นสมบูรณ์แบบ!

เขาควงหอก สะกิดกิ่งไม้เล็กๆ ที่ห้อยลงมาไม่ไกลเบาๆ

ฟุ่บ!

ปลายหอกยังห่างจากกิ่งไม้เป็นฟุต พลังที่มองไม่เห็นก็พุ่งออกไป บดขยี้ใบอ่อนและกิ่งก้านจนแหลกละเอียด

พลังแฝง...

เสื้อผ้าทั้งตัวพองลมขึ้นมาทันที เหมือนลูกโป่ง ผ่านไปพักใหญ่ ภายใต้การควบคุมของไป๋ซู่ มันถึงค่อยๆ ยุบลง

"ขนนกมิอาจแตะ แมลงวันมิอาจเกาะ..."

นี่คือคำบรรยายเกี่ยวกับพลังแฝงในขั้นสมบูรณ์แบบของหมัดสยบพยัคฆ์

พลังแฝงนี้ไม่เพียงแต่แฝงไปกับหมัดหรืออาวุธได้ แค่คิด ก็สามารถพ่นออกมาจากทุกรูขุมขนในร่างกายได้ทันที

ระยะหวังผลและพลังทำลายล้าง เหนือกว่าขั้นสูงไปไกลโข

"ใช้ได้เลยแฮะ" ไป๋ซู่หัวเราะเบาๆ

ทันใดนั้น เซี่ยฟ่านจิ้งที่นั่งนับมดอยู่ที่พื้นเหมือนก้อนแป้งกลมๆ ก็กระดิกหู ลุกขึ้นยืน

"มาอีกแล้ว"

นางบอกไป๋ซู่ คราวนี้ไม่ได้ใช้ธนู

ในสายตาของไป๋ซู่ ลมปราณที่มีอยู่ทุกที่ในโลก จู่ๆ ก็เปลี่ยนไป

เหมือนคลื่นทะเลยักษ์ที่บ้าคลั่ง ถักทอเกี่ยวพันกัน

แมวลายสลิดขนฟูฟ่องสูงสิบวา ดูมีชีวิตชีวา ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางลมปราณ

ตัวอะไรเนี่ย...

ไป๋ซู่รู้สึกว่าเขาจะเงียบต่อไปไม่ได้แล้ว

เห็นไป๋ซู่มองมา เซี่ยฟ่านจิ้งก็ชะงัก ไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่ ท่ามกลางลมปราณที่ยุ่งเหยิง ไป๋ซู่เห็นหน้าตัวเอง

"นี่คือเนรมิตเทพจำแลง" เซี่ยฟ่านจิ้งอธิบาย "พอถึงขั้นยันต์สุริยัน ทุกคนก็ทำได้แหละ"

ขณะที่ทั้งสองคุยกัน ฝูงซอมบี้ที่วิ่งบ้างคลานบ้างก็กรูเข้ามา

ในนั้นมีตัวหนึ่ง สวมชุดข้าราชบริพาร กระโดดทีเดียวไกลหลายวา อะไรขวางหน้าก็ชนแหลกเป็นจุน

ดวงตาสีขาวขุ่นคู่นั้นมองมา น้ำลายไหลย้อย

ไป๋ซู่ถอยหลังไปหลายก้าว ไปยืนหลบหลังเซี่ยฟ่านจิ้งเนียนๆ

คนกับแมวที่สร้างจากก้อนลมปราณสูงสิบกว่าวา เหยียบลงไปพร้อมกัน

เลือดเนื้อกระจุยกระจายทันที

ซอมบี้ตัวที่ดูดุร้ายเป็นพิเศษตัวนั้นก็หนีไม่พ้นความตาย ถูกแมวยักษ์ใช้กรงเล็บกดลงกับพื้น ท่อนล่างแหลกเป็นหมูบะช่อ

"เรียบร้อย" เซี่ยฟ่านจิ้งเงยหน้าบอกเขา

ไป๋ซู่พยักหน้า เดินออกมาจากข้างหลังนาง

ฉึก!

เสียงคำรามหยุดลง ไป๋ซู่สะบัดหอก ดึงปลายหอกออกจากสมองมัน

"แต้มสถานะ +30"

ขั้นเปิดทวารจริงๆ ด้วย...

จะว่าไป นี่เป็นตัวที่สองระดับเปิดทวารที่เขาฆ่า แม้ทั้งสองครั้งจะใช้ตัวช่วยก็เถอะ

ซอมบี้ท่อนล่างเละเทะหลายสิบตัวยืดแขน พยายามตะเกียกตะกายคลานมากับพื้น

"นี่มันอะไร ตีงูหลังหักชัดๆ"

ไป๋ซู่ถือหอก แทงตัวที่อยู่ใกล้ๆ

...

...

【ชื่อ】: ไป๋ซู่

【วรยุทธ์】: 《เคล็ดวิชาฉางชุน》 ขั้นสมบูรณ์แบบ; 《ย่างก้าววายุอัสนี》 ขั้นสูง; 《หมัดสยบพยัคฆ์》 ขั้นสมบูรณ์แบบ; 《หัตถ์ทลายศิลา》 ยังไม่เข้าขั้น (16%), 《คัมภีร์หัวใจมังกรแดง บทครรภ์ลมปราณ》 ขั้นต้น

【แต้มสถานะ】: 53

"ฟู่~"

เขาพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกจากปอดเฮือกใหญ่ ดีใจลึกๆ

แค่แป๊บเดียว แต้มสถานะก็กลับมาที่ 53 แต้ม

ดูทรงแล้ว คัมภีร์หัวใจมังกรแดงขั้นสูง ก็คงอีกไม่ไกลเกินเอื้อม

ขณะที่เขากำลังฝันหวาน เซี่ยฟ่านจิ้งก็ชี้ไปที่พุ่มไม้ที่มีเสียงกุกกักดังมาอีก

"สองตัว"

เขาหรี่ตา ร้องห้ามเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังคันไม้คันมือ

"รอบนี้ข้าลุยเอง"

ไป๋ซู่บอกนาง

[จบตอน]