บทที่ 22 - ถั่วงอก 99 ชุด

บทที่ 22 - ถั่วงอก 99 ชุด

ทิ้งท้ายด้วยประโยคนั้น หลินเฟิงก็รีบชิ่งหนีเข้าห้องน้ำทันที

เยว่เยว่ขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเอง "เอดิสันประดิษฐ์หลอดไฟ ส่วนพ่อของเอดิสันประดิษฐ์เอดิสัน เพราะงั้นพ่อของเขาก็ต้องเก่งกว่า... ฟังดูก็มีเหตุผลเหมือนกันนะ"

พี่ตากล้องข้างๆ เห็นท่าทางจริงจังของเยว่เยว่ ก็อดขำจนตัวโยนไม่ได้

"ปฏิกิริยาตอบโต้ของหลินเฟิงนี่ไวจริงๆ"

"เยว่เยว่ก็ช่างซักไซ้เหลือเกิน แต่หลินเฟิงก็รับมือได้สมบูรณ์แบบ กดไลก์ให้เลย"

"คู่พ่อลูกนี้เปิดโต้วาทีกันทุกวัน"

"หลินเฟิงใช้ตรรกะโจรชัดๆ หลอกเด็กไปวันๆ"

......

เจ็ดโมงเช้า ต้ามี่มี่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก เธอลุกขึ้นนั่งพลางกุมศีรษะที่หนักอึ้ง

เพราะมีเรื่องหลินเฟิงกวนใจ เมื่อคืนเธอเลยหลับๆ ตื่นๆ สภาพจิตใจเช้านี้เลยย่ำแย่

หลังจากลุกจากเตียง เธอหยิบมือถือขึ้นมา กดเข้าห้องไลฟ์สดของหลินเฟิงอย่างไม่รู้ตัว

เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนั้น ร่างกายเหมือนถูกใครบางคนควบคุม

พอเห็นภาพเยว่เยว่กำลังฝึกวิชา เธอก็ละสายตาไปไม่ได้

ในจอภาพ เยว่เยว่มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายเต็มหน้าผาก ใบหน้าแดงปลั่งดูสุขภาพดี เวลาตั้งใจฝึกวิชาดูมีสมาธิมาก

แม่หนูน้อยคนนี้หน้าตาเหมือนเธอตอนเด็กๆ ถึงเจ็ดแปดส่วน น่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

เวลาออกหมัดก็ดูขึงขัง เหมือนลูกเสือตัวน้อยที่พยายามทำท่าดุ

ต้ามี่มี่เกิดความรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาจับใจ ยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ

แต่พอจะหัวเราะออกมา เธอก็ชะงัก สีหน้าค่อยๆ หม่นหมองลง ในดวงตามีของเหลวใสเอ่อล้น

พอรู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเอง ต้ามี่มี่ก็สับสน

เกิดอะไรขึ้น?

เธอเป็นคนเจ้าน้ำตาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

นี่มันขัดกับคาแรคเตอร์ของเธอชัดๆ เธอคือหญิงแกร่ง "พี่มี่" ที่ทุกคนเคารพยำเกรง จะมาร้องไห้ได้ยังไง?

เธอก็ไม่ชอบเด็กไม่ใช่เหรอ? ทำไมเห็นเยว่เยว่แล้วถึงอยากร้องไห้กันนะ...

ต้ามี่มี่หงุดหงิดใจ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมถึงมีอาการแบบนี้

เธอรีบปิดไลฟ์สด แล้วโยนมือถือลงบนโซฟา

รีบอาบน้ำแต่งตัวไปบริษัทดีกว่า มีแต่การทุ่มเทให้กับงานเท่านั้นที่จะทำให้เธอลืมความกังวลทั้งปวงได้ บ้างานเท่านั้นคือชะตาชีวิตของเธอ

อีกด้านหนึ่ง หลินเฟิงทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย

มื้อเช้าประกอบด้วยนมอุ่น แซนด์วิช และไข่ดาว

เขากับเยว่เยว่จัดการอาหารอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงห้านาทีก็อิ่มแปล้ จากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันเก็บโต๊ะ

เยว่เยว่เป็นเด็กดี รู้ความ และมีความคิดเป็นผู้ใหญ่กว่าเด็กวัยเดียวกัน เธอเข้าใจความลำบากของหลินเฟิง และมักจะช่วยงานบ้านเท่าที่แรงน้อยๆ จะทำไหวเสมอ

จุดนี้ทำให้หลินเฟิงรู้สึกปลื้มใจมาก

หลังจากทำความสะอาดเสร็จ หลินเฟิงก็พาเยว่เยว่ลงไปเดินเล่นที่สวนหย่อมข้างล่าง

พร้อมกันนั้นก็วางแผนตารางวันนี้ เขาตั้งใจจะไปเดินดูแถวๆ หมู่บ้าน เพื่อเลือกโรงเรียนอนุบาลให้เยว่เยว่

ก่อนหน้านี้หลินเฟิงเคยสมัครโรงเรียนอนุบาลให้เยว่เยว่แล้ว แต่ช่วงนั้นเยว่เยว่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ป่วยออดๆ แอดๆ อยู่ครึ่งเดือน

พอหายดี หลินเฟิงเลยตัดใจไม่ให้ไปเรียนต่อ พาเธอเที่ยวเล่นมาครึ่งปี

ตอนนี้เจ้าตัวเล็กสี่ขวบครึ่งแล้ว ควรจะให้ไปโรงเรียนอนุบาลเพื่อปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม เตรียมพร้อมสำหรับการเข้าโรงเรียนประถมในอนาคต

พอเดินมาถึงหน้าหมู่บ้าน มือถือของหลินเฟิงก็มีสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก

"สวัสดีครับคุณหลิน ผมโทรจากซูเปอร์มาร์เก็ตหน้าหมู่บ้านนะครับ คือถั่วงอกที่คุณสั่งแบบ 'Group Buy' ในเว็บมาส่งแล้วครับ รบกวนรีบมารับหน่อยนะครับ"

"อ้อ รบกวนเอารถเข็นคันใหญ่ๆ มาด้วยนะครับ ไม่งั้นถั่วงอก 99 ชุด คุณขนกลับไปไม่หมดแน่"

อะไรนะ?

ถั่วงอก 99 ชุด?

หลินเฟิงฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก นึกว่าโดนแก๊งคอลเซ็นเตอร์หลอกเข้าให้แล้ว

"ขอโทษนะครับ คุณจำผิดคนหรือเปล่า ผมไม่ได้สั่งซื้อถั่วงอกนะครับ!"

ปลายสายพูดต่อ "งั้นคนในครอบครัวหรือเพื่อนคุณสั่งหรือเปล่าครับ เพราะในใบสั่งซื้อมันขึ้นเป็นเบอร์ติดต่อของคุณ"

"แปลกแฮะ"

"ลองถามคนในบ้านดูนะครับว่าใครสั่ง แต่รบกวนคุณรีบมาจัดการถั่วงอก 99 ชุดนี้ด่วนเลยครับ กองเบ้อเริ่มเทึ่มอยู่ในร้านผมเนี่ย ขวางทางทำมาหากินมาก"

"อ๋อ... ได้ครับ เดี๋ยวผมเช็คดู"

วางสายแล้ว หลินเฟิงก็ก้มหน้ามองเยว่เยว่โดยสัญชาตญาณ

"เยว่เยว่ ลูกเป็นคนซื้อถั่วงอกหรือเปล่า?"

เจ้าตัวเล็กแบมือสองข้าง "ไม่ใช่หนูนะ!"

"แล้วมันเกิดอะไรขึ้น หรือจะเป็นมิจฉาชีพจริงๆ?" หลินเฟิงพึมพำกับตัวเอง แล้วเปิดมือถือดูด้วยความสงสัย

บางทีเพื่อความสะดวก เขาก็สั่งของผ่านแอปฯ Group Buy เหมือนกัน

พอกดเข้าแอปฯ ไปดูหน้าคำสั่งซื้อ เขาก็แทบจะเป็นลม

มันมีประวัติการสั่งซื้อถั่วงอก 99 ชุดจริงๆ ด้วย

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

เขาไม่ได้เป็นคนกดซื้อนี่นา

พอดูเวลาสั่งซื้อ เป็นช่วงสามทุ่มกว่าเมื่อคืนนี้

เวลานั้น... เหมือนเยว่เยว่จะเอามือถือเขาไปดูการ์ตูนนี่นา

หลินเฟิงเข้าใจแจ่มแจ้งแดงแจ๋ ต้องเป็นฝีมือเจ้าตัวเล็กนี่แน่ๆ

"เฮ้อ!"

หลินเฟิงถอนหายใจ ก้มลงสบตาเยว่เยว่ "เยว่เยว่ ลูกดูซิว่านี่ใช่ออเดอร์ที่ลูกกดไหม"

เยว่เยว่รับมือถือไป กวาดตามองแวบเดียว แล้วตอบอย่างหน้าตาเฉย "อันนี้เหรอคะ สงสัยหนูจะเผลอมือลั่นไปโดนค่ะ มีปัญหาอะไรเหรอคะพ่อ?"

หลินเฟิง: "......"

เห็นหลินเฟิงเงียบ เยว่เยว่ก็พูดเสริม "เมื่อวานหนูเห็นในนั้นมีของกินเยอะแยะเลย หนูเลยจิ้มเล่นไปนิดหน่อย หนูทำผิดเหรอคะพ่อ?"

ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมเห็นสีหน้าหลินเฟิงไม่สู้ดี ก็เริ่มสงสัย

"เป็นไรอะ ทำไมหลินเฟิงไม่พูดไม่จา?"

"ถั่วงอก 99 ชุดคืออะไร ฉันงงไปหมดแล้ว"

"อย่าบอกนะว่าเยว่เยว่กดผิด ซื้อถั่วงอกมา 99 ชุด?"

"เป็นไปได้นะ! ลูกฉันก็เป็นแบบนี้ เอามือถือฉันไปกดซื้อของ พัสดุมาส่งที่บ้านแบบงงๆ ประจำ"

"หลินเฟิงโกรธแล้วเหรอ คงไม่ตีเยว่เยว่หรอกนะ?"

"หลินเฟิงห้ามแตะต้องเยว่เยว่แม้แต่ปลายเล็บนะ ไม่งั้นฉันไม่ยอมจบแน่!"

"รีบพูดสิ โว้ย ลุ้นจนฉี่จะราดแล้ว"

......

หลินเฟิงเบ้ปาก สูสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดช้าๆ ว่า "เมื่อคืนลูกเอามือถือพ่อไปกดซื้อถั่วงอกมา 99 ชุด"

น้ำเสียงของหลินเฟิงราบเรียบ ไม่มีอารมณ์โกรธเจือปน

เห็นแบบนั้น ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็คลายกังวล

"หา? ถั่วงอก 99 ชุด มันเยอะมากเลยเหรอคะ?" เยว่เยว่กระพริบตาปริบๆ ถามอย่างใสซื่อ

หลินเฟิงหลุดขำออกมาอย่างจนใจ "ถั่วงอก 99 ชุด ก็คือ 99 ชั่ง (ประมาณ 50 กิโลกรัม) ถ้าเราสองพ่อลูกกินถั่วงอกทุกวัน ก็พอกินไปได้สองเดือนเลยล่ะ"

เยว่เยว่ฟังจบหน้าเขียวทันที รีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่เอา! ไม่เอา! หนูไม่อยากกินถั่วงอก!"

"พ่อก็ไม่อยากกินเหมือนกัน แต่นี่เป็นกรรมที่ลูกก่อไว้นะ"

"ฮือๆ~ พ่อขา หนูรู้แล้วว่าผิด" เยว่เยว่ทำหน้าเศร้าสร้อย

หลินเฟิงมองลูกสาวด้วยสายตาใจเย็น "แล้ววันหลังยังจะเอามือถือพ่อไปจิ้มมั่วซั่วอีกไหม?"

"ไม่แล้วค่ะ..." เยว่เยว่เบะปาก ทำท่าน่าสงสารจับใจ

ในห้องไลฟ์สด...

"ฮ่าๆ ถั่วงอก 99 ชั่ง เยว่เยว่มือลั่นได้โล่จริงๆ"

"เยอะขนาดนี้ แพลตฟอร์มก็ยังส่งเนอะ เพิ่งเคยเจอ"

"พวกผักสด ถ้าไม่มีปัญหาเรื่องคุณภาพ แพลตฟอร์มเขาไม่รับคืนหรอก"

"แล้วจะทำยังไงล่ะ หลินเฟิงคงไม่ทำเมนูถั่วงอกให้เยว่เยว่กินทุกวันเพื่อเป็นการลงโทษหรอกนะ?"

"น่ากลัวจนฉันต้องรีบไปเปลี่ยนรหัสผ่านมือถือเลยเนี่ย"

......

(จบแล้ว)