บทที่ 15: สวรรค์ไร้ทางตัน ธิดาจักรพรรดิตกตะลึง

บทที่ 15: สวรรค์ไร้ทางตัน ธิดาจักรพรรดิตกตะลึง

เจียงอวิ๋นเซิง: ลู่ฝาน นายรู้สึกอย่างไรบ้างกับการเข้าเรียน? ปรับตัวได้หรือยัง?

เป็นเพียงคำทักทายง่ายๆ

ทว่าลู่ฝานกลับรู้สึกราวกับได้ค้นพบที่พึ่งพิงอันแข็งแกร่ง หัวใจของเขาตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก

ลู่ฝาน: ผมปรับตัวได้แล้ว แล้วเธอล่ะ?

ลู่ฝานจ้องมองหน้าจอ ความรู้สึกพิเศษบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ

เขาเคยคิดว่าการข้ามมิติมายังวิทยาลัยอันดับหนึ่งแห่งหมื่นโลก หมายถึงการตัดขาดจากทุกสิ่งบนดาวบลูสตาร์ไปอย่างสิ้นเชิง

แต่ตอนนี้เขากำลังใช้โทรศัพท์มือถือแชตผ่านวีแชตกับเด็กผู้หญิงอีกคน

จะอธิบายความรู้สึกนี้อย่างไรดี?

มันเหมือนกับการล่องลอยอยู่ในจักรวาลอันเวิ้งว้าง ทุกสิ่งที่พบเจอล้วนแปลกประหลาดและโดดเดี่ยว แต่จู่ๆ ก็มีใครบางคนโทรเข้ามา มอบความรู้สึกปลอดภัยที่ห่างหายไปนานและความอบอุ่นเหมือนได้กลับบ้าน

เจียงอวิ๋นเซิง: เฮ้อ ฉันปรับตัวได้ไม่ค่อยดีเลย

ลู่ฝานเห็นข้อความนี้แล้วถึงกับชะงัก

เจียงอวิ๋นเซิงเป็นใคร? เธอเรียกได้ว่าเป็นตัวแม่ของนักศึกษาใหม่รุ่นนี้ ไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศไร้ผู้ต่อกร แต่ยังมีภูมิหลังระดับท็อปอีกด้วย

ผู้หญิงระดับนี้ควรจะวางก้ามคุมวิทยาลัยได้สบายๆ แล้วทำไมถึงปรับตัวไม่ได้ล่ะ?

ลู่ฝานอดไม่ได้ที่จะพิมพ์ข้อความปลอบใจ: ไม่เป็นไรหรอก คนเก่งอยู่ที่ไหนก็ย่อมเปล่งประกายและเป็นที่ยอมรับของทุกคนในที่สุด

เจียงอวิ๋นเซิง: อ้อ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ที่ฉันหมายถึงคือ... ฉันดังเกินไปต่างหาก ไปที่ไหนก็เป็นจุดสนใจ พยายามเก็บออร่าความเก่งกาจทั้งหมดแล้วแท้ๆ แต่พวกอัจฉริยะนับไม่ถ้วนก็ยังดาหน้าเข้ามาตีสนิท ของขวัญหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย เพื่อนทั้งห้องยังช่วยกันดันให้ฉันเป็นหัวหน้าห้องอีก ฉันไม่อยากเป็นหัวหน้าห้องเลยจริงๆ! o(╥﹏╥)o...

ลู่ฝาน: ..., สุดยอดเลย

เขานึกว่าธิดาจักรพรรดิผู้นี้กำลังถูกวิทยาลัยกีดกัน

ที่ไหนได้ วิทยาลัยดันต้อนรับขับสู้เธอดีเกินไปต่างหาก

อุตส่าห์เปลืองน้ำลายปลอบใจเจียงอวิ๋นเซิงไปตั้งเยอะ

นี่มันต่างอะไรกับคนเดินดินกินข้าวแกงไปปลอบใจเจ้าสัวหมื่นล้านว่า 'สู้ๆ นะ ขยันทำงานเดี๋ยวก็รวยเอง'

เจียงอวิ๋นเซิง: เฮ้อ... ฉันแค่อยากเรียนหนังสือและฝึกบำเพ็ญเพียรเงียบๆ แบบคนธรรมดา ทำไมมันยากจังนะ

ลู่ฝานเริ่มรู้สึกเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมของเจียงอวิ๋นเซิงขึ้นมาบ้างแล้ว

ลู่ฝาน: บังเอิญจัง ผมก็จู่ๆ ถูกดันให้รับตำแหน่งหัวหน้าห้องเหมือนกัน ทั้งที่ผมเป็นแค่ปุถุชนคนธรรมดาแท้ๆ แต่เพื่อนร่วมชั้นกลับทำตัวบ้าคลั่งกันไปหมด...

ลู่ฝานเริ่มเล่าประสบการณ์ของตัวเองผ่านวีแชต

หลังจากได้ฟัง เจียงอวิ๋นเซิงก็รู้สึกอินจัด ราวกับได้พบเจอคนที่หัวอกเดียวกันในวิทยาลัย เธอพิมพ์ตอบโต้กับลู่ฝานอย่างตื่นเต้น ยิ่งคุยก็ยิ่งรู้สึกว่าเคมีตรงกัน

[ค่าจินตนาการ +125]

[ค่าจินตนาการ +111]

[ค่าจินตนาการ +118]...

เจียงอวิ๋นเซิงสมกับฉายา 'จอมมโนอันดับหนึ่งของลู่ฝาน' จริงๆ ค่าจินตนาการที่เธอมอบให้นั้นมากมายมหาศาลจนน่าตกใจ ทำให้ลู่ฝานยิ่งคุยยิ่งเพลิดเพลิน

หากเหล่าอัจฉริยะนับไม่ถ้วนที่เทิดทูนบูชาธิดาจักรพรรดิได้รู้ว่า เทพธิดาที่พวกเขามักจะมองด้วยสายตาเย็นชา บัดนี้กำลังแชตอย่างออกรสกับนักศึกษาห้อง 100 ในยามค่ำคืน พวกเขาคงต้องอกแตกตายแน่ๆ

เจียงอวิ๋นเซิง: ฉันไม่อยากเป็นหัวหน้าห้องเลยจริงๆ แต่พวกนักเรียนพวกนั้นกลับบอกว่า ถ้าฉันไม่ยอมเป็น ห้องหนึ่งก็ไม่มีใครกล้ารับตำแหน่งนี้แล้ว

ลู่ฝาน: บังเอิญจัง ผมก็เจอสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน!

เจียงอวิ๋นเซิง: เนื้อหาที่อาจารย์สอนวันนี้ง่ายเกินไป ฉันฟังปุ๊บก็บรรลุแจ้งทันที

ลู่ฝาน: บังเอิญจัง ผมก็เหมือนกัน

เจียงอวิ๋นเซิง: ฉันอยากเป็นคนธรรมดาจัง จะได้ไม่ต้องเป็นจุดสนใจขนาดนี้...

ลู่ฝาน: ผมเป็นคนธรรมดาแท้ๆ แต่ก็ยังเป็นจุดสนใจของทุกคนอยู่ดี

[ค่าจินตนาการ +222]

ลู่ฝาน: แหะๆ ~

หลังจากคุยสัพเพเหระกันสักพัก

ลู่ฝานเห็นว่าได้เวลาอันสมควรแล้ว จึงเริ่มตะล่อมถามอย่างเกรงใจ

ลู่ฝาน: ความจริงแล้ว มีปัญหาหนึ่งที่กวนใจผมมาตลอด

เจียงอวิ๋นเซิง: มีอะไรก็พูดมาเลย! (ตบหน้าอกรับประกัน)

ธิดาจักรพรรดิผู้นี้ช่างมีน้ำใจงามจริงๆ

ลู่ฝาน: เอ่อ... คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ เนื่องจากผมเป็นแค่ปุถุชน และเพิ่งจะก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียร ผมยังไม่สามารถอดอาหารแบบพวกยอดฝีมือได้ ผมหาอะไรกินในวิทยาลัยไม่ได้เลย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ผมกลัวว่าจะหิวตายเสียก่อน

เจียงอวิ๋นเซิง: ...

[จินตนาการของเจียงอวิ๋นเซิงได้รับความเสียหายขั้นรุนแรง (ติดคริติคอล) โฮสต์ได้รับโอสถเทพขั้น 1 'ยาเม็ดสามพันฝัน']

ลู่ฝาน: !!!

เช้ดเข้ สมกับเป็นจอมมโนอันดับหนึ่งในดวงใจ จินตนาการของเธอดันติดคริติคอลอีกแล้ว!

ลู่ฝานคาดไม่ถึงเลยว่า แค่ระบายความในใจออกไปซื่อๆ จะก่อให้เกิดพายุความคิดในหัวของเจียงอวิ๋นเซิงได้ขนาดนี้

ณ ถ้ำเซียนที่พลังเทพไหลเวียน

ใบหน้างดงามหยดย้อยของหญิงสาวดูมึนงงสุดขีด นัยน์ตาของเธอสั่นระริกอย่างรุนแรงขณะกำโทรศัพท์แน่น

คนเรา... ไม่น่าจะ... เป็นไปไม่ได้ที่จะตกอับขนาดนั้นใช่ไหม?

ไม่สิ... ไม่ถูกต้อง!

นี่แหละคือสิ่งที่ปุถุชนสมควรต้องเจอ

นี่มันสมเหตุสมผลที่สุด!

ลู่ฝานต้องลำบากขนาดไหนกันนะ? คำพูดเรียบง่ายเพียงไม่กี่คำ แต่มันช่างทรงพลังเหลือเกิน!

จิตใจของเจียงอวิ๋นเซิงสั่นคลอน เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเอาใจเขามาใส่ใจเรา จนเกิดดวงตาเห็นธรรมและรีบพิมพ์ตอบกลับไปรัวๆ

เจียงอวิ๋นเซิง: คำถามนี้ดีมาก! ยอดเยี่ยมมาก! จริงอยู่ที่ในวิทยาลัยอันดับหนึ่งแห่งหมื่นโลกนั้นยากจะหาอาหารธรรมดาทั่วไป...

เจียงอวิ๋นเซิง: แต่ทว่า! ในฐานะปุถุชน หรือผู้ที่เพิ่งเริ่มฝึกตน การหาอาหารประทังชีวิตนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย

ดวงตาของลู่ฝานเป็นประกาย ความหิวโหยฉายชัดบนใบหน้า

ลู่ฝาน: โปรดชี้แนะด้วย!

เจียงอวิ๋นเซิงยิ้มบางๆ: พลังปราณในวิทยาลัยอันดับหนึ่งแห่งหมื่นโลกนั้นอุดมสมบูรณ์มาก จนสรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ แม้แต่ดอกไม้ใบหญ้าเล็กๆ หรือพืชวิญญาณตามพื้นดินก็ยังแฝงด้วยพลังปราณไม่น้อย พลังปราณเหล่านี้อาจไร้ค่าสำหรับนักศึกษาคนอื่น แต่สำหรับปุถุชนที่ต้องการชำระร่างกายและกลั่นลมปราณอย่างเร่งด่วน มันคือสิ่งที่เหมาะสมที่สุด!

ลู่ฝานสูดหายใจเข้าลึก

คราวนี้เป็นตาของเขาที่จิตใจสั่นคลอนบ้างแล้ว

ธิดาจักรพรรดิคนนี้กำลังบอกให้เขาไปกินหญ้าอย่างนั้นหรือ?

ภายในถ้ำเซียน

ริมฝีปากของหญิงสาวโค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เธอนอนคว่ำอยู่บนเตียง ชุดนอนผ้าไหมแนบไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงาม ขาเรียวขาวไร้ที่ติดีดขึ้นลงด้วยความตื่นเต้น ความคาดหวังแทบจะล้นทะลักออกมา

ลู่ฝาน: เข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับการชี้แนะนะอวิ๋นเซิง ผมจะไปจัดการปัญหาเร่งด่วนนี้ก่อน

เจียงอวิ๋นเซิง: ไม่ต้องเกรงใจหรอก ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกัน

ลู่ฝานกล่าวลาเจียงอวิ๋นเซิงในวีแชต

ความหิวโหยเริ่มรุมเร้าอย่างหนัก

ภายใต้ความมืดมิดของรัตติกาล เขาเดินย่องไปที่สวนหลังบ้าน

พืชวิญญาณเติบโตอย่างหนาแน่นที่นี่

ต้นพืชวิญญาณต้นเล็กๆ สีเขียวขจีพลิ้วไหวล้อแสงจันทร์ ราวกับหยกมรกตที่มีชีวิต เต็มเปี่ยมด้วยกลิ่นอายวิญญาณ ดูสวยงามเมื่อพวกมันขึ้นรวมกันเป็นแพ

ลู่ฝาน: "..."

นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่า 'สวรรค์ไร้ทางตัน ย่อมมีหนทางเสมอ'

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ไม้ประดับในวิลล่าของเขาจะกลายมาเป็นอาหารหลัก

แถมยังเป็นอาหารช่วยชีวิตอีกด้วย!

ลู่ฝานกอบกำพืชวิญญาณขึ้นมาเต็มกำมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล

ไอ้ของพรรค์นี้... มันกินได้จริงเหรอ?

ถึงแม้เพื่อนร่วมชั้นจะพากันชมว่าเขา 'เจ๋งเป้ง (หนิว)' 'เทพซ่า' 'โคตรเจ๋ง'

แต่เขาไม่ใช่ 'วัว (หนิว)' จริงๆ สักหน่อย!

คนบ้าอะไรจะกินหญ้าได้?!

ในขณะที่ลู่ฝานกำลังลังเล

ธิดาจักรพรรดิในถ้ำเซียนเองก็กำลังลังเลเช่นกัน

เธอเดินวนไปวนมาในถ้ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความขัดแย้งในใจ

เขาจะกินหญ้าจริงเหรอ?

เขาจะกินจริงๆ เหรอเนี่ย?

โอ๊ยไม่ไหวแล้ว! ฉันอยากรู้ผลลัพธ์จริงๆ!

ความคิดบางอย่างจุดประกายขึ้นในใจของเจียงอวิ๋นเซิง

หรือว่า... ฉันจะแอบดูสักหน่อยดี?

แต่การไปแอบดูผู้ชายเนี่ย ฟังดูโรคจิตชะมัด!

ตอนแรกก็ยังพอหักห้ามใจได้ แต่พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เจียงอวิ๋นเซิงกลับยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก...

ขอดูแค่นิดเดียวเท่านั้นแหละ มันเป็นความห่วงใยล้วนๆ ห่วงว่าลู่ฝานจะหิวตายหรือเปล่า ใช่แล้ว มันต้องเป็นอย่างนั้นแหละ...

ดวงตาของเจียงอวิ๋นเซิงเปล่งประกายด้วยแสงแห่งเซียน ใช้วิชา 'เนตรเซียนร้อยหลอม' มองทะลุห้วงมิติ ฉายภาพสถานที่ที่ลู่ฝานอยู่เข้ามาในดวงตาของเธอทันที

เธอเห็นชายหนุ่มกำลังกำพืชวิญญาณใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างต่อเนื่อง

ซี้ด... เขากินจริงๆ ด้วย!

แถมดูท่าทางจะมีความสุขมากซะด้วยสิ!