บทที่ 8 ปัญหาใหญ่ของการบำเพ็ญเพียร

บทที่ 8 ปัญหาใหญ่ของการบำเพ็ญเพียร

ภายในห้องพักวิลล่า

ลู่ฟานอุ้มกองของขวัญขนาดใหญ่ไว้ในอ้อมแขน สีหน้าเจือแววงุนงงเล็กน้อย

ในห้องเรียนมีทั้งหมดหนึ่งร้อยคน

เขาได้รับของขวัญรวม 35 ชิ้น

หมายความว่า เพื่อนร่วมชั้นกว่าหนึ่งในสามมอบของขวัญให้เขา

พวกเขาบอกว่านี่เป็นธรรมเนียมของโลกผู้บำเพ็ญเพียร

ถ้าอย่างนั้น ก็ยังมีเพื่อนร่วมชั้นอีก 63 คนที่ไม่ได้มอบของขวัญให้เขา

หรือว่าโลกผู้บำเพ็ญเพียรที่พวกเขาจากมาไม่มีธรรมเนียมเช่นนี้?

ลู่ฟานเกาหัวแกรกๆ ในฐานะมือใหม่หัดบำเพ็ญเพียร เขาจะไปเข้าใจธรรมเนียมโลกผู้บำเพ็ญเพียรได้อย่างไร

เขาแค่รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่กลับได้รับของขวัญกองโตจากเพื่อนร่วมชั้น มันรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรยังไงชอบกล

ลู่ฟานเริ่มแกะห่อของขวัญอันประณีตทีละชิ้น

ไม่นาน คลื่นพลังวิญญาณก็แผ่ซ่านไปทั่วห้องอย่างต่อเนื่อง

"โอ้โห..."

"ของดีทั้งนั้นเลย!"

ดวงตาของลู่ฟานเป็นประกาย จ้องมองสมบัติล้ำค่าที่เขาไม่รู้จักชื่อด้วยความตื่นเต้น

มีไม้แกะสลักรูปมังกรที่แผ่เปลวเพลิงร้อนระอุเมื่อสัมผัส อัญมณีที่มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ยาเม็ดวิญญาณที่สรรพคุณไม่แน่ชัดแต่คลื่นพลังน่าสะพรึงกลัว และกระบี่โบราณที่หาวิธีใช้ไม่เจอ... เขาไม่เข้าใจเรื่องสมบัติ แต่แค่ดูจากรูปลักษณ์ภายนอก ก็รู้ว่าของพวกนี้ไม่ธรรมดา

"แต่ของพวกนี้มันใช้ยังไงเนี่ย?"

"ของพวกนี้ข้าใช้ได้จริงๆ หรือ?"

สีหน้าของลู่ฟานเริ่มเคร่งขรึม

ตอนนี้เขาอยู่แค่ขอบเขตกายาศึก ขั้นที่สามเท่านั้น

และของที่เพื่อนร่วมชั้นมอบให้ เห็นได้ชัดว่าเกินขีดจำกัดที่เขาจะใช้ได้ในตอนนี้ไปไกลโข

ไม่ต้องให้ใครมาบอก แค่ใช้พลังของตัวเองสัมผัส เขาก็รู้ว่าตัวเองไม่คู่ควร

ตัวอย่างเช่น สมบัติฟ้าดิน ยาเม็ดวิญญาณและยาวิเศษเหล่านั้น แค่สัมผัสถึงความผันผวนของพลัง เขาก็รู้ชัดเลยว่าถ้าเผลอกินเข้าไปสักคำ เขาต้องตัวระเบิดตายเพราะพลังมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ภายในแน่นอน

"เฮ้อ... ของขวัญจากเพื่อนร่วมชั้นนี่มันระดับไฮเอนด์เกินไป..."

"ไก่อ่อนขอบเขตกายาศึก ขั้นสามอย่างข้า ไม่คู่ควรจะใช้มันเลยสักนิด..."

ลู่ฟานมองสมบัติกองตรงหน้าที่ทำได้แค่มองตาปริบๆ แต่ใช้ไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหดหู่และจนปัญญา

เขาเลือกดูสมบัติทั้ง 35 ชิ้นอย่างไม่ยอมแพ้ จนในที่สุดก็เจอสิ่งที่น่าจะพอใช้ได้

มันคือกำไลสีดำรูปทรงวงแหวนที่ประดิษฐ์อย่างประณีต ทันทีที่ลู่ฟานส่งพลังในกายเข้าไปในกำไล เขาก็พบความเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างตัวเองกับกำไล

"นี่คือ... การหลอมรวมและยอมรับเป็นเจ้าของสำเร็จแล้วรึ?"

ลู่ฟานประหลาดใจ เขาสำรวจกำไลอย่างระมัดระวังและพบว่าจิตสำนึกของเขาสามารถเข้าไปในพื้นที่ภายในกำไลได้ พื้นที่ภายในนั้นกว้างใหญ่ไพศาลมาก ราวกับเกาะขนาดใหญ่เกาะหนึ่ง

"คุณพระช่วย! ของวิเศษประเภทมิติเก็บของ?!"

จิตใจของลู่ฟานสั่นสะท้าน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอของแบบนี้ รู้สึกตื่นตาตื่นใจสุดๆ

เขาลองยื่นมือไปแตะกระบี่โบราณที่อยู่ข้างนอก แล้วเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังลึกลับที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากกำไล ค่อยๆ ห่อหุ้มกระบี่โบราณไว้

เพียงแค่คิด กระบี่โบราณตรงหน้าก็หายวับไปโผล่ในพื้นที่ภายในกำไล

"ว้าว! น่าสนใจแฮะ!"

ลู่ฟานรู้สึกตื่นเต้นกับของเล่นใหม่ชิ้นนี้มาก

จากนั้นเขาก็ส่งจิตเข้าไปในพื้นที่ภายใน พลังลึกลับก็ห่อหุ้มกระบี่โบราณที่อยู่ข้างในเช่นกัน

คิดอีกครั้ง

กระบี่โบราณข้างในก็ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า อยู่ในฝ่ามือของเขา

"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก!"

ลู่ฟานเล่นสนุกอย่างตื่นเต้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับวิธีการเรียกเก็บสิ่งของจากระยะไกลแบบนี้ ประสบการณ์นี้ช่างแปลกใหม่และน่าสนใจเหลือเกิน

ลู่ฟานเอาแต่เสกกระบี่โบราณเข้าๆ ออกๆ รู้สึกเพลิดเพลินอย่างบอกไม่ถูก

เขาเล่นอยู่นานจนหนำใจ

พอเริ่มเบื่อ เขาก็เก็บสมบัติทั้งหมดที่เพื่อนร่วมชั้นให้มาเข้าในมิติเก็บของ

แม้ตอนนี้เขาจะยังใช้ของพวกนี้ไม่ได้ แต่มันก็เป็นทรัพย์สมบัติมหาศาลสำหรับเขา

ในอนาคต เมื่อการบำเพ็ญเพียรของเขาก้าวหน้าขึ้น ของขวัญเหล่านี้จะเป็นรากฐานสำคัญให้เขา!

ของขวัญแสดงความยินดีจากผู้ถูกเลือกจากหมื่นโลกจะมีของห่วยๆ ได้ยังไง?

ไม่มีทาง!

ลู่ฟานเก็บของขวัญเรียบร้อย แล้วพินิจดูวงแหวนสีดำบนข้อมืออย่างมีความสุข

นี่เป็นของวิเศษชิ้นแรกที่เขาใช้ได้ในตอนนี้

เขาให้ความสำคัญกับมันมาก

อืม... อันนี้หลินเหยาอวี้จากข้างห้องให้มานี่นา... ในหัวของลู่ฟานปรากฏภาพเพื่อนสาวแสนสวยสง่าในชุดเดรสสั้นสีขาว เรียวขายาวขาวผ่องและหูระต่ายยาวคู่นั้น เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

แม้ในสถาบันอันดับหนึ่งแห่งหมื่นโลกที่เต็มไปด้วยสาวงาม รูปลักษณ์ของหลินเหยาอวี้ก็ยังโดดเด่นสะดุดตา

แม้จะเทียบไม่ได้กับความงามล่มเมืองของเจียงอวิ๋นเซิง

แต่นางก็คู่ควรกับตำแหน่งดาวห้องอย่างแน่นอน

แถมยังช่างเลือกของขวัญได้ถูกใจ... นางช่างเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่ใส่ใจจริงๆ

คะแนนความชอบของหลินเหยาอวี้ในใจลู่ฟานพุ่งกระฉูด

แน่นอน ลู่ฟานไม่ได้คิดเรื่องนี้ต่อ เขาหันมาสนใจการศึกษาร่างกายของตัวเองแทน

ในสถาบันอันดับหนึ่งแห่งหมื่นโลกที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะ เดิมทีลู่ฟานก็ตัวเล็กจ้อยเหมือนแมลง

แต่ตอนนี้

การตื่นขึ้นของกายานิรันดร์เขียวขจีทำให้ลู่ฟานมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง

อย่างน้อยในแง่ของร่างกาย เขาก็ไม่ด้อยไปกว่าอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เขาใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย เป็นคนขี้เกียจไม่เอาถ่าน เขาก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ถึงแสนปี

ความสุขและความอิ่มเอมใจนี้ยากจะบรรยาย

แน่นอนว่าการแสวงหาความมีอายุยืนยาวของมนุษย์นั้นไม่มีที่สิ้นสุด ใครบ้างจะไม่ชอบการมีชีวิตยืนยาว! ลู่ฟานยังคงฝันที่จะมีชีวิตยืนยาวเท่าจักรวาล ดังนั้นการเพิ่มพูนการบำเพ็ญเพียรจึงยังเป็นสิ่งที่เขาต้องการเร่งด่วนที่สุด

ปัจจุบัน เขาอยู่ที่ขอบเขตกายาศึก ขั้นที่สาม

ในขั้นตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการกลั่นลมปราณและการฝึกฝนกายา

แต่จุดที่น่าอึดอัดก็คือ

ตอนนี้ลู่ฟานเป็นมือใหม่หัดบำเพ็ญเพียรแบบเต็มขั้น

ไม่ใช่แค่มือใหม่ที่รู้แบบงูๆ ปลาๆ

แต่เป็นมือใหม่ที่เหมือนกระดาษขาว จิตใจว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง

ลู่ฟานหันไปมองระบบในหัวอย่างจำใจ

เขายังมีแต้มจินตนาการเหลืออีกกว่าหมื่นแต้ม อย่างน้อยก็น่าจะพอแลกเคล็ดวิชาดีๆ มาสักสองสามเล่มไม่ใช่หรือ?

แต่เมื่อเขามองดูรายการที่แลกได้ในหัวอย่างละเอียด เขาก็ต้องอึ้งไปเลย

เคล็ดวิชาที่ห่วยที่สุด ดันเป็นวิชาที่เริ่มฝึกตั้งแต่ระดับราชันสวรรค์

ส่วนเคล็ดวิชาที่เริ่มจากขอบเขตกายาศึกหรือขอบเขตแปลงวิญญาณ... มันไม่นับเป็นขยะด้วยซ้ำ

ต้องบอกว่าระดับอันต่ำต้อยของลู่ฟานได้จำกัดจินตนาการของผู้ถูกเลือกจากหมื่นโลกไปมากโข

ไม่มีใครกล้าคิดเลยว่าลู่ฟานจะอยู่ที่ขอบเขตกายาศึก

ทางตัน!

ลู่ฟานรู้ตัวว่าเขาเจอทางตันในการบำเพ็ญเพียรเข้าแล้ว!

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง

เวลานี้ค่ำมืดแล้ว

ลู่ฟานเดินออกจากประตูหน้าวิลล่า เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นดวงดาวนับล้านระยิบระยับ

ท้องฟ้าแจ่มใสเป็นพิเศษ และดวงดาวดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อม

เขาสูดหายใจลึก เดินไปที่วิลล่าข้างๆ แล้วเคาะประตู

ประตูเปิดออก

ร่างหนึ่งปรากฏต่อหน้าลู่ฟาน

เขามีริมฝีปากอวบอิ่มและดวงตาเป็นประกาย

"หัวหน้าห้อง มาหาข้าหรือ?!"

มู่หรงนรีกาลจ้องมองลู่ฟานด้วยสายตาจริงใจและเร่าร้อน

ลู่ฟานหลบสายตาด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "เอ่อ... มีเรื่องนิดหน่อย..."

"หัวหน้าห้อง เชิญพูดมาได้เลย! ข้า มู่หรงนรีกาล ยินดีรับใช้ท่านเยี่ยงสุนัขรับใช้ จะให้บุกน้ำลุยไฟ ข้าก็ไม่หวั่น!!" มู่หรงนรีกาลกำหมัดแน่น ริมฝีปากหนาเหมือนโดนัทหวานๆ ขยายกว้าง เต็มไปด้วยพลัง น้ำเสียงตื่นเต้นและเร่าร้อน

ลู่ฟานรู้สึกเหมือนจะโดนความกระตือรือร้นนั้นเผาจนเกรียม

ในยามดึกสงัดเช่นนี้

เขาร้อนแรงเหลือเกิน... "อะแฮ่ม... ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก..."

"ข้าแค่อยากจะถามว่า เจ้าพอจะมีเคล็ดวิชาอะไรให้ข้าอ้างอิงบ้างไหม..."

ลู่ฟานพูดอย่างตะกุกตะกัก

เขาตั้งรับความกระตือรือร้นของมู่หรงนรีกาลไม่ค่อยทัน

แต่เขาก็เข้าใจว่าเหตุผลที่เขาเลือกมาหามู่หรงนรีกาล ก็เพราะอีกฝ่ายกระตือรือร้นและดูคุยง่ายนี่แหละ

"ฮ่าฮ่า เยี่ยมไปเลย! เป็นเกียรติของข้าจริงๆ ที่ได้แลกเปลี่ยนความรู้เรื่องเคล็ดวิชากับหัวหน้าห้อง!!"

มู่หรงนรีกาลพูดด้วยความตื่นเต้นสุดขีด ดึงคัมภีร์ลับออกมาเป็นสิบเล่มอย่างไม่ลังเล มองลู่ฟานตาเป็นมัน แล้วกล่าวว่า "ข้ามีเคล็ดวิชาเยอะแยะเลย... ตั้งแต่ฝึกกายาไปจนถึงฝึกวิญญาณ รวมทั้งวิถีกระบี่ วิถีอัคคี วิถีโอสถ... หัวหน้าห้อง ท่านมีเคล็ดวิชาอะไรบ้าง? มาแลกเปลี่ยนและอ้างอิงกันเถอะ"

"เอ่อ... ข้าคิดว่าเจ้าเข้าใจความหมายข้าผิดไปหน่อย..."

ลู่ฟานตอบอย่างเก้อเขิน "ความหมายของข้าคือ นี่ไม่ใช่การแลกเปลี่ยนเคล็ดวิชา เพราะข้าไม่เคยบำเพ็ญเพียรมาก่อน ข้าเลยต้องการเคล็ดวิชาสำหรับผู้เริ่มต้น..."

บรรยากาศร้อนระอุพลันเงียบสงัดลงทันที

มู่หรงนรีกาลเบิกตากว้าง มองลู่ฟานด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

ลู่ฟานอายจนอยากจะมุดดินหนี

ในฐานะหัวหน้าห้องผู้สง่างาม กลับต้องมาขอกินแรงเพื่อนร่วมชั้นเรื่องเคล็ดวิชา นี่มันน่าขายหน้าเกินไปแล้ว!

"อ้อ จริงสิ มู่หรง ข้าเอาสมบัติบำเพ็ญเพียรแลกเปลี่ยนเป็นเคล็ดวิชากับเจ้าได้นะ"

กำไลมิติเก็บของของลู่ฟานส่องแสงวูบวาบ สมบัติกว่าสามสิบชิ้นปรากฏขึ้นตรงหน้า

"เอ่อ... เจ้าชอบชิ้นไหนก็เลือกแลกไปได้เลย" ลู่ฟานเสริม

มู่หรงนรีกาลเห็นสมบัติที่ตัวเองเคยให้รวมอยู่ในนั้นด้วย ก็ยิ่งเงียบกริบหนักเข้าไปอีก

มู่หรงนรีกาล: ...

ลู่ฟาน: ...