บทที่ 19: ก่อตั้งฝ่ายการแพทย์และ "พ่อค้ายาหน้าเลือด"

ครืน...

เสียงล้อตีนตะขาบบดขยี้ก้อนกรวดดังสนั่น

สวนสนุกเคลื่อนตัวกลับมายังจุดจอดเดิม

ดินแดนรกร้างที่คุ้นเคยแห่งนี้

แม้จะดูเวิ้งว้างว่างเปล่า

แต่ในสายตาของทุกคนในยามนี้

ที่นี่คือบ้าน

คือท่าเรือที่ปลอดภัยที่สุด

"หยุดรถ!"

ซูมู่สั่งการ

เครื่องยนต์ดับวูบลง

ป้อมปราการเหล็กยักษ์หยุดนิ่งสนิท

"ถึงแล้ว..."

"รอดตายแล้วโว้ย..."

แรงงานหมายเลข ๑ ทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้น

อ้าปากพะงาบๆ หอบหายใจ

เขามองดูกองภูเขาเลากาของเสบียงบนรถบรรทุก

และเจ้าเครื่องจักรหนักอึ้งนั่น

รู้สึกเหมือนอายุขัยหดหายไปครึ่งชีวิต

"อย่ามัวแต่นอนอู้งาน"

เฉินซาเดินเข้ามา

ใช้เท้าเขี่ย

"ขนของลงไป"

"ขนเสร็จแล้วค่อยกินข้าว"

พอได้ยินคำว่า "กินข้าว"

หมายเลข ๑ ก็เหมือนโดนไฟช็อต สะดุ้งโหยงลุกขึ้นยืน

"ลุย!"

"พี่น้อง! ลุกขึ้นมาขนของ!"

เพื่อซุปเนื้อเพียงคำเดียว

แรงงานกลุ่มนี้ยอมถวายหัวทำงาน

ซูมู่ไม่ได้สนใจพวกเขา

เขาเดินไปยืนอยู่ที่มุมหนึ่งของลานกว้าง

ตรงนั้นเดิมทีมีเพิงสังกะสีผุพังตั้งอยู่

แขวนป้ายเขียนว่า "ห้องพยาบาล"

ข้างในมีแค่เตียงสนามพับได้

กับกล่องยาเปล่าๆ ไม่กี่ใบ

ดูอนาถาจนน่าเวทนา

"โทรมเกินไป"

ซูมู่ส่ายหน้า

เมื่อก่อนไม่มีกำลังทรัพย์

ก็ได้แต่ถูไถไปตามมีตามเกิด

แต่ตอนนี้เขามีอุปกรณ์

มีบุคลากร

และมีเงิน

มันต้องยกระดับขึ้นมาหน่อย

เขาเปิดหน้าต่างระบบ

ตรวจสอบผลประกอบการจากการลงดันเจี้ยนรอบนี้

【ยอดเงินคงเหลือ: ๔๘๕ เหรียญความกลัว】

นี่คือเงินก้อนโตมหาศาล

ได้จากการฆ่ามอนสเตอร์

ผลผลิตจากแรงงาน

และส่วนแบ่งก้อนใหญ่ที่สุดจากเจ้าอสูรเย็บต่อตนนั้น

มากพอที่จะเริ่มโครงการก่อสร้างใหญ่ๆ ได้สบาย

"อัปเกรด"

ซูมู่วางมือทาบลงบนเสาของเพิงสังกะสี

【ตรวจพบสิ่งปลูกสร้าง: ห้องพยาบาลอย่างง่าย (LV.0)】

【ต้องการอัปเกรดหรือไม่?】

【ทิศทางการอัปเกรด: ห้องปฏิบัติการชีวเคมี (LV.1)】

【ค่าใช้จ่าย: ๒๐๐ เหรียญความกลัว + ชิ้นส่วนอุปกรณ์ความแม่นยำสูง (แคปซูลดัดแปลงพันธุกรรม) + ยารักษาโรคจำนวนมาก】

"ยืนยัน"

ซูมู่ไม่ลังเล

จะทำการใหญ่

ใจต้องถึง

วูบ!

แสงสีขาวสว่างจ้าห่อหุ้มเพิงสังกะสี

รวมถึงเครื่องจักรยักษ์ที่เพิ่งขนลงมาวางไว้ข้างๆ

ภายในแสงสว่างนั้น

โครงไม้ผุพังของเพิงสลายกลายเป็นผุยผง

แทนที่ด้วย...

ผนังโลหะผสมสีขาวสะอาดตา

ที่ค่อยๆ ก่อตัวสูงขึ้นจากพื้นดิน

พื้นถูกปูทับด้วยวัสดุป้องกันไฟฟ้าสถิต

หน้าต่างเปลี่ยนเป็นกระจกกันกระสุน

ช่องระบายอากาศด้านบน

ติดตั้งระบบกรองอากาศ

และที่สำคัญที่สุด

แคปซูลดัดแปลงพันธุกรรมอันหนักอึ้งนั้น

เคลื่อนตัวเข้าไปภายในห้องโดยอัตโนมัติ

เชื่อมต่อเข้ากับระบบท่อส่งและสายไฟอันซับซ้อน

กลายเป็นหัวใจหลักของห้องแล็บแห่งนี้

แสงสว่างจางลง

อาคารสีขาวโพลนที่ดูราวกับหลุดมาจากหนังไซไฟ

ปรากฏขึ้นตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง

ตัดกับเครื่องเล่นผุพังรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

【อัปเกรดเสร็จสิ้น】

【ชื่อ: ห้องปฏิบัติการชีวเคมี (LV.1)】

【ฟังก์ชัน: ผลิตยารักษาโรค, ดัดแปลงพันธุกรรม, วิเคราะห์ไวรัส】

【โบนัสปัจจุบัน: อัตราความสำเร็จในการผลิตยา +๒๐%, ความเร็วในการวิจัยการกลายพันธุ์ +๓๐%】

"สวยงาม"

ซูมู่ผลักประตูนิรภัย

เดินเข้าไปข้างใน

อากาศภายในเย็นฉ่ำ

อุณหภูมิคงที่ที่ ๒๒ องศาเซลเซียส

ไม่มีกลิ่นเหม็นเน่าของดินแดนรกร้าง

มีเพียงกลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อ

"หลิวชิงชิง"

"เจียงอี้"

ซูมู่เรียก

สองสาวเดินตามเข้ามา

หลิวชิงชิงยังพอเก็บอาการได้

เธอเป็นคนเย็นชาอยู่แล้ว

มีเพียงแววตาประหลาดใจวูบหนึ่งที่ฉายชัด

แต่เจียงอี้นั้น... อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปวางไขได้

เธอลูบไล้โต๊ะปฏิบัติการใหม่เอี่ยม

มองดูเครื่องปั่นเหวี่ยงที่กำลังหมุนติ้ว

เลนส์แว่นตาสะท้อนแสงวิบวับ

"นี่... นี่มันห้องแล็บระดับ P3 ชั้นยอดเลยนะเนี่ย?"

"ทำได้ยังไงคะ?"

"เหลือเชื่อเกินไปแล้ว..."

เธอคือนักวิจัย

เธอเข้าใจมูลค่าของอุปกรณ์พวกนี้ดีกว่าใคร

ก่อนวันสิ้นโลก

อุปกรณ์ชุดนี้

ต้องมีงบอย่างต่ำหลายสิบล้าน

แต่ตอนนี้

มันกลับเสกขึ้นมากลางสวนสนุกร้างได้ราวกับปาฏิหาริย์

"ไม่ต้องถาม"

ซูมู่นั่งลงบนเก้าอี้หมุน

หมุนตัวเล่นรอบหนึ่ง

นั่งสบายใช้ได้

"ถามไปก็ตอบว่าเป็นเวทมนตร์"

เจียงอี้รีบหุบปาก

เธอรู้กฎดี

อย่าถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม

"ตั้งแต่วันนี้ไป"

ซูมู่ชี้ไปรอบห้อง

"ที่นี่อยู่ภายใต้การดูแลของพวกเธอสองคน"

"หลิวชิงชิง"

"เธอเป็นหัวหน้า"

"รับผิดชอบเรื่องวัตถุดิบ"

"และความปลอดภัย"

"เจียงอี้"

"เธอเป็นรองหัวหน้า"

"ก็คือลูกมือนั่นแหละ"

"รับผิดชอบเดินเครื่องอุปกรณ์"

"และวิเคราะห์ข้อมูล"

"มีปัญหาไหม?"

หลิวชิงชิงพยักหน้า

"ไม่มีปัญหา"

เธอเป็นพยาบาลโรคระบาด

สภาพแวดล้อมแบบนี้

เธอโปรดปรานเป็นที่สุด

เจียงอี้ลังเลเล็กน้อย

"แล้วฉัน... ถือว่าเป็นพนักงานประจำแล้วใช่ไหมคะ?"

เธอยังจำเรื่องนี้ได้แม่น

เธอไม่อยากไปใช้แรงงานแบกหาม

ไม่อยากนอนกลางดินกินกลางทราย

"ใช่"

ซูมู่พยักหน้า

"ตั้งแต่วันนี้"

"ไม่ต้องไปแบกอิฐแล้ว"

"นอนในห้องพักของแล็บนี่แหละ"

"อาหารสองมื้อ"

"มีเนื้อให้กิน"

ขอบตาเจียงอี้แดงก่ำทันที

มีเนื้อกิน

มีที่ซุกหัวนอน

ไม่ต้องใช้แรงงานหนัก

สวัสดิการแบบนี้

เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ทั้งเป็น

"ขอบคุณค่ะท่านผอ.!"

"ฉันจะตั้งใจทำงานถวายหัวเลยค่ะ!"

"อย่าเพิ่งรีบขอบคุณ"

ซูมู่เคาะโต๊ะเป็นจังหวะ

"ฉันจ่ายเงินไปมหาศาล"

"สร้างแล็บนี่ขึ้นมา"

"ไม่ได้ให้พวกเธอมานั่งกินนอนกิน"

"ฉันต้องการผลงาน"

"ผลงาน?"

เจียงอี้ชะงัก

"สารพันธุกรรมเสริมแกร่งเหรอคะ?"

"อันนั้น... ต้องใช้เวลา"

"วัตถุดิบก็ยังไม่พอ"

"แถมต้องทดลองกับสิ่งมีชีวิตจำนวนมาก"

เธอเริ่มหนักใจ

จะให้สร้าง "ยาซูเปอร์แมน" ตั้งแต่เปิดร้าน

มันออกจะโหดหินเกินไปหน่อย

"เรื่องนั้นไม่ต้องรีบ"

ซูมู่โบกมือ

"เอาไว้ทีหลัง"

"สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้คือ..."

"เงินด่วน"

"เงินด่วน?"

สองสาวงงเป็นไก่ตาแตก

ซูมู่เปิดหน้าต่าง 【ช่องแชทภูมิภาค】 ขึ้นมา

ชี้ไปที่ข้อความที่วิ่งรัวๆ บนหน้าจอ

"ดูซะ"

"ในตลาดตอนนี้"

"อะไรขาดแคลนที่สุด?"

เจียงอี้ชะโงกหน้าไปดู

ในช่องแชท

เต็มไปด้วยเสียงโอดครวญ

【ช่วยด้วย! ผมโดนซอมบี้ข่วน แผลเริ่มดำแล้ว!】

【ใครมียาปฏิชีวนะบ้าง? ผมยอมแลกด้วยทองคำสิบกิโล!】

【ตัวร้อนจี๋เลย... ผมจะกลายพันธุ์ไหมเนี่ย?】

【ขอร้องล่ะ... ฆ่าฉันที... มันทรมานเหลือเกิน...】

หน้าจอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ร้อยละแปดสิบของผู้คน

กำลังเผชิญปัญหาเดียวกัน

การติดเชื้อ

แม้คนส่วนใหญ่จะไม่โดนกัดตายคาที่

แต่ในการต่อสู้

ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดบาดแผล

รอยขีดข่วน

เมื่อได้รับพิษศพเข้าไป

หากไม่มียาเฉพาะทาง

ก็ทำได้แค่รอความตาย

หรือไม่ก็ตัดอวัยวะทิ้ง

"เห็นหรือยัง?"

ซูมู่จิ้มนิ้วลงบนหน้าจอ

"นี่คือโอกาสทางธุรกิจ"

"สินค้าตัวแรกที่ฉันจะให้พวกเธอทำ"

"ไม่ใช่ยาเสริมพลัง"

"แต่เป็นยาแก้พิษ"

"ยาที่สามารถยับยั้ง"

"หรือรักษาพิษศพได้"

ซูมู่หันไปมองหลิวชิงชิง

"เธอเป็นพยาบาลโรคระบาด"

"เลือดของเธอ"

"หรือพิษของเธอ"

"น่าจะมีแอนติบอดีอยู่ ใช่ไหม?"

หลิวชิงชิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะพยักหน้า

"ใช่"

"หนึ่งในสกิลของฉันคือ 'การดูดซับพิษ'"

"ฉันสามารถรับพิษศพ"

"แล้วเปลี่ยนเป็นพลังงานที่ไม่เป็นอันตรายได้"

"ถ้าสกัดเซรุ่มจากเลือดฉัน"

"ผสมกับเทคโนโลยีของเจียงอี้"

"ก็น่าจะทำได้"

"ดีมาก"

ซูมู่ดีดนิ้ว

"งั้นก็เริ่มงานได้เลย"

"เจียงอี้"

"เอายาปฏิชีวนะที่ขนกลับมาจากโรงพยาบาล"

"ผสมกับเซรุ่มของหลิวชิงชิง"

"ปรุงยาออกมาให้ฉัน"

"ฉันตั้งชื่อไว้แล้ว"

"เรียกว่า..."

"【รุ่งอรุณหมายเลข ๑】"

"ฉันจะเอามัน"

"ขายไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์"

...

ห้องแล็บเริ่มวุ่นวาย

เจียงอี้เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อกาวน์สีขาว

สวมแว่นนิรภัย

แม้จะไม่มีผู้ช่วย

แต่ท่าทางของเธอก็คล่องแคล่วว่องไว

หลิวชิงชิงนั่งลงบนเก้าอี้เจาะเลือด

ถลกแขนเสื้อขึ้น

มองดูเลือดสีม่วงเข้ม

ไหลผ่านสายยางลงสู่หลอดแก้ว

เธอไม่รู้สึกเจ็บ

กลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

เลือดของเธอ

ช่วยชีวิตคนได้

และฆ่าคนได้

ขึ้นอยู่กับว่าจะใช้มันยังไง

ซูมู่ไม่ได้ออกไปไหน

เขานั่งคุมงานอยู่ใกล้ๆ

พลางจัดการเรื่องเสบียงไปด้วย

น้ำมันดีเซลห้าตันนั้น

เขาสั่งให้จ้าวมินนำคนไปขนแล้ว

คาดว่าจะกลับมาถึงในคืนนี้

กองเหล็กเศษซากพวกนั้น

ก็ถูกลำเลียงเข้าคลังเรียบร้อย

คลังเสบียงของสวนสนุกตอนนี้

อุดมสมบูรณ์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

สิ่งเดียวที่ยังขาด

คือเงิน

เหรียญความกลัว

ของพรรค์นี้ มีเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ

"เสร็จแล้วค่ะ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เจียงอี้เดินถือหลอดแก้วเข้ามา

ของเหลวภายใน

เป็นสีฟ้าจางๆ

ใสแจ๋ว

"ตัวอย่างล็อตแรก"

"ทั้งหมดสิบหลอดค่ะ"

"จากการทดสอบ"

"มันสามารถยับยั้งพิษศพระดับ F ได้อย่างมีประสิทธิภาพ"

"ถ้าติดเชื้อระยะแรก"

"หลอดเดียวเอาอยู่"

"ถ้าระยะรุนแรง"

"ต้องใช้สามหลอด"

"แถมยัง..."

"ผลข้างเคียงต่ำมาก"

"แค่จะทำให้ง่วงซึมหน่อยๆ"

ซูมู่รับหลอดแก้วมา

หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาทันที

【ไอเทม: เซรุ่มต้านพิษศพคุณภาพต่ำ (สีฟ้า)】

【ผลลัพธ์: ขจัดไวรัสซอมบี้ระดับต่ำออกจากร่างกาย, ฟื้นฟูพลังชีวิตเล็กน้อย】

【คำวิจารณ์: แม้จะทำจากเลือดมอนสเตอร์ แต่ช่วยชีวิตคนได้จริงๆ】

"คุณภาพต่ำ?"

ซูมู่เลิกคิ้ว

"เพราะอุปกรณ์เพิ่งเดินเครื่องค่ะ"

เจียงอี้อธิบาย

"และวัตถุดิบยังมีจำกัด"

"ถ้ากระบวนการเข้าที่เมื่อไหร่..."

"คุณภาพจะดีขึ้นแน่นอน"

"ช่างมัน"

ซูมู่เก็บหลอดแก้วเข้ากระเป๋า

"ขอแค่ช่วยชีวิตคนได้ก็พอ"

"คนหิวน้ำกลางทะเลทราย"

"ไม่มีใครบ่นว่าน้ำสกปรกหรอก"

เขาลุกขึ้นยืน

"ผลิตต่อไป"

"ทำออกมาให้เยอะที่สุด"

"หลิวชิงชิง"

"ไม่ต้องกลัวเสียเลือด"

"กินเนื้อบำรุงเยอะๆ"

"ค่ะ"

หลิวชิงชิงพยักหน้า

ซูมู่ถือยาสิบหลอดนั้น

เดินออกจากห้องแล็บ

กลับไปที่ป้อมขายตั๋ว

เปิด 【แพลตฟอร์มการซื้อขายระดับโลก】

นี่คือระบบการค้าขายสากลสำหรับมนุษยชาติทุกคน

ในขณะนี้

มีสินค้าวางขายน้อยมาก

ส่วนใหญ่เป็นพวก 【ไม้หน้าสามเก่าๆ】 หรือ 【ขนมปังขึ้นรา】

นานๆ ทีจะมี 【มีดทำครัวสนิมเขรอะ】 โผล่มาสักเล่ม

และตั้งราคาขายแพงหูฉี่

ซูมู่แค่นหัวเราะ

พวกยาจก

ยังไม่รู้อีกว่าสถานการณ์เป็นยังไง

เขากด 【วางขายสินค้า】

ใส่ 【รุ่งอรุณหมายเลข ๑】 ทั้งสิบหลอดลงไป

จากนั้น

เริ่มพิมพ์ข้อความโฆษณา

【ผู้ขาย: ซูมู่ (๔๔๙๔๔)】

【สินค้า: รุ่งอรุณหมายเลข ๑ (ยาเฉพาะทางต้านไวรัสซอมบี้)】

【จำนวน: ๑๐】

【ราคา: เศษเหล็ก ๑๐๐ กิโลกรัม หรือ แกนพลังงาน ๑ ชิ้น (คุณภาพใดก็ได้) หรือ หิน ๕๐ หน่วย】

【คำโปรย: โดนข่วน? แผลเริ่มดำ? ไม่อยากตัดแขนตัดขา? ฉีดเข็มเดียวหายขาด ราคายุติธรรม ของปลอมยินดีคืนเงินสิบเท่า】

กดเผยแพร่

ทันใดนั้น

ข้อมูลนี้ก็เด้งขึ้นบนหน้ากระดานซื้อขายของทุกคน

ปักหมุดอยู่ด้านบนสุด

ตัวหนาเด่นหรา

เพราะจนถึงตอนนี้

นี่คือ "ยา" เพียงชนิดเดียวที่มีขาย

และเป็นยาช่วยชีวิตเสียด้วย

เงียบกริบ

ความเงียบงันปกคลุมอยู่ไม่กี่วินาที

จากนั้น

ช่องแชทภูมิภาคก็ระเบิด

ระเบิดแบบกู้ไม่กลับ

【จ้าวเถียจู้: เชี่ยไรเนี่ย? ยา? ของจริงป่าววะ?】

【หวังเสี่ยวเหมย: ต้านไวรัสซอมบี้? โม้ชัดๆ! โรงพยาบาลเจ๊งไปหมดแล้ว จะเอายามาจากไหน?】

【หลี่ซื่อ: ซูมู่? ใช่ลูกพี่คนที่ได้เฟิร์สคิลคนนั้นไหม?】

【จางซาน: สิบแปดมงกุฎ! ไอ้หมอนี่ต้องเป็นนักต้มตุ๋นแน่ๆ! อย่าไปเชื่อมันนะทุกคน! มันแค่อยากหลอกเอาของพวกเรา!】

【ไม่ระบุตัวตน: แต่... ถ้ามันเป็นของจริงล่ะ? ฉันยังไม่อยากตายนะ...】

เสียงก่นด่า

เสียงสงสัย

ท่วมท้นหน้าจอ

ซูมู่มองข้อความพวกนั้น

ไม่โกรธเลยสักนิด

เพราะเขารู้ดี

คนเราเวลาจนตรอก

ต่อให้เป็นแค่ฟางเส้นเดียว

ก็จะคว้าเอาไว้อย่างแน่นหนา

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังขึ้น

【การซื้อขายสำเร็จ】

【ผู้ซื้อ: หลินเฟิง (๑๐๒๔)】

【เสีย: รุ่งอรุณหมายเลข ๑ x๑】

【ได้รับ: เศษเหล็ก x๑๐๐ กิโลกรัม】

หน่วยกล้าตายคนแรกปรากฏตัวแล้ว

ซูมู่เหลือบมองไอดีนี้

หลินเฟิง

ไม่เคยได้ยินชื่อ

คงเป็นแค่คนดวงแข็งสักคนที่ยังไม่ตาย

ทันใดนั้น

เสียงที่สอง

เสียงที่สาม

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังรัวจนแทบจะเป็นเสียงเดียวกัน

【การซื้อขายสำเร็จ ได้รับ: แกนพลังงาน (คุณภาพต่ำ) x๑】

【การซื้อขายสำเร็จ ได้รับ: หิน x๕๐ หน่วย】

【การซื้อขายสำเร็จ...】

เพียงแค่หนึ่งนาทีสั้นๆ

ยาสิบหลอด

ขายเกลี้ยงในพริบตา

ซูมู่มองชั้นวางของที่ว่างเปล่า

แล้วมองทรัพยากรที่เพิ่มเข้ามาในระบบ

มุมปากยกยิ้มอย่างบ้าคลั่ง

นี่แหละรสชาติของการผูกขาด

ไม่ต้องไปคุ้ยขยะเอง

ไม่ต้องไปขุดเหมืองเอง

แค่เอาของที่คนอื่นต้องการแทบขาดใจออกมาขาย

ทรัพยากรจากทั่วโลก

ก็จะไหลเข้ากระเป๋าเขาไม่ขาดสาย

ในช่องแชท

ทิศทางลมเปลี่ยนไปแล้ว

ผู้ซื้อชื่อหลินเฟิงคนนั้น

โผล่มาโพสต์

【หลินเฟิง: พี่น้อง! ของจริงว่ะ! เมื่อกี้กูเกือบจะกลายร่างแล้ว ฉีดไปเข็มเดียว แผลหายดำเป็นปลิดทิ้ง! ลูกพี่ซูมู่แม่งโคตรเทพ! พ่อบังเกิดเกล้าคนที่สองของผมเลย!】

รีวิวบวกเพียงหนึ่งเดียวนี้

มีค่ามากกว่าคำพูดนับพัน

ช่องแชทเดือดพล่านทันที

【เชี่ย! ได้ผลจริงดิ?】

【ลูกพี่! มีอีกไหม? ผมให้สองเท่าเลย!】

【พ่อซูมู่! ช่วยลูกด้วย! ลูกมีทอง! ลูกมีเพชร!】

【กราบล่ะ! เอามาขายอีกเถอะ! ผมไม่อยากเป็นซอมบี้!】

ความต้องการซื้อ

พุ่งทะลุเพดาน

ซูมู่ไม่รีบร้อนตอบ

เขาจุดบุหรี่สูบ

อัดควันเข้าปอดลึกๆ

การตลาดแบบสร้างความหิวโหย (Hunger Marketing)

เคยได้ยินไหม?

ถ้ามีของขายไม่อั้น

มันจะไม่ดูมีค่า

ต้องทำให้พวกมันกระวนกระวาย

ทำให้พวกมันแย่งชิง

ทำให้พวกมันยอมเสี่ยงตายหาทรัพยากรมาประเคนให้

เพื่อแลกกับยาเพียงหลอดเดียว

ยอมเป็นคนขุดเหมืองฟรีๆ ให้ซูมู่

"เฉินเสวี่ย"

ซูมู่ตะโกนใส่วิทยุสื่อสาร

"ค่ะ! ท่านผอ.!"

เสียงเฉินเสวี่ยตื่นเต้นมาก

เธอเองก็เห็นความโกลาหลในช่องแชทเหมือนกัน

"แจ้งห้องแล็บ"

"ทำโอที"

"คืนนี้โต้รุ่ง"

"บอกเจียงอี้กับหลิวชิงชิง"

"ผลิตได้หนึ่งหลอด"

"แถมหมูพะโล้ให้หนึ่งชิ้น"

"รับทราบ!"

สั่งงานเสร็จ

ซูมู่มองกองทรัพยากรที่เพิ่งได้มา

เศษเหล็ก ๑,๐๐๐ กิโล

แกนพลังงานคุณภาพต่ำ ๕ ชิ้น

และหินอีกหลายร้อยหน่วย

แม้มูลค่าจะไม่มาก

แต่นี่คือกำไรจากยาแค่สิบหลอด

ถ้าต่อไปขายวันละร้อยหลอด... ซูมู่ไม่อยากจะจินตนาการ

มันคือเครื่องพิมพ์แบงก์ชัดๆ

เขาเดินออกจากป้อมขายตั๋ว

ไปยังลานกว้าง

พวกแรงงานกำลังขนของลง

กลิ้งถังน้ำมันเข้าโกดัง

แต่ละคนเหนื่อยลิ้นห้อย

แต่ไม่มีใครกล้าอูู้

เพราะเฉินซายืนถือท่อเหล็กคุมเชิงอยู่ข้างๆ

"ผอ. คะ"

เฉินซาเดินเข้ามา

แววตาเป็นประกาย

"ฉันเพิ่งเช็คมา"

"กำแพงของเรา"

"สามารถก่อให้สูงขึ้นได้อีก"

"ด้วยเศษเหล็กพวกนี้"

"ฉันจะให้แรงงาน"

"เสริมความสูงกำแพงเป็นสามเมตร"

"แล้วเชื่อมแผ่นเหล็กทับอีกชั้น"

"ต่อให้เป็น 'ตัวตะกละ'"

"ก็พังเข้ามาไม่ได้"

ซูมู่พยักหน้า

"อนุมัติ"

"แล้วก็"

"เอาแกนพลังงานพวกนั้น"

"ไปชาร์จปืนใหญ่วิญญาณซะ"

"เตรียมกระสุนให้เต็มตลอดเวลา"

"ฉันสังหรณ์ใจว่า"

"คืนนี้จะไม่สงบสุข"

"ไม่สงบสุข?"

เฉินซาชะงัก

"เราเพิ่งฆ่าอสูรปักเย็บไปนะ"

"มอนสเตอร์แถวนี้ก็น่าจะกลัวหัวหดกันหมดแล้วนี่นา?"

"มอนสเตอร์น่ะกลัว"

ซูมู่มองออกไปในความมืดไกลโพ้น

ตรงนั้น

มีแสงไฟหน้ารถวูบวาบเลือนราง

"แต่คนน่ะไม่"

"เมื่อกี้ฉันทำตัวเด่นดังในช่องแชทซะขนาดนั้น"

"ต้องมีคนอิจฉาตาร้อนบ้างแหละ"

"บางที"

"อาจจะมีคนรวมกลุ่มกัน"

"เตรียมจะมา 'ปล้นคนรวย' อยู่ก็ได้"

คนรวยอย่าอวดรวย

นี่คือสุภาษิตโบราณ

แต่ในวันสิ้นโลก

ซูมู่จำเป็นต้องอวด

เพราะเขาต้องการประกาศศักดา

เขาต้องการให้ทุกคนรู้ว่า

ที่นี่ใครคือราชา

ในเมื่อเป็นราชา

ก็ต้องพร้อมรับคำท้า

"ถ้ามาหนึ่ง"

"ก็ฆ่าหนึ่ง"

เฉินซากระชับท่อเหล็กแน่น

รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน

"ถ้ามาสอง"

"ก็ฆ่าเป็นคู่"

ซูมู่ยิ้ม

หยิบพิมพ์เขียวแผ่นหนึ่งออกมา

ของที่ได้จาก 【หีบสมบัติทองคำ】

【บทเพลงไซเรน】

ชิ้นส่วนหอวิทยุกระจายเสียง

"ไหนๆ ก็จะทำสงครามแล้ว"

"งั้นก็เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ต้อนรับแขกหน่อยแล้วกัน"

"เฉินเสวี่ย!"

ซูมู่ตะโกน

"มาแล้ว!"

"ไปรื้อลำโพงกระจายเสียงพังๆ กลางลานนั่นออก"

"แล้วก็"

"ขนวัสดุพวกนี้"

"ไปที่ห้องควบคุม"

"ฉันจะโมดิฟายหอวิทยุ"

ซูมู่ตบพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะ

แววตาฉายแววสนุกสนาน

ถ้าใครกล้าบุกสวนสนุกจริงๆ

เขาจะทำให้พวกมันได้รู้ซึ้งถึง...

มลพิษทางจิตวิญญาณของแท้

"คืนนี้"

"เราจะเปิดเพลงให้พวกมันฟัง"

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ณ จุดสูงสุดของสวนสนุก

เสาวิทยุสนิมเขรอะต้นเดิม

ถูกห่อหุ้มด้วยกลุ่มแสงสีทอง

ซูมู่ใช้เศษเหล็กที่เพิ่งหามาได้เกือบเกลี้ยง

บวกกับ 【พิมพ์เขียวทองคำ】 อันล้ำค่า

แสงสว่างจางลง

สิ่งปลูกสร้างใหม่

ตั้งตระหง่านเสียดฟ้าในยามค่ำคืน

มันไม่ใช่ลำโพงพังๆ อีกต่อไป

แต่เป็นดอกไม้โลหะสีเงินขนาดยักษ์ที่ยังตูมอยู่

เหมือนดอกไม้กินคนที่กำลังรอเวลาบาน

พื้นผิวมีลวดลายคลื่นเสียงไหลเวียนดูน่าขนลุก

【โมดิฟายเสร็จสิ้น】

【ชื่อ: บทเพลงไซเรน (ชิ้นส่วนหอวิทยุ LV.1)】

【ฟังก์ชัน: ควบคุมจิตใจ, กระจายเสียงทุกคลื่นความถี่】

【สกิล: เพลงส่งวิญญาณ (บัฟฝ่ายเดียวกัน), ท่วงทำนองสะกดวิญญาณ (ควบคุมศัตรู)】

【คำวิจารณ์: จงฟังเถิด ไซเรนกำลังขับขาน นั่นคือท่วงทำนองแห่งความตาย】

ซูมู่ยืนอยู่ใต้หอคอย

ตบโครงสร้างโลหะอย่างพึงพอใจ

"ทุกอย่างพร้อมแล้ว"

"ขาดแค่ 'ลมตะวันออก'"

"หรือถ้าจะพูดให้ถูก..."

"ขาดแค่คนรนหาที่ตาย"

เขาหันหลังกลับ

มองดูสวนสนุกที่กำลังคึกคัก

มองดูผู้คนที่กำลังดิ้นรนทำงานเพื่อแลกกับการมีชีวิตรอด

ความภาคภูมิใจพวยพุ่งขึ้นในอก

นี่คือวันสิ้นโลกที่แท้จริง

นี่คือจักรวรรดิของเขา

ไม่ว่าใครหน้าไหนจะโผล่มา

จะเป็นคน

เป็นผี

หรือเป็นเทวดา

ตราบใดที่กล้าขวางทาง

เขาจะบดขยี้มันให้แหลกคามือ