บทที่ 9: สิ่งปลูกสร้างใหม่: ※16⛬ ? นี่มันโรงงานนรกชัดๆ!

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ซูมู่สะดุ้งตื่นเพราะความหิวโหย การเผชิญหน้ากับหญิงสาวชุดแดงเมื่อคืนผลาญพลังงานจิตของเขาไปมหาศาล เขาต้องการพลังงานด่วน

เดินออกจากป้อมขายตั๋ว หวังเสี่ยวถวนเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว เป็นซุปเนื้อกระป๋องอีกเช่นเคย แต่คราวนี้เธอใส่สาหร่ายแห้งที่เจอในซูเปอร์มาร์เก็ตลงไปด้วย รสชาติเลยสดชื่นขึ้นมาก

ซูมู่ถือชาม "รุ่นพิเศษสำหรับผู้อำนวยการ" ซึ่งเป็นซุปข้นคลั่กไปด้วยเนื้อ เดินไปที่แผงควบคุม ระหว่างกินก็คำนวณแผนการต่อไป

แม้เมื่อคืนจะอันตราย แต่ก็ได้ลาภลอยก้อนโตมาเหมือนกัน

[ยอดคงเหลือปัจจุบัน: 105 เหรียญความกลัว]

เงินก้อนนี้... จะใช้สุรุ่ยสุร่ายไม่ได้ ต้องใช้กับจุดที่สำคัญที่สุด

จุดอ่อนของสวนสนุกตอนนี้ชัดเจนมาก

ด้านการโจมตี มีอัศวินแห่งความตายกับรถศึกใบเลื่อย ถือว่าพอถูไถ

ด้านการป้องกัน มีรั้วไฟฟ้า ก็ถือว่าใช้ได้

ด้านโลจิสติกส์ มีหลิวชิงชิงเป็นฮีลเลอร์

แต่ที่ขาดคือ "แหล่งรายได้ที่ต่อเนื่อง" การพึ่งพาแต่การล่าสัตว์ประหลาดและเก็บของเก่า... มันไม่มั่นคง ถ้าวันหนึ่งหาเสบียงไม่ได้ หรือเจอตัวที่สู้ไม่ไหว จะไม่นั่งรอกันจนแห้งตายหรือ?

"ต้องมี Passive Income"

ซูมู่ซดซุป รสชาติเค็มๆ มันๆ ทำให้สมองแล่น

เขาเปิดช่องเก็บของระบบ มองดู [ร่มแดงวิญญาณอาฆาต] ที่กำลังซ่อมแซมตัวเอง มุมปากเขายกยิ้ม

เจ้านี่แหละ... คือหัวใจของแผนการ

ซูมู่กระโดดลงจากแท่น เดินตรงไปยังส่วนลึกที่สุดของสวนสนุก

ตรงนั้นมีตึกสองชั้นขนาดเล็ก สไตล์การตกแต่งดูวังเวง ผนังภายนอกดำสนิท หน้าต่างเพ้นท์รูปหน้าผีต่างๆ ป้ายชื่อเขียนด้วยตัวอักษรโย้เย้ว่า

"บ้านสยองขวัญ"

หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า บ้านผีสิง

ตั้งแต่ข้ามมิติมา ยังไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ที่นี่ ข้างในมืดสนิทและให้ความรู้สึกเหมือนมีอะไรจ้องมองตลอดเวลา

ซูมู่ผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด กลิ่นราและฝุ่นหนาเตอะพุ่งเข้าจมูก ภายในมืดจนมองไม่เห็นมือตัวเอง

แกร๊ก

ซูมู่เปิดไฟฉาย ลำแสงกวาดไปรอบๆ เผยให้เห็นฉากภายใน พร็อพผีต่างๆ หุ่นจำลองแขวนคอ ตุ๊กตาแขนขาขาด และสีแดงที่สาดไว้ตามผนัง

ในอดีต ของพวกนี้อาจทำให้สาวๆ กรี๊ดสลบได้ แต่ตอนนี้... หลังจากผ่านการรับน้องจากซอมบี้ตัวจริงมาแล้ว ของพวกนี้ดูเด็กน้อยและไร้สาระสิ้นดี

"ปลอมเกินไป" ซูมู่ส่ายหน้า

เขาเดินไปที่ห้องควบคุมกลางของบ้านผีสิง มีคัตเอาต์ไฟและแผงควบคุมที่ฝุ่นจับหนา เขาวางมือลงบนแท่น

[ตรวจพบสิ่งปลูกสร้าง: บ้านสยองขวัญร้าง (LV.0)]

[ความสมบูรณ์: 40% (วงจรเสื่อมสภาพ, อุปกรณ์เสียหาย)]

[ต้องการซ่อมแซมและดัดแปลงหรือไม่?]

[แผนการดัดแปลง: ??? (ขาดแคลนวัตถุดิบหลัก)]

ซูมู่หยิบ [ร่มแดงวิญญาณอาฆาต] ออกมาวางบนแท่น

[ตรวจพบวัตถุดิบพิเศษ: ร่มแดงวิญญาณอาฆาต (แกนกลางสายพันธุ์กฎเกณฑ์)]

[ปลดล็อกแผนการดัดแปลงใหม่]

[แผน A: เขาวงกตลวงตา (ใช้ 100 เหรียญความกลัว สร้างภาพลวงตาขังศัตรู)]

[แผน B: คุกฝันร้าย (Nightmare Prison) (ใช้ 100 เหรียญความกลัว ขังสิ่งมีชีวิตพิเศษและผลิตค่าความกลัว)]

ตาซูมู่ลุกวาว

นี่แหละ! คุกฝันร้าย! ผลิตค่าความกลัว!

นี่มัน "ฟาร์มมอนสเตอร์" ที่เขาต้องการชัดๆ

"เลือก B!"

ซูมู่กดเลือกโดยไม่ลังเล

[ชำระ 100 เหรียญความกลัว]

[ยอดคงเหลือ: 5]

กลับมาถังแตกอีกครั้ง แต่ซูมู่ไม่เสียดายเลยสักนิด นี่คือการลงทุนเพื่ออนาคตระยะยาว

[กำลังเริ่มการดัดแปลง...]

ครืนนน—

บ้านผีสิงทั้งหลังเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง สาวๆ ด้านนอกตกใจนึกว่าแผ่นดินไหวอีกรอบ พวกเธอเห็นตึกสองชั้นสีดำนั้น... ผนังภายนอกเริ่มหลุดล่อน เผยให้เห็นโครงสร้างที่เหมือนหินอ็อบซิเดียนสีดำขลับ มีอักขระบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นนับไม่ถ้วน

หน้าผีที่หน้าต่างดูเหมือนจะมีชีวิต ส่งเสียงโหยหวนแนบกระจก ประตูไม้เดิมกลายเป็นประตูเหล็กกล้าหนักอึ้ง สลักรูปหัวผียักษ์ที่กำลังกรีดร้อง

บรรยากาศเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากตึกนั้น ทำให้ทุกคนใจสั่นระรัว

"นั่น... นั่นมันอะไรน่ะ?"

"ทำไมบ้านผีสิงถึงเปลี่ยนไปแบบนั้น?"

"น่ากลัวชะมัด..."

แสงสว่างจางลง การดัดแปลงเสร็จสมบูรณ์

แท่นควบคุมตรงหน้าซูมู่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลายเป็นแท่นโลหะที่มีหน้าจอโฮโลแกรม

[ชื่อ: คุกฝันร้าย (LV.1)]

[ประเภท: สิ่งปลูกสร้างการผลิต/คุมขัง]

[จำนวนห้องขังปัจจุบัน: 2/2]

[ผลพิเศษ: สิ่งมีชีวิตที่ถูกขังจะผลิตค่าความกลัวอย่างต่อเนื่อง]

[ผลผลิตปัจจุบัน: 0/ชั่วโมง]

[คำวิจารณ์: ยินดีต้อนรับสู่นรก ขอให้สนุกกับการพักผ่อน]

ผลผลิตเป็น 0 เพราะยังไม่มี "นักโทษ"

ซูมู่มองไอคอนห้องขังว่างเปล่าสองห้อง แล้วก็กลุ้มใจ จะไปจับสัตว์ประหลาดที่ไหนมาใส่? คงไม่ใช่ขับรถตระเวนหาทั่วโลกหรอกนะ?

"ผู้อำนวยการคะ"

เสียงเรียกดังที่ประตู เป็นหลิวชิงชิง ในชุดพยาบาลสีดำถือเข็มฉีดยายักษ์

"คือว่า..." เธอชี้ไปที่รถเข็นข้างตัว บนนั้นมีศพลิกเกอร์ และซากซอมบี้ที่เฉินซาทุบเละเมื่อคืน

"ศพพวกนี้จะให้จัดการยังไงคะ? โยนทิ้งไปเลยไหม?"

ซูมู่มองซากศพพวกนั้น แล้วความคิดบ้าบิ่นก็ผุดขึ้นมา เขาชี้ที่ศพลิกเกอร์

"ตัวนี้... เข็นเข้าไป"

หลิวชิงชิงงง "เข็นเข้าไป? ในนี้เหรอคะ?"

"ใช่" ซูมู่พยักหน้า

แม้จะงงแต่หลิวชิงชิงก็ทำตาม เธอเข็นศพไร้หนังที่กล้ามเนื้อปูดโปนนั้นเข้าไปในบ้านผีสิง... ไม่สิ ในคุกฝันร้าย

"แล้วไงต่อคะ?"

ซูมู่เดินไปที่หน้าจอ กดที่ไอคอนห้องขัง

[ตั้งค่า 'ศพลิกเกอร์' เป็นเป้าหมายการคุมขัง?]

[คำเตือน: เป้าหมายเสียชีวิตแล้ว ไม่สามารถผลิตค่าความกลัวได้ ใช้ได้เพียงเป็น 'วัตถุดิบฉาก' เท่านั้น]

[ดำเนินการต่อหรือไม่?]

"วัตถุดิบฉาก?" ซูมู่ลูบคาง

ก็ยังดี รีไซเคิลขยะ ดีกว่าทิ้งเปล่าๆ

"ตกลง"

วูบ—

แท่นควบคุมยิงลำแสงใส่ศพลิกเกอร์ ร่างนั้นสลายกลายเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วน แล้วถูกดูดเข้าไปในไอคอนห้องขัง

[เพิ่มวัตถุดิบฉากสำเร็จ]

[ห้องขังหมายเลข 1 เปิดใช้งาน: ทางเดินเนื้อสด]

[ผลลัพธ์: สิ่งมีชีวิตที่เข้าสู่ห้องนี้ จะถูกภาพลวงตาของ 'ลิกเกอร์' โจมตีอย่างต่อเนื่อง]

ตาซูมู่เป็นประกายขึ้นเรื่อยๆ ฟังก์ชันนี้น่าสนใจแฮะ

เขาชี้ไปที่เศษซากซอมบี้ธรรมดาด้านนอก

"พวกนั้นด้วย เข็นเข้ามาให้หมด"

หลิวชิงชิงเริ่มชินแล้ว เธอไม่รู้ว่าผอ. จะทำอะไร แต่รู้แค่ว่าเชื่อฟังไว้เป็นดีที่สุด เธอเข็นเศษซากพวกนั้นเข้ามา

ซูมู่ทำเหมือนเดิม โยนพวกมันลงไปในห้องขังหมายเลข 2

[เพิ่มวัตถุดิบฉากสำเร็จ]

[ห้องขังหมายเลข 2 เปิดใช้งาน: ภูเขาศพทะเลเลือด]

[ผลลัพธ์: สิ่งมีชีวิตที่เข้าสู่ห้องนี้ จะถูกฝูงซอมบี้มายาถาโถมใส่ไม่หยุดหย่อน]

ตอนนี้ทั้งสองห้องมี "ฉาก" แล้ว แม้จะยังว่างเปล่า แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่ห้องโล่งๆ

ต่อไป... ก็แค่ไปจับ "นักโทษ" มาใส่

จังหวะที่ซูมู่กำลังจะเดินออกไป

"ผู้อำนวยการ!" เสียงเฉินซาดังลั่นผ่านวิทยุ "ทางทิศตะวันตก! มีอะไรบางอย่างกำลังมา! ไม่ใช่ซอมบี้!"

หัวใจซูมู่กระตุก "อะไร?"

"มันคือ... รถ!" เสียงเฉินซาเจือความตึงเครียด "รถสามคัน! เหมือนรถบรรทุกดัดแปลง! มีคนอยู่บนนั้นด้วย!"

ผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่น?

ซูมู่วิ่งไปที่แท่นควบคุม เปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิดทันที

ภาพเบลอๆ แต่เห็นชัดเจน บนถนนไฮเวย์ทางทิศตะวันตก รถบรรทุกสีดำสามคันที่ดัดแปลงสภาพเหมือนรถเก็บขยะกำลังขับเรียงหน้ากระดานเข้ามา

หลังคาเชื่อมแผ่นเหล็ก หน้าต่างติดตะแกรงลวด หน้ารถติดหัวกระแทกขนาดใหญ่ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ได้มาดี

"พวกมันจอดแล้ว" เฉินซารายงาน "ห่างจากเราประมาณกิโลฯ นึง เหมือนกำลังส่องดูเราอยู่"

ซูมู่หรี่ตามองหน้าจอ

บนหลังคารถคันหนึ่ง มีคนยืนอยู่ ชายหนุ่มผมย้อมสีเหลืองทรงยุ่งเหยิง ถือกล้องส่องทางไกลมองมาทางนี้เช่นกัน

"น่าสนใจ" ซูมู่แค่นหัวเราะ

สิ่งที่ต้องมาถึง ก็ย่อมมาถึง เมื่อปัญหาปากท้องคลี่คลาย... ความโลภของมนุษย์ก็จะกลายเป็นภัยคุกคามใหม่

"ทุกคน!" เสียงซูมู่ดังผ่านลำโพงไปทั่วสวนสนุก "เตรียมพร้อมรบ! สาวๆ ทั้งหมดถอยไปรวมกันกลางลาน! เฉินซา! จ้าวมิน! สตาร์ทรถศึก! ประจำการหน้าประตูใหญ่! หลิวชิงชิง! เตรียมเข็มพิษให้พร้อม! ใครหน้าไหนกล้าเข้ามา... แทงมันให้พรุน!"

สิ้นเสียงคำสั่ง สวนสนุกที่กำลังนั่งกินข้าวเช้ากันอยู่ พลิกกลับเป็นเครื่องจักรสงครามทันที สาวๆ แม้จะกลัว แต่หลังจากฝึกมาหลายวัน พวกเธอก็มีวินัยพื้นฐาน รีบวางชามตะเกียบ วิ่งเข้าหลบในโซนปลอดภัย

รถศึกของเฉินซาและจ้าวมินคำรามกระหึ่ม เหมือนเสือชีตาห์สองตัวหมอบรอจังหวะขย้ำเหยื่อปิดทางเข้าประตูใหญ่ ใบเลื่อยหน้ารถหมุนช้าๆ สะท้อนแสงวาววับ

หลิวชิงชิงยืนอยู่บนกำแพง เข็มฉีดยายักษ์ในมือบรรจุพิษสีม่วงเต็มหลอด พร้อมยิงทุกเมื่อ

การตรึงกำลังกินเวลาประมาณสิบนาที

รถบรรทุกสามคันนั้นก็เคลื่อนตัว

พวกมันไม่ได้พุ่งเข้ามาตรงๆ แต่กระจายออกเป็นรูปปากฉลาม ค่อยๆ บีบวงล้อมเข้ามาเหมือนหมาป่าล่าเหยื่อ

ซ่าาา—

ลำโพงบนรถบรรทุกดังขึ้น เสียงโอหังของไอ้หนุ่มหัวเหลืองคนนั้น

"ฟังให้ดีนะคนข้างใน!"

"พวกเรามาจากโรงเรียนกีฬาหนานเฉิง!"

"จุดพักรถนี้เป็นถิ่นของพวกเรา!"

"พวกแกยึดที่ของพวกเรา! ขโมยเสบียงของพวกเรา!"

"ถ้ายังรักตัวกลัวตาย!"

"ส่งของและผู้หญิงออกมาให้หมด!"

"พวกเราอาจจะละเว้นชีวิตไอ้ผู้ชายคนนั้นให้!"

เสียงก้องกังวานไปทั่วทุ่ง หยิ่งผยองจนน่าหมั่นไส้

สีหน้าสาวๆ ในสวนสนุกเปลี่ยนไปทันที พวกสวะแบบนี้อีกแล้ว... ในวันสิ้นโลก สิ่งที่ไม่เคยขาดแคลนคือขยะสังคมพวกนี้ ที่คิดว่าตัวเองมีกำลังนิดหน่อยก็ทำอะไรก็ได้

"ผู้อำนวยการ..." เฉินเสวี่ยมองซูมู่อย่างกังวล "ทำยังไงดีคะ? ฝ่ายโน้นคนเยอะน่าดู"

ซูมู่ไม่ตอบ

เขามองไอ้หัวเหลืองคนนั้นราวกับมองคนตาย

ขโมยเสบียง? ขโมยผู้หญิง?

ดีมาก... ฉันกำลังกลุ้มใจพอดีว่าคุกฝันร้ายไม่มีนักโทษ พวกแกดันเสนอตัวมาถึงที่

"เฉินซา" ซูมู่หยิบวิทยุขึ้นมา เสียงเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง "จำที่ฉันเคยบอกได้ไหม?"

"จำได้ค่ะ!" เสียงเฉินซาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "คุณบอกว่า... ตราบใดที่ไม่ใช่พวกเดียวกัน ชนให้ตายก็ไม่เป็นไร!"

"ดี"

รอยยิ้มอำมหิตผุดขึ้นที่มุมปากซูมู่

"ตอนนี้... ฉันมีภารกิจใหม่ให้เธอ"

"อย่าฆ่าให้ตาย"

"จับเป็นพวกมันมาให้ฉัน"

"โดยเฉพาะไอ้หัวเหลืองนั่น..."

"ฉันต้องการให้มัน... มาเป็นลูกค้าระดับ VIP รายแรกของเครื่องเล่นใหม่ของฉัน"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เฉินซาจะหัวเราะเสียงประหลาดออกมา

"รับทราบ! รับรองผลงานค่ะ!"

"จะบริการให้... ถึงใจเลยทีเดียว!"