EP.5 : ราบรื่นกว่าที่คิด

ในที่สุด รัตติกาลก็มาเยือน

เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า บรรยากาศภายในป่าก็ยิ่งทวีความหนักอึ้งและน่าอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ

ดูเหมือนสัตว์อสูรในป่าแห่งนี้ส่วนใหญ่จะเป็นพวกหากินเวลากลางคืน ทันทีที่ความมืดเข้าปกคลุม เหล่าสัตว์อสูรตามมุมมืดต่างๆ ก็เริ่มปรากฏตัวและออกล่าเหยื่อ

ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าช่วงเวลากลางคืนนั้นอันตรายกว่ากลางวันหลายเท่าตัว

แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดี หลังจากพระอาทิตย์ตกดินได้ไม่นาน ชีเอินก็หาที่ซ่อนตัวที่ตรงกับความต้องการของเขาจนได้

มันคือถ้ำแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณตีนหน้าผา

"ถ้าเป็นตรงนั้น ก็น่าจะพอใช้ซุกหัวนอนคืนนี้ได้ละนะ"

ชีเอินแอบซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ปากถ้ำพลางมองสำรวจเป้าหมาย แต่ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่มีแววแห่งความยินดีเลยสักนิด

นั่นก็เพราะ...

"มองยังไง... เจ้านั่นก็คงไม่ปล่อยให้ฉันเดินเข้าไปนอนดีๆ แน่"

เมื่อเพ่งมองดูดีๆ จะเห็นว่ามีสัตว์อสูรตัวหนึ่งนอนขวางอยู่หน้าปากถ้ำ

มันคือสุนัขปีศาจที่มีรูปร่างปราดเปรียวคล้ายเสือชีตาห์ ผิวหนังสีดำทมิฬแต้มด้วยจุดลายพราง และมีเปลวเพลิงลุกไหม้อยู่บนแผ่นหลัง

ดูเหมือนเจ้าหมาปีศาจตัวนั้นจะหลับไปแล้ว มันนอนหมอบหลับตาพริ้มอยู่หน้าถ้ำ แผ่นหลังกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอ แต่ทุกครั้งที่มันหายใจออก ไอร้อนระอุก็จะพวยพุ่งออกมาพร้อมกัน เปลวไฟแลบเลียออกมาจากปาก จมูก หรือแม้แต่เปลือกตาที่ปิดสนิท

รูปลักษณ์ของมันดูราวกับ 'เฮลฮาวด์' (Hellhound) หรือสุนัขปีศาจเฝ้าประตูนรกไม่มีผิด ช่างเป็นภาพที่น่าเกรงขามจริงๆ

ชีเอินเริ่มรู้สึกถอดใจนิดๆ

"ถึงจะเตรียมใจมาบ้างแล้วก็เถอะ..."

ในเมื่อเขาจงใจเดินตามสัญญาณจากสกิล <ตรวจจับศัตรู> เข้ามา การจะเจอกับสัตว์อสูรย่อมเป็นเรื่องปกติ แต่พอได้มาเห็นสัตว์ร้ายตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้า ชีเอินก็อดกังวลไม่ได้

อ้างอิงจากปฏิกิริยาของสกิล <ตรวจจับศัตรู> สัญญาณของเจ้าหมาตัวนี้อ่อนกว่าวิหคปีศาจเมื่อตอนกลางวันเล็กน้อย แสดงว่ามันน่าจะอ่อนแอกว่า... แต่สถานการณ์ตอนนี้มันต่างจากตอนกลางวัน

คราวนี้ ชีเอินไม่ใช่ฝ่ายถูกโจมตี แต่เขาต้องเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อน

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น เขาถึงจะยึดถ้ำนี้มาเป็นที่ซ่อนตัวได้

"ฟู่ว..."

ชีเอินค่อยๆ ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ

"ไม่มีปัญหา ตราบใดที่มีดาบศักดิ์สิทธิ์ ยังไงฉันก็ไม่แพ้หรอก"

เขากระชับด้ามดาบแน่นเพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเอง

"มันอ่อนแอกว่าเจ้านกเมื่อตอนกลางวันซะอีก ขนาดนกยักษ์ฉันยังฟันทีเดียวร่วง เจ้าหมานี่ก็ต้องเสร็จในดาบเดียวเหมือนกันแหละน่า"

ชีเอินบอกตัวเองเช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ชีเอินไม่ได้คิดจะเดินดุ่มๆ เข้าไปบวกกับศัตรูตรงๆ

ตามหลักการแล้ว ด้วยการคุ้มครองจากดาบศักดิ์สิทธิ์ บวกกับสกิล <ต้านทานกายภาพ> และ <ต้านทานเวทมนตร์> ที่อัพจนเต็มแม็กซ์เพื่อลดความเสียหาย การเผชิญหน้ากับสุนัขปีศาจที่อ่อนแอกว่าวิหคปีศาจ... ชีเอินน่าจะชนะได้สบายๆ ต่อให้สู้กันซึ่งๆ หน้า

แต่ได้โปรดให้อภัยชีเอินเถอะ ยังไงเขาก็เป็นแค่คนจากต่างโลกที่ไม่เคยมีประสบการณ์การต่อสู้มาก่อน การจะให้วิ่งเข้าไปบวกกับสัตว์ร้ายหน้าตาแบบนั้นตรงๆ มันก็ออกจะเกินกำลังใจเขาไปหน่อย

อีกอย่าง... ในเมื่อสามารถชนะได้โดยไม่ต้องเสี่ยง แล้วจะโง่วิ่งเข้าไปแลกหมัดทำไมล่ะ?

ดังนั้น ชีเอินจึงพยายามผ่อนลมหายใจและย่างเท้าให้เบาที่สุด อาศัยต้นไม้และพุ่มไม้เป็นกำบัง ค่อยๆ ย่องเข้าไปหาเป้าหมายอย่างช้าๆ

[ได้รับสกิล — <ลอบเร้น> — ต้องการเรียนรู้หรือไม่?]

ทันใดนั้น ข้อความก็เด้งขึ้นมาในหัว

ชีเอินหูผึ่งและรีบตรวจสอบรายละเอียดทันที

<ลอบเร้น> (Hide)

ประเภท : สกิลติดตัว (Passive Skill)

ผลลัพธ์ :

เมื่อเข้าสู่สถานะซ่อนตัว , แฝงกาย , หรือซุ่มโจมตี

จะช่วยลบกลิ่น , เสียง , และตัวตนของผู้ใช้ได้ในระดับหนึ่ง (ขึ้นอยู่กับเลเวลสกิล)

หากเลเวลสกิลสูงพอ ผลของสกิลสามารถครอบคลุมไปถึงสภาพแวดล้อมรอบข้าง และ/หรือ บุคคลอื่นในระยะใกล้เคียงได้

สำหรับชีเอิน การปรากฏตัวของสกิลนี้เรียกได้ว่ามาถูกจังหวะพอดีเป๊ะ

เดิมทีเขาก็กังวลอยู่ว่าจะถูกศัตรูจับได้เสียก่อน

ถึงยังไงอีกฝ่ายก็เป็นหมา ประสาทรับกลิ่นย่อมดีเยี่ยม ชีเอินเตรียมใจไว้แล้วด้วยซ้ำว่าอาจจะโดนจับได้เพราะกลิ่นตัว

แต่การมาถึงของสกิล <ลอบเร้น> ช่วยปัดเป่าความกังวลนั้นทิ้งไปจนหมดสิ้น

ชีเอินจัดการอัพเกรดสกิลนี้จนเต็มแม็กซ์โดยไม่ลังเล เมื่อบวกกับเอฟเฟกต์ส่งเสริมจากดาบศักดิ์สิทธิ์ ประสิทธิภาพของสกิลก็พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด

กว่าจะรู้ตัวอีกที ชีเอินก็มายืนอยู่ข้างหลังสุนัขปีศาจโดยไม่เหลือร่องรอยใดๆ ให้จับสัมผัสได้เลย

เจ้าสุนัขปีศาจที่กำลังนอนหลับใหลอย่างไร้การป้องกัน บัดนี้ตกเป็นเป้านิ่งอยู่ตรงหน้าชีเอินแล้ว

และชีเอินก็ลงมือทันทีโดยไม่รีรอ

"ฉึก!"

เมื่อดาบศักดิ์สิทธิ์ฟาดฟันลงมา ใบดาบที่คมกริบและส่องประกายเจิดจรัสก็แทงทะลุร่างของสุนัขปีศาจในพริบตา

"เอ๋งงง...!"

สุนัขปีศาจส่งเสียงร้องโหยหวนและตื่นจากภวังค์ในวินาทีสุดท้าย ดวงตาที่ลุกโชนดั่งเปลวเพลิงเบิกโพลง พร้อมกับระเบิดเปลวไฟที่มีความร้อนสูงลิบลิ่วออกมาจากทั่วร่าง

แน่นอนว่า ชีเอินที่ยืนอยู่ประชิดตัวย่อมโดนระเบิดเพลิงเข้าไปเต็มๆ สภาพของเขาในตอนนี้ดูราวกับไม้ขีดไฟที่ถูกจุดจนลุกท่วม

ทว่า สกิล <ต้านทานเวทมนตร์> ของชีเอินทำงานทันที ผนวกกับการคุ้มกันจากดาบศักดิ์สิทธิ์ ทำให้แม้ร่างจะอาบไปด้วยเปลวเพลิง แต่เขากลับไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แม้แต่ความร้อนเขาก็แทบไม่รู้สึก

ไม่นานนัก เปลวเพลิงก็มอดดับลง

ร่างของสุนัขปีศาจที่ถูกดาบศักดิ์สิทธิ์เสียบคาอก ทรุดฮวบลงกับพื้นดินที่ไหม้เกรียม ไฟบนตัวของมันดับลงแล้ว เลือดสีสดค่อยๆ ไหลนองย้อมพื้นดิน เหลือเพียงเศษใบไม้แห้งรอบๆ ที่ยังคงติดไฟลุกไหม้อยู่จางๆ

[ได้รับสกิล — <ลอบสังหาร> — ต้องการเรียนรู้หรือไม่?]

ชีเอินที่สังหารสุนัขปีศาจได้สำเร็จ ได้รับสกิลใหม่อีกครั้ง

<ลอบสังหาร> (Assassinate)

ประเภท : สกิลติดตัว (Passive Skill)

ผลลัพธ์ :

เมื่อทำการโจมตีขณะอยู่ในสถานะซ่อนตัว , แฝงกาย , หรือซุ่มโจมตี

เพิ่มโอกาสในการสังหารเฉียบพลัน (Instant Kill)

เพิ่มโอกาสในการโจมตีจุดตายของศัตรู

==========

ไม่ต้องถามเลย นี่ก็เป็นอีกหนึ่งสกิลที่ใช้งานได้จริงสุดๆ ชีเอินจัดการอัพจนเต็มแม็กซ์ด้วยหัวใจที่เต้นรัว

"เพราะสกิลพวกนี้แท้ๆ ทุกอย่างเลยราบรื่นกว่าที่คิดไว้เยอะเลย"

ชีเอินดึงดาบศักดิ์สิทธิ์ออกจากร่างไร้วิญญาณของสุนัขปีศาจแล้วถอยฉากออกมา

หลังจากการฆ่าสัตว์อสูรเป็นครั้งที่สอง ชีเอินเริ่มจะชินกับมันขึ้นมาบ้างแล้ว เพียงแต่กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งยังคงกระตุ้นความทรงจำแย่ๆ ทำให้เขาต้องถอยออกมาตั้งหลักห่างๆ

"แต่จะทิ้งศัตรูไว้แบบนี้ไม่ได้ ขืนปล่อยไว้ พวกสัตว์อสูรตัวอื่นต้องแห่กันมาตามกลิ่นเลือดแน่ๆ"

เมื่อตระหนักได้ถึงจุดนี้ ชีเอินจำต้องกลั้นใจทนความสะอิดสะเอียน เขาใช้ดินและโคลนแถวนั้นกลบกองเลือดสดๆ ก่อนจะลากซากสุนัขปีศาจเข้าไปซ่อนไว้ในถ้ำ

ภายในถ้ำอบอวลไปด้วยกลิ่นสาบสางของสัตว์ป่า แถมยังเต็มไปด้วยกองกระดูกและเศษเนื้อเน่าเปื่อย ซึ่งดูเหมือนจะเป็นซากเหยื่อเก่าๆ ของเจ้าหมาตัวนี้

"มิน่าล่ะ... เอ็งถึงอุตส่าห์ออกไปนอนข้างนอก ข้างในนี้มันเหม็นบรรลัยขนาดนี้นี่เอง"

ชีเอินอยากจะร้องไห้