บทที่ 103 กระสุนอุปกรณ์วิเศษขั้นสูง สิบนัดสังหาร

บทที่ 103 กระสุนอุปกรณ์วิเศษขั้นสูง สิบนัดสังหาร

ฉางฮั่วไม่ตอบอะไร หลบหลีกพลางแอบส่งสัมผัสวิญญาณเข้าไปในแหวนมิติ

ความคิดขยับเล็กน้อย ก็เปลี่ยนแม็กกาซีนที่บรรจุกระสุนอุปกรณ์วิเศษขั้นสูงสิบนัด เข้าไปแทนที่แม็กกาซีนอุปกรณ์วิเศษชั้นต่ำในปืนพกอย่างเงียบเชียบ

เมื่อมีสมบัติวิเศษพื้นที่อย่างแหวนมิติ ฉางฮั่วไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแม็กกาซีนด้วยมือ

ขอเพียงความคิดขยับเล็กน้อย เขาสามารถเปลี่ยนกระสุนได้ ขอเพียงกระสุนในพื้นที่มิติเพียงพอ เขาสามารถยิงต่อเนื่องได้อย่างไม่จำกัด

เปลี่ยนกระสุนเสร็จแล้ว ในขณะที่หลบหลีก ฉางฮั่วก็หาโอกาสได้ ร่างกายพุ่งไปข้างหน้า หลบการโจมตีของเมฆสีเลือด บินพุ่งไปอยู่หน้าปีศาจโลหิตยมโลก

“ปัง ปัง ปัง ปัง...” ยกมือขึ้นมายิงต่อเนื่องสิบนัด ยิงกระสุนอุปกรณ์วิเศษขั้นสูงในแม็กกาซีนจนหมด!

สำเร็จหรือล้มเหลวอยู่ที่ครั้งนี้ ไม่จำเป็นต้องเก็บกระสุนไว้หนึ่งหรือสองนัดอีกต่อไป!

ปีศาจโลหิตยมโลกเดิมทีเห็นฉางฮั่วจู่ๆ ก็พุ่งมาอยู่ตรงหน้า คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้วิชาเด็ดอะไร ในใจนึกตื่นตระหนก คิดจะตอบสนอง

แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงใช้อุปกรณ์วิเศษขั้นสูงนั้นโจมตี ในใจก็โล่งอก

ดูท่าอีกฝ่ายคงจะหมดหนทางแล้ว

เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า ปืนที่ฉางฮั่วใช้ก่อนหน้านี้เป็นอุปกรณ์วิเศษขั้นสูงจริงๆ แต่กระสุนที่ใช้เป็นเพียงแค่อุปกรณ์วิเศษชั้นต่ำ ตอนนี้กระสุนถูกฉางฮั่วเปลี่ยนเป็นอุปกรณ์วิเศษขั้นสูงระดับเดียวกัน พลังทำลายล้างช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ดังนั้นในใจของปีศาจโลหิตยมโลกจึงนึกดูถูก เพิ่งจะคิดจะเอ่ยปากเยาะเย้ย กลับเห็นลำแสงที่มีพลังทำลายล้างสูงกว่าเมื่อก่อนหลายสิบเท่า พุ่งเข้าใส่หน้าอย่างแรง!

เพราะเมื่อครู่ฉางฮั่วพุ่งไปข้างหน้า ระยะห่างระหว่างเขากับฉางฮั่วก็ไม่ไกลอยู่แล้ว ประกอบกับเมื่อครู่เขาเกิดความดูถูกขึ้นมา จนได้สูญเสียโอกาสไป

ตอนนี้หากต้องการจะตอบสนอง ย่อมไม่ทันกาล ได้ยินเพียงเสียงระเบิด “ตูม ตูม ตูม...” สิบครั้ง

ปีศาจโลหิตยมโลกตั้งแต่หัว คอ ถึงหัวใจ แล้วก็ตันเถียนและแขนขา ระเบิดออกทีละส่วน!

ฉางฮั่วยกมือขึ้นมายิงสิบนัด ทุกนัดล้วนยิงเข้าที่จุดตายของปีศาจโลหิตยมโลก!

ความเร็ว ความโหดเหี้ยม ความแม่นยำในการลงมือ เหนือกว่าสถิติสูงสุดของเขาในชาติก่อนไม่รู้กี่เท่า!

ตอนนี้ฉางฮั่วเหงื่อออกเต็มตัว หากครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ตาย งั้นก็ถึงคราวที่ตนเองต้องโชคร้ายแล้ว!

“อ๊ากกกกก!!!!”

ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนที่ดังไปทั่วฟ้าดิน ปีศาจโลหิตยมโลกตั้งแต่หัวจรดเท้า ถูกยิงจนแหลกเป็นชิ้นๆ เลือดสาดกระจายไปทั่วฟ้า!

ในขณะที่ฉางฮั่วคิดว่าจะสามารถถอนหายใจโล่งอกได้ ชิ้นส่วนร่างกายที่กระจัดกระจายของปีศาจโลหิตก็พลันระเบิดอีกครั้ง กลายเป็นฝนเลือดนับไม่ถ้วน!

จากนั้น ฝนเลือดที่โปรยปรายก็หมุนวนรวมตัวกัน

“แย่แล้ว!”

ในใจของฉางฮั่วตื่นตระหนก รีบระดมพลังปราณโลหิตทั้งหมดในร่างกาย พุ่งไปยังก้อนเลือดที่รวมตัวกันนั้นก็ซัดหมัดเตะอย่างบ้าคลั่ง

ปราณโลหิตของฉางฮั่วมีพลังหยางสุดขั้ว เลือดเหล่านี้ทันทีที่เจอกับพลังหมัดของฉางฮั่ว ก็ระเหยไปกว่าครึ่ง

ฉางฮั่วกำลังซัดฝนเลือดอย่างดุเดือน ทันใดนั้น ในใจก็เกิดสัญญาณเตือนภัย ขนข้างหลังลุกชัน!

ฉางฮั่วรีบเคลื่อนตัวไปข้างๆ ทั้งตัวหดเป็นก้อน ปกป้องส่วนสำคัญของตนเอง

จากนั้นก็รู้สึกเหมือนกับถูกเครื่องบินโดยสารชนเข้าอย่างจัง ทั้งตัวเหมือนกับลูกกระสุนปืนใหญ่ ตกลงมาจากกลางอากาศ ไถต้นไม้จำนวนมากจนราบเรียบ สุดท้ายก็ชนพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมลึกที่มองไม่เห็นก้น!

ที่แท้สิ่งที่ชนฉางฮั่วกระเด็นไป คือเสื้อคลุมเมฆสีเลือดของปีศาจโลหิต

ตอนนี้เสื้อคลุมเมฆสีแดงม้วนก้อนเลือดนั้นขึ้นมา ไม่นานเสื้อคลุมก็กางออก ปีศาจโลหิตยมโลกก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย!

ไม่! ก็ไม่สามารถพูดได้ว่า ไม่ได้รับบาดเจ็บ

ตอนนี้ปีศาจโลหิตยมโลก หน้าซีดเผือด กลิ่นอายบนร่างกายก็ลดลงไปอีกมาก

เมื่อครู่เขารับกระสุนอุปกรณ์วิเศษขั้นสูงของฉางฮั่วสิบนัด ถูกบังคับให้ใช้ร่างแยกโลหิต วิชาปลดปล่อยกายามาร

จากนั้น เลือดที่เพิ่งจะรวมตัวกัน ก็ถูกหมัดเท้าที่ผสมพลังหยางสุดขั้วของฉางฮั่วซัดจนสูญเสียไปมาก ยิ่งบาดเจ็บซ้ำเติม

ขอบเขตบ่มเพาะได้ลดลงจากขอบเขตแก่นทองคำขั้นเก้าสมบูรณ์ มาอยู่ที่ขอบเขตแก่นทองคำขั้นห้า

ไม่พอ ยังกระทบกระเทือนบาดแผลเก่า กระบวนท่าที่กระทบกระเทือนบาดแผลมากมายก็ไม่สามารถใช้ได้

สิ่งสำคัญที่สุดคือ ร่างแยกโลหิต วิชาปลดปล่อยกายามารนั้น คือวิชาเด็ดที่เขาเก็บไว้เป็นไพ่ตาย

หลังจากที่ใช้ไปครั้งหนึ่งแล้ว ภายในหนึ่งปีก็ไม่สามารถใช้ได้อีก ไม่นึกเลยว่าจะถูกเด็กน้อยขอบเขตสร้างรากฐานคนหนึ่งบีบให้ออกมา

นี่ทำให้ความแค้นในใจของเขาที่มีต่อฉางฮั่ว ยิ่งลึกซึ้งขึ้นไปอีกมาก ใช้คำว่าแค้นลึกถึงกระดูกดำก็ยังไม่สามารถบรรยายได้

เพียงแต่ตอนนี้เขาถูกพยัคฆ์ทะเลทรายกลืนกินของฉางฮั่วซัดจนกลัวแล้ว ไม่กล้าที่จะสู้ประชิดตัวกับฉางฮั่วอีกต่อไป เพียงแค่ระดมเสื้อคลุมเมฆสีแดง พุ่งไปยังหลุมลึกที่ฉางฮั่วซัดถูกซัดลงไป

ในหลุมลึกฉางฮั่วยืนตรง สีหน้าเคร่งขรึมมองไปยังท้องฟ้า

มุมปากของเขามีเลือดไหล เพราะเมื่อครู่ไม่ทันระวัง ถูกเสื้อคลุมเมฆสีเลือดลอบโจมตีสำเร็จ เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บภายใน

ไม่เพียงเท่านั้น หลังมือและด้านนอกของน่องที่สัมผัสกับเมฆสีเลือดเมื่อครู่ ก็ถูกกัดกร่อนจนผิวหนังหลุดไปชั้นหนึ่ง ตอนนี้เลือดไหลอาบ ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง

โชคดีที่เมื่อครู่เขาปกป้องใบหน้าและส่วนสำคัญไว้ได้ มิฉะนั้นตอนนี้เกรงว่าจะต้องเสียโฉมไปแล้ว

“ก้าๆ พี่ใหญ่ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม? ก้า” เสี่ยวจิ่วยืนอยู่บนไหล่ของฉางฮั่ว ถามอย่างร้อนรน

“ไม่เป็นไร พี่ใหญ่เจ้ายังไม่ตาย” ฉางฮั่วตอบ

ตอนนี้เขาปราณโลหิตมหาศาล ขอเพียงโคจรปราณโลหิตบนร่างกายเล็กน้อย ก็สามารถซ่อมแซมบาดแผลบนร่างกายได้

และร่างกายที่ฝึกฝนด้วยเคล็ดวิชานักกิน นับว่าทนทานพอสมควร เมื่อครู่เมฆสีแดงซัดเขาหนึ่งครั้ง ส่วนใหญ่เป็นบาดแผลภายนอกที่เกิดจากการกัดกร่อน

เพียงแค่ดูน่าเวทนา บาดแผลกลับไม่หนักหนาสาหัสเป็นพิเศษ

เมื่อเคล็ดวิชาโคจรเอง ก็ค่อยๆ ซ่อมแซมกลับมา

ตอนนี้ฉางฮั่วกังวลว่า จะทำอย่างไรถึงจะสามารถรอดพ้นจากภัยพิบัติในวันนี้ได้

ตอนนี้เขาได้ใช้ไพ่ตายหมดแล้ว ชั่วขณะหนึ่ง คิดหาวิธีที่จะรับมือกับความยากลำบากตรงหน้าไม่ออก

และเสื้อคลุมเมฆสีเลือดของปีศาจโลหิตยมโลก ก็ใกล้เข้ามาอย่างดุเดือด ไม่ให้เวลาเขาได้คิดแม้แต่น้อย

ฉางฮั่วเปลี่ยนแม็กกาซีนในปืนกลับเป็นแม็กกาซีนชั้นต่ำ เท้ากระทืบหนึ่งครั้ง ในขณะที่พุ่งออกจากหลุม ยกปืนขึ้นมาเล็งยิงไปยังเมฆสีแดง

“ปัง ปัง ปัง” ยิงต่อเนื่องสามนัด ซัดแรงพุ่งของเมฆสีเลือดจนเบี่ยงเบน

ฉางฮั่วเรียกเสี่ยวจิ่วหนึ่งคำ ใช้ซ่อนเร้นในเงา แล้วก็วิ่งหนีไปยังป่าทึบที่อยู่ไกลออกไป

“คิดจะหนีรึ? ไม่ง่ายขนาดนั้น!”

ปีศาจโลหิตยมโลกไล่ตามมาข้างหลังอย่างไม่ลดละ สัมผัสวิญญาณของเขาได้ล็อกฉางฮั่วไว้แล้ว ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกฉางฮั่วหนีไปได้

ฉางฮั่วย่อมรู้ดีว่าตนเองไม่สามารถหนีไปได้ เขาเพียงแค่ต้องการจะใช้การหลบหลีกหนี เพื่อแลกกับเวลาในการคิด หวังว่าจะสามารถคิดหาวิธีแก้ไขได้

ปีศาจโลหิตยมโลกขี่เมฆสีเลือด ไล่ตามฉางฮั่วเข้าไปในป่าทึบ

ในระหว่างนั้นยังระดมเมฆสีแดงซัดลูกระเบิดเลือดสีแดงขนาดเท่าแตงโมลงมา

ลูกระเบิดเลือดนั้น เมื่อซัดลงบนพื้น ก็แตกออกเหมือนกับระเบิด ไม่เพียงแต่จะกัดกร่อนพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมใหญ่ ยังจะกลายเป็นหมอกเลือดแผ่กระจายไปรอบๆ กัดกร่อนและละลายต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ

ช่างน่ากลัวยิ่งกว่าระเบิดชีวภาพเสียอีก!

โชคดีที่ฉางฮั่วได้กลายเป็นเงาดำแล้ว หมอกเลือดนั้นไม่สามารถทำร้ายเขาได้อย่างแท้จริง

“ก้า ก้า พี่ใหญ่ทำอย่างไรดี พวกเราถูกปีศาจเฒ่านั่นเพ่งเล็งแล้ว เราหนีไม่รอดแล้ว! ก้า ก้า!”

“ใจเย็นๆ ข้ากำลังคิดหาวิธี”

ฉางฮั่วพลางหนีตายจากการระดมยิงของปีศาจโลหิตยมโลก พลางก็ปลอบโยน