บทที่ 53 เคล็ดวิชาพันค้อนร้อยหลอมและความตกตะลึงของหยวนเชียนจวิน

บทที่ 53 เคล็ดวิชาพันค้อนร้อยหลอมและความตกตะลึงของหยวนเชียนจวิน

“ดูชัดเจนแล้ว” ฉางฮั่วยังคงมีท่าทีที่ซื่อๆ

ซือเฟยชิงที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

หยวนเชียนจวินหันไปมองนางอย่างงงงวย ถามอย่างไม่น่าเชื่อ “เจ้าก็ดูชัดเจนแล้วรึ?”

ซือเฟยชิงรีบโบกมือเล็กๆ “ไม่ ไม่ ข้าดูไม่ชัดเจน”

หยวนเชียนจวินถึงได้ถอนหายใจโล่งอก นี่สิถึงจะปกติ

การทุบอย่างรุนแรงเมื่อครู่ เขาได้แสดงฝีมือที่แท้จริงออกมาหลายส่วน

จุดประสงค์ก็เพื่อที่จะทำให้ฉางฮั่วและซือเฟยชิงตกตะลึง ให้พวกเขารู้ว่าเถ้าแก่หยวนคนนี้มีฝีมือจริงๆ จากนั้นถึงจะให้พวกเขาปฏิบัติตามคำสอนของตนเองอย่างเคร่งครัด

ถึงตอนนั้นค่อยเริ่มจากช่างตีเหล็กฝึกหัด สอนให้พวกเขาเรียนรู้การตีเหล็กจากง่ายไปยาก

ดังนั้นตอนที่ตีถึงช่วงหลัง เขาถึงกับใช้วิชาลับเฉพาะตัวออกมา เขาไม่ได้คาดหวังว่าฉางฮั่วและพวกเขาจะสามารถมองเห็นได้ชัดเจนจริงๆ เพียงแค่เพื่อขู่ให้กลัวเท่านั้น

แต่ผลกลับเป็นว่า เถ้าแก่หยวนคนนี้ทุบเหล็กอย่างเหนื่อยยาก ทุบไปพันกว่าครั้ง ลูกศิษย์ไม่ถูกทำให้ตกตะลึง

ตรงกันข้าม กลับเป็นเขาเองที่ถูกลูกศิษย์ทำให้ตกตะลึง หัวใจดวงน้อยนี้ตกใจจนแทบจะหยุดเต้น!

ต้องรู้ก่อนว่า การสาธิตการตีของหยวนเชียนจวินเมื่อครู่ มันมีชื่อเรียก!

เป็นวิชาลับของสำนักเขา ชื่อว่า เคล็ดวิชาพันค้อนร้อยหลอม

เมื่อฝึกถึงขั้นสูงสุด สามารถทำได้ถึงขั้นที่ทุบหนึ่งครั้งเกิดเสียงร้อยครั้ง เทียบเท่ากับการตีในชั่วพริบตาถึงร้อยครั้ง!

นี่คือหนึ่งค้อนร้อยเสียง!

แม้ว่าตอนนี้หยวนเชียนจวินจะทำได้เพียงแค่หนึ่งค้อนหกสิบเสียง แต่ก็ทำให้ซือเฟยชิงที่มีกำลังภายในขั้นสิบ ตามการเคลื่อนไหวของเขาไม่ทันแล้ว

แต่เขาไม่นึกเลยว่า มู่ต้าหนิวที่ไม่มีฝีมือเลยสักนิด กลับสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของเขาได้ชัดเจน!

เขาจ้องมองฉางฮั่วอยู่ครึ่งวัน แต่เพราะความสัมพันธ์ของเคล็ดวิชานักกิน ทำให้มองไม่ออกว่าเป็นเพราะอะไร ทำได้เพียงแค่คิดว่าเจ้าหมอนี่มีพรสวรรค์พิเศษจริงๆ

ครึ่งค่อนวันต่อมา หยวนเชียนจวินถึงได้ฟื้นคืนสติ ถามว่า “งั้นดี งั้นเจ้าบอกมาสิว่าเจ้าเห็นอะไร?”

จนถึงตอนนี้ ในใจของเขา ก็ยังคงไม่เชื่อว่าฉางฮั่วจะสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของเขาได้ชัดเจน

“อืม เอ่อ... เอ่อ... หายใจเข้า” ฉางฮั่วเกาหัวอย่างทื่อๆ แสร้งทำเป็นพูดไม่ชัด

จากนั้นก็แสร้งทำท่าทาง ตามจังหวะการหายใจของหยวนเชียนจวิน “หายใจเข้า หายใจออก หายใจเข้า หายใจออก หายใจเข้า หายใจออก” หายใจเข้าออกอย่างแรง

“แล้วก็” ฉางฮั่วแสร้งทำท่าเกาหัวต่อไป “แต่ข้าพูดไม่ออก”

ตอนนี้ฉางฮั่ว แสดงบทบาทของมู่ต้าหนิวได้อย่างสมจริงสมจัง ทำให้ซือเฟยชิงที่อยู่ข้างๆ มองดูแล้วตะลึงไปชั่วขณะ อดไม่ได้ที่จะปิดริมฝีปากแดงระเรื่อแอบหัวเราะ

ฉางฮั่วพูดจบ ก็ยกค้อนใหญ่ของหยวนเชียนจวินขึ้นมาอย่างซื่อๆ “ข้าทำให้ท่านดู”

จากนั้นก็เลียนแบบวิธีการออกแรงของหยวนเชียนจวิน และจังหวะ ตีดัง ‘ติง ติง ตัง ตัง’

ไม่ว่าจะเป็นวิธีการออกแรง หรือจังหวะการทุบ ล้วนเหมือนกับหยวนเชียนจวินไม่มีผิดเพี้ยน

หยวนเชียนจวินตอนแรกยังคงสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นฉางฮั่วเลียนแบบการหายใจของเขา ในใจนึกเชื่อไปแล้วเจ็ดแปดส่วน

และตอนนี้เมื่อเห็นฉางฮั่วถึงกับสามารถใช้วิธีการตีของตนเองออกมาได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน นี่ไม่ใช่ปัญหาว่ามองเห็นชัดเจนหรือไม่แล้ว

เรื่องที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือ ในท้ายที่สุด มู่ต้าหนิวถึงกับใช้วิชาพันค้อนร้อยหลอมออกมา!

แม้จะทำได้เพียงแค่หนึ่งค้อนยี่สิบเสียง แต่สำหรับคนธรรมดาที่ไม่มีปราณแท้จริงเลยสักนิด

และยังเพิ่งจะดูตนเองสาธิตเพียงครั้งเดียว ก็สามารถทำได้ถึงระดับนี้ นับว่าน่าเหลือเชื่อจนทำให้เถ้าแก่หยวนสงสัยในชีวิต!

เพราะต่อให้เป็นผู้ฝึกตน หากไม่มีฝีมือระดับสวรรค์ขึ้นไป ก็อย่าหวังเลยว่าจะทำได้ถึงระดับของมู่ต้าหนิว

อาจกล่าวได้ว่าพลังเทพแต่กำเนิดของมู่ต้าหนิว ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไป เหมาะสมกับการตีเหล็กอย่างยิ่ง ช่างเป็นอัจฉริยะด้านการตีเหล็กที่หาได้ยากในโลก!

ฉางฮั่วหยุดลง มองดูก้อนโลหะที่ส่องประกายจางๆ ตรงหน้าแล้วกล่าวว่า “ก็แบบนี้แหละ แต่ข้าทำได้แค่ยี่สิบเสียง”

ความหมายคือเขาไม่สามารถทำได้เหมือนหยวนเชียนจวิน ที่ทำได้ถึงหนึ่งค้อนหกสิบเสียง

แต่ตอนนี้ในใจของฉางฮั่วกลับตื่นเต้น เพราะตั้งแต่ที่ฝึกเคล็ดวิชานักกินแล้ว

เขารู้สึกว่าไม่ว่าจะเป็นสมรรถภาพทางกาย หรือประสาทสัมผัสทั้งห้าและหก ล้วนได้รับการยกระดับอย่างมาก

แต่ระดับการยกระดับนี้แข็งแกร่งเพียงใด เขาไม่มีตัวเปรียบเทียบ

และตอนนี้ เขาผ่านการสังเกตการตีเหล็กของหยวนเชียนจวินประกอบกับการสาธิตของตนเอง ทำให้ได้สัมผัสถึงความแข็งแกร่งของเคล็ดวิชานักกินอย่างลึกซึ้งแล้ว

สิ่งสำคัญที่สุดคือ ก้อนโลหะผสมที่ดูแล้วไม่ธรรมดาตรงหน้านี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในโลกเดิม!

ความแข็งนั้น ความยืดหยุ่นนั้น หากนำมาใช้ผลิตอาวุธปืน พลังทำลายล้างนั้น ช่างคิดแล้วก็สะใจ!

“พอแล้ว พอแล้ว ข้าเชื่อว่าเจ้าดูชัดเจนแล้ว” หยวนเชียนจวินยิ้มกว้าง พูดอย่างพึงพอใจ

ท่าทีนั้น เหมือนกับว่าได้เก็บของล้ำค่าขนาดใหญ่มาฟรีๆ บนถนน

และในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ มู่ต้าหนิวที่ดูซื่อๆ ทื่อๆ คนนี้

ช่างเหมือนกับหยกงามไร้เทียมทานที่สวรรค์ประทานให้เถ้าแก่หยวนคนนี้ฟรีๆ!

หยวนเชียนจวินตัดสินใจในใจแล้วว่า จะต้องฝึกฝนหยกงามชิ้นนี้ให้ดี ถ่ายทอดวิชาตีเหล็กทั้งหมดของตนเองให้เขา

ในเมื่อตัดสินใจแล้ว หยวนเชียนจวินก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป

ทันใดนั้นก็อธิบายเคล็ดลับและจุดสำคัญของเคล็ดวิชาพันค้อนร้อยหลอมให้ทั้งสองคนฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง ทั้งยังลงมือสาธิตพร้อมกับอธิบายอีกครั้ง

เมื่อได้รับการสอนอย่างละเอียดเช่นนี้ ฉางฮั่วก็มีความเข้าใจในเคล็ดวิชาพันค้อนร้อยหลอมมากขึ้น

หลักการของเคล็ดวิชาพันค้อนร้อยหลอมนี้ อันที่จริงก็คือการระดมพลังทั่วร่าง ระเบิดออกมาในชั่วพริบตา

ด้วยความเร็วและพละกำลังที่ถึงขีดสุด ตีบีบอัดโลหะหลายชนิดในชั่วพริบตา หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ขับไล่สิ่งเจือปนออกมา

เพราะโลหะได้รับการหลอมอย่างถึงขีดสุดในชั่วพริบตา ดังนั้นคุณภาพก็จะดียิ่งขึ้น!

ดังนั้นในสายตาคนนอก ชั่วพริบตาดูเหมือนจะตีเพียงแค่ครั้งเดียว แต่จริงๆ แล้วกลับเกิดเสียงหลายสิบ หรือแม้กระทั่งร้อยเสียง

กระบวนท่านี้มีความต้องการด้านสมรรถภาพทางกายสูงมาก

นอกจากความเข้าใจของผู้เรียนเองแล้ว โดยทั่วไป ระดับฝีมือยิ่งสูง สมรรถภาพทางกายยิ่งดี คนผู้นั้นก็จะสามารถตีได้หลายเสียงมากขึ้นในหนึ่งค้อน

เมื่อมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ฉางฮั่วก็ยกค้อนใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง ตีขึ้นรูป

เสียง ‘ติง ติง ตัง ตัง’ ดังขึ้นอีกรอบ ครั้งนี้ฉางฮั่วใช้เคล็ดวิชาพันค้อนร้อยหลอมตามคำสอนของหยวนเชียนจวิน ดังนั้นจึงรู้สึกว่าใช้ได้อย่างคล่องแคล่วมากขึ้น

ประกอบกับสมรรถภาพทางกายที่แข็งแกร่งของเขา ค้อนใหญ่พลิกไปมา ฉางฮั่วก็ตีได้หนึ่งค้อนยี่สิบเสียงอีกครั้ง

แต่ยังไม่จบ ในตอนนี้ ฉางฮั่วราวกับเข้าสู่สภาวะบางอย่าง เหวี่ยงค้อนต่อไปตามแรงเฉื่อย ตัง ตัง ตัง ตัง... ครั้งนี้คือหนึ่งค้อนยี่สิบเอ็ดเสียง

หยวนเชียนจวินขมวดคิ้ว ยิ้มกว้าง “ทะลวงผ่านแล้ว ทะลวงผ่านแล้ว”

ฉางฮั่วเหวี่ยงค้อนอีกครั้ง ตัง ตัง ตัง ตัง... ครั้งนี้คือยี่สิบสองเสียง

หยวนเชียนจวินกำหมัดทั้งสองข้าง จ้องมองฉางฮั่วอย่างตื่นเต้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ฉางฮั่วยังคงเหวี่ยงค้อนไม่หยุด ตัง ตัง ตัง ตัง... ยี่สิบสามเสียง ยี่สิบสี่เสียง ยี่สิบห้า ยี่สิบหก... ตัง! จนถึงสามสิบห้าเสียง!

ค้อนใหญ่ในมือของฉางฮั่ว ถึงได้หยุดลงหลังจากที่ทุบอย่างแรงหนึ่งครั้ง

ซือเฟยชิงรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมา เช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เขา