ระบบชดเชยคริติคอล บทที่ 18 : นี่คือพลังของซ่างจงหรือ?

บทที่ 18 : นี่คือพลังของซ่างจงหรือ?

เหนือดาบยักษ์ ดวงตาของลู่เสวียนไม่แยแส

เมื่อเขามาถึง เขาก็ให้ความสนใจกับร่างในชุดคลุมสีดำ แต่กลิ่นอายของอีกฝ่ายถูกเก็บซ่อน เขาจึงมองไม่เห็นระดับพื้นฐานการฝึกตน

ตอนที่อีกฝ่ายลงมือ เขาถึงได้ค้นพบว่ามันเป็นระดับอาณาจักรสรรค์สร้าง

ในนิกาย ระดับอาณาจักรสรรค์สร้าง สามารถทำหน้าที่เป็นผู้อาวุโสได้แล้ว

“ผู้อาวุโสของนิกายผู้มีเกียรติ กลับลงมือกับศิษย์รุ่นเยาว์จริงๆ ขีดจำกัดล่างของนิกายดาบไคหมิงช่าง ทำให้เปิดหูเปิดตานัก”

เสียงของลู่เสวีบนเย็นชา

ผู้อาวุโสหลินไม่ตอบ แต่มองเขม็งไปที่ดาบยักษ์ที่เท้าของลู่เสวียน ก่อนกล่าวทีละคำว่า "ระดับอาณาจักรสรรค์สร้าง!"

อะไร!

เมื่อคำกล่าวจบลง เหล่าผู้ชมก็ตกใจ

โดยเฉพาะเว่ยหลันที่รอดชีวิต เขาดูเหลือเชื่อมาก

เขารู้ว่าข่าวก่อนหน้านี้เกี่ยวกับนิกายตงหลินเป็นข่าวเก่า และศิษย์พี่ใหญ่ของนิกายตงหลินอาจจะแข็งแกร่งมาก

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะอยู่ระดับอาณาจักรสรรค์สร้าง

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ลู่เสวียนก็ดูเด็กมาก ซึ่งเขาอาจจะมีอายุ 20 ปี

ระดับอาณาจักรสรรค์สร้างอายุ 20 ปี เกรงว่าจะมีเพียงนิกายที่แข็งแกร่งมากๆ ในอาณาเต๋าเท่านั้นที่มี หรือมีแต่สี่นิกายชั้นยอดเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนได้!

แต่ทำไมนิกายตงหลินถึงมี?

ต้องรู้ก่อนนะว่าคุณสมบัติของเขาไม่ได้แย่ แต่หลังจากฝึกตนมานานกว่า 30 ปี เขาก็มาถึงแค่ระดับอาณาจักรทะเลวิญญาณขั้นที่หกเท่านั้น

"ศิษย์พี่ใหญ่!"

นอกจากนี้ ยังมีการแสดงออกที่น่าตกใจในดวงตาของเจียงเหยาเกอ

ตอนนี้ นางคิดว่านางกำลังจะตาย แต่นางไม่คิดเลยว่าศิษย์พี่ใหญ่จะช่วยนางไว้

สิ่งที่ทำให้นางคิดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นก็คือศิษย์พี่ใหญ่ได้ทะลวงผ่านไปยังระดับอาณาจักรสรรค์สร้างแล้ว!

แต่เมื่อสามเดือนก่อน ดูเหมือนว่าศิษย์พี่ใหญ่จะยังคงอยู่ที่ระดับอาณาจักรทะเลวิญญาณขั้นที่เจ็ด ความเร็วในการฝึกตนนี้ เป็นไปได้สำหรับคุณสมบัติระดับกลางหรือไม่?

ในตอนนี้ เจียงเหยาเกอตกตะลึงเล็กน้อย

ในสายตาของนาง แผ่นหลังของลู่เสวียนกลับกลายเป็นลึกลับอย่างมาก

และเป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

“ข้าคิดว่าเจ้าควรจะเป็นผู้อาวุโสของนิกายดาบไคหมิง กฎของอาณาเต๋าคืออะไร เจ้าไม่น่าจะลืมมัน”

ลู่เสวียนกล่าวอย่างช้าๆ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของผู้อาวุโสหลินก็มืดลง

กฎของอาณาเต๋าตราไว้ว่า เมื่อศิษย์ของนิกายประลองกันอย่างยุติธรรม ผู้อาวุโสจะต้องไม่เข้าไปยุ่ง ไม่อย่างนั้น จะถูกตัดมือและเท้าเป็นการลงโทษ

และถ้าสถานการณ์มันร้ายแรงกว่านั้น ก็ต้องประณามตัวเองด้วยการทำลายพื้นฐานการฝึกตน!

“เด็กน้อย อย่าคิดนะว่าเจ้าอยู่ในระดับอาณาจักรสรรค์สร้างแล้ว เจ้าจะสามารถพูดคุยกับผู้อาวุโสคนนี้อย่างเท่าเทียมกันได้”

ผู้อาวุโสหลินยิ้มอย่างเย็นชา “ผู้นำนิกายของข้าได้ก้าวเข้าระดับวังวิญญาณแล้ว และเขากำลังจะหาทางฝืนขีดจำกัดไปยังระดับอาณาจักรเป็นตาย เมื่อมันสำเร็จ พวกข้าก็จะเป็นนิกายที่แข็งแกร่งในอาณาเต๋า เจ้าคิดว่าสี่นิกายชั้นยอด จะลงโทษข้าอย่างรุนแรงเพื่อนิกายตงหลินเล็กๆ ของเจ้าหรือ?”

แม้แต่นิกายสี่ชั้นยอดก็ยังให้ความสนใจเป็นพิเศษกับผู้แข็งแกร่งระดับอาณาจักรเป็นตาย

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ผู้ฝึกตนระดับนี้ก็มีพลังที่น่าสะพรึงกลัวที่สามารถทำลายภูเขาและทะเลได้อย่างง่ายดาย!

“นั่นก็สมเหตุสมผล”

ลู่เสวียนปรบมือของเขา และรอยยิ้มเย็นๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "ถ้าเป็นกรณีนี้ ข้าจะไม่รบกวนสี่นิกาย ข้าจะจัดการเอง"

แม้ว่าดาบเมื่อครู่จะไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่ แต่ก็มีอย่างน้อยสามหรือสี่ส่วน

หากสิ่งนี้ถูกเจียงเหยาเกอเต็มๆ แม้ว่านางจะไม่ตาย นางก็จะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส!

กระดูกรากก็จะถูกทำลายด้วย!

การลงมือของผู้อาวุโสคนนี้นั้นรุนแรงกว่าปกติ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเขาชั่วร้ายมาก ซึ่งเห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะทำลายรากฐานของผู้คน

หากเขาไม่ทำให้ผู้อาวุโสนิกายดาบไคหมิงทุกข์ทรมานในวันนี้ เขาก็ไม่มีหน้าที่จะเป็นศิษย์พี่ใหญ่อีก

“กล่าวบ้าอะไรนักหนา!”

ใบหน้าของผู้อาวุโสหลินมืดมน “แม้ต่อให้เจ้าอยู่ในระดับอาณาจักรสรรค์สร้าง เจ้าก็อยู่ที่ขั้นแรกเท่านั้น ส่วนผู้อาวุโสผู้นี้อยู่ขั้นที่ห้า!”

"และนิกายที่อยู่ข้างหลังเจ้าก็เปรียบเทียบกับของข้าไม่ได้!"

“พูดมากไปหน่อยนะ อย่างนั้นก็ให้ข้าได้เห็นความคมของดาบของนิกายดาบไคหมิง!”

ลู่เสวียนไม่สนใจที่จะพูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป เขาขยับเท้ากระโดดขึ้นไปในอากาศ ก่อนยืนอยู่บนอากาศ

เมื่อพื้นฐานการฝึกตนมาถึงระดับอาณาจักรสรรค์สร้าง แก่นปราณแท้จริงจะแข็งแกร่งมาก และสามารถพยุงร่างกายให้ลอยขึ้นไปในอากาศ หรือแม้แต่บินไปบนท้องฟ้าได้

"ตามที่ขอ"

ภายใต้การจับตามองของทุกคน ผู้อาวุโสหลินย่อมไม่ถอย

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ใช่คนโง่ และเขายังกลัวลู่เสวียนอยู่เล็กน้อย

เนื่องจากศิษย์หญิงนั้นมีทักษะการต่อสู้ระดับปฐพี มันเป็นไปไม่ได้เลยที่อีกฝ่าย ซึ่งเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของนิกายจะไม่สามารถใช้ได้!

เขาก็เลยจะประมาทไม่ได้ เมื่อเผชิญหน้ากับระดับอาณาจักรสรรค์สร้างที่มีทักษะการต่อสู้ระดับปฐพี!

ความแข็งแกร่งไม่สามารถตัดสินได้ง่ายๆ จากระดับพื้นฐานการฝึกตน!

นิกายดาบไคหมิงเองก็มีทักษะการต่อสู้ระดับปฐพีขั้นต้น แต่ทักษะนี้สามารถฝึกฝนได้เฉพาะฝ่ายของผู้นำนิกาย และเขาก็ไม่ใช่ฝ่ายของผู้นำนิกาย ตอนนี้เขาใช้ได้เฉพาะระดับลึกลับเท่านั้น

ไม่อย่างนั้น หากมีทักษะการต่อสู้ระดับปฐพีอยู่เคียงข้างเขา ทำไมเขาต้องกลัวคนที่เพิ่งเข้าสู่ระดับอาณาจักรสรรค์สร้างด้วย!

“เด็กน้อย ข้าจะให้โอกาสเจ้าลงมือก่อน เพื่อไม่ให้คนอื่นกล่าวว่าข้ารังแกเด็ก”

ผู้อาวุโสหลินกล่าว

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นถึงระดับอาณาจักรสรรค์สร้างมานาน ถ้าลงมือก่อนคงจะเสียหน้า

นอกจากนี้ เขายังต้องการเห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของลู่เสวียนก่อน

“งั้นคงต้องน้อมรับแล้ว”

ลู่เสวียนยิ้มเล็กน้อย

เป็นคนที่กำลังจะตายโดยที่ไม่รู้ตัวแท้ๆ แต่ยังคงพยายามรักษาชื่อเสียงเอาไว้

เขาพลันเคลื่อนมือขวาออกจากหลังทันที จากนั้นสองนิ้วของเขาก็สร้างปราณดาบขึ้นมา ก่อนยืดตัวตรง เชิดอกของเขาขึ้น

ฟูม!

แทบจะในทันที อารมณ์ของลู่เสวียนก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!

ราวกับทะเลที่ปราศจากลมและฝน คลื่นพายุซัดกระหน่ำ ดาบคมพุ่งออกมาจากท้องฟ้า และความคมก็ราวกับจะกวาดล้างจักรวาล!

นี่เป็นฉากที่น่าตกใจ!

ฟูม! ฟูม!

ฉับพลันนั้น ดาบยักษ์ทองแดงก็ค่อยๆ โผล่ออกมาจากอากาศที่ด้านหลังของลู่เสวียน!

ทั้งยังมีมากมาย!

มันมีเป็นร้อยเล่มรวมกับเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยม!

“วิชาดาบเกิงจิน กระบวนท่าแห่งการทำลายล้าง!”

กลิ่นอายที่ดูเหมือนจะสามารถฉีกท้องฟ้าได้แผ่ซ่านไปทั่วภูเขารอบๆ ใบหน้าของทุกคนซีดขาว และดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความกลัว!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มาจากตระกูลเซี่ยวและหวัง ที่ส่วนใหญ่อยู่ในระดับอาณาจักรฝึกปราณกับระดับอาณาจักรกายา พวกเขาจะเคยเห็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อนได้อย่างไร!

มันเกินความเข้าใจของพวกเขาโดยสิ้นเชิง!

“นี่คือพลังของซ่างจงหรือ?”

เซี่ยวจื่อหยวนมองไปที่ลู่เสวียนด้วยตาประกายและความปรารถนาไม่รู้จบ

จบบทที่ 18