ระบบชดเชยคริติคอล บทที่ 9 : ปราณดาบเกิงจิน เทศกาลเทียนหยวน

บทที่ 9 : ปราณดาบเกิงจิน เทศกาลเทียนหยวน

เวลาผ่านไป ราวกับม้าวิ่ง

ไม่นานสามเดือนก็ผ่านไป

ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา นิกายปลอดภัยดี

แม้ว่าหวางซานหยันจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่นิกายหลงเซียงก็ไม่ได้ส่งใครมาล้างแค้น

ในประโยคเดียวกัน ผู้อาวุโสจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างลูกศิษย์ เว้นแต่จะเกี่ยวข้องกับประเด็นสำคัญ

เอี๊ยด~

ประตูถูกผลักเปิดออกช้าๆ

ชายหนุ่มในชุดขาวก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ

เมื่อเห็นใบหน้าเหมือนหยก ดวงตาเป็นประกาย

เขาก็คือลู่เสวียน!

ตอนนี้เขาออกจากการปิดด่านแล้ว

เมื่อเทียบกับเมื่อสามเดือนที่แล้ว เขาเปลี่ยนไปอย่างมากในเวลานี้

ดูเหมือนว่าจะมีความคมที่ซ่อนเร้นพุ่งออกมาจากร่างกาย ราวกับดาบคมเล่มหนึ่ง ที่มันสามารถออกจากร่างกายได้ตลอดเวลาและสามารถตัดดวงดาวได้!

"ในที่สุดก็สำเร็จ"

ลู่เสวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกและความสุขก็ปรากฏเป็นประกายอยู่ในดวงตาของเขา

ระดับปฐพีขั้นสูงนั้น สมกับเป็นระดับปฐพีขั้นสูง และความยากลำบากในการฝึกก็ยากมากจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะความเข้าใจและความฉลาดในตัวทักษะและประเด็นสำคัญของมัน เขาจะต้องใช้เวลานานมากกว่านี้

ทันทีที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ ลู่เสวียนก็มองไปที่ตันเถียนของเขาเอง

เขาได้เห็นวิญญาณดาบสีทองจางๆ ลอยอยู่เหนือตันเถียน

บางครั้ง เขาก็จะเห็นพลังดาบอยู่รอบๆ วิญญาณดาบ

นี่ก็คือปราณดาบเกิงจิน!

แต่มันเพิ่งจะเกิด

ในการสร้างตัวอ่อนดาบ นอกจากจำเป็นต้องเข้าใจทักษะแล้ว ยังต้องมีปราณของเกิงจินให้เพียงพอด้วย

อาณาเต๋า ในฐานะดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ปราณเกิงจินที่อยู่ในอากาศ ย่อมไม่ขาด

แต่สำหรับ ลู่เสวียนมันยังน้อยเกินไป

ไม่อย่างนั้น มันจะเป็นเพียงแค่ตัวอ่อน และมันจะพัฒนาช้ามาก

ทักษะการต่อสู้ระดับสูงจำนวนมากในอาณาเต๋าต้องใช้ปราณทั้งห้า ดังนั้นดินแดนที่ที่มีปราณทั้งห้าหนาแน่น จึงถูกครอบครองโดยสี่นิกายชั้นยอด

นิกายอื่นได้รับสิ่งที่เหลืออยู่อันน้อยนิดเท่านั้น หรือไม่ก็ต้องไปที่สี่นิกายชั้นยอดเพื่อเช่าใช้ และราคาเช่านั้นก็แพงมาก

"ถ้าข้าสามารถฝึกตนในสถานที่ที่ปราณเกิงจินหนาแน่น คาดว่าข้าคงจะสามารถสร้างตัวอ่อนดาบให้สมบูรณ์ได้ภายในครึ่งเดือน"

ลู่เสวียนถอนหายใจ

แต่มันก็เป็นไปไม่ได้

ไม่เพียงนิกายตงหลินเท่านั้น แม้แต่นิกายอื่นๆ ก็ไม่มีดินแดนที่สามารถดูดซับปราณทั้งห้าได้อย่างอิสระ

ลู่เสวียนส่ายหน้าเล็กน้อย หยุดคิด พร้อมกับเปลี่ยนนิ้วให้เป็นปราณดาบ

พลันเห็นริ้วของพลังดาบสีทองแดงค่อยๆ ลอยออกมาจากปลายนิ้วของเขา

และมันมีเป็นร้อย!

ล้อมรอบตัวเองและลานบ้านไว้!

ชี่ ชี่!

พลังอันแหลมคมที่เล็ดลอดออกมาจากปราณดาบเกิงจินโดยตรง ได้ทำให้หินฝึกในลานแตกสลาย!

ใบไม้ร่วงบางส่วนกลายเป็นผงในทันที

ต้องรู้ก่อนนะว่าวัสดุของหินฝึกนั้นแข็งมาก ลู่เสวียนใช้มันฝึกมาหลายปีแล้ว แต่เขาก็ไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนได้แม้แต่น้อย!

แต่ตอนนี้ มันกลับทนไม่ไหวแม้กระทั่งลมหายใจเดียว เมื่อเผชิญหน้ากับปราณดาบเกิงจิน!

นี่แสดงให้เห็นว่าพลังของปราณดาบเกิงจินนั้น น่ากลัวแค่ไหน

ลู่เสวียนประมาณการคร่าวๆ ว่าแม้จะเทียบกับขุมพลังระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นที่สามและสี่ เขาก็ยังสามารถต่อสู้ได้โดยไม่แพ้พ่าย

อาณาจักรสรรค์สร้างคือระดับที่อยู่เหนือกว่าอาณาจักรทะเลวิญญาณ

อาจารย์ของลู่เสวียนอยู่ในระดับอาณาจักรสรรค์ สร้างขั้นที่เก้าและเขาได้ก้าวเข้าสู่ระดับอาณาจักรวังวิญญาณไปครึ่งก้าวแล้ว

เมื่อปล่อยสองนิ้วของเขา ลู่เสวียนก็นำปราณดาบเกิงจินทั้งหมดกลับเข้าไปในร่างกายของเขา ด้วยความแหลมคมทั้งหมดของเขาที่ถูกยับยั้ง เขาดูเหมือนศิษย์พี่ใหญ่ที่อ่อนโยนและสง่างามอีกครั้ง

"ศิษย์พี่ใหญ่!"

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากนอกลาน "ข้าคือจ้าวหวู่หยาง ศิษย์ของหอกิจการ"

“หอกิจการ?”

ลู่เสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

หอกิจการเป็นสถานที่ที่จัดการเรื่องต่างๆ ของนิกาย

โดยปกติแล้ว ภารกิจบางอย่างจะถูกจัดการโดยศิษย์ของนิกาย และเฉพาะเรื่องสำคัญที่ไม่สามารถจัดการได้เท่านั้นที่จะต้องให้หอกิจการจัดการ

"เข้ามา"

ลู่เสวียนเดาว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น

"ขอรับ"

จ้าวหวู่หยางผลักเปิดประตูและเข้ามา

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเจ็บที่แก้มเล็กน้อย ราวกับว่าเนื้อของเขาจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

สิ่งนี้ทำให้เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลู่เสวียนต้องโบกมือขวาของเขา ทำให้สายลมพัด กระจายปราณเกิงจินที่ยังคงเหลืออยู่ในลานบ้าน

จ้าวหวู่หยางเป็นเพียงศิษย์ธรรมดา และพื้นฐานการฝึกตนของเขาอยู่ที่ระดับฝึกปราณขั้นที่เก้าเท่านั้น แม้แต่ปราณที่เหลืออยู่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถต้านทานได้

เมื่อเห็นว่าศิษย์พี่ใหญ่เพิ่งโบกมือ ความรู้สึกนั้นก็หายไป จ้าวหวู่หยางต้องแสดงท่าทีตกตะลึงออกมาในทันใด

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต่สิ่งเดียวที่เขาสามารถพูดได้อย่างแน่นอนก็คือศิษย์พี่ใหญ่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง

อย่างน้อยเมื่อเขาเห็นศิษย์พี่ใหญ่เมื่อก่อน มันดูไม่น่าเชื่อถือเหมือนตอนนี้!

"เกิดอะไรขึ้น?"

ลู่เสวียนยิ้มเล็กน้อย

"ศิษย์พี่ใหญ่ สี่นิกายชั้นยอดเพิ่งจะส่งคนมา"

จ้าวหวู่หยางกล่าว พลางประสานมือของเขา

“โอ้ว? มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นรึ?”

ลู่เสวียนขมวดคิ้ว

สี่นิกายชั้นยอดนั้นสูงส่ง และพวกเขาจะไม่ส่งคนมายังนิกายระดับต่ำง่ายๆ

“พวกเขาบอกว่าอีกหนึ่งปีจะจัดงานเทศกาลเทียนหยวน ให้พวกเราเลือกศิษย์ล่วงหน้าเพื่อเข้าร่วม”

เทศกาลเทียนหยวน?

รูม่านตาของลู่เสวียนพลันหดแคบลง

เทศกาลเทียนหยวนที่ว่านี้ เป็นการประลองที่ยิ่งใหญ่สำหรับคนรุ่นเยาว์ และผู้ชนะคนสุดท้ายจะมีสิทธิ์เป็นเต๋าจุนคนใหม่ของอาณาเต๋า อีกร้อยปีข้างหน้า!

ผู้ซึ่งเป็นผู้ปกครองทวีปตะวันออก!

เทศกาลเทียนหยวนจะจัดขึ้นทุกๆ 800 ปี และผู้เข้าร่วมต้องเป็นรุ่นเยาว์ที่อายุต่ำกว่า 30 ปี

ด้วยเหตุนี้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีสิทธิ์เข้าร่วม

ตราบใดที่ได้อันดับหนึ่งของเทศกาลเทียนหยวน อาณาเต๋าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสนับสนุน รวมไปถึงสนับสนุนนิกายที่อยู่เบื้องหลังคนที่ได้อันดับหนึ่งด้วย

ดังนั้นสำหรับนิกายส่วนใหญ่ เทศกาลเทียนหยวนจึงเป็นโอกาสหายาก

เป็นเพียงว่าอันดับหนึ่งของเทศกาลเทียนหยวนนั้นไม่ง่ายเลยที่จะชนะ มีอัจฉริยะมากมายในอาณาเต๋า โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัจริยะทั้งสี่คน ที่มีชื่อเสียงจนผู้คนทั้งหมดรู้จัก

ถ้าอยากได้อันดับหนึ่งของเทศกาลเทียนหยวน มันก็แทบจะเป็นการปีนป่ายสู่สวรรค์

ดังนั้น ในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา อันดับหนึ่งทั้งหมดของงานเทศกาลเทียนหยวน ล้วนมาจากสี่นิกายชั้นยอดโดยไม่มีข้อยกเว้น

จบบทที่ 9