บทที่ 140 - การควบคุมแรงโน้มถ่วง

บทที่ 140 - การควบคุมแรงโน้มถ่วง

"อีกหนึ่งชั่วโมงให้หลัง คุณนั่งแคปซูลส่งกลับลงมาได้เลย มันจะลงจอดในเขตประเทศเซี่ยพอดี ถึงตอนนั้นฉันจะจัดคนไปรอรับที่จุดลงจอด" ผู้เฒ่าเฉียนกำชับตามผลการคำนวณ

ชิวสีพยักหน้ารับทันที "แล้ว... พี่เฉินล่ะครับจะทำยังไง"

โจวอวี้กั๋วที่อยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา "เรื่องของคุณเฉินไม่ต้องห่วง ด้วยความสามารถระดับทลายฟ้าของเขา เสร็จธุระเมื่อไหร่ก็คงกลับมาเองนั่นแหละ"

ชิวสีได้ยินดังนั้นก็เข้าใจทันที หลังจากตัดสัญญาณการสื่อสาร เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มความตื่นเต้นในใจ

จะได้กลับบ้านแล้ว!!

นึกไม่ถึงเลยว่าการปฏิบัติภารกิจในอวกาศครั้งแรกจะเจอเรื่องพิสดารขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่เฉิน ป่านนี้เขาคงกลายเป็นผีเฝ้าอวกาศไปนานแล้ว

ขณะที่เขากำลังจะเดินไปตรวจสอบสภาพแคปซูลส่งกลับ อุปกรณ์สื่อสารที่ปิดไปแล้วจู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ปรากฏว่าเป็นสัญญาณเชื่อมต่อจากศูนย์บัญชาการภาคพื้นดินของอิงเจี้ยง ชิวสีใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ฉิบหายแล้ว ถ้าพวกมันรู้ว่าสถานีอวกาศเปลี่ยนเจ้าของ อิงเจี้ยงไม่ยอมจบง่ายๆ แน่ ดีไม่ดีอาจจะยิงขีปนาวุธขึ้นมาระเบิดทิ้งซะเลย?!

ชิวสีเป็นแค่คนธรรมดา ย่อมตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก มองดูไฟสัญญาณสื่อสารที่กระพริบถี่ๆ ด้วยความร้อนรน

ทันใดนั้นดวงตาเขาก็เป็นประกาย รีบเอื้อมมือไปกระชากสายไฟสื่อสารบนผนังออกอย่างแรง จากนั้นก็ตรงดิ่งไปที่แท่นควบคุมแล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไปแทน

ทางด้านศูนย์บัญชาการอิงเจี้ยงภาคพื้นดินกำลังงุนงงที่ติดต่อสถานีอวกาศไม่ได้ จู่ๆ ก็เห็นข้อความภาษาอิงเจี้ยงเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

"เนื่องจากสถานีอวกาศของเซี่ยระเบิด ทำให้มีขยะอวกาศจำนวนมากพุ่งเข้ามาชนอุปกรณ์สื่อสารจนเสียหาย ตอนนี้เหลือผมอยู่แค่คนเดียว กำลังเร่งซ่อมแซมอยู่"

คนภาคพื้นดินถึงได้ร้องอ๋อ จากนั้นก็เริ่มหงุดหงิด สถานีอวกาศซอมซ่อนี่สมควรโละทิ้งได้แล้ว มีปัญหาตลอด

"ยืนยันแล้วใช่ไหมว่าสถานีอวกาศของเซี่ยถูกทำลาย แล้วศพนักบินอวกาศสองคนนั้นล่ะ?"

ชิวสีเห็นพวกมันเชื่อก็ถอนหายใจโล่งอก พิมพ์ตอบกลับไปว่า "ยืนยันครับ กัปตันกับคนอื่นๆ นั่งยานออกไปสำรวจหาศพนักบินอวกาศเซี่ย เพิ่งออกเดินทางเมื่อกี้นี้เอง"

อืม... ตอนนี้ทั้งศพและซากยานก็คงลอยคลอเคลียกันอยู่บนฟ้านั่นแหละ ไม่มีทางได้กลับมาแล้ว

ทางภาคพื้นดินไม่ได้สงสัยอะไร เพียงแค่กำชับว่าถ้ามีสถานการณ์อะไรให้รีบรายงานทันที และรีบซ่อมไอ้อุปกรณ์สื่อสารเฮงซวยนั่นให้เสร็จไวๆ

หลังจากตัดการเชื่อมต่อ ชิวสีไม่กล้าชักช้า เขาเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้เฉินหลีที่นี่ แล้วรีบตรงไปรอที่แคปซูลส่งกลับทันที

ส่วนเจ้าหน้าที่ผิวสีคนนั้นที่ถูกขังอยู่ในห้องน้ำ ชิวสีไม่ได้สนใจไยดี อย่างที่เฉินหลีบอก นี่คือสงคราม

...

ข่าวที่ว่านักบินอวกาศเซี่ยยังไม่ตายแพร่สะพัดไปถึงหูระดับสูงของประเทศเซี่ยในเวลาอันสั้น สร้างความฮึกเหิมยินดีไปทั่ว!

โดยเฉพาะความสามารถดุจเทพเจ้าของเฉินหลี ได้เปิดโลกทัศน์ของทุกคนให้กว้างขึ้นจนกู่ไม่กลับ

ไม่น่าเชื่อว่าแม้แต่ในอวกาศ คุณเฉินก็ยังชิลได้ขนาดนี้ จัดการยานอวกาศอิงเจี้ยงด้วยมือเปล่า ยึดสถานีอวกาศด้วยเท้า!

เทพเจ้าก็คือเทพเจ้า!

โคตรเจ๋ง!!

ในอีกด้านหนึ่ง เฉียนเจียหมินหลังจากได้ฟังโจวอวี้กั๋วอธิบายวีรกรรมในอดีตของเฉินหลี สติสตางค์ก็เริ่มล่องลอย ถึงขนาดล้มป่วยไปวันหนึ่งเต็มๆ ปากก็เอาแต่พึมพำว่า "เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด"

เห็นท่าทางดิ้นรนสับสนของเพื่อนเก่า โจวอวี้กั๋วก็จนปัญญา คนอายุเก้าสิบกว่าที่จู่ๆ ความเชื่อความศรัทธาทั้งชีวิตพังทลายลงย่อมรู้สึกแย่เป็นธรรมดา ตอนนี้ได้แต่หวังว่าเขาจะคิดได้และยอมรับความจริงนี้โดยเร็ว

คนที่ดีใจที่สุดย่อมหนีไม่พ้นเจียงอวี๋ พอเธอรู้ข่าวก็กระโดดตัวลอย ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

ต่อให้คนอื่นมายืนยันความเก่งกาจของเฉินหลีแค่ไหน ก็สู้ได้ยินข่าวดีด้วยตัวเองไม่ได้ มันทำให้เธอวางใจลงได้จริงๆ

"รอดมาได้ก็ดีแล้ว! รอดมาได้ก็ดีแล้ว!"

เหล่ามั่ว เมิ่งเฉิงไห่ และคนอื่นๆ แม้จะรู้อยู่เต็มอก แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เจ้านายออกไปโชว์เทพกลางอวกาศเพียงลำพัง ช่างน่าเลื่อมใสจริงๆ!

มีเพียงยัยหนูเฉินเสี่ยวหนิงผู้ไร้เดียงสาที่ยืดอกภูมิใจ "หนูบอกแล้วว่าพ่อเก่งที่สุด แม่ไม่ต้องห่วงหรอก"

เจียงอวี๋อุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมา ดีดหน้าผากเบาๆ ไปหนึ่งที "มีแต่ลูกนี่แหละที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว!"

"หนูเปล่านะ!" ยัยหนูเถียงคอเป็นเอ็น ก่อนจะหันไปถามเหลียงซิ่วจวนที่เข้ามารายงานข่าวดี "น้าเหลียงคะ พ่อบอกหรือเปล่าว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ หนูคิดถึงพ่อแล้ว"

คำถามนี้เจียงอวี๋เองก็อยากรู้เหมือนกัน

เหลียงซิ่วจวนยิ้มเจื่อนๆ "เรื่องนี้ไม่ได้บอกไว้ค่ะ เห็นว่าคุณเฉินอยากจะแวะไปที่ดวงจันทร์ คาดว่า... คงต้องใช้เวลาสักพัก"

เจียงอวี๋กับเฉินเสี่ยวหนิงเงยหน้ามองท้องฟ้าพร้อมกันทันที คืนนี้แสงจันทร์เป็นใจ พระจันทร์ดวงกลมโตลอยเด่นอยู่กลางนภา สาดแสงนวลใตดูศักดิ์สิทธิ์

"แม่คะ พ่อจะไปหาฉางเอ๋อเหรอคะ" เสี่ยวหนิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"พรืด..." ทุกคนหลุดขำออกมา บรรยากาศตึงเครียดก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น

เจียงอวี๋กลั้นยิ้มพลางตอบ "งั้นก็ต้องดูว่าพ่อจะหาฉางเอ๋อเจอไหมนะ"

...

เฉินหลีไม่มีทางหาฉางเอ๋อเจอแน่นอน

เวลานี้เขายังลอยเท้งเต้งอยู่ในอวกาศ เงยหน้ามองดวงจันทร์ที่อยู่ไกลลิบแล้วบ่นอุบ "ไกลชะมัด"

ต่อให้เขาจะพุ่งทะยานในอวกาศด้วยความเร็วสูง แต่ระยะทางกลับไม่ได้หดสั้นลงเท่าไหร่ คาดว่าน่าจะพึ่งวิ่งมาได้แค่ไม่กี่หมื่นกิโลเมตร อยากจะไปให้ถึงดวงจันทร์ ยังต้องเดินทางอีกอย่างน้อยสามแสนกิโลเมตร

ยังอีกไกลโข!

ตอนนี้เขากำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในรถเก๋งเทสล่าสุดหรู

ใช่แล้ว รถเทสล่า เขาเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าในอวกาศจะมีรถไฟฟ้าลอยอยู่แบบนี้ ไม่รู้ว่าคนบ้าที่ไหนส่งมันขึ้นมา

แถมรอบๆ นี้ยังมีซากศพสัตว์ลอยอยู่เต็มไปหมด ส่วนใหญ่เป็นลิง คาดว่าคงเป็นผลการทดลองของพวกนักวิทยาศาสตร์บนพื้นโลก

ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะไปดวงจันทร์ต่อดีไหม เสียงระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

[ติ๊ง! ยินดีด้วย พลังแห่งดวงดาวเพิ่มขึ้น 1% ความคืบหน้าปัจจุบันอยู่ที่ 14%]

[ร่างกายโฮสต์ได้รับการเสริมแกร่งขึ้นอีกขั้น]

[ปลดล็อกความสามารถใหม่ของพลังแห่งดวงดาว: การควบคุมแรงโน้มถ่วงขั้นต้น (สามารถควบคุมแรงโน้มถ่วงในระยะใกล้ หรือควบคุมแรงโน้มถ่วงของวัตถุเฉพาะเจาะจงได้)]

พลังแห่งดวงดาวเพิ่มขึ้นไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเฉินหลี แต่ที่ทำให้เขาประหลาดใจคือการปลดล็อกสกิลใหม่ต่างหาก น่าสนใจแฮะ!

เขามองดูวัตถุที่ลอยเคว้งคว้างอยู่นอกหน้าต่างรถด้วยความสนใจ แล้วลองใช้อุปกรณ์พลังทันที

เพียงแค่คิด วัตถุที่ลอยอยู่เหล่านั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาหาเขา แล้วเริ่มหมุนวนรอบตัวรถ ดูไปแล้วเหมือนเฉินหลีเป็นดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง แล้วของพวกนี้เป็นดาวบริวารยังไงยังงั้น

"ถ้าตัวเองเป็นจุดกำเนิดแรงโน้มถ่วงได้ แล้วถ้าเรามอบแรงโน้มถ่วงให้วัตถุอื่นล่ะ?"

เขาเริ่มสนุกขึ้นมาทันที รีบบินออกมาจากรถ ลองกำหนดจุดศูนย์กลางแรงโน้มถ่วงไปที่ซากดาวเทียมซึ่งอยู่ไม่ไกล พริบตาเดียว ร่างกายของเขาก็เหมือนถูกเชือกที่มองไม่เห็นดึงกระชาก พุ่งเข้าไปหาซากดาวเทียมนั้นด้วยความเร็วสูง

"ฮ่าๆๆ... สนุก! สนุกเป็นบ้าเลย!!"

เฉินหลีหัวเราะร่า ถีบตัวส่งแรงพุ่งทะยานออกไป ความเร็วเพิ่มขึ้นจากตอนบินดื้อๆ หลายเท่าตัว

เขาเปลี่ยนจุดศูนย์กลางแรงโน้มถ่วงไปที่วัตถุไกลๆ อย่างต่อเนื่อง ความรู้สึกนี้เหมือนสไปเดอร์แมนหรืออุปกรณ์เคลื่อนที่สามมิติในการ์ตูนบางเรื่อง ที่ช่วยให้เคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว

แต่พอเฉินหลีลองเชื่อมต่อไปที่ดวงจันทร์โดยตรง กลับพบว่ามันไกลเกินไป ไม่มีผลตอบสนอง แต่เขาไม่ใส่ใจสักนิด นี่แค่ขั้นต้นเท่านั้น ถ้าเลเวลสูงขึ้นเมื่อไหร่ แค่จะเชื่อมต่อกับดวงจันทร์ หรือกระชากดวงจันทร์ลงมา ก็คงไม่ใช่ปัญหา!

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุด คือการดูดซับพลังแห่งดวงดาวต่อไป!

เขาอาศัยแรงโน้มถ่วงพุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่ดวงจันทร์อย่างไม่ลดละ!

[จบแล้ว]