บทที่ 70 - นี่ก็นับว่าเป็น... เกาะเหรอ?

บทที่ 70 - นี่ก็นับว่าเป็น... เกาะเหรอ?

เฉินหลีนึกถึงความสามารถใหม่ที่เพิ่งได้รับเมื่อเช้า จึงลองเปิดใช้งานโดยไม่ลังเล

เขาหลับตาลง ภาพตรงหน้าพลันมืดสนิท แต่ในความมืดนั้นกลับมีระลอกคลื่นพลังบางอย่างแผ่ขยายออกจากตัวเขาเป็นวงกว้าง ราวกับโซนาร์ที่กวาดไปรอบทิศ ท่ามกลางความเวิ้งว้างมีจุดแสงวิบวับปรากฏขึ้นมากมาย บางจุดสว่างจ้า บางจุดริบหรี่ราวกับดวงดาวในกาแล็กซีทางช้างเผือก

เฉินหลีรู้ทันทีว่านี่คือรัศมีทำการของเขา กินอาณาเขตเส้นผ่านศูนย์กลางราวสิบกิโลเมตร แม้จะดูเล็กน้อยเมื่อเทียบกับความกว้างใหญ่ของมหาสมุทร แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับการค้นหา

จุดแสงเหล่านั้นคือสิ่งมีชีวิตใต้ทะเล

เขาสามารถสั่งการพวกมันได้ แต่สัตว์แต่ละชนิดมีระดับสติปัญญาต่างกัน พวกสมองกลวงอย่างปลาเล็กปลาน้อยคงสั่งได้แค่ให้โจมตีหรือหนี ถ้าจะให้ช่วยหาเกาะคงต้องพึ่งพาพวกที่มีมันสมองหน่อย

เท่าที่เฉินหลีรู้ อัจฉริยะแห่งท้องทะเลคงหนีไม่พ้นโลมา

มีงานวิจัยระบุว่าโลมามีไอคิวเทียบเท่าเด็กมนุษย์หกขวบ ซึ่งมากพอที่จะสื่อสารกันรู้เรื่อง

สัตว์ฉลาดอย่างโลมาน่าจะมีแสงสว่างโดดเด่นกว่าใครเพื่อน เฉินหลีกวาดสมาธิสำรวจในระลอกคลื่น ไม่นานก็พบกลุ่มแสงสว่างจ้ากลุ่มหนึ่งอยู่ไม่ไกล

นั่นไง โลมาจริงๆ ด้วย

"ไปทางนั้น" เฉินหลีหันไปสั่ง

ทว่าพอหันกลับมาก็เห็นเมิ่งเฉิงไห่กำลังโก่งคออ้วกแตกอ้วกแตนอีกรอบ เฉินหลีส่ายหน้าขำๆ ก่อนจะหยิบขวดน้ำส่งให้ "ดื่มซะหน่อยสิ"

เมิ่งเฉิงไห่รับมาอย่างทุลักทุเล พอเปิดฝาดมก็ได้กลิ่นหอมคุ้นเคย ดวงตาพลันลุกวาว นี่มันน้ำสกัดวิเศษ!

ของล้ำค่าที่รัฐบาลเซี่ยยกให้เป็นความลับสุดยอดระดับชาติ เมิ่งเฉิงไห่เคยได้มาหน่อยหนึ่งก็ซัดโฮกไปนานแล้ว ไม่กล้าหน้าด้านขอเพิ่ม แต่นึกไม่ถึงว่าบอสจะใจป้ำยื่นให้เองกับมือ

ป๋ามากครับบอส!

เมิ่งเฉิงไห่กระดกเข้าปากอึกใหญ่ ร่างกายฟื้นคืนชีพทันตาเห็นแถมยังดีดจัดจนเกินเบอร์ เขาหมุนพวงมาลัยเรือขวับ มุ่งหน้าไปตามทิศที่เฉินหลีชี้ทันที

ฝูงโลมาทางนั้นสัมผัสได้ถึงการเรียกหาจึงว่ายเข้ามาต้อนรับ กระโดดลอยตัวเหนือผิวน้ำอย่างร่าเริง

แต่ทว่าขณะที่เรือแล่นไปเรื่อยๆ ขอบเขตการรับรู้ของเฉินหลีก็ขยับตามไปด้วย ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

ที่ขอบรัศมีวงนอกสุด ปรากฏจุดแสงขนาดมหึมาสว่างวาบขึ้นมา

มันใหญ่โตและเจิดจ้าเสียจนจุดแสงอื่นดูหมองไปถนัดตา ถ้าเปรียบฝูงโลมาเป็นแสงหิ่งห้อย เจ้าสิ่งนี้ก็คือดวงจันทร์วันเพ็ญดีๆ นี่เอง

เฉินหลีถึงกับตะลึง

นั่นมันตัวอะไรวะ!

ความอยากรู้อยากเห็นพุ่งปรี๊ด เขาเลิกสนใจโลมาแล้วเรียกคลื่นยักษ์มาหอบเรือพุ่งทะยานไปหาจุดแสงนั้นทันที

เมิ่งเฉิงไห่น้ำตาตกใน "เอาอีกแล้วเหรอครับบอส!"

เรือยอร์ชบินฉิวปลิวลม เมิ่งเฉิงไห่ที่เพิ่งจะหายดีกลับมาสั่นเป็นเจ้าเข้าอีกรอบ อารมณ์เหมือนกายหยาบวิ่งตามวิญญาณไม่ทัน

พอเรือกระแทกพื้นน้ำ เมิ่งเฉิงไห่ก็อ้วกแตกใส่กางเกงตัวเอง หมดสภาพนักธุรกิจหมื่นล้านโดยสิ้นเชิง

เขากัดฟันยันกายลุกขึ้น ชะโงกหน้ามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย

การที่บอสผู้สุขุมนุ่มลึกรีบร้อนขนาดนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ แต่ที่น่าแปลกคือรอบตัวมีแต่ทะเลเวิ้งว้างว่างเปล่า ไม่เห็นจะมีอะไรเลย

"บอ... บอสครับ มีอะไ..."

"ชู่ว เงียบก่อน"

เฉินหลียกนิ้วแตะปาก หลับตาลงสัมผัสถึงพลังงานมหาศาล ใบหน้าเริ่มปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ

เมิ่งเฉิงไห่งงเป็นไก่ตาแตก ไหนบอกจะมาหาเกาะ ไม่เห็นมีเกาะสักกะติ๊ด

"มาแล้ว!" จู่ๆ เฉินหลีก็พูดขึ้น

"อะไรมาครับบอส"

"เกาะ... เกาะมาแล้ว"

เมิ่งเฉิงไห่อ้าปากค้าง นึกว่าบอสพูดผิด เกาะบ้านใครมันเดินมาหาคนได้ มันต้องคนไปหาเกาะสิครับ

ยังไม่ทันจะหายงง เรือทั้งลำก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ระดับน้ำทะเลรอบด้านยกตัวสูงขึ้นฉับพลัน เมิ่งเฉิงไห่นึกว่าบอสใช้พลังอีกแล้ว

แต่พอน้ำทะเลเริ่มลดระดับลง เขาก็ต้องช็อกตาตั้ง

เรือของเขา... กำลังเกยตื้นอยู่บนหินยักษ์!

เมื่อระดับความสูงเพิ่มขึ้น ทิวทัศน์รอบตัวก็เริ่มปรากฏ พืชพรรณไม้พุ่ม หินผา และป่าดงดิบค่อยๆ โผล่พ้นน้ำขึ้นมาให้เห็นทีละน้อย

นี่มัน...

รูม่านตาเมิ่งเฉิงไห่ขยายกว้าง ปากอ้าจนกรามแทบค้าง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"คุณพระช่วย!! เกาะมัน... โผล่ขึ้นมาจริงๆ ด้วย!" เขาแหกปากร้องเสียงหลง

มองออกไปรอบๆ เกาะนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าไม้เขียวขจี รูปร่างเป็นวงรีขนาดกำลังดีราวสามสี่กิโลเมตร ตรงสเปกเป๊ะ!

แต่เดี๋ยวนะ... ทำไมเกาะมันถึงงอกขึ้นมาจากทะเลได้ล่ะ

พิสดารเกินไปแล้ว

"เกาะเหรอ ไม่ใช่หรอก ดูดีๆ สิ นั่นมันไม่ใช่เกาะ" เฉินหลีหัวเราะในลำคอ

ตัวเขาเองยังคาดไม่ถึงว่าจะมาเจอแจ็กพอตแตกแบบนี้ น่าทึ่งจริงๆ

ไม่ใช่เกาะ?

เมิ่งเฉิงไห่ขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีก เพ่งมองยังไงมันก็คือเกาะชัดๆ

เอ๊ะ!

เมิ่งเฉิงไห่สังเกตเห็นความผิดปกติ... เกาะนี้... เหมือนมันกำลังขยับ?

ใช่แล้ว! มันกำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ สังเกตได้จากคลื่นน้ำที่แหวกออกสองข้างเหมือนเวลาเรือแล่น เพียงแต่พวกเขาอยู่บนหลังมันเลยไม่รู้สึก

หรือว่าเกาะนี้จะมีชีวิต!

เมิ่งเฉิงไห่มองไปที่หัวเกาะ แล้วก็ต้องทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายแข็งทื่อขยับไม่ได้

"นั่นมัน... นั่นมัน..."

ที่ปลายสุดของเกาะ ภูเขาลูกย่อมๆ สีดำทมึนลูกหนึ่งเริ่มขยับเขยื้อน มันค่อยๆ ยืดออกและลืมตาขนาดยักษ์ขึ้นมา!

นั่นไม่ใช่ภูเขา แต่มันคือหัวสิ่งมีชีวิต!

ดูจากรูปร่างแล้ว... มันคือหัวเต่า!!!

"เห็นแล้วใช่ไหม นี่ไม่ใช่เกาะ แต่เป็นเต่าทะเลขนาดยักษ์ต่างหาก" เฉินหลีเปรยขึ้นมา

จุดแสงมหึมาที่เขาเห็นก็คือเจ้าตัวนี้แหละ เขาได้ลองใช้จิตสื่อสารดูแล้ว พบว่าเจ้าเต่ายักษ์ตัวนี้มีอายุยืนยาวจนพัฒนาสติปัญญาเทียบเท่ามนุษย์ สามารถสื่อสารกันได้รู้เรื่อง

"แม่เจ้าโว้ย! นี่มัน... ตัวบ้าอะไรเนี่ย!"

เมิ่งเฉิงไห่สติหลุดไปแล้ว ภาษาคนเริ่มเรียบเรียงไม่ถูก

ให้ตายเถอะ เต่าบ้าอะไรตัวใหญ่ขนาดนี้ นี่ไม่ใช่หนังสัตว์ประหลาดบุกโลกนะเว้ย ขนาดวาฬที่ว่าใหญ่ที่สุดในโลก มาเจอไอ้ตัวนี้เข้าไปคงเป็นได้แค่ของว่างคำเดียว

นี่ไม่ใช่ความมหัศจรรย์ของธรรมชาติแล้ว แต่มันคือปาฏิหาริย์แห่งพระเจ้า!

การมีอยู่ของมันจะพลิกโฉมความรู้ด้านชีววิทยาของมนุษยชาติไปตลอดกาล!

[จบแล้ว]