บทที่ 40 - เงินซ่อนเมีย

บทที่ 40 - เงินซ่อนเมีย

"คุณแม่คะ!"

เฉินเสี่ยวหนิงร้องเรียกเสียงใสพร้อมพุ่งตัวเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ไว้แน่น แม้จะเพิ่งแยกจากกันไม่นานแต่สำหรับเด็กน้อยที่ตัวติดกับแม่มาตลอดหกปี ช่วงเวลาที่ห่างกันนั้นช่างยาวนานเหมือนผ่านไปเป็นชาติ

เจียงอวี๋กอดตอบลูกสาวด้วยความรักใคร่ ฝ่ามือลูบผมเงางามนุ่มลื่นของแก้วตาดวงใจอย่างทะนุถนอม ดูเหมือนยัยหนูจะสูงขึ้นอีกแล้วสิเนี่ย แสดงว่าอยู่กับพ่อคงกินดีอยู่ดีน่าดู แถมเสื้อผ้าที่ใส่ก็ดูเป็นแบรนด์เนมราคาระยับทั้งตัว

"แม่จ๋า หนูคิดถึงแม่ที่สุดเลย คุณพ่อก็คิดถึงแม่เหมือนกันนะ!"

คำพูดไร้เดียงสาของลูกสาวทำเอาเจียงอวี๋ชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

ชายคนนี้คือคนที่คุ้นเคยแต่ก็ดูห่างเหินในเวลาเดียวกัน หกปีผ่านไปรูปลักษณ์ภายนอกของเขาแทบไม่เปลี่ยน ยังคงหล่อเหลาคมคายเช่นเดิม ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือแววตาที่ดูสงบนิ่ง ลุ่มลึก และเปี่ยมด้วยความมั่นใจแบบผู้ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน

"ไม่ได้...เจอกันนานเลยนะ" เจียงอวี๋เอ่ยทักทายเสียงแผ่ว ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"ไม่ได้เจอกันนานครับ" เฉินหลียิ้มตอบอย่างอ่อนโยน

บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ จนกระทั่งมือน้อยๆ ของเฉินเสี่ยวหนิงคว้ามือแม่ไปวางบนฝ่ามือใหญ่ของพ่อ วินาทีที่ผิวสัมผัสกัน ความอึดอัดที่เคยมีก็มลายหายไปราวกับหิมะละลายเมื่อต้องแสงตะวัน

เฉินหลีกระชับมือเธอไว้แน่น

"ไปกันเถอะ กลับบ้านเรากัน"

เจียงอวี๋มองหน้าลูกสาวสลับกับพ่อของลูกแล้วพยักหน้าเบาๆ

"อื้อ กลับบ้าน"

ความน้อยเนื้อต่ำใจและความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายวันปลิวหายไปจนหมดสิ้น ความรู้สึกแปลกหน้าจางหายไป เหลือไว้เพียงความอบอุ่นเหมือนภรรยาที่เพิ่งกลับจากการทำงานต่างจังหวัดแล้วสามีมารอรับ

พี่เถามองภาพครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วอดยิ้มแก้มปริด้วยความเอ็นดูไม่ได้ ในที่สุดฟ้าก็มีตา ให้เจียงอวี๋ได้มีที่พักพิงใจเสียทีหลังจากต้องทนทุกข์มาหลายปี

ลูอิสที่เดินรั้งท้ายกระซิบถามเมิ่งเฉิงไห่ด้วยความสงสัย

"เจ้านายจะจัดการกับตระกูลเจียงยังไงครับ นั่นตระกูลภรรยาเขานะ..."

เมิ่งเฉิงไห่แค่นหัวเราะ

"ตระกูลภรรยาแล้วยังไง คนพวกนี้หูตามืดบอด ขัดขวางพวกเขามาตั้งแต่ต้น แถมตอนนี้ยังกล้าทำเรื่องบัดซบแบบนั้นอีก นายคิดว่าเจ้านายจะปล่อยไปเหรอ"

ลูอิสส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ จริงของเมิ่งเฉิงไห่ ถ้าตระกูลเขาโชคดีมีลูกสาวถูกใจเทพเจ้าแบบนี้ พ่อเขาคงจุดประทัดฉลองเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้วรีบส่งตัวเข้าหอไปแล้ว ใครจะโง่ขวางทางวาสนาตัวเองแบบตระกูลเจียงกัน

ไม่อาจเข้าใจได้จริงๆ

ขบวนรถหรูแล่นออกจากสนามบินมุ่งหน้าสู่ตำหนักอ้าวเจิ่ง ลูอิสขอตัวกลับไปพร้อมกับเมิ่งเฉิงไห่เพื่อให้เวลาส่วนตัวกับครอบครัวเจ้านาย

เจียงอวี๋เคยมาที่ตำหนักอ้าวเจิ่งเมื่อหลายปีก่อน แต่เมื่อรถแล่นผ่านประตูรั้วเข้ามา ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอต้องตะลึงงัน

ไม่ใช่แค่ความหรูหราอลังการของตัวบ้าน แต่สวนในคฤหาสน์นั้นวิจิตรพิสดารจนน่าตกใจ ปกติคนรวยมักจะชอบสนามหญ้าเรียบกริบ แต่ที่นี่พื้นหญ้ากลับเป็นลอนคลื่นสูงต่ำสลับกันราวกับผิวน้ำ บางจุดสูงท่วมหัว แถมยังมีโพรงอุโมงค์ให้มุดเล่นได้

ต้นไม้รอบๆ ยิ่งน่าทึ่ง รากของพวกมันสานตัวกันเป็นโครงสร้างคล้ายบ้านต้นไม้ ระหว่างต้นมีเถาวัลย์ถักทอเป็นตาข่ายเชื่อมถึงกัน ดูเหมือนหลุดเข้าไปในป่าเวทมนตร์

"ทำไมต้นไม้พวกนี้ถึงโตมาหน้าตาแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย" พี่เถามองตาค้าง

เฉินเสี่ยวหนิงยืดอกคุยโวทันที

"คุณพ่อเสกให้หนูค่ะ! เอาไว้ให้หนูวิ่งเล่น"

เด็กน้อยพูดตามที่เห็นจริงๆ แต่ในสายตาผู้ใหญ่อย่างเจียงอวี๋และพี่เถา เข้าใจไปว่าเฉินหลีคงจ้างนักจัดสวนฝีมือระดับโลกมาเนรมิตให้

แต่ถึงอย่างนั้นก็อดทึ่งไม่ได้ เฉินหลีนี่ตามใจลูกสุดๆ ไปเลยนะ

"คุณพ่อบอกด้วยว่า เดี๋ยวอีกหน่อยจะไปทำเกาะส่วนตัว ทีนี้พวกเราจะได้ไปอยู่บนเกาะด้วยกันทั้งครอบครัวเลย!"

พอมีคนฟัง เด็กน้อยก็รีบอวดของเล่นชิ้นใหญ่ชิ้นต่อไปทันที

เจียงอวี๋กับพี่เถาหันขวับมามองหน้ากันด้วยความช็อก

ซื้อเกาะ? ยุคนี้มีเงินอย่างเดียวซื้อไม่ได้นะ ส่วนใหญ่มันคือการเช่าระยะยาว แถมเกาะไกลๆ การขนส่งเสบียงก็ลำบาก ไหนจะเรื่องความปลอดภัยจากโจรสลัดอีก

"เรื่องจริงเหรอคะ" เจียงอวี๋หันไปถามเฉินหลี

โดยไม่รู้ตัว เธอเริ่มสวมบทบาทแม่บ้านที่คอยห่วงเรื่องการใช้เงินของสามีไปเสียแล้ว แม้รู้ว่าเขาหาเงินเก่งแต่เรื่องใช้จ่ายฟุ่มเฟือยก็ต้องปรามกันบ้าง

"อืม ก็มีแผนอยู่ครับ แต่ไม่ได้ซื้อนะ กะว่าจะสร้างขึ้นมาเอง" เฉินหลียักไหล่ตอบสบายๆ

สร้างเอง? นี่มันยิ่งไปกันใหญ่!

ถมทะเลสร้างเกาะเนี่ยนะ? เจียงอวี๋นึกภาพไม่ออกเลยว่าจะต้องใช้เงินมหาศาลขนาดไหนและต้องใช้เวลากี่สิบปีกว่าจะเสร็จ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอเบาใจลงคือแววตาของเฉินหลีที่ดูราบเรียบ ไม่ได้มีท่าทีโอ้อวดหรือทำเพื่อเอาหน้า เหมือนเขากำลังพูดเรื่องจะปลูกผักสวนครัวหลังบ้านอย่างไรอย่างนั้น

บางทีการสร้างเกาะอาจจะมีเหตุผลทางธุรกิจรองรับก็ได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอก็พร้อมจะสนับสนุน

หารู้ไม่ว่าคำว่า 'สร้าง' ของเฉินหลี มันคนละความหมายกับที่เธอเข้าใจอย่างสิ้นเชิง

ระหว่างที่เฉินหลีขอตัวไปสั่งเตรียมมื้อเย็น เฉินเสี่ยวหนิงก็จูงมือแม่กับพี่เลี้ยงทัวร์รอบบ้านอย่างกระตือรือร้น

"คุณแม่ดูนี่สิคะ อันนี้คุณพ่อซื้อให้ สวยไหม!"

"แม่จ๋าๆ ตรงนี้หนูชอบมาเล่นซ่อนแอบกับคุณพ่อ สนุกมากเลย"

"แม่มาดูห้องเจ้าหญิงของหนูเร็ว! หนูแต่งห้องเองเลยนะ แม่มานอนกับหนูที่ห้องนี้ไหม เตียงใหญ่นอนสบายม้ากมาก!"

คำชวนของลูกสาวทำเอาเจียงอวี๋ชะงักกึก ยืนแข็งทื่อทำตัวไม่ถูก

จริงด้วย... มาถึงบ้านเขาแล้ว คืนนี้จะนอนที่ไหนดีล่ะ?

จะให้นอนห้องเดียวกับเฉินหลีเลยเหรอ? มันจะเร็วไปไหม ถึงจะเคยมีค่ำคืนเร่าร้อนด้วยกันแต่นั่นมันเพราะฤทธิ์เหล้าพาไป จะให้เดินเข้าไปนอนกอดกันหน้าตาเฉยในตอนที่มีสติดีครบถ้วนแบบนี้ เธอทำใจไม่ได้จริงๆ

โอ๊ย เขินจะตายอยู่แล้ว...

"เป็นไรคะคุณหนู โสดมาตั้งนาน ไม่รีบเหรอคะ ได้เวลารดน้ำพรวนดินแล้วมั้ง" พี่เถาแซวทีเล่นทีจริง

"พี่เถา! พูดอะไรเนี่ย"

"อ้าว ก็คนมันเขินนี่นา ธรรมดาของมนุษย์น่า เรื่องธรรมชาติ" พี่เถาหัวเราะร่า

หน้าเจียงอวี๋แดงแปร๊ดจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ สมองเริ่มจินตนาการภาพวาบหวิวเตลิดเปิดเปิงไปไกล

"แม่จ๋า น้าเถา คุยอะไรกันอะ" เฉินเสี่ยวหนิงถามตาแป๋ว

"เปล่าจ้ะๆ น้าแค่คุยกับแม่ว่า...เอ้อ ว่าพ่อหนูแอบซ่อนเงินเมียไว้บ้างหรือเปล่าน้า" พี่เถาแถเปลี่ยนเรื่องไปน้ำขุ่นๆ

ทีแรกแค่กะจะเบี่ยงประเด็น แต่พอเห็นเด็กน้อยทำท่าครุ่นคิด พี่เถาก็หูผึ่งทันที หรือว่ามหาเศรษฐีอย่างเฉินหลีจะมีมุมพ่อบ้านใจกล้าซ่อนเงินเมียกับเขาด้วย?

เจียงอวี๋ส่ายหน้า ไม่น่าเป็นไปได้มั้ง ระดับนั้นแล้วจะซ่อนทำไม

แต่เฉินเสี่ยวหนิงที่โดนลูกยุจากพี่เลี้ยงก็โพล่งออกมา

"ที่ชั้นใต้ดินค่ะ คุณพ่อซ่อนเงินไว้เยอะเลย"

เด็กสมัยนี้โตไว รู้จักคำว่าเงินซ่อนเมียเสียด้วย

"งั้นพาไปดูหน่อยสิคะ" พี่เถาแค่อยากรู้อยากเห็นขำๆ ว่าเศรษฐเขาซ่อนเงินกันยังไง จะเหมือนพวกพ่อบ้านใจกล้ายัดไว้ในลำโพงหรือหลังกรอบรูปไหม

เจียงอวี๋พยายามห้าม "อย่าดีกว่ามั้งคะพี่เถา มันดูเสียมารยาทนะ"

"โธ่คุณหนู เราแค่ไปดูเฉยๆ ไม่ได้จะขโมยสักหน่อย แล้วก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไงคะ" พี่เถายิ้มเจ้าเล่ห์

ด้วยความนำพาของลูกสาวจอมแก่น บวกกับความอยากรู้อยากเห็นของสองสาว พวกเธอจึงลงมาถึงชั้นใต้ดิน

เดิมทีคิดว่าคงเป็นโรงจอดรถหรู แต่ทันทีที่ประตูบานหนาหนักถูกผลักเปิดออก

แสงสีทองอร่ามก็พุ่งกระแทกตาจนแทบบอด!

[จบแล้ว]