บทที่ 8 - ทำไมไปโผล่ที่เมืองเจียง?

บทที่ 8 - ทำไมไปโผล่ที่เมืองเจียง?

"พ่อคะ พ่อจะซื้อบ้านหลังนี้จริงๆ เหรอ?"

"ทำไมล่ะ เสี่ยวหนิงไม่ชอบเหรอ?"

"ชอบค่ะ แต่มันใหญ่เบ้อเริ่มเทึ่มเลย เราอยู่กันไม่หมดหรอก"

เฉินหลียิ้มละไม "ก็ดีสิลูก จะได้ชวนแม่มาอยู่ด้วยกันไง ดีไหม?"

เฉินเสี่ยวหนิงขมวดคิ้วน้อยๆ เหมือนกำลังใช้ความคิดหนักเรื่องความเป็นไปได้

ไม่นานเจ้าของบ้านเดิมก็มาถึง การซื้อขายเป็นไปอย่างรวดเร็ว เฉินหลีมีเงินในบัญชีนอนนิ่งๆ อยู่สองพันล้าน จ่ายค่าบ้านไปพันกว่าล้านได้อย่างสบายๆ ไร้แรงกดดัน

นี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวของทรัพย์สินที่เขาแปลงเป็นเงินสดในช่วงสองปีมานี้ ยังไม่นับรวมแร่ธาตุหายากที่ยังกองเป็นภูเขาเลากาไม่ได้ขายออกไป

"ดูท่าพี่เฉินจะไม่อยากนอนโรงแรมสินะครับ" สวีฟางเหล่ยกระซิบกับเฝิงเคอ

เฝิงเคอพยักหน้าอย่างรู้งาน รีบโทรไปยกเลิกห้องเพรสิเดนเชียลสวีทที่จองไว้ แล้วติดต่อนรษัทบัตเลอร์ส่วนตัวระดับไฮเอนด์ให้ส่งแม่บ้านมืออาชีพเข้ามาทำความสะอาดและจัดเตรียมของใช้ทันที

ระหว่างที่ทีมแม่บ้านกำลังจัดบ้านใหม่ เฉินเสี่ยวหนิงก็วิ่งสำรวจอาณาจักรใหม่อย่างร่าเริง ส่วนเฉินหลีเดินชมสวนหลังบ้านกับสองนักธุรกิจหนุ่ม

สวนสวยตระการตาทำเอาลูกคนรวยอย่างสวีฟางเหล่ยและเฝิงเคอยังต้องอิจฉา

"พี่เฉิน บ้านนี้สุดยอดไปเลยครับ เพื่อนบ้านแถวนี้ก็มีแต่ระดับบิ๊กๆ อย่างข้างๆ นี่ก็บ้านคุณเมิ่งเฉิงไห่ เจ้าพ่อไอทีที่กำลังมาแรง แล้วก็เคยมีตระกูลเจียงอยู่แถวนี้ด้วยแต่ย้ายออกไปแล้ว สรุปคือแค่เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านนี้ได้ ก็เหมือนได้ตั๋วเข้าสังคมชั้นสูงแล้วครับ คอนเนกชันเพียบ!"

สวีฟางเหล่ยพยายามขายสรรพคุณ เขารู้ดีว่าการได้อยู่ที่นี่คือสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จที่แท้จริง ซึ่งตัวเขาเองยังไม่มีปัญญาเอื้อมถึง

เฉินหลีส่ายหน้ายิ้มๆ เขาไม่ได้สนใจเรื่องลาภยศสรรเสริญพวกนั้น "จริงสิ เรื่องบ้านจัดการได้ดีมาก สมุนไพรลอตนี้... ฉันลดให้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็แล้วกัน พวกนายคงไม่มีปัญหาเรื่องเงินใช่ไหม?"

ลดให้สิบเปอร์เซ็นต์?

สวีฟางเหล่ยและเฝิงเคอรูม่านตาขยายกว้าง ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหิน

นี่ไม่ใช่ส่วนลดซื้อเสื้อผ้านะโว้ย! มูลค่าสินค้าสามพันล้าน ลดสิบเปอร์เซ็นต์ก็เท่ากับ... สามร้อยล้าน!

หายไปสามร้อยล้านเพียงเพราะช่วยหาบ้านเนี่ยนะ?

บริษัทไหนมันจะกำไรมหาศาลขนาดแจกส่วนลดกันเป็นร้อยล้านได้ขนาดนี้!?

เฝิงเคอที่ปกติสุขุมยังเก็บอาการไม่อยู่ "พี่เฉิน... วางใจได้เลยครับ เงินเราเตรียมไว้พร้อมแล้ว!"

เฉินหลีหันไปมองสวีฟางเหล่ย

สวีฟางเหล่ยรีบพยักหน้ารัวๆ "ใช่ครับพี่เฉิน พร้อมโอนทุกเมื่อ!"

"โอเค งั้นฉันจะให้เหล่ามั่วรีบขนของมาส่ง"

สองหนุ่มหันมามองตากัน หัวใจเต้นรัวเร็วแทบหลุดจากอก

สำเร็จ! งานนี้รวยเละ!

...

ขณะที่เฉินหลีกำลังเจรจาธุรกิจ อีกซีกโลกหนึ่ง ณ ประเทศอิงเจี้ยง

เจียงอวี๋เพิ่งเสร็จงานที่ร้านจิวเวลรี่ เธอยืนเหม่อมองทิวทัศน์แปลกตานอกหน้าต่างด้วยแววตาอ่อนล้า

พี่เถายื่นแก้วน้ำให้ "เป็นอะไรคะ คิดถึงลูกเหรอ?"

"อืม ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ในป่าอากาศเปลี่ยนเร็ว กลัวแกจะไม่สบาย" เจียงอวี๋ถอนหายใจ

"คิดถึงก็โทรหาเลยสิคะ" พี่เถาเสนอ

เฉินเสี่ยวหนิงใส่นาฬิกาสมาร์ทวอทช์สำหรับเด็กติดตัวไว้ นอกจากจะดูพิกัดได้แล้ว ยังวิดีโอคอลหาได้ตลอดเวลา

เจียงอวี๋หยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปฯ แล้วก็ต้องชะงักกึก

"มีอะไรเหรอคะ?" พี่เถาชะโงกหน้าเข้ามาดู

เจียงอวี๋ชี้ที่หน้าจอด้วยมือสั่นเทา "พิกัดมันแปลกๆ นะพี่เถา ทำไมไปโผล่ที่... เมืองเจียง? นาฬิกาเสียหรือเปล่า?"

เมืองเจียง? นั่นมันคนละซีกโลกกับหมู่บ้านในป่าเลยนะ! เมื่อวานยังอยู่ดีๆ ไหงวันนี้วาร์ปไปเมืองเจียงได้?

หรือว่านาฬิกาหาย? หรือว่าลูกโดน... ลักพาตัว?

ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำทั้งสองคน เจียงอวี๋รีบกดโทรออกทันที

เวลานั้นเฉินเสี่ยวหนิงกำลังเดินชมวิวสวนสวยโดยมีพี่เลี้ยงคอยดูแล พอรู้สึกว่านาฬิกาสั่นก็ก้มลงดู หน้าจอขึ้นชื่อ "น้าเถา" เด็กน้อยยิ้มแก้มปริ

แม่โทรมา!

เฉินเสี่ยวหนิงหันไปบอกพี่เลี้ยงอย่างสุภาพ "พี่สาวคะ หนูขออยู่คนเดียวสักแป๊บนึงได้ไหมคะ"

พอพี่เลี้ยงเดินเลี่ยงออกไป เด็กน้อยก็กดรับสาย หน้าจอเล็กจิ๋วปรากฏใบหน้าตื่นตระหนกของพี่เถา

"น้าเถา!" เสียงใสแจ๋วทักทาย

พี่เถาเห็นหน้าหลานรักก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ โล่งอกไปที

"ตกใจหมดเลยนึกว่าเกิดเรื่อง!"

เจียงอวี๋รีบเบียดตัวเข้ามาในเฟรม "เสี่ยวหนิง เกิดอะไรขึ้นลูก? ตอนนี้ลูกอยู่เมืองเจียงใช่ไหม?"

เฉินเสี่ยวหนิงพยักหน้าหงึกหงัก "ใช่ค่าแม่! หนูหลอกล่อให้พ่อพามาเมืองเจียงสำเร็จแล้ว พ่อซื้อบ้านหลังเบ้อเริ่มเลย แม่รีบมาหาพวกเราสิคะ จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา!"

"หา!?"

สองสาวประสานเสียงอุทานลั่นบ้าน

อะไรคือการหลอกล่อพ่อมาเมืองเจียง?

เฉินเสี่ยวหนิงเล่าแผนการอันชาญฉลาดและวีรกรรมตลอดสองวันที่ผ่านมาให้ฟังอย่างภาคภูมิใจ แต่สิ่งที่เจียงอวี๋และพี่เถาจับใจความได้มีเพียงประโยคเดียว

เฉินหลีซื้อบ้าน?!

พี่เถาของขึ้นทันที "ฉันว่าแล้ว! ผู้ชายคนนี้ไว้ใจไม่ได้ พอได้เงินปุ๊บก็เอาไปปรนเปรอตัวเองปั๊บ ซื้อบ้านงั้นเหรอ... หึ! คงไปซื้อห้องรูหนูชานเมืองล่ะสิ!"

"เมืองเจียงเป็นเมืองใหญ่นะพี่เถา เงินไม่กี่แสนจะไปซื้อบ้านดีๆ ได้ยังไง อาจจะเป็นแฟลตเอื้ออาทรก็ได้" เจียงอวี๋วิเคราะห์

"เสี่ยวหนิง บ้านที่พ่อซื้ออยู่ตรงไหนลูก? หน้าตาเป็นยังไง?" เจียงอวี๋ถามต่อ

เด็กน้อยเกาหัวแกรกๆ ไม่รู้จะอธิบายความยิ่งใหญ่นี้ยังไง "เอ่อ... มันอยู่ในภูเขา มีต้นไม้เยอะแยะเลย แต่ว่าใหญ่มาก! เป็นบ้านหลังใหญ่ยักษ์เลยค่ะ!"

พูดเปล่าไม่เห็นภาพ เจ้าตัวเล็กยกนาฬิกาแพนกล้องไปรอบๆ ห้องนอนเจ้าหญิงที่เพิ่งจัดเสร็จ "พ่อบอกว่าห้องนี้เป็นห้องหนู แม่ดูสิสวยไหม?"

เจียงอวี๋กับพี่เถาอ้าปากค้าง

นึกว่าจะได้เห็นห้องเช่าซอมซ่อ แต่ภาพที่เห็นคือห้องนอนหรูหราอลังการ เฟอร์นิเจอร์หลุยส์ พื้นที่กว้างขวางวิ่งเตะบอลได้ นี่มันคฤหาสน์ชัดๆ!

บ้านแบบนี้ในเมืองเจียง... อย่างน้อยต้องสองร้อยตารางวาขึ้นไป!

เฉินหลีเอาเงินมาจากไหน?

ยังไม่ทันจะหายสงสัย เสียงทุ้มของผู้ชายก็ดังลอดเข้ามา

"เสี่ยวหนิง อยู่ในนั้นหรือเปล่าลูก?"

เฉินเสี่ยวหนิงแลบลิ้น "อุ๊ย แม่ขา พ่อมาตามแล้ว หนูวางก่อนนะ รีบมาหาหนูนะแม่ รักแม่ค่า"

สายตัดไป ทิ้งให้ผู้ใหญ่สองคนยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? บทจะมาอยู่ป่าก็อยู่ บทจะเข้าเมืองก็ซื้อคฤหาสน์?

เจียงอวี๋รีบหยิบมือถือมาเปิดแผนที่อีกครั้ง คราวนี้เธอใช้นิ้วถ่างขยายพิกัดดูให้ชัดๆ เต็มสองตา

เมื่อเห็นตำแหน่งที่ตั้งชัดเจน รูม่านตาของเธอก็หดเกร็ง มือไม้อ่อนจนโทรศัพท์แทบร่วง

[จบแล้ว]