บทที่ 115 - จารึกที่สั่นคลอนจิตวิญญาณ

บทที่ 115 - จารึกที่สั่นคลอนจิตวิญญาณ

☆☆☆☆☆

ที่ตีนเขาคลังวิญญาณ สายตาของบรรดายอดฝีมือระดับสูงแห่งประตูแห่งเต๋า ต่างพากันไปจดจ้องที่ฉู่หวยสวี่เป็นตาเดียว

พวกเขาล้วนเป็นผู้ฝึกตนที่อยู่ในระดับสูง มีสัมผัสวิญญาณที่เฉียบคม ย่อมสามารถรับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกที่พวยพุ่งออกมาจากจิตวิญญาณกระบี่เล่มนั้นได้อย่างชัดเจน

“สวีจื่อชิงขึ้นเขาไป แต่มันกลับแสดงท่าทีตื่นเต้นยินดีขนาดนี้เชียวเหรอ?”

“ทีตอนฉู่หวยสวี่ที่ถูกระบุไว้ในโองการสวรรค์ของท่านปรมาจารย์ขึ้นเขาไป มันกลับแสดงท่าทีโกรธแค้นและชิงชังเสียขนาดนั้น?”

บรรดายอดฝีมือต่างพากันทำหน้าเหลอหลาด้วยความไม่เข้าใจอย่างที่สุด ราวกับเจอกับเรื่องที่แปลกประหลาดที่สุดในรอบร้อยปีเลยทีเดียว!

ฉู่ยิ่นยิ่นที่ชอบทำตัวเฮฮาเริ่มส่งกระแสจิตคุยกับศิษย์พี่ศิษย์น้องด้วยความนึกสนุกว่า “คงไม่ใช่ว่าแท้จริงแล้วสวีจื่อชิงต่างหากที่เป็นผู้พิทักษ์กระบี่ตัวจริงหรอกนะ? ฮ่าๆๆ!”

ทว่าในตอนนั้นไม่มีใครยอมรับมุกตลกของเธอเลยสักคน ทุกคนต่างตั้งใจใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นบนยอดเขาอย่างเคร่งเครียด

จะมีก็เพียงฉู่หวยสวี่เท่านั้นที่มีสีหน้าและอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่าใครเพื่อน

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนดูคนอื่นมาแย่งบทพระเอกที่เขาแอบฉกมาไปเสียอย่างนั้น

ดูเหมือนเส้นทางแห่งโชคชะตามันกำลังพยายามจะบิดกลับไปสู่ทิศทางเดิมที่มันควรจะเป็น

——ในที่สุดเด็กหนุ่มคนนี้ก็กำลังจะก้าวไปหาพรานกระบี่มารเล่มนั้นตามลิขิตสวรรค์ที่วางไว้เสียที!

พรานกระบี่ที่ต่อให้เจ้าของจะใช้มันได้เทพขนาดไหน แต่มันก็มักจะมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่ายอย่างมหาศาลเสมอ

“นี่สินะที่เป็นวิถีของตัวเอกของโลกจริงๆ” ฉู่หวยสวี่แอบรำพึงอยู่ในใจ

บนจุดสูงสุดของเขาคลังวิญญาณ สวีจื่อชิงเดินมาหยุดยืนอยู่ต่อหน้ากระบี่ที่กำลังลอยเด่นอยู่กลางอากาศเล่มนั้นเป็นที่เรียบร้อย

แรงสั่นสะเทือนที่เคยทำเอาภูเขาทั้งลูกสั่นไหวในตอนนี้ค่อยๆ สงบลงไปแล้ว

กระบี่ทองเหลืองในตอนนี้นิ่งสนิทไม่มีท่าทางตื่นเต้นเหมือนช่วงก่อนหน้านี้

มันเพียงแค่ลอยตัวอยู่สูงเหนือระดับสายตาพลางจ้องมองลงมาที่เด็กหนุ่มด้วยท่าทีที่ดูจะหยิ่งทนงแบบสุดขีด ราวกับกำลังพิจารณาข้ารับใช้คนใหม่ของมันยังไงยังงั้นแหละ

รังสีแห่งความชั่วร้ายเพียงจางๆ ที่มันจงใจแผ่ออกมา เริ่มที่จะแทรกซึมเข้าสู่ทะเลจิตตานุภาพของสวีจื่อชิงโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

รังสีมารสายนี้กำลังทำหน้าที่ล่อลวงจิตใจและปั่นป่วนอารมณ์ของเขาให้ฟุ้งซ่าน

ในขณะเดียวกัน มันก็เริ่มที่จะขุดคุ้ยและล่วงรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจของเด็กหนุ่มไปพร้อมๆ กันด้วย

สวีจื่อชิงไม่นึกเลยว่าเขาจะสามารถปีนขึ้นมาจนถึงจุดสูงสุดแห่งนี้ได้จริงๆ

และที่เขายิ่งไม่คาดฝันเลยก็คือ กระบี่ในตำนานที่ท่านปรมาจารย์ทิ้งไว้เล่มนี้ กลับส่งเสียงเรียกขานเขาให้เดินเข้ามาหามัน

ตั้งแต่วัยเยาว์เขาย่อมต้องเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับมันมานับไม่ถ้วน ทั้งจากปากของนักเล่านิทานหรือแม้แต่ที่บันทึกไว้ในตำรา

ในวันนี้ วินาทีนี้ สวีจื่อชิงได้มายืนอยู่ต่อหน้ากระบี่ที่คนทั้งใต้หล้าต่างพากันถวิลหาแล้ว!

ทว่า ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเด็กหนุ่ม กลับเป็นประโยคที่ว่า:

“หน้าตามันดูจะอุบาทว์อย่างที่ศิษย์พี่บอกไว้จริงๆ ด้วยแฮะ”

ก็นะ... เพราะใครๆ ต่างก็พากันยกย่องมันซะเลิศเลอขนาดนั้น พอจะมาเห็นของจริงเข้า ใครบ้างล่ะจะไม่แอบคาดหวังไว้สูงลิบลิ่ว?

สวีจื่อชิงเองก็เป็นเด็กซื่อๆ คนหนึ่งน่ะนะ

ถ้าหากก่อนหน้านี้ฉู่หวยสวี่ไม่ได้สปอยล์ไว้ว่ามันน่าเกลียดล่ะก็ เขาคงจะมองว่ามันเป็นความงามที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความขลังอะไรประมาณนั้นไปแล้วล่ะ

แต่พอศิษย์พี่ใหญ่ย้ำซะหนาหูว่ามันขี้เหร่ เด็กหนุ่มก็เลยอดไม่ได้ที่จะพยายามจ้องหาจุดขี้เหร่ของมันจริงๆ

พริบตานั้นเอง ทั่วทั้งเขาคลังวิญญาณก็พลันสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง!

นั่นก็เพราะความคิดทุกอย่างของสวีจื่อชิงถูกรังสีมารที่แทรกซึมอยู่นั้นรับรู้ไปจนหมดสิ้นแล้วน่ะสิ!

กระบี่ทองเหลืองที่ลอยอยู่พลันโกรธจัดขึ้นมาทันควัน!

พลังอำนาจของมันเริ่มไปกระตุ้นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นให้สั่นไหว จนส่งผลให้ภูเขาเกิดแผ่นดินไหวไปทั่วทั้งบริเวณรอบนอก

แรงกดดันวิญญาณมหาศาลที่เคยใช้เล่นงานฉู่หวยสวี่มาก่อน บัดนี้ถูกแผ่ออกมามุ่งเป้าไปที่สวีจื่อชิงเพียงคนเดียว!

แรงกดดันนั้นกดลงมาจากเบื้องบนอย่างรุนแรงจนสวีจื่อชิงถึงกับเซถลาไปข้างหน้า เขารู้สึกว่าหัวเข่ามันช่างหนักอึ้งจนแทบจะรับน้ำหนักไม่ไหวและเกือบจะคุกเข่าลงกับพื้นทันที!

ถ้าหากร่างกายของเขาไม่ได้ผ่านการขัดเกลามาอย่างหนักหน่วงด้วยวิชาสายกายาล่ะก็ ป่านนี้เขาคงได้ลงไปกราบมันสมใจอยากไปแล้วล่ะ

แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวที่สุด เพราะสิ่งที่อันตรายกว่านั้นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในทะเลจิตตานุภาพของเขาต่างหาก

เสี่ยวสวีไม่ได้มีใจกระบี่สีดำคอยคุ้มครองเหมือนฉู่หวยสวี่

บวกกับการที่เขาเน้นฝึกฝนสายขัดเกลาร่างกายมาเป็นหลัก หากไม่ได้มีการฝึกเน้นการเสริมสร้างสภาวะจิตวิญญาณเป็นพิเศษล่ะก็ ทะเลจิตตานุภาพของเขาย่อมจะอ่อนแอและเปราะบางกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปอยู่หลายส่วน

แรงกดดันวิญญาณเริ่มจะเข้าบดขยี้สติสัมปชัญญะของเขาจนเริ่มจะจมดิ่งเข้าสู่สภาวะสับสนวุ่นวาย!

ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ในตอนนี้ ต่อให้เขาจะเป็นคนที่มีความอดทนต่อความเจ็บปวดสูงมากแค่ไหนก็ตาม มันก็ยังยากที่จะต้านทานได้ไหว

ดวงตาของเขาเริ่มมืดมิดและพร่าเลือน ก่อนที่ร่างจะล้มตึงลงไปกองกับพื้นและเริ่มมีการอาการชักกระตุกสั่นเทาไปทั้งตัว

“หัว... หัวข้ามันจะระเบิดอยู่แล้ว!”

เด็กหนุ่มเอามือกุมขมับพลางส่งเสียงกรีดร้องที่แสนจะทรมานออกมาอย่างต่อเนื่อง

บรรดายอดฝีมือที่ตีนเขาคลังวิญญาณเห็นท่าไม่ดีก็เตรียมจะพุ่งตัวเข้าไปช่วยทันที

ทว่า ทันใดนั้นเอง แรงกดดันวิญญาณที่แสนน่ากลัวก็พลันถูกดึงกลับคืนไปในพริบตา

กระบี่ทองเหลืองยังคงจ้องมองลงมาจากที่สูง ราวกับว่าเมื่อกี้มันจงใจจะสั่งสอนเจ้าเด็กปากเสียคนนี้ให้รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียบ้าง

ถ้าหากมันไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ล่ะก็ มันคงจะใช้แรงกดดันวิญญาณบดขยี้ทะเลจิตตานุภาพของสวีจื่อชิงให้แหลกเป็นผุยผงไปตั้งนานแล้วที่กล้ามาดูถูกความงามของมัน!

ฉู่หวยสวี่ที่ยืนอยู่ข้างล่างถึงกับขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิมเสียอีก

เขาอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงตอนที่เขาขึ้นเขาไปแล้วต้องมาเผชิญกับความลำบากเพราะไอ้กระบี่นิสัยเสียเล่มนี้

พอมาเห็นมันมารังแกเสี่ยวสวีแบบนี้ ความรู้สึกเกลียดชังที่เขามีต่อกระบี่ทองเหลืองก็ยิ่งเพิ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัวนัก

“ใจเย็นไว้ก่อน ใจเย็นไว้ก่อนนะตัวข้า” ฉู่หวยสวี่พยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์

“นั่นมันคือไม้เด็ดของเสี่ยวสวีนะ นั่นคือนิ้วทองคำของเขานะ...” เขาแอบเตือนตัวเองซ้ำๆ ในใจ

หลังจากปรับอารมณ์ได้แล้ว เขาจึงหันไปมองท่านเจ้าสำนักและคนอื่นๆ ด้วยสายตาที่เป็นกังวล

เซี่ยงเหยียนเห็นสายตาที่ส่งมาของคนหนุ่มที่ดูจะรักเพื่อนพ้องคนนี้ เขาก็เข้าใจความหมายทันที

“เขาไม่เป็นไรมากหรอก แค่สภาวะจิตวิญญาณได้รับความเสียหายไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง”

“พวกเราจะคอยเฝ้าดูเขาอยู่ตรงนี้แหละ ถ้าหากกระบี่เล่มนั้นมันทำเรื่องแผลงๆ อะไรอีก พวกเราจะรีบเข้าไปปกป้องเขาเอง เจ้าสบายใจได้เลย” เซี่ยงเหยียนให้คำมั่นสัญญา

“ขอบพระคุณท่านเจ้าสำนักและบรรดาผู้อาวุโสมากครับ” ฉู่หวยสวี่รีบกล่าวขอบคุณทันควัน

บนลานกว้างบริเวณยอดเขาคลังวิญญาณ ร่างของสวีจื่อชิงยังคงสั่นเทาอยู่เล็กน้อย

เขายังคงเอามือกุมหัวไว้แน่น ความเจ็บปวดในทะเลจิตตานุภาพยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง และสติสัมปชัญญะก็ยังไม่กลับมาสมบูรณ์เต็มร้อย

ความหวาดกลัวที่แฝงลึกอยู่ข้างในเริ่มที่จะกัดกินใจและขยายวงกว้างไปทั่วร่าง

ในวินาทีที่ผ่านมา เขาเพิ่งจะได้สัมผัสกับความรู้สึกตอนที่ความตายมาเยือนจริงๆ

ราวกับว่าเพียงแค่อีกฝ่ายมีความคิดเพียงนิดเดียว ก็สามารถบดขยี้สติและทำลายวิญญาณของเขาให้มลายหายไปได้ทันที!

เด็กหนุ่มร่างบางคู้ตัวอยู่บนพื้นดิน หลังจากสติเริ่มกลับมาทีละนิด เขาก็ออกแรงเขย่าหัวแรงๆ หนึ่งทีเพื่อขับไล่ความมึนงง

พอลืมตาขึ้นมา ภาพตรงหน้ายังคงมีรอยซ้อนทับกันอยู่บ้าง ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนกลับมาเป็นปกติในที่สุด

ความเจ็บแปลบๆ ในหัวยังมีอยู่บ้างแต่ก็อยู่ในระดับที่พอจะกัดฟันสู้ไหวเหมือนเวลาที่มีอาการปวดหัวทั่วไป

เนื่องจากการลงไปนอนดิ้นกับพื้นเมื่อครู่ ทำให้ตอนนี้ตามเนื้อตามตัวของเขามอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน

ความคิดของสวีจื่อชิงค่อยๆ กลับมาแจ่มใสและมีสติมากขึ้นเรื่อยๆ

จิตมารและกิเลสตัณหาที่เคยถูกขยายให้ใหญ่โตในตอนแรก บัดนี้กลับดูสงบและลดน้อยถอยลงไปมากหลังจากเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อครู่เข้าไป

เหตุผลนั้นแสนจะเรียบง่าย เพราะเขาเพิ่งจะรอดตายมาจากเงื้อมมือของมันนั่นเอง

ในตอนนี้สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในใจมีเพียงความหวาดหวั่นและตกใจไม่หาย

นอกจากนี้ รังสีมารที่เคยแทรกซึมเข้าสู่ทะเลจิตตานุภาพของเขาก็พลันสลายตัวไปหมดแล้วเช่นกัน

เป็นเพราะรังสีมารนั้นมันเบาบางมาก พอเจอแรงกดดันวิญญาณกระแทกเข้าใส่ทะเลจิตตานุภาพ สัมผัสวิญญาณของเขาก็เลยเกิดการต่อต้านโดยสัญชาตญาณ และพลอยทำลายรังสีมารที่ซ่อนอยู่ทิ้งไปในรวดเดียวด้วยเลย

กระบี่ทองเหลืองในตอนนี้จึงไม่สามารถล่วงรู้ความคิดที่อยู่ลึกข้างในของสวีจื่อชิงได้อีกต่อไป

แต่มันสัมผัสได้ชัดเจนเลยว่า เด็กหนุ่มคนนี้กำลังเริ่มหวาดกลัวในตัวมันเสียแล้ว

ซึ่งนั่นคือสิ่งที่มันพึงพอใจเป็นอย่างมาก

“เป็นเพราะเมื่อกี้ข้าแอบมีความคิดที่ไม่เคารพต่อมันสินะ?” สวีจื่อชิงแอบคาดเดาในใจ

“มันก็เลยจงใจจะลงโทษและสั่งสอนข้า?” เขาเริ่มทำการวิเคราะห์เหตุการณ์

เด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนที่มีจิตใจซื่อตรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ความเคารพที่เขามีต่อท่านปรมาจารย์และสิ่งที่ท่านทิ้งไว้นั้นสูงส่งมาก

เขาหารู้ไม่ว่ากระบี่เล่มนี้คือกระบี่มารที่แสนจะเจ้าเล่ห์ เขาจึงไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรในตัวมันอีก

เสี่ยวสวีถึงขั้นพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นตามร่างกายออกอย่างเรียบร้อย จากนั้นจึงก้มตัวลงทำความเคารพกระบี่ที่ลอยอยู่อย่างนอบน้อมแบบสุดๆ

“ศิษย์สายนอกสวีจื่อชิง ขอคารวะกระบี่ของท่านปรมาจารย์ครับ”

ความไร้เดียงสาของเขานั้น กลับทำให้บรรดายอดฝีมือที่ตีนเขาถึงกับแอบสะอึกและสะเทือนใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวล่ะ

ทว่า ในขณะที่เขากำลังก้มโค้งทำความเคารพอยู่นั้น จู่ๆ กระบี่ทองเหลืองก็พลันแผ่แรงกดดันวิญญาณออกมาอีกรอบหนึ่ง!

กระบี่มารเล่มนี้ยังไม่พอใจเพียงแค่นั้น

ในเมื่อเจ้าจะเป็นข้ารับใช้ที่พิทักษ์กระบี่ให้ข้า เจ้าก็สมควรจะลงไปคุกเข่าซะ!

เซี่ยงเหยียนที่อยู่ข้างล่างเห็นดังนั้นก็รีบสะบัดแขนเสื้ออย่างแรงเพื่อส่งพลังไปสกัดกั้นแรงกดดันนั้นไว้ให้ทันที

ภูเขาทั้งลูกเริ่มสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง ความสง่างามและอำนาจของกระบี่ทองเหลืองดูจะถูกท้าทายเข้าให้แล้ว มันจึงเริ่มพยายามที่จะพุ่งชนกำแพงผนึกซ้ำๆ อย่างบ้าคลั่ง

เด็กหนุ่มที่กำลังก้มโค้งทำความเคารพได้แต่ทำหน้าตาเหลอหลาด้วยความมึนงง เขาแอบคิดในใจว่าตัวเองทำอะไรผิดไปอีกหรือเปล่านะ?

ผ่านไปครู่ใหญ่ แผ่นดินไหวจึงค่อยๆ สงบลง กระบี่ทองเหลืองเริ่มที่จะเปลี่ยนแผนมาใช้แรงดึงดูดลึกลับชี้นำทางให้เด็กหนุ่มเดินเข้ามาหามันเพื่อทำการรับกระบี่ไปอย่างเป็นทางการ

สำหรับกระบี่เล่มนี้แล้ว นี่คือเรื่องที่สำคัญและเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้

สวีจื่อชิงสัมผัสได้ถึงการเรียกขานของกระบี่เล่มนั้น เขาจึงค่อยๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวังมุ่งหน้าไปยังใจกลางของลานกว้าง

ท่าทางของเขาดูจะเขินอายและประหม่าเป็นอย่างยิ่ง

เขายังแอบกังขาอยู่เลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังฝันไปหรือเปล่านะ?

ทำไมกระบี่อันดับหนึ่งในใต้หล้าที่แสนโด่งดังเล่มนี้ ถึงได้เลือกคนที่มีพรสวรรค์ธรรมดาๆ อย่างเขาด้วยล่ะ?

ในทุกๆ เรื่องเล่าเกี่ยวกับกระบี่เล่มนี้ ทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ใครก็ตามที่ได้มันไปครอบครอง ในอนาคตย่อมต้องกลายเป็นสุดยอดนักดาบที่เก่งที่สุดในโลกแน่นอน!

“ตัวข้า... จะมีความสามารถพอจริงๆ เหรอ?” สวีจื่อชิงจมดิ่งลงสู่ความสับสนในตัวเองอีกครั้ง

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในตอนนี้เด็กหนุ่มไม่มีทางเลือกอื่นให้ถอยกลับไปได้อีกแล้ว

เขาปีนขึ้นมาจนถึงจุดสูงสุดแล้ว เส้นทางเบื้องหลังปิดตายไปเรียบร้อยแล้วล่ะ

ด้วยความแค้นที่ฝังลึกระดับหนี้เลือด เขากระหายที่จะได้ครอบครองพลังอำนาจมาตลอดชีวิต

สวีจื่อชิงรู้ดีว่า หากเขาสามารถคว้ากระบี่เล่มนี้มาครองได้สำเร็จล่ะก็ ต่อให้ศัตรูของเขาจะแข็งแกร่งขนาดไหน เขาก็จะมีพลังพอที่จะไปสะสางบัญชีแค้นนั้นด้วยมือของเขาเองแน่ๆ!

ภาพความตายอันแสนรันทดของคนในครอบครัวเริ่มไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

ฝีเท้าของเด็กหนุ่มเริ่มจะก้าวเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ เร็วขึ้นเรื่อยๆ!

ที่ตีนเขาคลังวิญญาณ ทุกคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ต่างก็พากันกลั้นหายใจด้วยความลุ้นระทึก

สถานการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่ในตอนนี้ มันดูจะหลุดโลกและเกินความคาดหมายของทุกคนไปไกลโข

เซี่ยงเหยียนและคนอื่นๆ ต่างก็พากันมึนตึบไม่ต่างกันเลยสักนิด

“ผู้พิทักษ์กระบี่ที่ระบุไว้ในคำทำนายน่ะคือฉู่หวยสวี่นะ”

“แต่สวีจื่อชิงคนนี้ แต่เดิมเคยเป็นเพียงคนรับใช้ในลานบ้านของฉู่หวยสวี่มาก่อนเท่านั้นเอง”

“สรุปตอนนี้คืออดีตคนรับใช้ของคนที่ถูกเลือก กลับกำลังจะกลายเป็นคนที่ถูกกระบี่เลือกตัวจริงไปเสียอย่างนั้นเหรอ?”

ทุกคนต่างพากันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเฝ้ารอดูต่อไปว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างไร

“มันเกิดความผิดพลาดที่ตรงไหนกันแน่ ทำไมเหตุการณ์มันถึงได้บานปลายจนคุมไม่อยู่ขนาดนี้?”

“ถ้าวันหน้าท่านอาอาจารย์กลับมาถึงสำนัก พวกข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปอธิบายเรื่องนี้กันล่ะเนี่ย!” เซี่ยงเหยียนและคนอื่นๆ ต่างพากันกุมขมับด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

จะมีเพียงฉู่ยิ่นยิ่นคนเดียวเท่านั้นที่เอาแต่เบิกตากว้างจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความสนุกสนานแบบสุดๆ เพราะเธอคือสายกินเผือกตัวแม่นั่นเอง

ในตอนนี้ สวีจื่อชิงเดินมาหยุดยืนอยู่ต่อหน้ากระบี่ทองเหลืองแล้ว ระยะห่างระหว่างเขากับมันเหลือเพียงแค่ประมาณหนึ่งช่วงแขนเท่านั้น

เด็กหนุ่มที่แสนจะใสซื่อก้มโค้งทำความเคารพกระบี่ของท่านปรมาจารย์อีกครั้งอย่างตั้งใจ

จากนั้น เขาก็เริ่มหยั่งเชิงโดยการค่อยๆ ยื่นมือขวาออกไปเพื่อจะลองสัมผัสที่ตัวกระบี่ดูสักครั้ง

กระบี่ทองเหลืองนั้นลอยตัวเด่นอยู่กลางอากาศ ถึงแม้เขาจะพยายามเขย่งปลายเท้าแล้วก็ตาม แต่เขาก็สามารถเอื้อมมือไปแตะได้เพียงแค่ส่วนปลายของตัวกระบี่เท่านั้นเอง เพราะสวีจื่อชิงเขาค่อนข้างจะตัวเล็กไปหน่อยน่ะนะ

ความสูงของเขาน่ะเหรอ? ถ้าให้พูดตรงๆ คือยังดูจะเตี้ยกว่าแม่สาวขาเรียวสวยอย่างหานซวงเจี้ยงเสียด้วยซ้ำไป

ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเด็กหนุ่มสัมผัสเข้ากับตัวกระบี่นั้นเอง ระลอกคลื่นกึ่งโปร่งใสก็พลันแผ่กระจายออกจากจุดที่สัมผัสไปทั่วสารทิศทันที!

กลิ่นอายพลังที่แสนจะลึกลับซับซ้อนพวยพุ่งออกมาดุจระลอกคลื่นในน้ำ กระจายเป็นชั้นๆ ออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

กระแสอากาศมหาศาลพุ่งพุ่งพวยขึ้นสู่ท้องฟ้า ทำเอาหมู่เมฆที่เคยลอยเด่นอยู่เหนือเขาคลังวิญญาณถูกเป่าจนมลายหายไปในพริบตาเดียว จนท้องนภากลายเป็นสีฟ้าครามที่สดใสไร้เมฆหมอก

สวีจื่อชิงสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ยากจะอธิบายได้ด้วยคำพูด มันกำลังไหลเวียนมาจากกระบี่ทองเหลืองมุ่งตรงเข้าสู่ร่างกายของเขา

พลังงานนั้นไหลผ่านจุดทวารทั้งเก้า และพุ่งตรงมุ่งหน้าไปยังรากปราณของเขาทันที

จากนั้นมันก็เริ่มเข้าไปสถิตอยู่ภายในรากปราณลึกลับ และเริ่มที่จะกักเก็บและสะสมพลังไว้ที่นั่น!

สวีจื่อชิงรีบหลับตาลงทันทีเพื่อเฝ้าสังเกตความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับรากปราณของตัวเอง

เขาลองใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบดูภายใน แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าภายในรากปราณของเขามีร่างจำลองของกระบี่สีเขียวดำเล่มเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาเสียอย่างนั้น!

จะบอกว่าเขาสามารถสื่อสารกับมันได้แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คงไม่ใช่ แต่มันกลับส่งต่ออารมณ์และความปรารถนาบางอย่างมาให้เขาได้รับรู้อยู่เป็นระยะๆ

เพียงแค่เสี่ยวสวีลองใช้สายตามองดูมันแวบเดียว เขาก็สัมผัสได้ว่ามันสั่นไหวอย่างรุนแรงครั้งหนึ่ง พร้อมกับแผ่ซ่านความโกรธแค้นที่ไร้ขีดจำกัดออกมา ซึ่งมันเหมือนกับท่าทางที่กระบี่ทองเหลืองเคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน!

วินาทีนั้นเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร สวีจื่อชิงก็พลันตระหนักและเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมาทันควัน

——เจ้านี่ก็คือกระบี่เล่มนั้นนั่นเอง!

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ มันคือส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณของกระบี่เล่มนั้นที่ถูกส่งต่อมาให้เขา!

เด็กหนุ่มเงยหน้ามองกระบี่ที่ลอยอยู่เหนือหัว และพบว่ามันมีกลิ่นอายพลังที่เหมือนกันเป๊ะกับสิ่งที่อยู่ในร่างของเขาเลยล่ะ

จิตวิญญาณกระบี่ครึ่งหนึ่งอยู่ในกระบี่ทองเหลือง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งมาสถิตอยู่ในรากปราณของเขานี่เอง

กระบี่ที่ลอยอยู่นั้นยังคงสั่นไหวด้วยความพิโรธ และสิ่งที่อยู่ในรากปราณของเขาก็มีปฏิกิริยาแบบเดียวกันอย่างไม่ผิดเพี้ยน

เรื่องนี้ทำเอาสวีจื่อชิงรู้สึกทรมานจนแทบจะขาดใจตาย พลังงานภายในรากปราณเริ่มจะปั่นป่วนวุ่นวายไปหมดจนมีความเสี่ยงที่รากปราณจะได้รับความเสียหายอย่างหนัก!

เขาไม่สามารถต้านทานไหวจนต้องกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาเต็มปากทันที

มือขวาที่เคยวางแตะอยู่บนตัวกระบี่ ถูกแรงสะท้อนมหาศาลดีดจนหลุดออกมา ร่างของเขาลอยเคว้งกลางอากาศดุจว่าวที่สายป่านขาด และถูกพัดปลิวกระเด็นออกไปจากจุดที่ยืนอยู่อย่างรุนแรง!

ที่ตีนเขาคลังวิญญาณ เซี่ยงเหยียนและคนอื่นๆ ต่างก็พากันยืนนิ่งอึ้งไม่กล้าขยับตัวทำอะไรบุ่มบ่าม

เพราะพวกเขามองออกแล้วว่า กระบี่เล่มนี้กำลังทำการเปลี่ยนเด็กหนุ่มคนนี้ให้กลายเป็นผู้พิทักษ์กระบี่ของมันจริงๆ!

แต่สิ่งที่พวกเขาสงสัยที่สุดคือ ทำไมกระบี่ทองเหลืองถึงได้ดูจะโกรธเกรี้ยวขนาดนั้นด้วยล่ะ?

บนยอดเขาคลังวิญญาณ ร่างของสวีจื่อชิงลอยไปกระแทกเข้ากับแผ่นศิลาวิญญูชนอย่างแรง

ต่อให้เขาจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งจากการฝึกสายกายามามากแค่ไหนก็ตาม แต่การถูกแรงกระแทกในระดับนี้เข้าไป เขาก็ได้รับบาดเจ็บภายในที่ค่อนข้างสาหัสเลยทีเดียวล่ะ

“มัน... มันพยายามจะเข้าควบคุมร่างของข้าเหรอ?”

“แต่ทำไมกันนะ ดูเหมือนมันจะยังไม่สามารถควบคุมข้าได้ทั้งหมดแบบเบ็ดเสร็จ?”

เด็กหนุ่มสัมผัสได้ชัดเจนเลยว่า เมื่อครู่นี้เขามีช่วงเวลาแวบหนึ่งที่เขารู้สึกเหมือนสูญเสียการควบคุมร่างกายตัวเองไปจริงๆ

จะพูดให้ถูกคือ เขาเสียสิทธิ์ในการสั่งการร่างกายไปบางส่วนเท่านั้นเอง

จิตวิญญาณกระบี่สีเขียวดำที่สถิตอยู่ในรากปราณระดับสามของเขานั้น...

พลังอำนาจและเจตจำนงของมัน ดูเหมือนจะยังไม่สามารถสยบเขาลงได้อย่างราบคาบหรือเข้าควบคุมเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนั้น!

สวีจื่อชิงพยายามยันตัวลุกขึ้นมาจากหน้าแผ่นศิลาอย่างยากลำบาก กระดูกตามร่างกายหักไปหลายซี่ และที่มุมปากยังมีคราบเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด

พอเขาลุกขึ้นยืนได้ ร่างกายของเขาก็เริ่มเกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง และเริ่มที่จะทำท่าทางหรือการเคลื่อนไหวที่ดูประหลาดและผิดธรรมชาติออกมาแบบควบคุมไม่ได้

นั่นเป็นเพราะจิตวิญญาณกระบี่ที่อยู่ในร่าง กำลังพยายามจะแทรกแซงและเข้าครอบงำเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่ยังไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจเสียที!

ในใจของเด็กหนุ่มเริ่มจะมีความรู้สึกหวาดกลัวที่แสนจะทรมานผุดขึ้นมาอีกครั้ง

ย่อมไม่มีใครยอมให้ร่างกายของตัวเองถูกสิ่งอื่นมาชี้นำหรือบงการได้ง่ายๆ แบบนั้นหรอก เจตจำนงของเขาย่อมต้องเกิดการต่อต้านโดยสัญชาตญาณอยู่แล้ว

ในตอนนี้ เจตจำนงของทั้งสองฝ่ายจึงเริ่มเปิดศึกเข้าห้ำหั่นและแย่งชิงความเป็นใหญ่เหนือร่างกายนี้กันอย่างดุเดือด...

กระบี่ทองเหลืองที่ลอยคว้างอยู่เหนือลานกว้าง ที่บริเวณด้ามกระบี่ของมัน จู่ๆ ก็ปรากฏวงแหวนแสงสีทองสว่างไสวขึ้นมารอบหนึ่ง

ภายในวงแหวนแสงนั้น เริ่มจะมีลวดลายอักขระอาคมที่แสนลึกลับซับซ้อนและเข้าใจยากปรากฏขึ้นมาทีละอันๆ

และภาพเหตุการณ์ที่คล้ายกันเป๊ะ ก็ได้เกิดขึ้นที่บริเวณฝ่ามือขวาของสวีจื่อชิงด้วยเหมือนกัน

มีวงแหวนแสงสีทองปรากฏขึ้นที่มือขวาของเขา อักขระอาคมที่ซับซ้อนเริ่มจะก่อตัวขึ้น และมีการขยับเปลี่ยนตำแหน่งไปมาพร้อมกับบิดตัวไปมาอย่างต่อเนื่อง

เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าแผ่นศิลาวิญญูชนในตอนนี้ รู้สึกเจ็บปวดทรมานเจียนตายแบบที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

เขาไม่รู้จะสรรหาคำไหนมานิยามความเจ็บและความสิ้นหวังในตอนนี้ได้จริงๆ แถมยังต้องแบกรับความหวาดกลัวจากการที่จะสูญเสียการครอบครองร่างกายนี้ไปตลอดกาลอีกด้วย!

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ จ้องมองไปข้างหน้าแบบตาไม่กะพริบ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับก้อนหิน

ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาในตอนนี้ กลับเป็นประโยคคำพูดที่ถูกจารึกไว้บนแผ่นศิลาวิญญูชนนั่นเอง

ทั้งที่บนแผ่นศิลามีตัวอักษรจารึกไว้มากมายนับไม่ถ้วน แต่ตัวอักษรไม่กี่ตัวนี้กลับดูจะโดดเด่นและเตะตาเป็นพิเศษ จนทำให้ใครก็ตามที่ได้มอง จะต้องเผลอไปโฟกัสที่มันก่อนเป็นอันดับแรกเสมอ

อย่างแรกเลยคือ ในขณะที่ตัวอักษรอื่นๆ ต่างก็มีขนาดปกติไล่เลี่ยกัน แต่ไอ้ตัวอักษรพวกนี้กลับมีขนาดใหญ่ยักษ์กว่าใครเพื่อนเลยทีเดียว

อย่างที่สองคือ ลายมือของมันช่างอุบาทว์และขี้เหร่แบบสุดๆ แถมยังเขียนได้เฉียงๆ เฉๆ ไม่ตรงบรรทัด เว้นวรรคก็ประหลาด แถมยังเขียนเอียงจนแทบจะตกขอบศิลาอีกต่างหาก เรียกได้ว่ามันจองพื้นที่บนแผ่นศิลาไปตั้งกว้างขวางเพื่อจะเขียนไอ้ลายมือไก่เขี่ยพวกนี้แหละนะ

เด็กหนุ่มนึกขึ้นได้ทันที ถึงคำพูดที่ศิษย์พี่ใหญ่เคยโม้ไว้ว่า เขาเคยขึ้นเขามาสองรอบ และได้จารึกตัวอักษรไว้อย่างสง่างามบนแผ่นศิลานี้ด้วยตัวเอง!

และไอ้ตัวอักษรไม่กี่ตัวนี้นี่แหละ ที่ในวินาทีนี้มันได้พุ่งเข้าชนและสั่นคลอนไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณสวีจื่อชิงเข้าให้แล้ว!

——“วิญญูชนบัญชาสรรพสิ่ง มิถูกสรรพสิ่งบัญชา”

[จบแล้ว]