บทที่ 15 - รากปราณของฉู่หวยสวี่

บทที่ 15 - รากปราณของฉู่หวยสวี่

☆☆☆☆☆

ฉู่หวยสวี่ฝันยาวเหยียด

แต่พอตื่นมากลับจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

พอลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าสวยหมดจดงดงาม

หานซวงเจี้ยงที่ถอดผ้าปิดหน้าออกแล้ว นั่งอยู่ข้างเตียง ในมือถือผ้าเช็ดหน้า เธอเพิ่งจะช่วยเช็ดเหงื่อตามใบหน้าและลำคอให้เขา

นี่คือใบหน้าที่สวยจนทำให้คนมองใจลอยได้เลย

ยังดีที่ฉู่หวยสวี่มีภูมิต้านทานด้านนี้สูง

ทำงานสายนี้ก็เหมือนงานบริการนั่นแหละ

ทำนานๆ เข้า บางทีก็แอบมีอาการ "เบื่อผู้หญิง" นิดหน่อยเหมือนกัน

ที่น่าตลกคือ เพราะสภาพแวดล้อมที่โตมาและประสบการณ์ชีวิต สาวงามล่มเมืองตรงหน้านี้ จริงๆ แล้วก็แอบมีอาการ "เบื่อผู้ชาย" เหมือนกัน

เรื่องนี้เข้าใจได้ไม่ยาก

หญิงสาวผู้เย็นชาหลุบตามองฉู่หวยสวี่ แล้วพูดขึ้น "ผู้อาวุโสหกสั่งให้ข้ามาดูแลเจ้า"

แต่ทว่า คำตอบของฉู่หวยสวี่ดันเป็น "หอมจัง"

คำตอบที่ดูเหมือนแทะโลมนั่น ทำเอาสายตาเธอแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

"ไม่ได้ว่าคุณ!" พ่อหนุ่มหน้าจิ้งจอกขมวดคิ้วมองเธอ

เขาลุกขึ้นนั่ง มองหาที่มาของกลิ่นหอมในห้อง

ไม่นานเขาก็เห็นธูปดอกหนึ่งปักอยู่บนโต๊ะ กำลังจะไหม้หมดดอกแล้ว

ฉู่หวยสวี่หันไปมองหานซวงเจี้ยงด้วยสายตาเป็นเชิงถาม

"นั่นคือธูปสงบจิต ผู้อาวุโสหกทิ้งไว้ให้" สีหน้าของเธอเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด แล้วก็ลุกขึ้นยืน

เธอเดินดุ่มๆ ออกจากบ้านไม้ไผ่ กลับห้องตัวเองไปเลย

ทิ้งให้ฉู่หวยสวี่นั่งนวดขมับอยู่บนเตียงคนเดียว

ตอนเล่น《ยืมดาบ》ผู้เล่นแค่กดอัปเกรด ระดับพลังก็เพิ่มขึ้น

สูตรโกงนี้เขายังมีอยู่ แต่ประสบการณ์การใช้งานดันไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"ผู้เล่นปรับระดับความเจ็บปวดได้ แต่ตอนนี้ผมปรับไม่ได้นี่หว่า" เขาคิด

แน่นอน ฉู่หวยสวี่รู้ดีว่าที่เจ็บขนาดนี้ เป็นปัญหาของตัววิชาเองล้วนๆ

การที่ผู้เล่นกดอัปเกรด จริงๆ แล้วก็เหมือนการข้ามขั้นตอนการฝึกฝนแบบค่อยเป็นค่อยไป

หรือจะพูดว่า ขั้นตอนเหล่านั้นมันเกิดขึ้นพร้อมกันในชั่วพริบตา แล้วผลสะท้อนกลับก็กระแทกใส่ร่างกายตูมเดียว

"งั้นที่ผมเจ็บเจียนตาย ก็เพราะผมโคจร《เคล็ดหลอมดาบ》ไปหลายรอบในเสี้ยววินาทีสินะ?" ฉู่หวยสวี่สงสัย

เขาเดาว่าวิชานี้ต่อให้ฝึกแบบปกติ ไม่ใช้สูตรโกง ก็คงไม่ได้สบายเนื้อสบายตัวเท่าไหร่หรอก

"เจ็บขนาดนี้ ยังกล้าตั้งชื่อว่า《เคล็ดหลอมดาบ》เหรอ? เปลี่ยนชื่อเป็น《ปวดเมนส์》น่าจะเหมาะกว่ามั้ง" เขาบ่นอุบในใจ

งั้นปัญหาคือ

"ทำไมมันถึงมีความเข้ากันได้กับผมตั้ง 93%!"

เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นพวก "แมคโดนัลด์" (พวกชอบความเจ็บปวด/M) หรอกนะ

ถึงในวงการเพื่อนเที่ยวจะมีคำคมบาดจิตว่า "ภาษาดอกไม้ของฝอยขัดหม้อคือความอดทนและความร่ำรวย"

แต่มันไม่เกี่ยวกับเขา

เขาไม่มีรสนิยมด้านนี้จริงๆ และต่อต้านฝอยขัดหม้อแห่งความสุขของเจ๊ๆ เศรษฐีอย่างรุนแรง

ในหน้าโปรไฟล์เพื่อนเที่ยวของเขา ยิ่งไม่มีทางบอกใบ้ลูกค้า ใส่แฮชแท็ก "แมคโดนัลด์" หรือ "สตาร์บัคส์" (S) อะไรเทือกนั้นเด็ดขาด

วงการพวกเขาก็มีการเหยียดกันเป็นทอดๆ พวกเล่นสาย SM สุดท้ายก็เป็นแค่เพื่อนเที่ยวเฉพาะกลุ่ม ไม่มีทางรุ่งหรอก!

ดังนั้น ฉู่หวยสวี่รู้สึกว่าระบบต้องอธิบายเรื่องนี้ให้เขาฟัง

เขาลุกจากเตียง ลองขยับร่างกายดู

"ดูเหมือน... จะแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ แฮะ?"

"เป็นเพราะก่อนหน้านี้อัปค่า【กายภาพ】ไป 1 แต้มหรือเปล่า? ผลลัพธ์ด้านนี้เลยชัดเจน?"

"ไม่น่าจะใช่เหตุผลแค่นั้น" เขามองไปที่หยกบันทึกวิชากับสมุดเล่มเล็กบนโต๊ะ

พอนั่งลง ฉู่หวยสวี่ก็หยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมา เปิดดูหน้าแรกกับหน้าสองอีกครั้ง

"อย่าฝึก!"

"เชื่อเถอะ!"

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว "รุ่นพี่" สองท่านนี้คงเจอมาหนัก เลยทิ้งรีวิวติดลบไว้สองดอก เพื่อเตือนสติรุ่นน้อง นับว่าหวังดีประสงค์ร้าย เอ้ย ประสงค์ดีจริงๆ

ฉู่หวยสวี่รู้สึกว่าตัวเองก็จำเป็นต้องทิ้งอะไรไว้ให้คนรุ่นหลังได้ดูบ้าง

เขาหยิบพู่กันขึ้นมา ตั้งอกตั้งใจเขียนตัวอักษรหวัดๆ ลงไปในหน้าที่สาม

"สุดยอดวิชาเทพ!"

ฝึก! ฝึกกันให้หมดเลยนะพวกแก!

ฉู่หวยสวี่นั่งแก้มป่องอยู่บนเก้าอี้ ปิดสมุดลง แล้วก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องสำคัญต้องทำ

"ยังไม่ได้อัป【แต้มค่ารากปราณ】เลยนี่หว่า"

รากปราณเกี่ยวข้องกับพรสวรรค์และสกิลติดตัวของผู้ฝึกตน

ไอ้นี่มันสำคัญแบบ โคตร โคตร โคตร สำคัญเลยนะ

รากปราณเทียมมันไม่มีอนาคตหรอก

เขาเปิดหน้าต่างสถานะตัวละคร แล้วกดอัป 1 แต้ม【ค่ารากปราณ】ใส่เข้าไปทันที

แต่ทว่า หน้าต่างที่เด้งขึ้นมาอันดับแรกกลับเป็น——เลือกประเภทรากปราณ

ข้อนี้เข้าใจง่าย รากปราณแต่ละแบบมีคุณสมบัติเฉพาะตัว

ยกตัวอย่างแม่สาวกายาหยินเร้นลับข้างบ้าน ถ้าฉู่หวยสวี่เลือกกายาหยินเร้นลับตอนนี้ ในหน้าต่างสถานะช่องรากปราณก็จะขึ้นว่า: 【กายาหยินเร้นลับ (รอการปลุก)】

ต้องอัปแต้มให้ครบ 10 แต้ม คำว่า "รอการปลุก" ถึงจะหายไป กลายเป็นรากปราณสมบูรณ์!

เพียงแต่ตอนผู้เล่นเลือกรากปราณ จะเลือกได้แค่หมวดใหญ่ แล้วสุ่มเอาข้างในอีกที

อย่างกายาสุริยันบริสุทธิ์กับกายาหยินเร้นลับ ก็จะอยู่ในหมวด【หยินหยาง】

นอกจากหมวด【หยินหยาง】ก็ยังมี【เบญจธาตุ】【สายฟ้า】【รัตติกาล】【เทพยาตรา】【ประสานรัก】รวมๆ แล้วหลายสิบหมวด

ในแต่ละหมวดก็มีแยกย่อยลงไปอีก

ถ้าจะเลือกให้ดีจริงๆ คงตาลายกันพอดี

แต่ฉู่หวยสวี่มีคำตอบในใจอยู่แล้ว

"ช่วยไม่ได้ ในเมื่อจับพลัดจับผลูเข้ามาอยู่ประตูแห่งเต๋าแล้ว"

"และดาบเล่มนั้น ก็อยู่ที่ประตูแห่งเต๋า!"

เขาไม่มองหมวดอื่นเลย กดเลือกหมวด——【ดาบ】ทันที!

"【ติ๊ง! ท่านได้เลือกหมวด【รากปราณดาบ】ระบบกำลังทำการสุ่ม】"

"【ยินดีด้วย ท่านได้รับ【รากปราณ: กระบี่ใจ (ซินเจี้ยน)】】"

กระบี่ใจ?

ในความทรงจำของเขา ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับมันเลย ไม่เคยเห็นผู้เล่นสายกระบี่คนไหนได้รากปราณนี้

ฉู่หวยสวี่รู้สึกแค่ว่าร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน!

พอลับตาลง เขาสัมผัสได้ว่าในห้วงจิตสำนึกของตัวเอง มีดาบเล่มหนึ่งลอยอยู่

ดาบสีดำสนิททั้งเล่ม!

ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่ามันมีชีวิต เชื่อมโยงกับจิตใจของเขา มีจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง

เพียงแต่ดูเหมือนมันจะตายซาก ทำท่าร่อแร่เหมือนจะมรณะภาพยังไงชอบกล

เรื่องนี้ฉู่หวยสวี่ไม่แปลกใจ

เพราะในหน้าต่างสถานะตอนนี้เขียนไว้ชัดเจน: 【รากปราณกระบี่ใจ: 1 (รอการปลุก)】

ข้างล่างยังมีตัวหนังสือเล็กๆ ที่ระบบเขียนอธิบายไว้ว่า:

"【ดาบตัดกายเนื้อ ใจตัดวิญญาณ】"

ยอดเขาโอสถ เรือนพักผู้ดูแล

หนิวหย่วนซานนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง จิตใจว้าวุ่น

ตอนนี้ ท้องฟ้าทิศตะวันออกเริ่มสาง ใกล้จะเช้าแล้ว

เมื่อสองชั่วโมงก่อน ผู้อาวุโสหก หลี่ชุนซง บุกมาหาถึงที่ ถามว่า《เคล็ดหลอมดาบ》มาจากไหน

หนิวหย่วนซานตอบไปตามตรงว่าตัวเองก็ไม่รู้

หยกบันทึกวิชาอยู่ที่เขาจริง แต่เรื่องการนำวิชาทะลวงชีพจรเข้าคลัง ไม่ใช่หน้าที่เขา

"ผู้อาวุโส ในหอคัมภีร์น่าจะมีบันทึกอยู่นะขอรับ" เขาเสนอแนะอย่างระมัดระวัง

หลี่ชุนซงพยักหน้า แล้วก็หายวับไป บินไปหอคัมภีร์ ทิ้งให้ท่านผู้ดูแลหนิวงงเป็นไก่ตาแตก

"《เคล็ดหลอมดาบ》ไม่ได้ให้เด็กใหม่ขององค์กรไปแล้วเหรอ?"

"ทำไมผู้อาวุโสถึงมาถามเรื่องนี้?"

"วิชาทะลวงชีพจรนั่น มีปัญหาอะไรรึเปล่า!"

"งั้นฉู่หวยสวี่ล่ะ..."

หนิวหย่วนซานเกิดอาการอยากจะพุ่งไปที่บ้านไม้ไผ่ ไปดูอาการอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดอยู่หลายรอบ

ความคิดนี้ถูกกดไว้ สักพักก็โผล่มาอีก

ทั้งคืนเขาเอาแต่นั่งลังเล คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย

ในหัวของท่านผู้ดูแลหนิว มีแต่ฉู่หวยสวี่

ลืมตาก็เห็นเขา หลับตาก็เห็นเขา

"เพียะ—!"

ในเรือนพัก มีเสียงตบหน้าดังสนั่นกว่าครั้งก่อน

หนิวหย่วนซานครั้งนี้ตบหนักกว่าเดิม ตบจนหน้าบวมเป่ง

"《บทบัญญัติ》ข้อที่สาม: ห้ามสอดรู้เรื่องของสหายร่วมองค์กรมากเกินความจำเป็น!"

"ภักดี—ยิ่งชีพ!"

[จบแล้ว]