(ฟรี)บทที่ 140 - รับสมัคร

(ฟรี)บทที่ 140 - รับสมัคร

◉◉◉◉◉

หลังจากดูลาดเลาคร่าวๆ พวกเวย์นก็กลับไปที่โรงแรมก่อน

พวกดั๊กก็ถอนตัวกลับมาแล้ว — ดักรอตั้งนานได้แค่เด็กส่งหนังสือพิมพ์ตัวกะเปี๊ยก โจรคงไม่ติดต่อทางนั้นในวันสองวันนี้หรอก สู้กลับมาผ่อนคลายหน่อยดีกว่า

หลังมื้อเย็น นอกจากวิลลี่กับปาร์คเกอร์ที่อยู่เฝ้าห้อง คนอื่นก็เตรียมตัวออกไปเดินบาร์

เมืองชิคาโกไม่มีสาขาของสมาคมฮันเตอร์ ไม่รู้ว่าผู้มีพลังพิเศษท้องถิ่นชอบไปสุมหัวกันที่ไหน

พวกเวย์นเลยใช้วิธีบ้านๆ ถามพนักงานโรงแรมเอาดื้อๆ:

"เพื่อความปลอดภัย เราอยากจ้างบอดี้การ์ดมืออาชีพในท้องถิ่นชั่วคราว ไม่ทราบว่าไปหาที่ไหนได้บ้างครับ"

ผู้จัดการล็อบบี้โรงแรมดูจะไม่แปลกใจกับคำถามแบบนี้

เริ่มจากแนะนำอย่างถูกต้องว่าถ้ามีเรื่องให้ไปหาตำรวจหรือโบสถ์

จากนั้นถึงค่อยๆ บอกชื่อบาร์สองสามแห่ง ว่าไปที่นั่นอาจจะเจอคนที่ต้องการ

เอาวะ ลองดูสักตั้ง

พวกเวย์นก็นั่งรถม้าออกไป

ตามปกติ เมืองที่มีมหาวิหารประจำเขตตั้งอยู่ ผู้มีพลังพิเศษมักจะทำตัวโลว์โปรไฟล์ ต่อให้มีที่สุมหัวลับๆ ก็ไม่น่าจะโจ่งแจ้งนัก

พวกเวย์นเลยจงใจเลือกบาร์ในย่านที่ดูเถื่อนที่สุดก่อน

ในเมืองใหญ่ผู้คนเย็นชา บาร์ที่นี่ไม่มีธรรมเนียมเลี้ยงเหล้าแขกหน้าใหม่ "สักแก้ว" แถมยังมองกลุ่มเวย์นด้วยสายตาระแวงนิดๆ

เวย์นตอนนี้ดูมีราศีขึ้นมาหน่อย ข้างๆ มีสาวสวยสองคน ข้างหลังมีบอดี้การ์ดสองคน

พอนั่งลงหน้าบาร์เทนเดอร์ บาร์เทนเดอร์คนหนึ่งก็เดินเข้ามา "รับอะไรดีครับ"

ไรอันตอนแรกจะนั่งลงข้างๆ พวกเวย์น แต่เห็นดั๊กยังยืนนิ่งไม่ไหวติง เลยรักษารูปขบวนยืนเก๊กหล่อคุมเชิงให้เวย์นต่อไป

เหรียญทอง 5 ดอลลาร์ กลิ้งหลุนๆ บนเคาน์เตอร์ไปทางบาร์เทนเดอร์:

"ผมอยากจ้างบอดี้การ์ดสักสองสามคน เอาแบบมืออาชีพ หูไวตาไว และจะดีมากถ้าคุ้นเคยกับชิคาโก คุณพอจะรู้จักหรือแนะนำได้ไหม"

บาร์เทนเดอร์พยักหน้ายินดี กำลังจะรอรับเหรียญทอง

จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากข้างๆ ตบ "ป้าบ" ลงบนเหรียญทอง แล้วดันเหรียญทองกลับมา

เจ้าของมือคือบาร์เทนเดอร์อีกคนที่ดูมีอำนาจมากกว่าในบาร์

เขายิ้มให้ "คุณเวย์น คอนสแตนติน ใช่ไหมครับ"

ทำไมมีคนจำได้อีกแล้วฟะ?

แบบนี้วันหน้าจะแอบสืบหรือหนีหนี้ยังไงเนี่ย

เวย์นหน้าตายพยักหน้ารับ "ใช่ครับ คุณมีคนแนะนำไหม"

ที่นั่งใกล้บาร์เทนเดอร์ที่สุด มีคนวางแก้วเหล้า ลุกขึ้นเตรียมชิ่งเงียบๆ แล้ว

อีกฝ่ายไม่ตอบคำถาม แต่ถามกลับ:

"คุณเวย์นคราวนี้เล็งเป้าไปที่ใครครับ? ผมขอออกตัวก่อน บาร์เราแม้จะมีเงินหมุนเวียนกับบางแก๊ง แต่ไม่ได้เป็นธุรกิจของแก๊งมาเฟียนะ"

ไม่ใช่ละ

ฉันไม่ใช่เพชฌฆาตล้างบางมาเฟียนะ ทำไมคุณถึงเหมาว่าธุรกิจมาเฟียต้องเป็น "เป้าหมาย" ของฉันด้วย

เวย์นกระพริบตาปริบๆ "ไม่มีเป้าหมาย ผมแค่อยากมาจ้างบอดี้การ์ดเฉยๆ"

"ผมเคยได้ยินวีรกรรมของสำนักงานนักสืบคุณ"

อีกฝ่ายทำหน้าไม่เชื่อ "ข่าวในหนังสือพิมพ์ช่วงนี้ไม่พูดถึงก็ได้ แต่ได้ข่าวว่าพวกคุณเคยก่อเรื่องใหญ่ที่รัฐมิสซูรีมาก่อน ถล่มรังผลิตแบงค์ปลอมในคืนเดียว ยิงตายคาที่อย่างน้อยยี่สิบสามสิบศพ ผมว่าคุณคงไม่ขาดคนหรอกมั้ง"

เวย์นรู้สึกว่าต้องแก้ข่าวลือหน่อยแล้ว: "คุณอาจจะเข้าใจผิด เรื่องนั้นพวกเราไม่ได้ทำครับ"

คนที่ถล่มรังโจรคือ ลูซ โบลตัน ต่างหาก

"งั้นเรื่องพาคนจำนวนมากไปจุดพลุเย้ยหยันโบสถ์กลางเมืองแคนกัสล่ะครับ?" อีกฝ่ายถามกลับ "ได้ข่าวว่าวันก่อนมีโจรปล้นรถไฟไอน้ำกลุ่มหนึ่ง ก็บังเอิญเจอพวกคุณจนโดนเก็บเรียบเหมือนกัน"

ทำไมข่าวคุณมันมั่วกว่ายัยเฟรดดี้ ลาวด์ส อีก...

ผมจะอิ่มหมีพีมันขนาดไหนถึงจะไปยั่วยุโบสถ์หาพระแสงอะไร?! ตอนนั้นไปจับผู้ร้ายต่างหาก

เห็นคนในบาร์เริ่มทยอยชิ่งกันเยอะขึ้น คนคุมบาร์สองสามคนทำท่าจะเดินมาเชิญออก แต่โดนบาร์เทนเดอร์โบกมือห้ามไว้

เวย์นมองหน้าเพื่อนๆ เลิ่กลั่ก

แล้วหันกลับมามองอีกฝ่ายด้วยสายตาสงสัย "ผมว่าแหล่งข่าวคุณอาจจะไม่แม่นยำนะ..."

"น่าเสียดาย" อีกฝ่ายส่ายหน้า "ข่าวของผมผ่านการยืนยันแล้ว คุณเคยถูกตำรวจเมืองแคนกัสจับเพราะเรื่องนี้จริงๆ"

เรื่องน่ะมีจริง

แต่ทิศทางการตีความของคุณมันผิดมหันต์เลยนะ...

เวย์นอยากจะเกาหัว "ไม่ว่าจะยังไง วันนี้ผมตั้งใจมาจ้างคนจริงๆ"

"ด้วยความปรารถนาดี บาร์เรายินดีช่วยคุณเวย์นประกาศข่าวรับสมัครฟรีครับ"

ตรรกะของอีกฝ่ายดูเหมือนจะวนลูปจนสมบูรณ์แบบแล้ว เจาะไม่เข้า "แต่หวังว่าสำนักงานนักสืบของคุณจะคัดกรองเป้าหมายให้ดี โปรดอย่าทำร้ายกลุ่มคนบริสุทธิ์อย่างพวกเราเลยครับ"

......

คืนนั้นตระเวนไปหลายบาร์

สุดท้ายคว้าน้ำเหลว

เวย์นเริ่มสงสัยว่าตัวเองกลับมาเมืองแบล็กสโตนหรือเปล่า ทำไมไปไหนก็มีแต่คนรู้จัก

มีบาร์หนึ่งหนักสุด

ตอนแรกยังคุยเรื่องจ้างงานกันดีๆ พอแนะนำตัวเสร็จ คนเกือบทั้งบาร์วงแตกหนีหายไปทันที

มีแต่ลินน่าที่พ่นเบียร์ออกมา แล้วหัวเราะตัวงออยู่ข้างๆ

โชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้น เวย์นเพิ่งเดินออกจากห้องนอน ดั๊กก็บอกว่ามีคนมารสมัครงานแล้ว

"งั้นก็เชิญเข้ามาในห้องรับแขกสิ" เวย์นหาวหวอดๆ ตอบ

"เชิญเข้ามาหมดเลยเหรอครับ" ดั๊กลังเล "มันจะอัดอัดไปไหมครับ ให้ผมแบ่งให้เข้ามาทีละชุดดีกว่าไหม"

ห๊ะ?!

......

"ขอให้ทุกท่านอย่าเชื่อข่าวลือหรือข่าวในหนังสือพิมพ์อย่างงมงาย เราเป็นแค่สำนักงานนักสืบเอกชนธรรมดา ไม่ใช่องค์กรนอกกฎหมายปราบปรามมาเฟีย ขอบเขตงานหลักคือรับจ้างทั่วไป ช่วยตำรวจสืบคดีบ้างเป็นครั้งคราว

"พี่น้องนักข่าวเชิญกลับไปก่อนครับ ตอนนี้เราไม่รับสัมภาษณ์ ครั้งนี้สำนักงานรับสมัครงานชั่วคราว ต้องการคนที่มีประสบการณ์หรือความสามารถพิเศษจำนวนน้อยเท่านั้น ไม่ได้รับเยอะ นักล่าค่าหัวประวัติดีพิจารณาเป็นพิเศษ

"สำนักงานเราตอนนี้ไม่มีแผนเล่นงานแก๊งมาเฟียท้องถิ่น แต่ถ้าพยายามส่งคนมาสืบข่าว เราจะถือว่าเป็นพฤติกรรมที่เป็นปรปักษ์ เชิญกลับไปได้ครับ"

สัมภาษณ์ไปไม่กี่คน เวย์นก็พบว่าสถานการณ์ไม่ปกติ

จำใจต้องให้ดั๊กไปยืนหน้าประตู คอยประกาศซ้ำๆ กับผู้สมัคร และเนื้อหาประกาศก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ

ตอนคนเยอะสุด แถวยาวจากหน้าห้องสวีทไปจนถึงบันไดหนีไฟ โรงแรมเห็นคนเยอะเกินถึงกับต้องปิด "ลิฟต์" ชั่วคราว

ในบรรดาผู้สมัคร คนที่ถามมากที่สุด เก้าในสิบเป็นนักข่าวที่ได้กลิ่นข่าว

พวกที่ไม่มีข้อเรียกร้องและดูเหมือนยอมทำทุกอย่าง รู้สึกเหมือนจะเป็นสายสืบที่แก๊งมาเฟียส่งมา

ยังมีส่วนหนึ่งที่รู้ว่าพวกเวย์นพักห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท เลยคิดว่ามีกำไรให้กอบโกย เลยกระตือรือร้นมาสมัคร

แม้สถานการณ์ข่าวรั่วไหลไปทั่วแบบนี้ จะดูไม่เป็นผลดีต่อการแลกตัวกับโจร

แต่พวกเวย์นก็ถือโอกาสนี้ยกระดับมาตรฐานการรับสมัครได้ โดยให้ระบุว่า "มีข้อดีหรือความสามารถพิเศษอะไร" ก่อนเลย

[จบแล้ว]