(ฟรี)บทที่ 100 - กระท่อมไม้

(ฟรี)บทที่ 100 - กระท่อมไม้

◉◉◉◉◉

เดินออกจากมหาวิหาร กลับขึ้นมาบนรถม้า

เวย์นเล่าเรื่องเมื่อกี้ให้ลินนาฟังคร่าวๆ

พอลูซ โบลตันถามว่าต้องการให้โบสถ์ช่วยจัดหาที่พักให้ไหม

ปฏิกิริยาแรกของลินนา ก็คือส่ายหน้าดิกตามคาด

"ฉันยอมโดนไอ้ฆาตกรนั่นบุกมาฆ่า ยังดีกว่าต้องไปอยู่ในถิ่นของพวกโบสถ์"

เอาเถอะ

แต่ดูเหมือนทุกคนจะคาดการณ์ไว้แล้วว่า ฆาตกรคนนั้นอาจจะบุกมาโจมตีพวกเวย์นในเร็วๆ นี้

เวย์นก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

เขาเลยไม่รีบขอสัมภาระที่ฝากไว้กับลูซ โบลตันคืน

มีแต่อินิซ่าที่ลังเลเล็กน้อย "เวย์น การไม่ยอมรับการคุ้มครองจากโบสถ์ เป็นแค่ความคิดเห็นส่วนตัวของฉันกับลินนา เรื่องนี้อาจมีความเสี่ยง นายไม่ต้องสนใจความเห็นของพวกเราก็ได้ พิจารณาแค่ความปลอดภัยและความสมัครใจของตัวเองก็พอ"

เวย์นถามกลับ "งั้นถ้าฆาตกรคนนั้นบุกมาจริงๆ เธอตั้งใจจะดักซุ่มโจมตีเขาเหรอ?"

"แน่นอน ถ้าเขากล้ามาจริงๆ"

อินิซ่าพยักหน้า "ฉันเต็มใจเข้าร่วมปราบปรามผู้มีพลังพิเศษที่ทำชั่วอยู่แล้ว ถึงได้เข้าสมาคมนักล่า แม้ตอนนี้พวกลูซ โบลตันดูจะไม่สนใจตัวฆาตกรแล้ว แต่ในเมื่อเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้แล้ว ฉันก็ยินดีที่จะสืบหาตัวฆาตกรต่อไป"

อินิซ่าคิดนิดนึง แล้วเสริมอีกประโยค "อย่างน้อยในตอนที่ฆาตกรอาจจะบุกมาโจมตี ก็จะไม่จงใจหลบเลี่ยง"

เวย์นยักไหล่ "แต่ฆาตกรตอนนี้แค่ 'มีโอกาส' จะมาเท่านั้นนะ จริงๆ แล้วอาจจะไม่มาก็ได้"

"แต่ความเป็นไปได้ก็ไม่ถือว่าต่ำนะ" อินิซ่าว่า "เมื่อคืนพวกนั้นไม่ได้ไล่ตามมา ผู้เคราะห์ร้ายก่อนหน้านี้หลายคนก็ถูกฆ่าในเมืองแคนซัสซิตี้ ฉันคิดว่าพวกเขาอาจจะมีวิธีพิเศษบางอย่าง ที่สามารถติดตามหรือล็อกเป้าหมายได้"

เวย์นเลิกคิ้ว "งั้นฉันขอแจมด้วย"

ไหนๆ ก็มาแล้ว

เกี่ยวพันกับคดีฆาตกรรม ถึงจะปิดคดีในเมืองเล็กๆ นั่นได้ ก็ต้องมีตัวคนร้ายสิ

ไม่ถึงกับต้องจับตาย

อย่างน้อยๆ ก็ต้องรู้ชื่อ ถึงจะออกหมายจับได้

...

พิจารณาว่าถ้าฆาตกรบุกมาจริงๆ อาจจะ "รบกวนชาวบ้าน"

พวกเวย์นเลยไม่ได้กลับไปพักที่โรงแรมเดิม แต่หิ้วสัมภาระเบาๆ ไปหาชายชราที่สมาคมนักล่า

ลินนาดูเหมือนจะไม่อยากเข้าใกล้สมาคมนักล่าเท่าไหร่

เธอเลยไม่ได้ตามเข้าไปในตรอกที่ตั้งของโรงรับจำนำที่ดูเหมือนจะเจ๊งได้ทุกเมื่อ แค่หาที่เฝ้ารถม้าอยู่แถวนั้น

หลังจากโชว์ตราสัญลักษณ์กันแล้ว อินิซ่าก็เล่าเรื่องคร่าวๆ แล้วบอกความต้องการของตัวเองกับชายชรา

"ฉันต้องการที่พักที่เป็นส่วนตัว ทำเลค่อนข้างเปลี่ยวหน่อย และต้องอยู่แถวถนนเส้นแบ่งเขตแดนรัฐ คุณพอจะช่วยหาให้ได้ไหม?"

ชายชราครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ผมพอจะรู้ว่ามีที่ที่เหมาะสมอยู่ที่หนึ่ง 5 เหรียญ เช่าไม่เกินหนึ่งเดือน ราคานี้รวมค่าซ่อมแซมแล้ว"

อินิซ่าควักเงินจ่ายเงียบๆ "ฉันยังต้องการอุปกรณ์ล่าสัตว์อีกจำนวนหนึ่ง"

"ยินดีต้อนรับ ราคายุติธรรมแน่นอน แต่ค่าเช่าไม่ต้องให้ผม เดี๋ยวเอาไปให้เจ้าของบ้านโดยตรงเลย"

ชายชราลุกขึ้นทำท่าจะพาอินิซ่าเข้าไปข้างใน

"ถึงจะไม่รู้ว่าพวกคุณทำได้ยังไง แต่ถ้าฆาตกรคนนั้นเล็งพวกคุณอยู่จริงๆ คุณจะรังเกียจไหมถ้าเราจะบอกข่าวนี้กับเพื่อนร่วมวงการคนอื่นๆ ในเมืองที่สนใจตัวฆาตกร?"

"ไม่รังเกียจ เหยื่อเป็นของคนที่ล่าได้ ขอแค่พวกเขาไม่มาทำให้เสียเรื่องก็พอ"

อินิซ่าพูดไปพลางเดินไปทางประตูด้านข้างห้องโถง

เวย์นไม่ได้ตามเข้าไป

ก่อนหน้านี้เขาดู "สินค้า" ที่ตัวเองซื้อได้จากที่นี่คร่าวๆ แล้ว นอกจากกระสุนปราบมารพิเศษที่มีจำนวนจำกัดแล้ว ของอย่างอื่นถ้าไม่เมิน ก็ใช้ไม่เป็น

เวย์นเลยรออยู่ที่ห้องโถงโรงรับจำนำ เดินดูของที่โชว์อยู่ไปเรื่อยเปื่อย

พออินิซ่ากับชายชรากลับมา เขาประคองกีตาร์ไม้ที่อยู่ในกล่อง เดินเข้าไปหา

"นายอยากเรียนดนตรีเหรอ?" อินิซ่าถาม

"เปล่า" เวย์นส่ายหน้า "เธอไม่คิดเหรอว่ากล่องนี้ถ้าดัดแปลงข้างในนิดหน่อย เอาไว้ใส่ปืนไรเฟิลลูกเลื่อนของเธอก็พอดีเลยนะ แบบนี้จะได้พกติดตัวในเมืองได้"

อินิซ่าดูเหมือนจะสนใจ หันไปมองชายชรา "อันนี้เท่าไหร่?"

"นี่เป็นกีตาร์ที่นักร้องพเนจรชื่อดังเคยใช้ 20 เหรียญ"

ชายชราชะงักไปนิดนึง "แต่ถ้าพวกคุณอยากได้แค่กล่อง ผมแถมให้ฟรี"

ดังนั้นตอนที่พวกเวย์นจากไป

อินิซ่าในชุดกระโปรงสีน้ำเงินสะพายกล่องกีตาร์ บนหัวสวมหมวกคาวบอยปีกกว้าง—ซึ่งชายชราจงใจแถมให้ บอกว่าแต่งแบบนี้เข้ากันดี—รู้สึกว่าขาดแค่เรื่องราวชีวิตรันทด ก็ไปประกวดเดอะสตาร์ได้เลย

...

ถือกุญแจไปยังสถานที่ที่ชายชราบอก ปรากฏว่าเป็นกระท่อมไม้ที่ค่อนข้างเงียบสงบ

เปิดประตูเข้าไปดู นึกไม่ถึงว่าจะมีคนอยู่ข้างใน

แถมยังเป็นคนคุ้นหน้า

วิลลี่ที่เคยเจอกันครั้งหนึ่ง กำลังนั่งกินขนมปังโฮลวีตจิ้มซุปอยู่ที่โต๊ะอาหารในห้องรับแขก

—เป็นขนมปังที่ทำจากแป้งสาลีทั้งเมล็ดที่ไม่ได้ขัดเอารำข้าวและจมูกข้าวออก สีน้ำตาล ไม่หวาน

ดีกว่า "ขนมปังดำ" ในตำนานของทวีปเก่าที่จงใจผสมขี้เลื่อย รำข้าว อะไรพวกนั้นลงไปหน่อย อย่างน้อยก็เป็นอาหารที่ได้มาตรฐานแล้ว แต่ถ้าให้กินเป็นอาหารหลักทุกวัน ก็คงไม่ได้ดีเด่อะไรนัก

วิลลี่อึ้งไปนิดหน่อย แล้วพอสังเกตเห็นว่าพวกเวย์นถือกุญแจเปิดประตูเข้ามา เขาถึงรีบลุกขึ้น น้ำเสียงดูเหมือนจะเกรงใจนิดๆ

"พวกคุณคือคนที่ได้รับแนะนำให้มาใช้บ้านเหรอครับ? ตามกฎ 5 เหรียญต่อเดือน ไม่ต้องจ่ายค่าซ่อมแซมเพิ่ม"

เวย์นแปลกใจ "ที่นี่บ้านนายเหรอ?"

"ครับ" วิลลี่พยักหน้า "ปกติผมพักอยู่ที่นี่"

"นายเอาบ้านที่ตัวเองอยู่ ปล่อยเช่าให้คนมาตบกันเนี่ยนะ?" เวย์นอึ้งไปเลย

"ที่นี่ผมก็ไม่มีของมีค่าอะไร การซ่อมแซมก็แค่ต้องลงแรงหน่อยเท่านั้นเอง"

วิลลี่พูดถึงตรงนี้ ก็ดูเหมือนจะเขินอายยิ่งกว่าเดิม ยกมือเกาหัว

"และถึงความสามารถของผมจะไม่สูง แต่ผมก็ค่อนข้างใฝ่ฝันถึงโลกของผู้มีพลังพิเศษ เรื่องบางเรื่อง ผมเลยยินดีที่จะมีส่วนร่วมและให้ความร่วมมือ... แบบนี้ผมจะได้รู้เรื่องราวในโลกผู้มีพลังพิเศษมากขึ้นด้วย"

อย่างเช่นการวิ่งไปโชว์ความสามารถเตือนคนแปลกหน้าน่ะเหรอ?

"อาจจะเจออันตรายนะ" เวย์นถอนหายใจเบาๆ

วิลลี่พยักหน้ารัวๆ

"ผมรู้ครับ ผมเลยไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับเรื่องที่อันตรายเกินไป หลักๆ ก็แค่คอยประสานงาน ถือโอกาสหารายได้พิเศษนิดหน่อย"

แล้วเขาพูดถึงตรงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะมองอาหารที่เพิ่งกินไปได้ไม่เท่าไหร่ "ผมต้องออกไปเดี๋ยวนี้เลยไหมครับ?"

"เพื่อความปลอดภัยของนาย นายควรรีบออกไปให้ห่างจากพวกเรา แล้วหาที่ปลอดภัยซ่อนตัวสักสองสามวัน"

เวย์นคิด "แต่ถ้านายอยากจะห่อไปกินหรือกินให้หมดก่อน ก็ตามใจ"

วิลลี่รับธนบัตรที่อินิซ่ายื่นให้ สุดท้ายก็เลือกที่จะกินต่อ

เขากินไปพลาง อดไม่ได้ที่จะถามอย่างระมัดระวัง

"ถึงผมอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่มีอะไรที่ผมพอจะทำได้ไหมครับ? ผมยินดีรับใช้"

[จบแล้ว]