(ฟรี)บทที่ 90 - นักล่า

(ฟรี)บทที่ 90 - นักล่า

◉◉◉◉◉

วันรุ่งขึ้น ทั้งกลุ่มไปหาพยานผู้เห็นเหตุการณ์ในคดีนั้นก่อน เพื่อยืนยันรายละเอียดเจาะลึกอีกรอบ

พยานคนนี้เป็นหนึ่งในสมาชิกทีมที่คุณพ่อไทวินเคยพาไปที่เมืองแบล็กสโตน การสื่อสารเลยราบรื่นมาก

แถมอีกฝ่ายยังรอบคอบมาก

บอกว่าตอนนั้นร่างกายของคนร้ายดูเหมือนถูกปกคลุมด้วยหมอกบางๆ มองสีผิวไม่ออก และตอนหนี ก็กลายร่างเป็นหมอกหายตัวไป

สามารถหนีรอดจากมืออาชีพได้ ระดับความอันตรายของคนร้ายดูจะพุ่งสูงขึ้นอีกขั้น

แต่ถ้าดูจากความสามารถอย่างเดียว ก็ยังระบุไม่ได้ว่าอีกฝ่ายสังกัดสายพลังไหน

ถ้าเดาจากคอนเซปต์ หมอก คือรูปลักษณ์ที่รวมตัวกันแต่ไม่มีรูปทรงแน่นอน ความเป็นไปได้น่าจะเอียงไปทาง "ความมืด" หรือ "ปัญญา" มากกว่า

แม้ "สายพลัง" จะไม่ได้ผูกติดกับศีลธรรมส่วนบุคคลแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ในสายตาของคริสตจักร นี่มันศัตรูที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับ "ความศักดิ์สิทธิ์" ชัดๆ

บวกกับพฤติกรรมก่ออาชญากรรม ยิ่งดูเหมือนจะให้อภัยไม่ได้เข้าไปใหญ่

จากนั้นทั้งกลุ่มก็ไม่รอช้า รีบตรงดิ่งไปที่บ้านของผู้เคราะห์ร้ายรายแรกที่ถูกพบ

นี่เป็นทริกที่เวย์นจำมาจากในซีรีส์ เขาว่ากันว่าในการสืบสวนคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ปกติแล้วในแต่ละช่วง โดยเฉพาะช่วงแรกเริ่ม ผู้เคราะห์ร้ายราย "หัว" กับ "ท้าย" มักจะเป็นจุดเจาะทะลวงที่สำคัญ

ผู้เคราะห์ร้ายรายแรก อาจมีความเกี่ยวข้องกับชีวิตของคนร้ายมากที่สุด และเนื่องจากอาจเป็นการก่อเหตุครั้งแรก ประสบการณ์ของคนร้ายอาจยังไม่พอ วิธีการลงมือมักจะมีจุดบกพร่องให้จับผิดได้ง่าย

ส่วนผู้เคราะห์ร้ายรายสุดท้ายของช่วงใดช่วงหนึ่ง อาจเป็น "โบนัส" ที่คนร้ายเตรียมไว้ให้ตัวเอง ฆาตกรบางคนที่ลงมือด้วยเหตุผลส่วนตัว เมื่อคิดว่าฝึกปรือฝีมือจนเข้าที่แล้ว จะเก็บเป้าหมายสำคัญไว้เป็น "รางวัล" ที่เตรียมการมาอย่างดี จากนั้นคนร้ายอาจจะหยุดมือ หรืออาจจะไม่หยุดก็ได้

ผู้เคราะห์ร้ายรายแรกในคดีชุดนี้ เป็นพ่อค้าเร่ที่มีทรัพย์สินพอตัว

โสด อยู่คนเดียว ไม่มีญาติ

ดังนั้นบ้านภายใต้ชื่อของเขา จึงยังคงสภาพเดิมไว้แทบทุกประการจนถึงตอนนี้

ยังดีที่เวย์นบังเอิญไปเจอหนึ่งในตำรวจสายตรวจเมื่อวานระหว่างทาง อาศัยการแนะนำและยืนยันจากเขา พวกเวย์นถึงเข้าไปค้นบ้านได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

เวย์นไม่สนหรอกว่านี่คือเรื่องบังเอิญหรืออีกฝ่ายจงใจ ยังไงซะเมื่อวานคนที่มีโอกาสได้ดูใบอนุญาตสืบสวนในมือพวกเขาจริงๆ และรู้ชัดว่าใบอนุญาตมาจากลูซ โบลตัน ก็มีอยู่ไม่กี่คน

อย่างน้อยในบรรดาตำรวจสายตรวจกลุ่มนั้น ความเป็นไปได้ที่จะมีพรรคพวกผู้มีพลังพิเศษของวิลลี่ปะปนอยู่ด้วยก็ไม่ต่ำ อย่างน้อยๆ ก็ต้องสงสัยว่าส่งข่าวนั่นแหละ

อีกฝ่ายช่วยตามคนมาเปิดประตูบ้านผู้ตายให้แล้วก็ไม่ได้ตามเข้าไปด้วย ยืนรออยู่หน้าบ้านเหมือนจะหลีกเลี่ยงข้อครหา

เวลานี้ผ่านมาสองปีกว่าแล้วนับตั้งแต่ผู้เคราะห์ร้ายรายนี้ถูกฆ่า ในบ้านมีฝุ่นจับหนาเตอะ

ในแฟ้มคดีระบุว่า พ่อค้าเร่ที่ชื่อฟรานซิสคนนี้ คาดว่าน่าจะถูกฆ่าตอนที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงเขตเมืองแคนซัสซิตี้พอดี

นั่นคือตอนนั้นเขาอาจจะยังกลับไม่ถึงบ้านด้วยซ้ำ

ดังนั้นการค้นบ้านเขา หลักๆ จึงเน้นไปที่ร่องรอยการใช้ชีวิต

เวย์นกำลังพลิกดูบันทึกและจดหมายในห้องนอน เผื่อจะเจอคู่อริหรืออะไรทำนองนั้น ส่วนลินนารื้อค้นตามตู้ อินิซ่าร้องเรียกทีหนึ่ง ทั้งสองคนก็เดินตามเสียงไป

อินิซ่าเจอหีบใบเล็กซ่อนอยู่ในช่องลับในห้องครัว

ข้างในมีกระสุนปราบมารลายเงินจำนวนหนึ่ง และตราสัญลักษณ์อันหนึ่ง

รูปทรงโดยรวมเหมือนเขี้ยวสัตว์ บนนั้นสลักตัวอักษร "H" ที่ถูกดัดแปลง ดูคล้ายคนถูกห้อยหัว

"นี่คือตราสัญลักษณ์ที่แสดงสถานะ 'นักล่า'" อินิซ่าสรุปสั้นๆ

โอ้โห

แม้แต่ผู้มีพลังพิเศษมืออาชีพยังตกเป็นเป้าสังหาร

คนร้ายดูเหมือนจะเก่งกาจขึ้นไปอีก

...

ให้ลินนาลากตำรวจสายตรวจไปตระเวนบ้านผู้เคราะห์ร้ายรายอื่นต่อ

ส่วนเวย์นตามอินิซ่า เดินวนไปวนมาในเมืองแคนซัสซิตี้ สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่หน้าโรงรับจำนำแห่งหนึ่ง

โรงรับจำนำแห่งนี้ตั้งอยู่ในตรอกเล็กๆ ในเมือง มีบรรยากาศแบบที่ดูเหมือน "พรุ่งนี้อาจเจ๊ง แต่ก็เหมือนจะเปิดไปเรื่อยๆ ได้แบบเรื่อยเปื่อย"

"มีอะไรให้รับใช้ไหมครับ?"

คนนั่งหลังเคาน์เตอร์โรงรับจำนำเป็นชายชราคนหนึ่ง พอได้ยินเสียงกระดิ่งประตู ก็ชะโงกหัวสั่นงกเงิ่นออกมาดู

อินิซ่าเดินไปที่เคาน์เตอร์ ยื่นมือผ่านลูกกรงเหล็ก ดันตราสัญลักษณ์สองอันเข้าไป "ฉันอยากให้ช่วยดูของนี่หน่อย"

มือของชายชราสั่นระริก หยิบแว่นขยายแบบด้ามจับขึ้นมา ก้มลงส่องดูใกล้ๆ "ของหายากนะเนี่ย คุณผู้หญิง คุณไปเอามาจากไหน?"

อินิซ่ากดลงไปบนตราสัญลักษณ์อันหนึ่งที่ดูประณีตกว่า สัญลักษณ์บนนั้นเรืองแสงขึ้นมาจางๆ

"อันนี้เป็นของฉัน ส่วนอีกอันมาจากบ้านของชาวเมืองคนหนึ่ง ชื่อฟรานซิส"

"อย่างนี้นี่เอง"

ชายชราพยักหน้า ยันมือกับโต๊ะเคาน์เตอร์ ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก "รอสักครู่"

จากนั้นเขาเกาะเคาน์เตอร์เดินโขยกเขยกเข้าไปในห้องกั้นหลังลูกกรง แล้วประตูข้างด้านนอกก็เปิดออก "เชิญครับ"

หลังประตูข้างเป็นห้องคล้ายห้องรับแขก พอปิดประตู ชายชราก็ผายมือเชิญให้อินิซ่ากับเวย์นนั่งลงบนโซฟา

"ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ที่มาเยือน ไม่สิ ต้องเรียกว่าเพื่อนเก่าสินะ"

อินิซ่ากวาดตามองการตกแต่งภายในห้อง "ที่นี่ดู 'ใหม่' กว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย"

"ช่วยไม่ได้"

ชายชราตอนนี้ดูแข็งแรงกว่าตาลุงที่เหมือนจะหัวใจวายตายได้ทุกเมื่อเมื่อกี้เยอะ "เพราะผู้บริหารสมาคมรุ่นก่อนเลือกตามก้นอาณาจักรวินด์เซอร์ เข้าร่วมสงครามประกาศอิสรภาพของสหพันธรัฐอเมริกา สมาคมในทวีปใหม่เลยโดนคริสตจักรเซนต์สปิริตกดหัวอยู่พักใหญ่

"จนกระทั่งบิชอปคนก่อนของเขตแคนซัสซิตี้รับตำแหน่งเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ท่าทีของคริสตจักรท้องถิ่นถึงได้ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่งั้นที่นี่อาจจะ 'ใหม่' กว่านี้อีก"

"แต่บริการที่เราจัดหาให้ได้ โดยพื้นฐานก็ยังครบครันนะ"

ชายชราจับพนักพิงโซฟา ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม "มีอะไรให้รับใช้ไหมครับ?"

อินิซ่าพยักหน้า

"สองเรื่อง เรื่องแรก ตอนนี้ฉันกำลังสืบหาคนร้ายที่ฆ่าพวกพ้องชื่อฟรานซิส อยากจะขอข้อมูลจากคุณหรือคนที่รู้เรื่องหน่อย"

"เรื่องที่สอง" อินิซ่าพยักพเยิดหน้าไปทางเวย์น "สุภาพบุรุษท่านนี้ต้องการลงทะเบียน ในฐานะผู้แนะนำ ฉันเห็นว่าเขามีคุณสมบัติครบถ้วนที่จะเป็นนักล่าอย่างเป็นทางการแล้ว"

ชายชราหันมามองเวย์นก่อน "นักล่าหน้าใหม่สินะครับ คุณผู้ชาย คุณผ่านการ 'ทดสอบ' แล้วหรือยัง?"

เวย์นพยักหน้า "แน่นอน"

"งั้นก็สะดวกเลย ผมไม่ต้องไปรื้อคู่มือมาสอบเด็กใหม่อีก แต่เดี๋ยวผมอาจจะต้องขอให้คุณทดสอบซ้ำง่ายๆ อีกทีนะครับ"

ชายชราพูดจบ ก็หันกลับไปมองอินิซ่าอีกครั้ง

"ส่วนเรื่องของฟรานซิส คุณผู้หญิง เขา 'เกษียณ' ไปหลายปีแล้ว ผมเองก็ไม่ได้รู้ข่าวคราวของเขามาพักใหญ่แล้วเหมือนกัน

"แต่ผมให้ที่อยู่บาร์แห่งหนึ่งกับคุณได้ ที่นั่นเป็นที่สังสรรค์ของพวกพ้องในท้องถิ่น บางทีอาจจะมีประโยชน์กับคุณ"

[จบแล้ว]