สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 785 กายาเทพมาร เริ่มทำงาน!

สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 785 กายาเทพมาร เริ่มทำงาน!

ในกระจกวิเศษ ม๋อเชียนโหลวกับอินอู๋เฟิงคุยกันอีกพักหนึ่ง เหมือนกำลังปรึกษาอะไรกันอยู่ เสียงค่อย ๆ เบาลง

หลังจากนั้น อินอู๋เฟิงก็มุดออกจากรอยแยกมิติไป ภายในดินแดนผาสุกที่พังทลายเหลือเพียงม๋อเชียนโหลวกับตู้จ้งหลีสองคน

ทั้งสองคนรอจนอินอู๋เฟิงไปแล้วก็สำรวจไปทั่ว คอยร่ายเคล็ดวิชาเป็นระยะ กระทั่งระดมโจมตีไปทั่ว แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย

ที่แปลกประหลาดคือ ทั้งสองคนลงมือกระทั่งหินครึ่งก้อนยังต่อยไม่แตก อย่าว่าแต่จะได้อะไรกลับมาเลย

วุ่นวายอยู่นานครึ่งค่อนวัน ทั้งสองคนก็ยังไม่พบอะไร

“นายน้อย ดูเหมือนอาคมที่นี่จะไม่ธรรมดาจริง ๆ ผมใช้เคล็ดวิชาไปตั้งเยอะยังแตะต้องม่านคุ้มกันมันไม่ได้เลย เปิดยากจริง ๆ ถ้าพวกเราเรียนรู้วิธีการของอาคมนี้ได้ ต่อไปก็คงจะ...” ตู้จ้งหลีพูดด้วยใจที่เร่าร้อน

ม๋อเชียนโหลวส่ายหน้า “วิชาของอาคมนี้สูญหายไปนานแล้ว ไม่อย่างนั้นขอเพียงมีบันทึกสักนิด ฉันก็สามารถย้อนหาต้นกำเนิดของอาคมนี้ได้... เมื่อกี้ฉันใช้มหาวิชาอนุมานไปถึงสามครั้ง ก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย ดินแดนผาสุกแห่งนี้เมื่อก่อนคงถูกยอดฝีมือสูงสุดยุคโบราณครอบครองไว้ ถ้าจะซ่อมแซม... เกรงว่าคงต้องให้ท่านจักรพรรดิมารลงมือเท่านั้น”

“ของยุคโบราณไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะสั่นคลอนได้จริง ๆ” ตู้จ้งหลีอดไม่ได้ที่จะตกใจ และก็รู้สึกเร่าร้อนขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าได้สมบัติข้างในนี้มา พลังของเขาคงจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย “นายน้อย แล้วตอนนี้พวกเราจะเอาอย่างไรดี จะรออยู่ที่นี่หรือว่า?”

“คนของราชวงศ์หนานใจไม่สามัคคีกัน ชั่วครู่ชั่วคราวคงสรุปผลไม่ได้ พวกเราต้องคอยกดดันอยู่ที่นี่ อินอู๋เฟิงกลับไปแล้ว ถ้าเขามีความกล้าพอที่จะเอา [กระบี่ปราชญ์] ออกมา พวกเราก็ยังมีโอกาส... เอาอย่างนี้ นายกลับไปรวบรวมยอดฝีมือตอนนี้เลย คนสองกลุ่มนี้พวกเราต้องระวังไว้ ฉันจะอยู่ที่นี่” ม๋อเชียนโหลวนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ทางด้าน [แท่นประหารมังกร] ฉันไม่อยากไปรบกวน พวกเฒ่าประหลาดข้างในก็ไม่ใช่ขี้ ๆ ถ้าพวกรู้ว่าที่นี่มีประโยชน์ ก็คงจะแห่กันมา ถึงตอนนั้นฉันคงไม่มีเวลามาดูแลมากขนาดนี้ จะเสียเรื่องเอา”

“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ผมจะกลับไปรวบรวมองครักษ์เงา” ตู้จ้งหลีนิ่งคิด “หลายปีมานี้ผมวางสายไว้หลายที่ ตอนนี้สามารถเรียกคนที่อยู่ใกล้ ๆ มาได้”

“อย่าให้เป็นที่สังเกต” ม๋อเชียนโหลวเลือกสถานที่หนึ่ง ยืนอยู่หน้าภาพวาดฝาผนัง ชูสองนิ้วขึ้นมา เหมือนกำลังคำนวณหาช่องโหว่ของดินแดนผาสุกแห่งนี้

ตู้จ้งหลีเห็นดังนั้น ร่างกายก็กลายเป็นกลุ่มแสงพุ่งออกไป เพียงไม่กี่วูบก็หายลับไป

“วิชาตัวเบาของตู้จ้งหลีไม่เลวเลย ฉันจำได้ว่าใน [คัมภีร์มารเก้าสวรรค์] เคยบันทึก [วิชาตัวเบาเพลิงสิบประกาย] ไว้ สามารถทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ระเบิดความเร็วสูงสุดออกมาในชั่วพริบตาที่กระตุ้นพลังแห่งกฎเกณฑ์ ถึงความเร็วจะสู้ [วิชาตัวเบาสุญตาเร้นปฐพี] ของนิกายเซียนไท่อี่ไม่ได้ แต่ก็นับว่าเป็นสุดยอดวิชาสายความเร็วในยุคนี้แล้ว” ซูเหลิ่งเยวี่ยสังเกตเห็นวิชาตัวเบาของตู้จ้งหลี คิดดูครู่หนึ่งก็เข้าใจถึงความเปลี่ยนแปลง “เพียงแต่การใช้ศึกนี้สิ้นเปลืองดวงจิตวิญญาณอย่างมาก แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตนีพพานก็ไม่กล้ากระตุ้นตามใจชอบ ต่อให้ฝืนใช้ อย่างมากแค่หนึ่งลมหายใจ ดวงจิตวิญญาณก็คงถูกสูบจนหมด ตู้จ้งหลีคนนี้กลับใช้มันออกมาได้ง่าย ๆ แบบนี้ เกรงว่าจะมีไพ่ตายอยู่ไม่น้อย”

“จิ้งจอกเฒ่าที่มาถึงขั้นนี้ได้ย่อมมีไพ่ตายติดมืออยู่แล้ว” หลินสู่กวงยิ้ม “วิชาตัวเบาอะไรนั่นของเขาถึงจะเร็ว แต่ความจริงเธอเป็น [มหาวิชานิรันดร์] พลังแห่งกฎเกณฑ์ตงอวิ๋นที่แสดงออกมา ความเร็วก็ไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย ดังนั้นแค่เรื่องความเร็ว เขาก็กินเธอไม่ลงแล้ว

อีกอย่าง ตอนนี้เธอเข้าสู่ขอบเขตมหาปราชญ์แล้ว เรื่องความเร็วเขายิ่งไม่มีข้อได้เปรียบ การถูกเธอฆ่าก็แค่เรื่องของเวลา”

บางทีซูเหลิ่งเยวี่ยเองอาจจะยังไม่ทันตั้งตัวจากการทะลวงขอบเขต จึงยังชินกับการคิดว่าตัวเองเป็นแค่ขอบเขตนีพพาน อย่างไรเสียเธอก็ทะลวงผ่านได้เพราะอาศัยยันต์บวงสรวงสวรรค์ของหลินสู่กวง ความเร็วปานสายฟ้าเช่นนี้เธอไม่เคยเจอมาก่อน พอได้ยินหลินสู่กวงพูดแบบนี้ก็ถึงกับอึ้งไป

เธอพูดอย่างเขินอาย “เมื่อก่อนดวงจิตวิญญาณของฉันยังไม่แข็งแกร่งพอ ถ้าฝืนใช้วิชาตัวเบา ความเร็วที่มากเกินไปเกรงว่าฉันคงวิ่งไปได้ไม่ไกล ก็คงจะสลบไปเพราะทนรับการสูญเสียดวงจิตวิญญาณไม่ไหว แต่ตอนนี้ หลังจากที่ฉันเลื่อนขั้นเป็นมหาปราชญ์แล้ว ก็สามารถใช้มันได้อย่างเต็มที่”

พูดจบ เธอก็เปลี่ยนเรื่อง “ตอนนี้เหลือม๋อเชียนโหลวเพียงคนเดียว โอกาสของพวกเรามาถึงแล้ว... ที่เขาว่ากันว่าแก้แค้นไม่ต้องรอข้ามคืน ช่างเถอะ ปล่อยเขาไปก่อนแล้วกัน”

หลินสู่กวงหัวเราะออกมา

ในใจกำลังวางแผน

ถ้าคนของราชวงศ์หนานมาทำพิธีสังเวย แล้วพวกเขาอัญเชิญเทพชั่วร้ายออกมา ถึงตอนนั้นเขาค่อยลงมือ ตั๊กแตนจับจั๊กจั่นนกขมิ้นอยู่หลัง เทพชั่วร้ายตนนั้นคงจะทำให้เขาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้มหาศาล

แต่ถ้าลงมือตอนนี้แล้วแหวกหญ้าให้งูตื่น... มันไม่คุ้มค่า

แต่น่าเสียดายที่เรื่องราวกลับไม่เป็นไปตามหวัง

ทางราชวงศ์หนานเกิดเรื่องกะทันหัน ไม่สามารถจัดหาทาสเผ่าหมานมาให้ได้อีก เมื่อตู้จ้งหลีนำข่าวนี้มาแจ้ง ม๋อเชียนโหลวก็โกรธจัด

“ไอ้พวกขยะที่ขุนไม่ขึ้น!”

หลังจากโกรธอยู่พักหนึ่ง เขาก็ถามเสียงเข้ม “สืบรู้สาเหตุหรือยัง”

เดิมทีตู้จ้งหลีจะไปเรียกคน แต่กลับพบว่าบรรพชนราชวงศ์หนานเกิดเรื่อง จึงรีบกลับมารายงาน เพื่อไม่ให้เสียแผนการใหญ่ของม๋อเชียนโหลว “ได้ยินว่าคนคนนั้นของนิกายเซียนไท่อี่ลงมือ”

“หือ?” ม๋อเชียนโหลวเบิกตากว้าง หน้าตาเต็มไปด้วยความตกใจ “จีอู๋เฟิงยอมยุ่งเรื่องชาวบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่”

ตู้จ้งหลียิ้มขมขื่น “คนของราชวงศ์หนานมีเงินมาแต่ไหนแต่ไร นิกายเซียนไท่อี่ตอนนี้กลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง ย่อมต้องคิดจะเชือดพวกเขาเอาเงินอยู่แล้ว เพียงแต่พวกนี้สะเพร่าเกินไป ถึงกับถูกนิกายเซียนไท่อี่จับได้... ถ้าพูดแบบนี้ คนคนนั้นของราชวงศ์ราชาต้าเฉียนก็คงจะรู้ที่อยู่ของพวกกากเดนราชวงศ์หนานตั้งนานแล้ว แต่ไม่ลงมือ กลับปล่อยไว้... เรื่องนี้แปลกพิลึก”

สีหน้าของม๋อเชียนโหลวเย็นชาลง “กู่ท่าเซียนแค่คร้านจะยุ่ง พวกกากเดนที่ขึ้นโต๊ะไม่ได้กลุ่มนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ทาสเผ่าหมานในมือพวกเขา พวกกากเดนพวกนี้กระทั่งจะเลียรองเท้าให้คุณชายอย่างฉันยังไม่มีคุณสมบัติเลย! ตอนนี้คงหวังพึ่งราชวงศ์หนานไม่ได้แล้ว...”

ตู้จ้งหลีลังเล “ถ้าไม่มีทาสเผ่าหมานที่ราชวงศ์หนานจัดหามาให้ แล้วเครื่องสังเวยเทพชั่วร้าย...” เขากังวลว่าจะส่งผลกระทบต่อพิธีสังเวยโลหิต

“เดิมทีอยากให้พวกกากเดนพวกนั้นจัดหาเครื่องสังเวยมาเพิ่ม เพื่อให้เทพชั่วร้ายจุติได้นานขึ้น ในเมื่อหวังพึ่งไม่ได้ ตอนนี้แค่นี้ก็พอแล้ว... เอาล่ะ ไม่ต้องรอพวกเขาแล้ว” ม๋อเชียนโหลวตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

“ไม่รอ [กระบี่ปราชญ์] ของตระกูลอินแล้วเหรอ” ตู้จ้งหลีหยุดก้าวแล้วถาม

ม๋อเชียนโหลวโบกมือ “พวกราชวงศ์หนานพวกนั้นกระดูกอ่อน เรื่องนี้ถ้าเข้าหูจีอู๋เฟิง เขาต้องบุกเข้ามาแน่ ถึงตอนนั้นถ้าท่านจักรพรรดิมารไม่มาเอง ลำพังพวกเราสองคนคงถูกเขาเหยียบตายคามือ”

ตู้จ้งหลีไม่พูดไร้สาระอีก ทำตามคำสั่งของม๋อเชียนโหลวเริ่มจัดเตรียมสถานที่สังเวยโลหิต

......

“เดี๋ยวเทพชั่วร้ายออกมา เธอช่วยฉันถ่วงเวลาม๋อเชียนโหลวไว้ที”

ภายในมิติแท่นบูชา หลินสู่กวงพลันเอ่ยปาก

ซูเหลิ่งเยวี่ยคิดดูครู่เดียวก็เข้าใจสาเหตุ... “นายมีความคิดอะไรกับเทพชั่วร้ายที่พวกเขาอัญเชิญออกมาเหรอ”

“เสี่ยงดวงดู” หลินสู่กวงไม่ปิดบัง

ถ้าสามารถสังเวยเทพชั่วร้ายตนนั้นได้จริง ๆ เขาคงไม่ต้องกังวลเรื่อง [น้ำค้างทองคำ] อีกต่อไป

“ได้ ฉันจะช่วยนาย” ซูเหลิ่งเยวี่ยพยักหน้า

......

ภายในดินแดนผาสุก ตู้จ้งหลีเฝ้าอยู่ด้านข้าง ม๋อเชียนโหลวเริ่มพิธีสังเวยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แท่นบูชามารห้าผีระเบิดเปลวเพลิงที่ถาโถมออกมา ขณะที่ม๋อเชียนโหลวสังเวยแท่นโลหิตโดยรอบ เปลวเพลิงเหล่านั้นก็ราวกับกลายเป็นใบหน้าผีที่แยกเขี้ยวของวิญญาณแค้น กลืนกินโลหิตแก่นแท้ในแท่นโลหิตอย่างบ้าคลั่ง

ทันใดนั้น บรรยากาศภายในโถงซากปรักหักพังทั้งหลังก็พลันเปลี่ยนไป

สีแดงฉานเข้าปกคลุมที่นี่

เสียงคลื่นยักษ์ในทะเลโลหิตดังก้องอยู่ในหูของทุกคน

ภาพมายาปรากฏขึ้น

เลือดนับไม่ถ้วนหลั่งไหลมาจากทุกทิศทาง ท่วมโถงใหญ่จนเต็มไปด้วยน้ำเลือดอย่างรวดเร็ว

บนแท่นบูชา ปรากฏวังวนสายหนึ่งขึ้นมา เห็นเพียงใบหน้าสีเลือดกลุ่มหนึ่งผุดขึ้นมา

ดวงตาทั้งสองข้างเฉยเมย

ราวกับมองลงมายังสรรพชีวิต

แม้ม๋อเชียนโหลวจะเตรียมตัวมาดีแล้ว แต่ในตอนนี้ก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ โคจรวรยุทธ์ ใช้ขอบเขตมหาปราชญ์ต้านทานแรงกดดันจากเทพเจ้า ตะโกนเสียงดังว่า “เทพชั่วร้ายผู้สูงส่ง พวกเราสังเวยสิ่งมีชีวิตนับหมื่น เพียงต้องการทำลายข้อจำกัดของที่นี่ เพื่อตามหาที่อยู่ของ [ทัณฑ์ประหารโอรสสวรรค์]”

โถงใหญ่เงียบสงัดไปนาน ร่างสีเลือดส่งเสียงแหบแห้งและแข็งทื่อออกมา “...ไม่พอ”

ม๋อเชียนโหลวเตรียมพร้อมมานานแล้ว ในมือหยิบธงผีออกมาหนึ่งผืน “ใช้สิ่งนี้เป็นหลักฐาน บัญชาเหล่าปีศาจ อีกทั้งเผ่าของฉันยังมีราชโองการจักรพรรดิมาร...”

ม๋อเชียนโหลวพูดไปมาก และไม่เสียดายที่จะนำสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งของมรรคมารออกมา ในที่สุดก็สามารถโน้มน้าวเทพชั่วร้ายได้

ร่างสีเลือดปรากฏกายออกมาครึ่งท่อน ราวกับปลาหมึกยักษ์ หนวดสีเลือดนับไม่ถ้วนแฝงไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้าย กระทั่งตู้จ้งหลีก็ยังใจสั่นขวัญแขวน หวาดกลัวว่าจะถูกหนวดเหล่านี้แตะต้อง เพราะจะหนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องถูกสูบปราณโลหิตไป

กลิ่นอายประหลาดแผ่ซ่านไปทั่ว

ไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ เทพชั่วร้ายตนนี้ก็ราวกับถูกพลังบางอย่างสะท้อนกลับ ทั้งร่างสั่นสะท้าน น้ำเลือดก้อนใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากตัวมัน กระแทกลงบนพื้น กัดกร่อนก้อนดินบนพื้นในทันที

ฉากนี้ทำให้ม๋อเชียนโหลวและตู้จ้งหลีหน้าเปลี่ยนสีด้วยความตกใจ ทั้งสองคนสบตากัน

เกิดเรื่องอะไรขึ้น?!

หนวดของเทพชั่วร้ายดูเหมือนจะแตะต้องตู้จ้งหลีโดยไม่ตั้งใจ ชิงเอาเลือดเนื้อของเขาไปเป็นแถบ ฉากนี้ทำให้ตู้จ้งหลีโกรธแค้นและตกใจ ถอยหนีอย่างบ้าคลั่ง

โธ่เว้ย!

หน้าด้านไร้ยางอาย!

ตู้จ้งหลีด่าในใจ รีบหยิบโอสถออกมารักษาแผล

โดยไม่รอให้ม๋อเชียนโหลวเอ่ยปาก เทพชั่วร้ายก็ชิงพูดขึ้นก่อน “ที่นี่ซับซ้อนเกินไป ฉันช่วยแกต้องสูญเสียต้นกำเนิดไปมาก แม้แต่ธงผีก็ยังไม่พอ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่คนคนนั้นที่บ้านแก คนคนนี้คงกลายเป็นเครื่องสังเวยของฉันไปแล้ว!”

ม๋อเชียนโหลวหน้าเขียวคล้ำ

ตู้จ้งหลีเป็นถึงแขนซ้ายแขนขวาของเขา เทพชั่วร้ายตนนี้รังแกผู้น้อยไม่พอ ยังจะโอ้อวดและละโมบขนาดนี้ ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!

เพียงแต่ตอนนี้ต้องเห็นแก่เรื่องใหญ่เป็นสำคัญ เขาจึงมองตู้จ้งหลีเพียงครู่เดียวก็ละสายตากลับมา ไม่ได้พูดอะไรกับเทพชั่วร้ายอีก

จากนั้นก็ได้ยินเทพชั่วร้ายบอกที่อยู่ของ [ทัณฑ์ประหารโอรสสวรรค์] ออกมาทันที “อาคมที่นี่ฉันเปิดให้แค่ 1% เวลาหกชั่วโมงเพียงพอให้แกอาละวาดแล้ว”

ม๋อเชียนโหลวสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก สิ่งที่เขาต้องการคือการควบคุมที่นี่ ไม่ใช่มาเดินเล่นหกชั่วโมง!

“การสังเวยต้องเท่าเทียม นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ฉันต้องการ!” เขาโกรธจัดทันที

เทพชั่วร้ายมองเขาอย่างเรียบเฉย เกรงว่าถ้าไม่ถูกมรรคาสวรรค์กดข่มไว้ ในตอนนี้มันคงจะลงมือกลืนกินม๋อเชียนโหลวและตู้จ้งหลีไปจนหมดสิ้นแล้ว

“แกหลอกฉันก่อน ที่นี่เกี่ยวข้องกับเทพมารยุคโบราณ ฉันต้องการสิ่งมีชีวิตล้านคนถึงจะช่วยแกเปิดได้ แค่แสนคน หกชั่วโมงก็พอแล้ว!”

ท่าทีของเทพชั่วร้ายไม่ยอมให้โต้แย้ง

ม๋อเชียนโหลวสีหน้าโกรธเกรี้ยว

เขาวางแผนเล่นงานพวกกากเดนราชวงศ์หนาน วางแผนเล่นงานอินอู๋เฟิงและตระกูลอินที่อยู่เบื้องหลัง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วจะถูกเทพชั่วร้ายโสโครกตนหนึ่งวางแผนเล่นงานเอาเสียได้

โกรธแค้นแสนสาหัส แต่ในตอนนี้เขาก็ทำได้เพียงยอมรับ

ตอนนี้เทพชั่วร้ายเป็นเพียงร่างแยก หากเขาลงมือ เกรงว่าในอนาคตความสัมพันธ์จะเลวร้ายลง

ได้แต่รอให้ได้ [ทัณฑ์ประหารโอรสสวรรค์] มาครองก่อน ค่อยจัดการกับร่างแท้ของเทพชั่วร้ายตนนี้

ฟิ้ว!

แต่ในตอนนี้เอง จู่ ๆ เงาร่างสองสายก็จุติลงมา

พลังแห่งกฎเกณฑ์ที่ระเบิดออกมาจากร่างของซูเหลิ่งเยวี่ย กลายเป็นบัวดำดอกหนึ่ง ห่อหุ้มหลินสู่กวงไว้ด้วย

บัวหมุนวน ฉีกกระชากสุญตา

ทั้งสองคนพุ่งออกจากวังวนมิติ จุติลงในโถงซากปรักหักพังที่ม๋อเชียนโหลวอยู่

“ใคร!”

ม๋อเชียนโหลวสะดุ้งโหยง

ที่นี่เขาตั้งป้องกันไว้แต่เนิ่น ๆ ไม่คิดเลยว่าจะถูกคนทำลายได้ ในใจย่อมต้องตกตะลึง

พริบตาเดียวก็มองเห็นบัวบนร่างของซูเหลิ่งเยวี่ย ทั้งร่างเป็นสีดำ มีเจ็ดกลีบ แต่ละกลีบไม่เหมือนกันเลย

ก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกว่าบัวดำนี้ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ตอนนี้กลับเห็นว่าในแต่ละกลีบของบัวดำมีอักขระอยู่หนึ่งตัว

อักขระนั้นคืออักษรโบราณ

ราวกับเป็นการพิพากษาของเทพเจ้า พิพากษาเซียนมาร พิพากษาทวยเทพ กระทั่งพิพากษามรรคาสวรรค์

ซูเหลิ่งเยวี่ยพุ่งเข้าสังหาร เป้าหมายแรกกลับเป็นร่างแยกเทพชั่วร้ายตนนั้น

ฉากนี้ทำให้ม๋อเชียนโหลวและตู้จ้งหลีต่างก็ตะลึงไปตาม ๆ กัน

ม๋อเชียนโหลวขยับความคิดในทันที ตะโกนลั่นว่า “ซูเหลิ่งเยวี่ย เธอสามหาวนัก!”

แต่ในที่ลับกลับส่งเสริม เพิ่มจิตสังหารเข้าไปในบัวดำนั้น เพื่อเสริมจิตสังหารของซูเหลิ่งเยวี่ยให้แข็งแกร่งขึ้น

พริบตาเดียว!

ปัง!

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลดังมาจากตำหนัก แม้จะไม่ทำลายซากปรักหักพังนี้ แต่ก็ทำให้ร่างแยกเทพชั่วร้ายส่งเสียงร้องโหยหวนสะเทือนฟ้าดิน

“แกตายซะ!!!”

พลังแห่งกฎเกณฑ์ของ [มหาวิชานิรันดร์] สามารถสังหารอสูรกายตัวนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีม๋อเชียนโหลวที่ลงมือในที่ลับ

คลื่นฝุ่นที่บดบังสายตาแผ่กระจายออกไป

ม๋อเชียนโหลวพาตู้จ้งหลีถอยหนีอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน หลินสู่กวงก็กระโดดออกมาจากมิติแท่นบูชา ใบหน้าเย็นชาอำมหิต พุ่งเข้าหาร่างแยกเทพชั่วร้ายอย่างไม่เกรงกลัว

[กายาเทพมาร] เริ่มทำงาน!

ครืนนน!

แขนทั้งสองข้างขยายใหญ่ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายใหญ่โตขึ้น พื้นดินทั้งผืนราวกับถูกแรงกระแทกหมื่นล้านตัน สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

แรงสั่นสะเทือนนี้ทำให้ม๋อเชียนโหลวที่กำลังหนีไปไกลก็ถึงกับชะงักไป เขาอดไม่ได้ที่จะหันกลับมามอง... เกิดอะไรขึ้น

แต่แสงในสุญตาบิดเบี้ยวพื้นที่แห่งนี้ ทำให้เขาไม่สามารถตรวจสอบได้ในทันที

ได้ยินเพียงเทพชั่วร้ายคำรามลั่น “แกเป็นใคร!”

ม๋อเชียนโหลวได้ยินก็รู้สึกขำ เมื่อกี้เขาไม่ได้บอกไปแล้วเหรอ ว่าเป็นซูเหลิ่งเยวี่ย! ถ้าเทพชั่วร้ายตนนี้จะแก้แค้นในภายหลัง เกรงว่าราชวงศ์ราชาต้าเฉียนคงจะต้องวุ่นวายขึ้นอีกไม่น้อย

แต่เขาไม่มีทางรู้เลยว่า ในตอนนี้เทพชั่วร้ายกำลังจ้องมองชายหนุ่มคนหนึ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลินสู่กวงราวกับเทพมาร ใช้สองมือคีบเทพชั่วร้ายตนนี้ไว้

ไม่ว่าจะเป็นร่างแยกหรือร่างแท้ ขอเพียงถูกจับได้ ก็มีแต่ชะตากรรมที่ต้องถูกส่งขึ้นแท่นประหารเท่านั้น!

พลังระเบิดออก!

หลินสู่กวงกระชากร่างแยกเทพชั่วร้ายออกมาจากวังวน ร่างกายที่น่าสะพรึงกลัวสูงกว่าสิบเมตรเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินสู่กวงกลับไม่มีความได้เปรียบแม้แต่น้อย ยังไม่ทันที่เทพชั่วร้ายจะส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ รูปร่างของหลินสู่กวงก็เชื่อมโยงกับตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวบางอย่าง แล้วลากมันเข้าไปในมิติแท่นบูชาทันที

ฟุ่บ!

ทุกอย่างราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เหลือเพียงฝุ่นละอองที่ร่วงหล่นลงมา

ม๋อเชียนโหลวรู้สึกแปลกใจในใจ

และยังอดที่จะใจสั่นไม่ได้

หรือว่าซูเหลิ่งเยวี่ยจะประหารร่างแยกเทพชั่วร้ายนั่นได้จริง ๆ

“[มหาวิชานิรันดร์] นี้มันแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?”

เขาไม่ได้กลัวซูเหลิ่งเยวี่ย ก่อนหน้านี้อาการบาดเจ็บของซูเหลิ่งเยวี่ยก็เป็นเพียงผลจากการลงมืออย่างไม่ใส่ใจของเขาเท่านั้น

“ม๋อเชียนโหลว แกทำร้ายฉันเพิ่งจะผ่านไปกี่ชั่วโมงกันนะ? ฉันขอคำนวณหน่อย?” ซูเหลิ่งเยวี่ยชูนิ้วขึ้นมาสองสามนิ้ว เมื่อเห็นหลินสู่กวงพาเทพชั่วร้ายไปได้สำเร็จ ในใจก็ยินดี “แกคงคิดไม่ถึงล่ะสิ ว่าฉันจะฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้?”