สยบภพด้วยคมดาบ 410 ฉินไท่สิง

สยบภพด้วยคมดาบ 410 ฉินไท่สิง

หากไม่ใช่เพราะมังกรจระเข้ตนนี้คิดจะลอบสังหารหลินสู่กวง เขาก็คงไม่เลือกที่จะลงมือในเวลานี้ ฟันสองดาบก็สยบเกล็ดมังกรนี้จนกระเด็น

เกล็ดมังกรและเลือดสด ๆ จำนวนมากสาดกระเซ็นกลางอากาศ ภาพนี้ทำเอาทุกคนตกตะลึงไป

แม้แต่เว่ยนั่วหลานก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองหลินสู่กวงเพิ่มอีกแวบหนึ่ง

เธอใช้ท่าไม้ตายถึงจะสามารถทำให้เกราะมังกรจระเข้แตกออกได้ แต่ตอนนี้นักดาบลึกลับรุ่นเยาว์คนนี้กลับใช้ดาบเพียงสองครั้งก็ฟันสัตว์ร้ายตนนี้จนบาดเจ็บถึงเพียงนี้

พลังระดับนี้ย่อมทำให้คนอดทึ่งไม่ได้!

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เว่ยนั่วหลานตกตะลึงก็คือ หลังจากหลินสู่กวงฟันมังกรจระเข้ตนนั้นจนกระเด็นไปแล้วก็ไม่ได้ไล่ล่าต่อ แต่กลับถือดาบเฝ้าอยู่บนยอดเขาของเขา

เขาไม่คิดจะฉวยโอกาสไล่ตามตีเลย!

ภาพนี้อยู่ในสายตาของคนจำนวนไม่น้อย ต่างก็พากันตกตะลึง

แต่พอคิดอีกทีก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

ตอนนี้คลื่นใต้น้ำกำลังโหมกระหน่ำ ใครจะกล้ารับประกันว่าหลังจากฆ่ามังกรจระเข้ตัวนี้แล้วจะยังเหลือเรี่ยวแรงอยู่เท่าไหร่

แม้แต่เว่ยนั่วหลาน ก็ไม่ใช่ว่าจะเลือกที่จะลงมือเป็นคนแรก

หากไม่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ส่วนตนแล้ว ก็ไม่มีใครที่จะใจกว้างถึงขนาดกำจัดอุปสรรคขวางทางให้คู่แข่ง

ขอเพียงมังกรจระเข้ตนนี้ยังอยู่ ขุมอำนาจอื่น ๆ ก็ไม่กล้าลงมืออย่างบุ่มบ่าม

เปรียบเสมือนปมที่คอยถ่วงดุลทุกฝ่ายไว้

เพียงแต่การที่หลินสู่กวงฟันดาบเดียวส่งมังกรจระเข้กระเด็นไปนั้น ไม่ได้มีความซับซ้อนอย่างที่ทุกคนคิด

ก็แค่ผลไม้กำลังจะสุกแล้ว เขาจึงขี้เกียจจะมาเล่นสนุกกับเจ้าพวกตัวเล็กตัวน้อยแบบนี้

ยืนอยู่บนยอดเขาเฝ้าผลไม้… ภาพนี้ทำให้คนรู้สึกโดยไม่รู้ตัวว่าเขายังมีไพ่ตายอยู่ เบือนสายตาไปมองรอบ ๆ ป่าเขาราวกับหวาดกลัวว่าจู่ ๆ จะมีกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์โผล่ออกมา

ท่ามกลางฝูงชน ฉินหู่จวินถูกคนตระกูลฉินช่วยไว้ เขาจ้องมองหลินสู่กวงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแค้น

“อยากได้ผลไม้งั้นเหรอ ไม่มีทาง!”

หันไปถามคนที่อยู่ข้าง ๆ “พี่ซานมาหรือยัง”

ลูกน้องข้าง ๆ ตอบกลับว่า “ติดต่อคุณชายสามแล้ว ไม่มีคนตอบกลับ น่าจะกำลังเดินทางมาอยู่ครับ”

ฉินหู่จวินพยักหน้า สายตาอันเย็นชาละจากร่างของหลินสู่กวง หันไปมองมังกรจระเข้สองตัวที่รวมตัวกันอยู่

“โฮก!”

มังกรจระเข้ทั้งสองตัวรวดเร็วราวกับสายฟ้า แม้ว่าหนึ่งในนั้นจะถูกหลินสู่กวงฟันจนเกิดบาดแผลยาวครึ่งเมตรแล้วก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการที่มันจะนำพาลมพายุ สังหารผู้ฝึกยุทธ์รอบด้านจนสิ้นซาก

เว่ยนั่วหลานโกรธจัด ศรหยวนในมือยิงออกไปไม่หยุด

มังกรจระเข้ตัวที่บาดเจ็บหลบหลีกอย่างว่องไว ต่อสู้กับเธอ ส่วนอีกตัวก็กระโดดลงมาจากยอดเขา ตกลงมาบนพื้นอย่างแรง ตบผู้ฝึกยุทธ์ที่เฝ้าอยู่รอบ ๆ ต้นไม้ผลไม้วิเศษจนกลายเป็นเนื้อบดคาที่

เป้าหมายพุ่งตรงไปยังต้นไม้ผลไม้ประหลาดต้นนั้น

อาวุธหนักของตระกูลหวังโจมตีทันที แต่น่าเสียดายที่เกราะของมังกรจระเข้ตัวนี้แข็งแกร่งมาก อาวุธที่ยิงออกไปไม่อาจทำอันตรายมันได้เลย อย่างมากก็แค่ชะลอความเร็วได้เล็กน้อย

เมื่อเห็นว่ามันกำลังจะเข้าไปใกล้ต้นไม้ผลไม้ประหลาด ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ไกล ๆ ก็รู้สึกใจหายวาบ

ทุกคนเฝ้ารออยู่ที่นี่อย่างน้อยสามวัน แต่ผลสุดท้ายกลับต้องมาเสียผลประโยชน์ให้สัตว์ร้ายน่าเกลียดสองตัวนี้ฟรี ๆ อย่างนั้นหรือ

ไม่ยอมเด็ดขาด!

ผู้ฝึกยุทธ์นับร้อยคนก็ยังไม่สามารถหยุดยั้งการรุกคืบของสัตว์ร้ายตัวนี้ได้ เว่ยนั่วหลานถูกสัตว์ร้ายอีกตัวรั้งไว้ ยอดปรมาจารย์วิถียุทธ์อีกหลายคนกำลังเดินทางมา

หลินสู่กวงเฝ้ารออยู่ใกล้ ๆ ต้นไม้ผลไม้ประหลาดด้วยท่าทีสงบนิ่ง

ผลไม้ยังไม่สุก เขายังต้องรอต่อไป

ส่วนมังกรจระเข้ตัวที่พุ่งเข้ามา เขาไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย ตอนนี้มันยังอยู่ห่างออกไปยี่สิบกว่าเมตร หากกล้าบุกเข้ามาในระยะห้าเมตร เขาก็มีดาบเดียวที่จะฟันสัตว์เดรัจฉานตัวนี้ให้ขาดสองท่อนได้

“ใกล้แล้ว อย่างมากอีกหนึ่งชั่วโมงก็สุกแล้ว”

กลิ่นหอมประหลาดโชยมา หลินสู่กวงเพียงแค่สูดดม ค่าคุณสมบัติบนร่างก็เพิ่มขึ้นทีละนิด…

เขาย่อมต้องตื่นเต้นมากขึ้น

แค่ดมก็เพิ่มค่าคุณสมบัติแล้ว ถ้าได้กินเข้าไปล่ะ

สิบชั้นฟ้าวันนี้ทะลวงได้!

“ไสหัวไป!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะคอกเย็นชาดังมาจากอีกฟากของท้องฟ้า สองคำนั้นดังราวกับสายฟ้าฟาด ทำให้ป่าเขารอบด้านสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นชายในชุดสีดำคนหนึ่ง ใบหน้าเย็นชา ในมือถือง้าวฟ้าธาราสีเงิน แทงหอกเข้ามา

บนท้องฟ้าราวกับมีแสงสีเงินวาบผ่าน เจิดจ้าหาที่เปรียบมิได้

พริบตาเดียวก็มาถึงเบื้องหน้าของมังกรจระเข้ตัวนั้น

“คุณชายสามตระกูลฉิน ฉินไท่สิง!”

“เป็นฉินไท่สิง เขามาจริง ๆ ด้วย!”

ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนไม่น้อยพอเห็นภาพนี้ ต่างก็พากันร้องอุทานด้วยความตกใจ

หลินสู่กวงก็เงยหน้ามองไป ฉินไท่สิงคนนี้เขาเคยได้ยินชื่อ…

ชุดดำทั้งตัว เย็นชาไร้เทียมทาน รูปร่างสูงโปร่ง ราวกับเทพสวรรค์จุติ

ง้าวฟ้าธาราในมือเปล่งประกายเจิดจ้า แม้จะอยู่ห่างออกไปร้อยเมตร ก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงพลังสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในหอกครั้งนี้

“โฮก!”

มังกรจระเข้คำรามอย่างโกรธเกรี้ยวหลังจากถูกท้าทาย กระโดดขึ้นอย่างสุดกำลัง ประกายอัสนีที่วาบอยู่ในปากที่กว้างดั่งอ่างเลือดก็ระเบิดแสงที่ไม่ด้อยไปกว่าง้าวฟ้าธารานั้นออกมา

รวดเร็วอย่างยิ่ง!

พริบตาเดียวคนหนึ่งสัตว์หนึ่งก็ปะทะกัน

ฟุ่บ!

แสงสีเงินส่องประกาย ฉินไท่สิงหน้าตาเย็นชา ถือง้าวฟ้าธาราเผชิญหน้ากับมังกรจระเข้ตนนี้

เสาแสงพลังงานสองสายปะทะเข้าด้วยกัน

คลื่นที่มองไม่เห็นพลันกลายเป็นกระแสธารที่ถาโถมไหลทะลักออกมาจากรอบด้าน นอกจากต้นไม้ผลไม้ประหลาดและหลินสู่กวงแล้ว ทุกคนต่างก็ถอยหนีด้วยความตกใจ

วินาทีต่อมา ร่างของฉินไท่สิงก็พุ่งทะยาน ง้าวฟ้าธาราในมือฟาดลงบนหัวของมังกรจระเข้ ฟันเดียวซัดกระเด็นไปเล็กน้อย

ตามมาด้วยการกระโดดขึ้น ราวกับจันทร์เงินดวงมหึมา ระเบิดออกกลางอากาศ

คลื่นปราณไร้ขอบเขตม้วนตัว

เสียง “ฉึก” ครั้งหนึ่ง เนื้อฉีกขาด มังกรจระเข้ส่งเสียงร้องโหยหวนอันเศร้าสลด เลือดสาดกระเซ็น ไหล่ทั้งข้างถูกหอกแทงทะลุ กลายเป็นลูกกระสุนปืนใหญ่จากกลางอากาศ พุ่งชนเข้ากับภูเขาใกล้ ๆ

เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาดึงดูดมังกรจระเข้อีกตัวให้คำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว ละเว่ยนั่วหลานทันที พุ่งเข้าใส่ฉินไท่สิง บาดแผลที่ถูกหลินสู่กวงฟันก่อนหน้านี้ตอนนี้เห็นกระดูกขาวแล้ว

ฉินไท่สิงถือหอกพุ่งเข้าไปด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

แสงสีเงินอันเจิดจ้าพลุ่งพล่าน

ปัง!

หอกเดียวแทงทะลุบาดแผลนั้น สองมือออกแรงเหวี่ยง ฉินไท่สิงยกมังกรจระเข้ที่สูงเท่าเนินเขานี้ขึ้นมาอย่างแรง แล้วกระโดดขึ้น ทุ่มลงบนพื้นอย่างโหดเหี้ยม

ครืนนน!

ภูเขาลูกใหญ่ระเบิดออก เศษหินกระเด็นไปทั่ว

ในวินาทีนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกตกตะลึง

แม้แต่อาวุธหนักก็ยังไม่อาจทำอันตรายมังกรจระเข้ทั้งสองตัวได้แม้แต่น้อย พริบตาเดียวก็ถูกฉินไท่สิงสังหารด้วยหอกสามครั้งจนตายหนึ่งบาดเจ็บหนึ่ง

เขาแข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่!!!

ฉินไท่สิงร่อนลงพื้นอย่างแผ่วเบา ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา ชุดดำทั้งตัวขับเน้นรูปร่างที่สมส่วนของเขา กลิ่นอายที่เหนือโลกดึงดูดสายตาของนักรบหญิงนับไม่ถ้วน

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ ก็มีเสียงชื่นชมดังขึ้นจากฝูงชน

“ฉินไท่สิงแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

“สมแล้วที่เป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนรุ่นใหม่ของตระกูลฉิน แข็งแกร่งจนน่ากลัวเลย”

“หอกครั้งนั้น ให้พลังฉันสิบเท่าฉันก็ต้านไม่ไหว!”

“ได้ยินมาว่าเขาจะแต่งงานกับเว่ยนั่วหลาน จริงหรือเปล่า”

“เป็นไปไม่ได้น่า…” นักรบหญิงจำนวนไม่น้อยต่างพากันขมวดคิ้ว ไม่พอใจกับข่าวเช่นนี้

“แล้วหวังมู่ล่ะ เขาเป็นศัตรูคู่อาฆาตของฉินไท่สิงนะ…”

“ใครจะไปรู้ คนพวกนี้ผีเข้าผีออกจะตาย”

“ผลไม้! ผลไม้ใกล้จะสุกแล้ว!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง ทุกคนก็สังเกตเห็นผลไม้ที่ค่อย ๆ เปล่งประกายออกมา ในทันทีดวงตาของหลายคนก็แดงก่ำขึ้นมา

ฉินไท่สิงยกหอกขึ้น เสียงไม่ดังนัก แต่กลับเย็นเยียบอย่างยิ่ง “ผลไม้นี้ ตระกูลฉินของฉันขอรับไว้”

ทุกคนขมวดคิ้ว ต่างก็ไม่พอใจในความเผด็จการของฉินไท่สิง

เว่ยนั่วหลานเดินเข้ามาข้างหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็พลันมีเสียงที่โอหังและเผด็จการดังมาจากที่ไกล ๆ “ฉินไท่สิง ผลไม้นี้ตระกูลฉินของแกกินไม่ลงหรอก!”

พื้นดินทั้งหมดสั่นสะเทือน ดินนับไม่ถ้วนลอยขึ้นไปในอากาศ ราวกับคลื่นยักษ์ เงาร่างหนึ่งเหยียบคลื่นดินพุ่งเข้ามาในพริบตา

หวังมู่แห่งตระกูลหวัง มาถึงแล้ว!

ฉินไท่สิงฟังคำยั่วยุของหวังมู่อย่างไม่แสดงสีหน้า เอ่ยกับฉินหู่จวินที่รีบเข้ามาอย่างเรียบ ๆ ว่า “ใครกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าว สังหารด้วยอาวุธ”

“ครับ พี่ซาน!” ฉินหู่จวินได้รับคำสั่ง มุมปากก็พลันปรากฏรอยยิ้มเย็นชา เขาหันไปมองหลินสู่กวง

โบกมือครั้งหนึ่ง ปากกระบอกปืนทั้งหมดก็เล็งไปที่เขา!

“เจ้าหนู ครั้งนี้ฉันจะดูว่าแกจะตายไหม!”