สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 380 ตบะทะลวงผ่านอีกหนึ่งชั้นฟ้า

สยบภพด้วยคมดาบ ตอนที่ 380 ตบะทะลวงผ่านอีกหนึ่งชั้นฟ้า

เจิ้งอวิ๋นซู่ถูกจับกุม ตระกูลเจิ้งเลือกที่จะปิดประตูเก็บตัวท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์… สัญญาณต่าง ๆ นานาเหล่านี้ล้วนทำให้ผู้คนจากทุกฝ่ายในเมืองม่อตูให้ความสนใจเป็นอย่างยิ่ง

“ท่านพ่อ ตอนนี้ตระกูลเจิ้งของพวกเราเลือกที่จะเก็บตัว คู่ค้าจำนวนไม่น้อยต่างก็เลือกที่จะรอดูสถานการณ์ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ปีนี้แม้แต่กำไรห้าหมื่นล้านก็คงจะทำไม่ได้”

เจิ้งชูนั่งคุกเข่าอย่างเรียบร้อยบนเบาะรองนั่ง แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

เบื้องหน้าของเขามีโต๊ะไม้เตี้ยตัวเล็ก ๆ วางอยู่ บนโต๊ะมีกาน้ำหนึ่งใบและถ้วยชาสองใบ บนถ้วยชามีไอน้ำจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่ง

เจิ้งเจี๋ยยกขึ้นมาหนึ่งถ้วย สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “ไม่เป็นไร”

ท่ามกลางสายตาที่ไม่เข้าใจของเจิ้งชู เจิ้งเจี๋ยค่อย ๆ เอ่ยปากว่า “ฉันมีลางสังหรณ์ว่าการเปลี่ยนแปลงโลกครั้งที่สองกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ถึงตอนนั้นโครงสร้างทุกอย่างที่มีอยู่ก็จะถูกทำลายลง…”

เขามองลูกชายคนโตของตนเองอย่างลึกซึ้ง

เจิ้งชูนึกถึงภาพการเปลี่ยนแปลงของโลก ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้านขึ้นมา

ตามบันทึกข้อมูล เมื่อสามร้อยปีก่อน ตอนที่เกิดการเปลี่ยนแปลงโลกครั้งแรก เรียกได้ว่าฟ้าถล่มดินทลาย แผ่นเปลือกโลกทั้งทวีปก็เกิดการเคลื่อนตัว

สึนามิ แผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด พายุเฮอริเคน ลูกเห็บ… ภายใต้ภัยพิบัติทางธรรมชาติและภัยจากมนุษย์นานัปการ การไม่มีพลังก็หมายถึงความตาย

เจิ้งชูนิ่งเงียบไปนาน เงยหน้าขึ้นถามว่า “ท่านว่าครั้งนี้ จะมีขนาดใหญ่กว่าการเปลี่ยนแปลงโลกครั้งก่อนจริง ๆ หรือครับ”

ตอนนี้ภายในต่างก็มีข่าวลือหนาหู ว่าการเปลี่ยนแปลงโลกครั้งนี้มีความเป็นไปได้สูงที่จะทำลายแผนการทั้งหมดของทุกประเทศตลอดสามร้อยปีที่ผ่านมา

เจิ้งเจี๋ยถอนหายใจยาว “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน… บางที พวกเฒ่าขอบเขตแจ้งประจักษ์เหล่านั้นอาจจะรู้บ้างล่ะมั้ง”

เจิ้งชูมองไปอย่างระมัดระวังแวบหนึ่ง

ก็ได้ยินเจิ้งเจี๋ยค่อย ๆ พูดว่า “รีบจัดการธุรกิจของตระกูลให้เรียบร้อย อีกสามเดือนฉันจะปิดด่านเพื่อทะลวงสู่ขอบเขตแจ้งประจักษ์… หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่นนะ”

สีหน้าของเจิ้งชูเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ท่านพ่อ จะรออีกหน่อยดีไหมครับ”

ขอบเขตแจ้งประจักษ์นั้น ความเป็นความตายยากจะคาดเดา

หากผ่านไปได้ ก็จะบรรลุขอบเขตแจ้งประจักษ์ อายุขัยก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แต่หากผ่านไปไม่ได้ ผลลัพธ์ก็คือร่างสลายมรรคสูญสิ้น!

ตอนนี้ตระกูลเจิ้งอาศัยเจิ้งเจี๋ยมหายอดปรมาจารย์วิถียุทธ์ผู้นี้ค้ำจุนอยู่ถึงยังไม่ล้มลง แต่ถ้าเจิ้งเจี๋ยล้มลง พลังต่อสู้สูงสุดของตระกูลเจิ้งก็จะเหลือเพียงเขา เจิ้งชู ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงขั้นเก้าชั้นฟ้าเพียงคนเดียวค้ำจุนอยู่… ซึ่งในเมืองม่อตูนั้นไม่เพียงพอเลยแม้แต่น้อย

นี่จึงเป็นเหตุผลที่เจิ้งชูไม่อยากให้เจิ้งเจี๋ยทำอะไรวู่วาม เขากลัวว่าเจิ้งเจี๋ยจะตัดสินใจอย่างบุ่มบ่ามเพราะถูกหลินสู่กวงกระตุ้น

ใครจะรู้ว่าเจิ้งเจี๋ยกลับพูดอย่างแผ่วเบาว่า “ฉันก็เหลือเวลาอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้ว สู้เสี่ยงดูสักตั้งดีกว่า”

“ท่านพ่อ!” สีหน้าของเจิ้งชูเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เจิ้งเจี๋ยส่ายหน้าแล้วพูดขัดขึ้นว่า “ฉันตัดสินใจแล้ว ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมอีก อีกอย่าง เรื่องของหลินสู่กวง เตือนพวกเด็ก ๆ ในบ้านไว้ว่าห้ามไปหาเรื่องเด็ดขาด คนคนนี้ลึกลับยากจะหยั่งถึง ฉันมองเขาไม่ออกเลยแม้แต่น้อย… ด้วยอายุเท่านี้ของเขา แม้แต่หลี่เจี้ยนเต้าก็ยังเทียบไม่ได้ บางทีขอบเขตแจ้งประจักษ์ก็อาจจะไม่ใช่จุดสิ้นสุดของเขา”

เจิ้งชูขมวดคิ้ว ยังคงไม่สามารถหลุดพ้นจากความกังวลที่เจิ้งเจี๋ยนำมาให้ได้

บางที ตระกูลเจิ้งของเขาอาจจะไปเกาะขาหลินสู่กวงได้…

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมาก็ไม่อาจหยุดยั้งได้อีก

…

หลังจากจัดการเรื่องของฉู่สงเทียนเสร็จ หลินสู่กวงก็พาเมิ่งเสินโจวกลับสถาบัน

ประสบการณ์ครั้งนี้สำหรับหลินสู่กวงแล้วนับว่าไม่มีอะไร แต่กลับกระตุ้นเมิ่งเสินโจวอย่างมาก

“เหล่าหลิน ฉันเตรียมจะเลื่อนขั้นเป็นขอบเขตหลอมอวัยวะในอีกสองวัน นายมีเวลามาเป็นผู้พิทักษ์มรรคให้ฉันไหม”

บนเส้นทางวิถียุทธ์ การทะลวงผ่านในแต่ละระดับล้วนต้องเผชิญกับอันตรายมากมาย ผู้พิทักษ์มรรคก็คือการหาคนที่แข็งแกร่งและสนิทที่สุดมาช่วยคุ้มครอง

หลินสู่กวงมีระบบเทพทรูอยู่กับตัว จึงไม่เคยประสบกับเรื่องเช่นนี้

ตอนนี้พอได้ยินเมิ่งเสินโจวพูดเช่นนี้ก็พยักหน้า “ไม่มีปัญหา”

เมิ่งเสินโจวฉีกยิ้มกว้าง วิ่งไปยังที่พักของตนเอง หันกลับมาตะโกนใส่หลินสู่กวงอย่างตื่นเต้นว่า “รอข่าวจากฉันนะ”

หลินสู่กวงหัวเราะเบา ๆ โบกมือเป็นสัญญาณว่าตนเองเข้าใจ มองส่งเมิ่งเสินโจววิ่งจากไป เขาค่อย ๆ ละสายตากลับมา สายตาเย็นชาลง มองไปยังพุ่มไม้ข้าง ๆ “ออกมา”

สองคำที่เย็นชานั้นมีความไม่ใส่ใจอยู่บ้าง แต่ความเย็นเยียบในนั้นกลับทำให้คนไม่อาจเพิกเฉยได้

ถังหงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทำหน้ามืดครึ้มเดินออกมาจากพุ่มไม้

เมื่อพูดถึงความแค้นระหว่างเขากับหลินสู่กวง ก็ต้องพูดถึงสมาคมหมื่นเทพ

ตอนนั้นเพื่อทวงหน้าให้อาจารย์ของเขาเซี่ยเหอถัง ดังนั้นก่อนออกเดินทางไปแข่งขันร้อยสถาบัน เขาจึงมาหา เพื่อต้องการจะสั่งสอนหลินสู่กวง

ใครจะรู้ว่ากลับถูกหลินสู่กวงซ้อมอย่างหนักต่อหน้าสาธารณชน หลังจากนั้นในการแข่งขันร้อยสถาบันก็ยิ่งได้เห็นความรุ่งโรจน์อันเจิดจ้าของหลินสู่กวงกับตาตัวเอง

หลินสู่กวงก็จำเขาได้… เพียงแต่ไม่คิดว่าเจ้าหมอนี่จะเงียบหายไปนานขนาดนี้ กลับยังกล้ามาหาอีก

ถังหงกัดฟันกรอด แล้วเอ่ยปากขึ้นก่อนว่า “ฉันรู้ว่านายมองฉันไม่ดี แต่ครั้งนี้ที่มาหานายเป็นความต้องการของอาจารย์ฉัน… สมาคมหมื่นเทพนายคงจะรู้ นี่คือสมาคมที่ก่อตั้งขึ้นโดยเหล่าอัจฉริยะฟ้าประทานร่วมกับสำนักยุทธ์ภายนอก เพื่อส่งเสริมวิถียุทธ์…”

“พูดธุระมาเลย” หลินสู่กวงพูดขัดอย่างเย็นชา เขาไม่มีเวลามาฟังถังหงพูดจาไร้สาระที่นี่

สีหน้าของถังหงดูไม่ได้อยู่บ้าง แต่ก็รู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ ทำได้เพียงโกรธแต่ไม่กล้าพูด ข่มความโกรธไว้ แล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า “อาจารย์ของฉันอยากพบนาย”

หลินสู่กวงได้ยินดังนั้น ก็เลิกคิ้วที่ดูดีข้างหนึ่งขึ้น “ไม่สนใจ”

พูดจบก็ไม่สนใจ สองมือล้วงกระเป๋า แล้วก้าวเดินจากไป

สีหน้าของถังหงแข็งทื่อไป เขารีบวิ่งตามไป เตือนเสียงเบาว่า “อาจารย์ของฉันคือเซี่ยเหอถัง ตอนนี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตหลอมอวัยวะขั้นสูงขั้นเก้าชั้นฟ้า กำลังจะก้าวเข้าสู่ระดับมหายอดปรมาจารย์ เขาอยากพบนายก็เพื่อจะมอบวาสนาให้นาย… เขาเหยียบเข้าไปในระดับมหายอดปรมาจารย์แล้วครึ่งก้าวเชียวนะ”

ในสายลม แว่วเสียงหัวเราะเยาะของหลินสู่กวงดังมา

ถังหงไม่รู้ว่าตนเองฟังผิดไปหรือไม่ อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไป ใครจะรู้ว่าหลินสู่กวงไม่ได้หันกลับมาเลย เพียงแค่ทิ้งท้ายไว้สองคำ “ไร้เดียงสา”

ฝีเท้าที่กำลังจะวิ่งตามไปของถังหงพลันหยุดชะงัก ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ได้แต่ยืนมองหลินสู่กวงเดินจากไปไกล

ครู่ต่อมา เขาก็ได้สติกลับมา ค่อย ๆ ก้มหน้าลง หัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันว่าแล้ว เขาไม่ยอมตกลงหรอก…”

หลินสู่กวงกลับไปยังห้องฝึกฝน ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าสมาคมหมื่นเทพ หรือถังหง เขาก็ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

นั่งขัดสมาธิแล้วก็เข้าสู่สภาวะฝึกฝน

หยิบยาและสมุนไพรวิเศษที่เก็บไว้ออกมา ขณะที่ [พระสูตรจิตมหาสัจจะยุทธ์แท้] โคจร ทรัพยากรฝึกฝนเหล่านี้ก็พลันกลายเป็นพลังงานที่ถาโถม…

2 4 6 8 10…

พริบตาเดียวก็ควบแน่นพลังงานออกมาได้หนึ่งร้อยแต้ม

ทุ่มแต้มพลังงานทั้งหมดลงไป ห้าอวัยวะตันหกอวัยวะกลวงก็พลันราวกับถูกอัสนีบาตขัดเกลา ประกายอัสนีจำนวนมากถาโถมไปทั่วร่างของเขา ขณะที่วรยุทธ์โคจร พลังอันครอบงำที่ราวกับอำนาจสวรรค์สายแล้วสายเล่าก็บดขยี้อยู่ระหว่างห้าอวัยวะตันหกอวัยวะกลวงของเขาอย่างต่อเนื่อง

ความเข้าใจในวิถียุทธ์อันลึกล้ำและซับซ้อนนานัปการปรากฏขึ้นราง ๆ

เคร้ง!

เคร้ง!

ห้าอวัยวะตันหกอวัยวะกลวงถูกขัดเกลาจนแดงฉานไปทั่ว ราวกับถูกเปลวเพลิงราดรด ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่คล้ายกับเสียงระฆัง

หลินสู่กวงนั่งขัดสมาธิอยู่ที่เดิม หลับตาทั้งสองข้าง ทั่วร่างสาดประกายอัสนีจาง ๆ

ผ่านไปนานเช่นนี้ เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ระหว่างที่ดวงตาทั้งสองข้างเปิดปิด ก็มีประกายอัสนีวาบขึ้นมาเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน

พลังอำนาจของเขาก็พุ่งสูงขึ้น

ขอบเขตหลอมอวัยวะเจ็ดชั้นฟ้า ทะลวง!